0111-KDIB3-3.4012.333.2026.2.PJ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku od towarów i usług w zakresie zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wpłynął 17 lipca 2026 r. Uzupełnili go Państwo pismem z 28 lipca 2026 r, stanowiącym odpowiedź na wezwanie Organu.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym również dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych.

Podstawowy profil działalności Spółki obejmuje produkcję (...), których sprzedaż realizuje na rynku krajowym i zagranicznym. Sprzedaż towarów poza krajem obejmuje m.in. dostawy na rzecz podmiotów (dalej: Klienci) niebędących podatnikami VAT w Polsce, zarejestrowanych do celów rozliczania podatku od wartości dodanej, w tym transakcji wewnątrzwspólnotowych, w innych krajach Unii Europejskiej, tj. wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów (dalej: WDT).

W ramach tych transakcji towary są transportowane na rzecz Klienta do wskazanego miejsca przeznaczenia. W każdym przypadku miejscem rozpoczęcia wywozu towarów jest terytorium Polski (zakłady Spółki), a miejscem ich przeznaczenia (tzn. miejscem zakończenia ich wysyłki/transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz Klientów odbywają się na warunkach określonych w umowach, które poza kluczowymi informacjami dotyczącymi przedmiotu i terminu sprzedaży, ceny oraz danych adresowych Klienta, w tym jego numeru rejestracji dla celów VAT UE, wskazują również sposób dostawy towarów zgodnie z wybraną regułą INCOTERMS, w tym w szczególności zasady organizacji transportu i w niektórych przypadkach państwo członkowskie przeznaczenia/odbioru towarów wskazane przez Klienta.

Wnioskodawca wskazuje, że przedmiotem zapytania są dostawy towarów organizowane w ramach dwóch reguł INCOTERMS, tj. EXW - Ex-Works (z zakładu) oraz FCA - Free Carrier (franco przewoźnik).

Pierwsza z wymienionych reguł (EXW) odnosi się do dostaw, w których towar udostępniany jest Klientowi w siedzibie sprzedawcy (tj. Spółki). Kupujący odpowiada za załadunek, transport i wszelkie ryzyko od momentu odbioru towaru.

Druga z reguł (FCA) dotyczy dostaw, w ramach których sprzedawca obowiązany jest do przekazania towarów przewoźnikowi działającemu na rzecz kupującego w ustalonej lokalizacji. Przeniesienie ryzyka ze sprzedającego na kupującego następuje w momencie odbioru towarów przez przewoźnika kupującego.

W obydwu przypadkach do wydania towarów kupującemu dochodzi na terytorium kraju, a zatem odpowiedzialność za wywóz towarów z terytorium kraju i ich dostarczenie do wskazanego kraju przeznaczenia spoczywa na kupującym.

Wobec powyższego, celem udokumentowania przez Wnioskodawcę faktycznego wywozu towarów poza granice kraju i ich dostawy do miejsca wskazanego przez Klienta, Spółka zobowiązuje Klientów do przedłożenia dokumentów potwierdzających wywóz nabytych towarów poza terytorium kraju oraz dostarczenie ich do zadeklarowanego miejsca przeznaczenia.

 

Wariant A

Zakres wymaganych przez Spółkę dokumentów dostosowany został do wymogów Rozporządzenia Wykonawczego Rady [Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) 2018/1912 z dnia 4 grudnia 2018 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (DZ.U. nr L 311/10, 07.12.2018) - dalej: Rozporządzenie Wykonawcze Rady] i obejmuje on:

   - pisemne oświadczenie Klienta wyraźnie potwierdzające, że towar został wysłany lub przetransportowany przez Klienta lub przez osobę trzecią działającą w jego imieniu, zawierające: datę wystawienia, nazwę i adres Klienta, ilość i rodzaj towaru, datę i miejsce przybycia towaru, dane osoby odbierającej towar w imieniu Kontrahenta, a także wskazanie państwa członkowskiego przeznaczenia towaru oraz:

 1) co najmniej dwa niesprzeczne dokumenty dotyczące wysyłki lub transportu towaru wystawione przez dwa różne podmioty, które są od siebie niezależne oraz niezależne od Wnioskodawcy i Klienta, tj. kopia podpisanego dokumentu lub listu przewozowego CMR, konosamentu, faktury za przewóz lotniczy lub faktury wystawionej przez przewoźnika towaru, lub

 2) jeden niesprzeczny dokument dotyczący wysyłki lub transportu towaru wraz z jednym innym niesprzecznym dokumentem z trzech poniższych wariantów:

- polisa ubezpieczeniowa dotycząca wysyłki lub transportu towaru albo dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towaru,

- dokumenty urzędowe wydane przez organ publiczny, na przykład notariusza, potwierdzające dotarcie towaru do państwa członkowskiego przeznaczenia,

- pokwitowanie wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towaru w tym państwie członkowskim.

Poza ww. dokumentami każda dostawa towarów znajduje potwierdzenie w dokumencie wydania towaru z magazynu Spółki (WZ), fakturze sprzedaży oraz przelewie bankowym potwierdzającym zapłatę przez Klienta za nabyty towar, o ile termin płatności upłynął przed datą złożenia deklaracji podatkowej.

 

Wariant B

Zdarzają się jednak sytuacje, że Klient nie dostarcza Spółce wszystkich wymaganych dokumentów. W takim przypadku Spółka posiada następujące dokumenty dotyczące dostawy:

1) faktura sprzedaży oraz dokument wydania towaru z magazynu Spółki (WZ) zawierający dane identyfikujące:

- Sprzedającego (Spółkę) i Odbiorcę (Klienta),

- środek transportu,

- kierowcę środka transportu,

- adres miejsca wydania towaru na terenie zakładu Spółki,

- nazwę i ilość wydanego towaru,

- datę wystawienia dokumentu i podpisy osoby wydającej oraz pobierającej towar,

2) płatność za nabyty towar - w przypadku gdy termin płatności wskazany na fakturze już upłynął;

3) oświadczenie Klienta potwierdzające, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez Klienta lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz do miejsca przeznaczenia, poprzez wskazanie państwa UE (innego niż Polska), zawierające:

- dane identyfikujące Sprzedającego i Klienta, w tym dla celów rozliczenia VAT UE,

- numer kontraktu,

- nazwę i ilość towaru,

- numer środka transportu,

- datę i miejsce odbioru towarów (określenie kraj u przybycia lub miejscowości przybycia towarów),

- imię i nazwisko osoby przyjmującej towar w imieniu Klienta,

- datę i podpis osoby reprezentującej Klienta.

 

W ramach obydwu powyższych Wariantów dokumentowania dostaw, Spółka dysponuje korespondencją prowadzoną z Klientem, której celem jest uzgodnienie warunków przyszłej umowy, a w razie potrzeby ustalenia dotyczące realizacji dostaw i ich odbioru. W szczególności, jeśli dostawy realizowane są etapowo na przestrzeni dłuższego okresu czasu, wówczas uzupełnienie zawartych umów stanowią zamówienia na jednostkowe dostawy towarów.

Udokumentowane w powyższy sposób dostawy - zarówno w formie papierowej, jak i elektronicznej - Spółka wykazuje w deklaracji VAT oraz informacji podsumowującej na zasadach przewidzianych przepisami ustawy o VAT, dla których stosuje stawkę właściwą dla WDT - 0%.

 

W uzupełnieniu wniosku, odpowiadając na pytania zawarte w wezwaniu wskazali Państwo ponadto, że:

1. Zgodnie z dyspozycją art. 100 ustawy o VAT, Wnioskodawca sporządza i przekazuje do właściwego urzędu skarbowego w terminie wskazanym w art. 100 ust. 3 tej ustawy informacje podsumowujące, w których wykazuje opisane we wniosku wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów.

2. Informacje podsumowujące, o których mowa powyżej, zawierają prawidłowe dane wynikające z art. 100 ust. 8 ustawy o VAT dotyczące wykazanych w nich dostaw.

3. W przypadku stwierdzenia nieterminowego złożenia informacji podsumowującej lub wykazania nieprawidłowych danych dotyczących wykazanych dostaw, Spółka składa na piśmie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego wyjaśnienie tych uchybień.

Powyższe obowiązki zostaną przez Spółkę spełnione także w odniesieniu do realizowanych w przyszłości wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów.

Pytanie

Czy dokumentowanie wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów w sposób wskazany w Wariancie B stanowi podstawę do ich opodatkowania VAT stawką podatku 0%?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, sposób dokumentowania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z Wariantem B jest wystarczający do ich opodatkowania stawką podatku 0%.

 

Uzasadnienie:

 

W myśl art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z kolei zgodnie z art. 13 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 6 tej ustawy, przez wewnątrzwspólnotową dostawę towarów rozumie się wywóz towarów z terytorium kraju w wykonaniu czynności określonych w art. 7 na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju pod warunkiem, że nabywca towarów jest:

1) podatnikiem podatku od wartości dodanej zidentyfikowanym na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

2) osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, która jest zidentyfikowana na potrzeby transakcji wewnątrzwspólnotowych na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju;

3) podatnikiem podatku od wartości dodanej lub osobą prawną niebędącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, działającymi w takim charakterze na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju, niewymienionymi w pkt 1 i 2, jeżeli przedmiotem dostawy są wyroby akcyzowe, które, zgodnie z przepisami o podatku akcyzowym, są objęte procedurą zawieszenia poboru akcyzy lub procedurą przemieszczania wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą;

4) podmiotem innym niż wymienione w pkt 1 i 2, działającym (zamieszkującym) w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, jeżeli przedmiotem dostawy są nowe środki transportu;

5) dokonującym dostawy jest podatnik, o którym mowa w art. 15, u którego sprzedaż nie jest zwolniona od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 i 9, z zastrzeżeniem ust. 7.

Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

 

Na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o VAT, wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów podlega opodatkowaniu stawką podatku 0%, z zastrzeżeniem art. 42, który dla zastosowania tej stawki przewiduje następujące warunki:

1) podatnik dokonał dostawy na rzecz nabywcy posiadającego właściwy i ważny numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych, nadany przez państwo członkowskie właściwe dla nabywcy, zawierający dwuliterowy kod stosowany dla podatku od wartości dodanej, który nabywca podał podatnikowi;

2) podatnik przed upływem terminu do złożenia deklaracji podatkowej za dany okres rozliczeniowy, posiada w swojej dokumentacji dowody, że towary będące przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy zostały wywiezione z terytorium kraju i dostarczone do nabywcy na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju;

3) podatnik składając deklarację podatkową, w której wykazuje tę dostawę towarów, jest zarejestrowany jako podatnik VAT UE.

 

Warunki te muszą być spełnione łącznie.

Podstawowe znaczenie dla uznania danej transakcji za WDT ma udokumentowanie wywozu towarów, w szczególności gdy dostawa ta realizowana jest z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju.

W celu usprawnienia funkcjonowania wspólnego systemu VAT w zakresie transakcji transgranicznych, Unia Europejska opracowała w ramach Rozporządzenia Wykonawczego Rady katalog dokumentów, których posiadanie przez podatnika stanowi domniemanie WDT.

Zgodnie z Rozporządzeniem, domniemywa się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane z państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia znajdującego się poza jego terytorium, ale na terytorium Wspólnoty, w przypadku, gdy podatnik dokonujący WDT posiadać będzie co najmniej dwa niebędące ze sobą w sprzeczności dowody, które zostały wydane przez dwie różne strony, które są niezależne od siebie nawzajem i niezależne od sprzedawcy i nabywcy.

 

Dokumentację uprawniającą do skorzystania z powyższego domniemania można podzielić co do zasady na dwie grupy:

  - grupa A: dokumenty odnoszące się do wysyłki lub transportu towarów, takie jak: podpisany list przewozowy CMR; konosament; faktura za towarowy przewóz lotniczy; faktura od przewoźnika towarów;

  - grupa B: polisa ubezpieczeniowa w odniesieniu do wysyłki lub transportu towarów lub dokumenty bankowe potwierdzające zapłatę za wysyłkę lub transport towarów; dokumenty urzędowe wydane przez organ władzy publicznej, na przykład notariusza, potwierdzające przybycie towarów do państwa członkowskiego przeznaczenia; poświadczenie odbioru wystawione przez prowadzącego magazyn w państwie członkowskim przeznaczenia, potwierdzające składowanie towarów w tym państwie członkowskim.

Niemniej, brak posiadania dokumentacji, o której mowa w Rozporządzeniu, nie powoduje automatycznie, że podatnik nie jest uprawniony do zastosowania stawki 0% dla transakcji WDT. Spełnione bowiem mogą być stosowne warunki dokumentacyjne zgodnie z przepisami polskiej ustawy o VAT.

 

Przepis art. 42 ust. 3 ustawy o VAT stanowi, że dowodami świadczącymi o wywozie towarów są następujące dokumenty, jeżeli łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju:

  - dokumenty przewozowe otrzymane od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju - w przypadku gdy przewóz towarów jest zlecany przewoźnikowi (spedytorowi),

  - specyfikacja poszczególnych sztuk ładunku, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5.

 

W przypadku gdy dokumenty, o których mowa powyżej nie potwierdzają jednoznacznie dostarczenia do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju towarów, dowodami mogą być również inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, w szczególności:

 1) korespondencja handlowa z nabywcą, w tym jego zamówienie;

 2) dokumenty dotyczące ubezpieczenia lub kosztów frachtu;

 3) dokument potwierdzający zapłatę za towar, z wyjątkiem przypadków, gdy dostawa ma charakter nieodpłatny lub zobowiązanie jest realizowane w innej formie, w takim przypadku inny - dokument stwierdzający wygaśnięcie zobowiązania;

 4) dowód potwierdzający przyjęcie przez nabywcę towaru na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju (art. 42 ust. 11).

 

Z powyższych regulacji należy wywieźć, że art. 42 ust. 3 ww. ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest łączne posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest, aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Oznacza to, że dokumentami tymi mogą być wszelkie inne dowody, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (zob. uchwała 7 sędziów NSA z dnia 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10).

Co ważne, obowiązujące w tym zakresie przepisy nie określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem WDT. W szczególności nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona.

Biorąc powyższe pod uwagę, zdaniem Wnioskodawcy, dokumenty wskazane w Wariancie B, jakie Spółka posiada dla celów udokumentowania wywozu towarów w ramach WDT spełniają wymogi określone przepisami art. 42 ust. 1-3 oraz ust. 11 ustawy o VAT, pozwalające na zastosowanie preferencyjnej stawki podatku 0%.

Zgodnie z tymi przepisami, Wnioskodawca posiada dowody określające specyfikację towarów, jakimi są faktura sprzedaży, dowód wydania (WZ), a także oświadczenie Klienta o odbiorze nabytych towarów. Każdy z tych dokumentów zawiera nazwę i ilość wydanego towaru.

Ponadto dokumenty te zawierają informacje na temat transportu towaru, tj. dowód wydania (WZ) wskazuje dane osobowe kierowcy i numery rejestracyjne środków transportu, natomiast oświadczenie Klienta zawiera dane dot. środka transportu. W pozostałym zakresie, Wnioskodawca posiada umowę zawartą z klientem, dowód zapłaty za nabyty towar (gdy upłynął już termin płatności i Klient uregulował zapłatę za towar), korespondencję prowadzoną z Klientem związaną z zawarciem i realizacją umowy, a także oświadczenie podpisane przez Klienta potwierdzające datę dostarczenia towaru we wskazanej miejscowości/kraju Unii Europejskiej (innym niż Polska).

W ocenie Spółki, z powyższych dokumentów jednoznacznie wynika, że realizowane dostawy w ramach WDT zostały wywiezione poza terytorium kraju i odebrane przez Klienta zgodnie z warunkami zawartej umowy. Stąd też uznać należy, że stosowany przez Spółkę sposób dokumentowania tych dostaw opisany w Wariancie B spełnia ustawowe wymogi pozwalające na zastosowanie stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowych dostaw.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

Zgodnie z art. 2 pkt 1 i 4 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy:

Na podstawie art. 13 ust. 6 ustawy:

Dla uznania danej czynności za wewnątrzwspólnotową dostawę towarów musi zaistnieć wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego, w wyniku dokonania dostawy tych towarów (przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel).

Wskazać należy, że w kwestii dokumentacji uprawniającej do zastosowania stawki podatku w wysokości 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów od 1 stycznia 2020 r. zastosowanie mają przepisy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1912 z 4 grudnia 2018 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 282/2011 w odniesieniu do niektórych zwolnień związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi (Dz. Urz. UE L Nr 311 z 7.12.2018, s. 10), zwanego dalej rozporządzeniem 2018/1912. Rozporządzenie 2018/1912 ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Rozporządzenie 2018/1912 wprowadza m.in. domniemania wzruszalne odnoszące się do dowodów wymaganych do zastosowania zwolnienia z prawem do odliczenia (stawki 0%) z tytułu wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Zgodnie z treścią art. 45a wprowadzonego rozporządzeniem 2018/1912:

Jednakże wskazać należy, że niespełnienie warunków wprowadzonych ww. rozporządzeniem nie oznacza, że stawka 0% nie będzie miała zastosowania. W takiej sytuacji dostawca będzie musiał udowodnić w inny sposób, zgodnie z dotychczasowymi przepisami ustawy, że warunki zastosowania stawki 0% zostały spełnione.

Jak stanowi art. 41 ust. 3 ustawy:

Stosownie do art. 42 ust. 1 ustawy:

Warunki te muszą być spełnione łącznie. Spełnienie pierwszego z nich ma zagwarantować, że czynność zostanie potraktowana jako wewnątrzwspólnotowe nabycie w kraju odbiorcy i zostanie tam faktycznie opodatkowana, a drugi wskazuje, że istotnie nastąpił wywóz towarów z jednego państwa członkowskiego (z kraju) i jego transport (przemieszczenie) do innego państwa członkowskiego. Istotą transakcji wewnątrzwspólnotowych jest faktyczne opodatkowanie dostawy towaru w państwie przeznaczenia (do którego towar jest docelowo przemieszczany). Dostawa, która następuje na terytorium państwa dostawcy towarów, jest opodatkowana stawką 0%, a w państwie nabywcy następuje opodatkowanie tej dostawy według stawki podatku tam właściwej. Transakcja opodatkowana w ten sposób ma na celu uniknięcie zakłócania konkurencji, powodowanego podwójnym opodatkowaniem lub brakiem opodatkowania. Jednak zastosowanie stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów uzależnione jest także od zarejestrowania podatnika jako podatnika VAT UE, najpóźniej w momencie składania deklaracji uwzględniającej daną dostawę.

W myśl art. 42 ust. 1a ustawy:

Podstawowe znaczenie dla udokumentowania wywozu towarów w ramach wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, realizowanej z udziałem przewoźnika lub spedytora odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, mają dokumenty wymienione w art. 42 ust. 3 ustawy.

Zgodnie z art. 42 ust. 3, 4 i 11 ustawy:

Należy wskazać, że jeżeli wywóz towarów następuje w wyniku dokonania transakcji z ustalonym nabywcą, w celu dostawy, tj. przeniesienia na konkretny podmiot prawa do rozporządzania wywożonym towarem jak właściciel, zachodzi wówczas wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, której po stronie nabywcy odpowiada wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów w zakupie. Podkreślić należy, że zakwalifikowanie danej transakcji jako dostawy wewnątrzwspólnotowej, na podstawie art. 13 ust. 1 ustawy, wymaga czasowego i materialnego związku pomiędzy dostawą danego towaru i jego transportem.

W związku z tym istotne jest to, aby ww. dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego. Ponadto, dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, której wymaga ten przepis.

Brzmienie art. 42 ust. 3 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów, potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę do nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Nie oznacza to jednak, że dla potwierdzenia tej okoliczności wymagane jest „łączne” posiadanie wszystkich typów dokumentów wymienionych w powyższych przepisach, o ile posiadane dokumenty jednoznacznie potwierdzają dostarczenie nabywcy towarów na terytorium innego państwa członkowskiego. Przepisy te określają rodzaje dokumentów, których posiadanie gwarantuje podatnikom bezpieczne stosowanie stawki preferencyjnej w dostawach wewnątrzwspólnotowych. Istotne jest aby dokumenty zawierały informacje, z których wynika, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju. Dokumenty mają łącznie potwierdzać określony fakt, co oznacza, że zebrane razem mają dać jednoznaczną informację, że określony towar został faktycznie dostarczony nabywcy do innego państwa członkowskiego niż terytorium kraju.

Powyższe rozważania potwierdza uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 października 2010 r., sygn. akt I FPS 1/10, w której Sąd podkreślił, że wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów jest przede wszystkim jedną z czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług, o czym stanowi art. 5 ust. 1 pkt 5 ustawy. Co do zasady, polega ona na wywozie towarów z terytorium kraju (Polski), w wykonaniu czynności określonych w art. 7, czyli dostawy towarów, na terytorium innego państwa członkowskiego, w określonych w ustawie warunkach. Wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów, przy spełnieniu określonych w ustawie przesłanek, podlega opodatkowaniu według stawki 0% (tzw. wspólnotowe zwolnienie z prawem do odliczenia), co z jednej strony powoduje, że transakcja wywozu towaru z Polski do innego kraju członkowskiego nie jest obciążana podatkiem, a jednocześnie dostawcy pozwala na odzyskanie podatku uiszczonego przy nabyciu tego towaru, co zapewnia realizację zasady neutralności podatku od towarów i usług. Zasada ta obowiązuje jednak tylko wówczas, gdy w wyniku tej transakcji (wywozu) obowiązek naliczenia podatku ciąży na nabywcy towaru (w innym państwie członkowskim), w wyniku wewnątrzwspólnotowego nabycia towaru (WNT) na terenie jego kraju (zasada opodatkowania w kraju przeznaczenia, konsumpcji). NSA stwierdził, że samo brzmienie art. 42 ust. 3 i 4 ustawy wskazuje na podstawowy katalog dokumentów potwierdzających dokonanie wywozu towarów i ich dostawę na terytorium innego państwa członkowskiego, który może być uzupełniony dodatkowymi dokumentami określonymi w art. 42 ust. 11 ustawy. Tym samym, zdaniem Sądu, w świetle art. 42 ust. 1, 3 i 11 ustawy dla zastosowania stawki 0% przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów wystarczającym jest, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami, wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy lub innymi dowodami w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej, o ile łącznie potwierdzają fakt dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Zatem mając na uwadze powołane powyżej przepisy oraz uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy stwierdzić, że dla zastosowania stawki 0% dla wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów wystarczającym jest na gruncie polskich przepisów, aby podatnik posiadał jedynie niektóre dowody, o jakich mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, uzupełnione dokumentami wskazanymi w art. 42 ust. 11 ustawy.

Dla udokumentowania takiej dostawy podatnik może także posiadać inne dowody w formie dokumentów, o których mowa w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.), zgodnie z którym:

Podsumowując, dla zastosowania stawki podatku w wysokości 0% podatnik musi posiadać w swojej dokumentacji dowody, które łącznie potwierdzą fakt wywiezienia z terytorium kraju i dostarczenia towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Przy czym przepisy regulujące prawo do zastosowania preferencyjnej stawki podatku nie określają formy dokumentów potwierdzających wywiezienie i dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy. Obowiązujące w tym zakresie przepisy nie uzależniają zastosowania stawki 0% od posiadania oryginałów dokumentów w formie papierowej. Skoro przepisy nie stanowią o ich formie, stąd można wnioskować, że każda forma jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność tych dokumentów została uprawdopodobniona. W dobie szeroko rozwiniętych technik komunikacji nie ma podstaw, aby odmawiać mocy dowodowej dokumentowi sporządzonemu i przesłanemu w formie elektronicznej. Jeżeli zatem jest to dokument udostępniony w formie elektronicznej, e-mail, lub jako skan dokumentu załączony do wiadomości e-mail otrzymanej od przewoźnika lub kontrahenta, niebudzący wątpliwości co do jego autentyczności, może on stanowić dowód, o którym mowa w powołanych przepisach ustawy. Należy zatem przyjąć, że każda forma dokumentu jest dopuszczalna, pod warunkiem, że autentyczność i integralność z dokumentami źródłowymi została wystarczająco uprawdopodobniona. Dokumenty powinny jednoznacznie dowodzić dostarczenie towarów do ich odbiorcy na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Biorąc pod uwagę powołane wyżej przepisy zauważyć należy, że prawo podatnika do zastosowania przy wewnątrzwspólnotowej dostawie towarów stawki podatku w wysokości 0% uzależnione jest od posiadania dokumentów potwierdzających jednoznacznie, że doszło do wywozu towarów poza terytorium Polski i dostarczenia ich do nabywcy w innym państwie członkowskim UE. Istotą przywołanych przepisów jest przede wszystkim zobowiązanie podatnika do udowodnienia, że towary będące przedmiotem dostawy rzeczywiście opuściły terytorium kraju i zostały dostarczone do ich nabywcy na terytorium innego państwa członkowskiego.

W opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług zarejestrowanym również dla potrzeb transakcji wewnątrzwspólnotowych. Realizują Państwo dostawy na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT w Polsce, zarejestrowanych do celów rozliczania podatku od wartości dodanej, w tym transakcji wewnątrzwspólnotowych, w innych krajach Unii Europejskiej. Towary są transportowane na rzecz Klienta do wskazanego miejsca przeznaczenia. W każdym przypadku miejscem rozpoczęcia wywozu towarów jest terytorium Polski (zakłady Spółki), a miejscem ich przeznaczenia (tzn. miejscem zakończenia ich wysyłki/transportu) jest terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej. Dostawy realizowane przez Wnioskodawcę na rzecz Klientów odbywają się na warunkach określonych w umowach, które zawierają m.in. numer rejestracji dla celów VAT UE Klienta.

Zatem opisana przez Państwa sprzedaż towarów stanowi wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, o których mowa w art. 13 ust. 1 ustawy odbywające się w warunkach opisanych w art. 13 ust. 2 ustawy.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest potwierdzenie, czy gromadzone przez Państwa w wariancie B dokumenty będą uprawniać Państwa do stosowania stawki VAT 0% przy wewnątrzwspólnotowych dostawach towarów.

Zasadniczą kwestią jest zatem, czy posiadane przez Państwa dokumenty łącznie, jednoznacznie, potwierdzają, że towary te były przedmiotem WDT.

Zgodnie z przedstawionym opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, w wariancie B posiadają Państwo fakturę sprzedaży oraz dokument wydania towaru z magazynu Spółki (WZ) zawierający dane identyfikujące:

-  Sprzedającego (Spółkę) i Odbiorcę (Klienta),

-  środek transportu,

-  kierowcę środka transportu,

-  adres miejsca wydania towaru na terenie zakładu Spółki,

-  nazwę i ilość wydanego towaru,

-  datę wystawienia dokumentu i podpisy osoby wydającej oraz pobierającej towar.

Tym samym są Państwo w posiadaniu dokumentu zawierającego specyfikację poszczególnych sztuk ładunku, o którym mowa w art. 42 ust. 3 pkt 3 ustawy. Jednocześnie ponieważ nie posiadają Państwo dokumentów przewozowych otrzymanych od przewoźnika (spedytora) odpowiedzialnego za wywóz towarów z terytorium kraju, z których jednoznacznie wynika, że towary zostały dostarczone do miejsca ich przeznaczenia na terytorium państwa członkowskiego inne niż terytorium kraju (wskazane w przepisie art. 42 ust. 3 pkt 1 ustawy) nie można uznać, że posiadane przez Państwa w wariancie B dokumenty łącznie potwierdzają dostarczenie towarów będących przedmiotem wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów do nabywcy znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego innym niż terytorium kraju.

Zatem nie można uznać że posiadają Państwo dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 3 ustawy, które zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy są wymagane do zastosowania do dokonywanych wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów stawki 0%.

Należy zatem ocenić, czy posiadają Państwo dokumenty, o których mowa w art. 42 ust. 11 ustawy.

Zgodnie z przedstawionym opisem sprawy w wariancie B są Państwo w posiadaniu potwierdzenia płatności za nabyty towar, a więc dokumentu wskazanego w art. 42 ust. 11 pkt 3 ustawy. Jednocześnie posiadają Państwo oświadczenie Klienta potwierdzające, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez Klienta lub przez osobę trzecią działającą na jego rzecz do miejsca przeznaczenia, poprzez wskazanie państwa UE (innego niż Polska), zawierające m.in. datę i miejsce odbioru towarów (określenie kraj u przybycia lub miejscowości przybycia towarów) oraz imię i nazwisko, datę i podpis osoby przyjmującej towar w imieniu Klienta. Zatem posiadają Państwo dokument, o którym mowa w art. 42 ust. 11 pkt 4 ustawy.

Ponadto - jak Państwo wskazali –Spółka dysponuje korespondencją prowadzoną z Klientem, której celem jest uzgodnienie warunków przyszłej umowy, a w razie potrzeby ustalenia dotyczące realizacji dostaw i ich odbioru, w szczególności - jeśli dostawy realizowane są etapowo na przestrzeni dłuższego okresu czasu - wówczas uzupełnienie zawartych umów stanowią zamówienia na jednostkowe dostawy towarów. Tym samym posiadają Państwo dokumenty wymienione w art. 42 ust. 11 pkt 1 ustawy.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić że posiadają Państwo, zgodnie z art. 42 ust. 11 ustawy, inne dokumenty wskazujące, że nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa, będące dowodami o których mowa w art. 42 ust. 1 pkt 2 ustawy uprawniającym do zastosowania stawki 0% do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Jednocześnie nie zachodzi sytuacja opisana w art. 42 ust. 1a ustawy wyłączająca zastosowanie tej stawki, bowiem jak Państwo wskazali, Spółka sporządza i przekazuje do właściwego urzędu skarbowego w terminie wskazanym w art. 100 ust. 3 tej ustawy informacje podsumowujące, w których wykazuje opisane we wniosku wewnątrzwspólnotowe dostawy towarów, które zawierają prawidłowe dane wynikające z art. 100 ust. 8 ustawy o VAT dotyczące wykazanych w nich dostaw, a w przypadku stwierdzenia nieterminowego złożenia informacji podsumowującej lub wykazania nieprawidłowych danych dotyczących wykazanych dostaw, Spółka składa na piśmie właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego wyjaśnienie tych uchybień.

Wobec powyższego należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym sposób dokumentowania wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów zgodnie z Wariantem B jest wystarczający do ich opodatkowania stawką podatku 0%.

Tym samym Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ponadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualnośćPouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.