0111-KDIB3-3.4012.270.2026.1.MW

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest:

-    prawidłowe w zakresie uznania, że w sytuacji, gdy miejscem świadczenia opisanej usługi będzie terytorium Polski, to otrzymywanie kryptowalut przez Wnioskodawcę w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-    nieprawidłowe w zakresie uznania, że do otrzymywanych przez Państwa kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, będzie miało zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Państwa wniosek z 8 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który w zakresie podatku od towarów i usług dotyczy skutków podatkowych otrzymania kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, wpłynął 8 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną (dalej również: „Wnioskodawca”), z siedzibą na terytorium Polski, a w związku z tym podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej również: „ustawa o CIT”).

Wnioskodawca jest spółką zajmującą się m.in. działalnością usługową w zakresie infrastruktury obliczeniowej, przetwarzania danych, zarządzania stronami internetowymi (hosting) i działalnością powiązaną, której akcje są notowane na rynku (...). Jest to spółka technologiczna, która buduje i zarządza infrastrukturą walidacyjną dla wiodących sieci blockchain, w tym także szeroko korzysta w swojej działalności z kryptowalut.

Wnioskodawca jest tzw. walidatorem transakcji na blockchainie na sieci (...) i stosuje metodę Proof of Stake do pozyskiwania kryptowalut wobec zatwierdzenia transakcji w danej sieci oraz jako walidator. Status walidatora w tym przypadku oznacza, iż Wnioskodawca będąc tzw. węzłem dokonuje weryfikacji nowych transakcji, grupuje je w bloki i dodaje do łańcucha blockchain, czym umożliwia przeprowadzenie transakcji na blockchainie dla użytkowników. W zamian za tę pracę, jako walidator otrzymuje nagrody w postaci natywnych tokenów sieci Core.

W analizowanym modelu konsensusu metodą Proof of Stake, aby zostać walidatorem transakcji, należy zablokować (ang. „to stake”) określoną ilość kryptowalut. Jest to nowoczesna i energooszczędna alternatywa dla starszego modelu Proof-of-Work (używanego np. przez Bitcoin), gdzie rolę zabezpieczenia pełniła ogromna moc obliczeniowa. W przypadku sieci (...) stosowany jest specyficzny mechanizm konsensusu Satoshi Plus stosujący hybrydowe połączenie różnych metod konsensusu oraz polegający na zabezpieczeniu pochodzącego z Bitcoina – obejmującego zarówno delegowaną moc obliczeniową, jak i liczbę zablokowanych (stakowanych) BTC oraz ilości zablokowanych tokenów CORE. W praktyce oznacza to konieczność utrzymywania odpowiedniego wolumenu BTC/haszrate’u oraz puli tokenów CORE do skutecznego stakingu.

Sieć Core integruje „górników” Bitcoinów ze swoim konsensusem poprzez proces zwany Delegated Proof of Work (DPP). „Górnicy” mogą dodawać specjalne metadane do bazy bloków Bitcoin, które „wydobywają”, a które głosują na walidatorów Core. Pozwala to „górnikom” zdobywać dodatkowe nagrody w postaci tokenów CORE bez wpływu na ich podstawowe „operacje wydobywcze” Bitcoinów. Tworzy to drugą „nagrodę blokową” dla górników, jednocześnie zwiększając bezpieczeństwo Core poprzez bezpośredni udział „górników” Bitcoinów. Kiedy „górnicy” umieszczają głos walidatora Core w każdym wydobytym bloku Bitcoinów, dowodzi to, że „górnik” wygenerował prawidłowy blok Bitcoinów i oddał prawowity głos na walidatorów Core. Pogłębia to związek między Core a modelem bezpieczeństwa Bitcoina, zapewniając obustronnie korzystną relację.

Walidatory są niezbędne dla sieci Core, ponieważ zarządzają walidacją transakcji i dodaniem bloków sieci. (...)

Walidatorzy odpowiadają za generowanie bloków i walidację transakcji w sieci Core. Każdy może zostać walidatorem Core, rejestrując się w sieci i blokując tokeny CORE.

Zestaw walidatorów jest ustalany w drodze wyborów, a walidatorzy są wybierani na podstawie ich wyniku hybrydowego w każdej rundzie. Każdy walidator w bieżącym zestawie walidatorów, który nie został zablokowany ani ograniczony, jest uważany za „aktywny” (wybory walidatora do zatwierdzenia transakcji). Grupa walidatorów składa się obecnie z (...) walidatorów z najwyższymi wynikami hybrydowymi, które mają być z czasem zwiększane. „Górnicy” Bitcoina zabezpieczają sieć Bitcoin za pomocą PoW i mogą delegować swój PoW do walidatora Core, dodając określone informacje do transakcji Coinbase bloku w trakcie jego wydobywania.

Wszyscy posiadacze natywnych tokenów CORE (...) mogą zagwarantować bezpieczeństwo sieci, delegując swoje zasoby tokenów walidatorowi.

Sieć Core aktualizuje zestaw walidatorów i rozdziela nagrody w rundach. Obecnie runda trwa jeden dzień. W każdej rundzie (tj. każdego dnia) wszyscy walidatorzy otrzymują wynik hybrydowy, a (...) walidatorów z najwyższymi wynikami hybrydowymi zostaje wybranych do zestawu walidatorów. Zestaw walidatorów staje się wówczas odpowiedzialny za dodanie bloków w sieci Core przez całą rundę. Po wygenerowaniu ostatniego bloku w każdej rundzie skumulowane nagrody za całą rundę są obliczane i rozdzielane, a także określany jest zestaw walidatorów na kolejną rundę.

Nagrody za walidację, wypłacane są walidatorom w tokenach CORE.

Token CORE to natywny token narzędziowy i zarządzający blockchainem Core, którego podaż wynosi (...). Jest to waluta bazowa sieci Core, która jest nadzorowana przez DAO.

Nagrody dla walidatorów w sieci Core dzielą się na dwie kategorie:

1. Nagrody podstawowe, tj. nowo wybite CORE;

2. Opłaty pobierane z transakcji w każdym bloku.

Otrzymane nagrody ze stakingu w postaci walut wirtualnych Wnioskodawca częściowo wymienia na tzw. stablecoiny, w tym kryptoaktywa w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 7 (tokeny będące e-pieniądzem) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1114 z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie rynków kryptoaktywów oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 1095/2010 oraz dyrektyw 2013/36/UE i (UE) 2019/1937 (dalej też: Rozporządzenie MICA).

Także, Wnioskodawca zawiera z kontrahentami umowy, których przedmiotem jest udostępniane Wnioskodawcy aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania z obowiązkiem ich zwrotu kontrahentowi w umówionym terminie za zapłatą umówionego wynagrodzenia. Umowy takie przypominają swoim charakterem powszechną w obrocie gospodarczym konstrukcję umowy pożyczki. Wartość walut wirtualnych będących przedmiotem umowy ustanawia się w odniesieniu do walut tradycyjnych. Przykładem takiej czynności jest zawarcie umowy udostępnienia aktywów cyfrowych (Bitcoin) z dnia (...) 2025r. (…). W umowie takiej określa się termin zwrotu przekazanych kryptowalut, okresobowiązywania, roczne wynagrodzenie procentowe od ilości udostępnionych aktywów, a także termin przekazania kryptowalut przez kontrahenta do Wnioskodawcy.

Wnioskodawca w ramach mechanizmu stakingowego angażuje własne zasoby majątkowe oraz nie świadczy usług o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, wobec braku wpisu do Rejestru działalności z zakresu walut wirtualnych.

Kryptowaluty zaangażowane w stakingu spełniają definicję waluty wirtualnej zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w zw. z art. 4a pkt. 22a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

W sytuacji, gdy miejscem świadczenia usługi będzie terytorium Polski, czy otrzymywanie kryptowalut przez Wnioskodawcę w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, jak wynika to z opisu stanu faktycznego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i korzysta ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a do otrzymanych w ten sposób walut wirtualnych nie trzeba doliczać stawki podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku od towarów i usług

W ocenie Wnioskodawcy, w sytuacji gdy miejscem świadczenia usługi będzie terytorium Polski, otrzymywanie kryptowalut przez Wnioskodawcę w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, jak wynika to z opisu stanu faktycznego podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i korzysta ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a do otrzymanych w ten sposób walut wirtualnych nie trzeba doliczać stawki podatku od towarów i usług.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę na rolę Wnioskodawcy jako walidatora transakcji w ramach mechanizmu Proof of Stake. Walidatorzy są niezbędne dla sieci blockchain, gdyż zarządzają walidacją (zatwierdzeniem) transakcji kryptowalutowych i dodaniem bloków (transakcyjnych) sieci. Oznacza to, że transakcje przelewu kryptowaluty nie zostaną przeprowadzone bez udziału walidatorów i umieszczenia transakcji kryptowalutowych w bloku transakcyjnym. Przedmiotowy blok transakcyjny można porównać z systemem księgowania transakcji lub bazą danych, gdzie są zapisywane transakcje kryptowalutowe użytkowników. Walidatorzy dodają kolejne bloki transakcyjne (do łańcucha bloków, stąd nazwa blockchain, z angielskiego łańcuch bloków), pozwalając tym samym na księgowanie transakcji kryptowalutowych, przelew kryptowalut od jednego użytkownika do drugiego, a także zmianę dysponenta kryptowalut. Przenosząc ten mechanizm na tradycyjny system finansowy, wypełniają w tym przypadku rolę instytucji płatniczych, jako operatorów przelewów, czy też przeprowadzenia transakcji.

Walidacja transakcji kryptowalutowych metodą Proof of Stake służy tym samym celom, co walidacja transakcji metodą Proof of Work przez tzw. górników, jak też walidacja transakcji kryptowalutowych innymi metodami konsensusu. W każdej z tych metod przewidziano inny sposób technologiczny walidacji transakcji, natomiast końcowy cel lub efekt jest identyczny – przeprowadzenie transakcji kryptowalutowych oraz otrzymanie nagrody w postaci kryptowalut za wykonanie walidacji transakcji kryptowalutowych (często pozyskiwanie kryptowalut w ten sposób jest nazywane „wykopaniem kryptowalut” przy metodzie Proof of Work).

W prawomocnym wyroku z dnia 5 października 2023 r. o sygn. I SA/Rz 290/23 Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Rzeszowie podtrzymał stanowisko organu podatkowego oraz wskazał, że: „Twórca technologii przygotował warunki do wydobywania pozyskiwanej przez skarżącą waluty wirtualnej przy pomocy stworzonego przez siebie algorytmu (protokół POP). W tej sytuacji nadal mamy do czynienia z pierwotnym nabyciem prawa majątkowego, które dotychczas nie było przedmiotem obrotu. Pozyskiwanie walut wirtualnych za pomocą systemu POP, pod względem charakteru nabycia nie różni się od pozyskiwania walut wirtualnych za pomocą innych sposobów (protokołów) takich jak POW czy POS.”, gdzie POW jest to metoda Proof of work, a POS – to metoda Proof of Stake”. Sugeruje to, iż niezależnie od stosowanego mechanizmu walidacji transakcji na blockchainie oraz zastosowanego rozwiązania technicznego, powinno się stosować jednolite podejście do każdej z metod walidacji transakcji kryptowalutowych.

Podstawowe znaczenie dla jednolitego traktowania mechanizmów konsensusu, w tym metody Proof of Work oraz metody Proof of Stake, ma Stanowisko Urzędu Komisji Nadzoru Finansowego w sprawie wydawania i obrotu kryptoaktywami z dnia 10 grudnia 2020 r., zgodnie z którym na s. 8 jest mowa, że: „Proof of work (POW), proof of stake (POS) – wybrane modele mechanizmu konsensusu w ramach sieci DLT umożliwiające jej funkcjonowanie oraz weryfikację transakcji”. Dla organów fiskalnych oraz sądów jest to argument za stosowaniem jednolitego reżimu prawnego odnoszącego się do obu metod mechanizmu konsensusu.

Proces „wykopywania” kryptowalut na bazie metody Proof of Work pod względem podatku od towarów i usług został przeanalizowany przez Komitet ds. podatku od wartości dodanej przy Komisji Europejskiej (nieformalna grupa ekspertów złożona z przedstawicieli organów podatkowych państw członkowskich Unii Europejskiej) w ramach unijnej dyrektywy VAT, której regulacja została również wdrożona w krajowym porządku prawnym. Powodem do wykonania analizy posłużyło wydanie znanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z dnia 22 października 2015 r. o sygn. C-264/14 w sprawie Hedqvist. Biorąc za podstawę treść ww. wyroku Komitet ds. podatku od wartości dodanej przy Komisji Europejskiej wypracował dokument roboczy nr. 892 z dnia 4 lutego 2016 r. w którym przeanalizował skutki podatkowe usług związanych z obrotem kryptowalutami, z perspektywy podatku VAT. Analizą zostało objęte m.in. „kopanie” kryptowaluty przez tzw. górników na podstawie Bitcoina na bazie metody Proof of Work, co jest odpowiednikiem otrzymania nagród w kryptowalucie przez walidatorów transakcji w ramach metody Proof of Stake.

W powyższym dokumencie Komitet ds. podatku od wartości dodanej przy Komisji Europejskiej wskazał, że:

·         Wydaje się, że usługi świadczone przez „górników” przypominają raczej działalność objętą art. 135 ust. 1 lit. d), czyli płatności i przelewy. W rzeczywistości płatności i przelewy nie powinny być postrzegane jako dostawa waluty jako taka, ale jako usługi, które umożliwiają dostawę waluty. Zgodnie ze słowami TSUE, „przelew jest transakcją polegającą na wykonaniu zlecenia przelewu sumy pieniężnej”, a także według AG (Rzecznika Generalnego TSUE), płatności i przelewy muszą obejmować realizację płatności gotówkowych i bezgotówkowych na rzecz konkretnego odbiorcy będącego osobą trzecią, co wykazuje znaczne podobieństwo do działalności „górniczej”.

·         Ponownie, biorąc pod uwagę, że w sprawie Hedqvist TSUE umieścił bitcoiny i tradycyjne waluty na tym samym poziomie dla celów VAT, należy założyć, że transakcje dotyczące płatności i transferów walut będących prawnym środkiem płatniczym nie różnią się od transakcji dotyczących płatności i transferów w Bitcoinach.

·         Jak już zauważono w poprzedniej sekcji, aby transakcja była objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. d) Dyrektywy VAT, świadczone usługi muszą, patrząc ogólnie, stanowić odrębną całość, spełniającą w rzeczywistości szczególne, podstawowe funkcje zwolnionego świadczenia. Ponadto należy zauważyć, że art. 135 ust. 1 lit. d) przewiduje zwolnienie nie tylko płatności i transferów, ale szerzej, „transakcji dotyczących” płatności i transferów.

·         Rola odgrywana przez „górników” może przypominać fakty analizowane przez TSUE w sprawie Nordea, w której spółka (SWIFT) świadczyła ogólnoświatową usługę przesyłania wiadomości elektronicznych, która umożliwiała dokonywanie operacji płatniczych, łącząc instytucje finansowe i innych klientów korporacyjnych, jak już wyjaśniono. TSUE stwierdził, że usługi świadczone przez SWIFT nie były objęte zwolnieniem, niezależnie od tego, jak niezbędne były te nakłady, oraz że działalność SWIFT „sama w sobie nie pełni żadnej z funkcji transakcji finansowych, o których mowa w dyrektywie VAT, to znaczy tych, które skutkują transferem środków pieniężnych lub papierów wartościowych, a zatem nie mają charakteru takich transakcji”.

·         Niektórzy mogliby postrzegać „górników” jako zwykły punkt kontaktowy między użytkownikami Bitcoin zamierzającymi wysłać i otrzymać przelew, zgodnie z usługami świadczonymi przez SWIFT. Jednakże, w przeciwieństwie do usług świadczonych przez SWIFT, wydaje się, że „górnicy” nie działają jedynie jako zwykłe przekaźniki informacji, ale faktycznie wykonują czynność, która jest kluczowa dla zrównoważonego rozwoju systemu Bitcoin, dokładności treści transakcji i uniknięcia problemu podwójnego wydawania. „Górnik” w rzeczywistości sprawdza, czy informacje zawarte w żądaniu transakcji są ważne i zgodne z informacjami dotyczącymi wcześniejszych transakcji, które są zarejestrowane w publicznej księdze bitcoin (blockchain).

·         W związku z tym, podczas gdy odpowiedzialność SWIFT została ograniczona do aspektów technicznych i zwykłego przekazywania informacji bez dostępu do treści przesyłanych wiadomości, można argumentować, że działalność „wydobywcza” stanowi faktyczny transfer środków.

·         W związku z tym wydaje się, że jeśli usługi świadczone przez „górników” zostaną uznane za objęte zakresem podatku VAT, mogą istnieć argumenty przemawiające za uznaniem ich za świadczenie zwolnione zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT.

Funkcja walidatorów w zakresie weryfikacji transakcji kryptowalutowych przy metodzie Proof of Stake jest identyczna do funkcji „górników” i weryfikacji transakcji kryptowalutowych przy metodzie Proof of Work, a celem tych czynności jest zapewnienie możliwości przeprowadzenia transakcji na blockchainie w zamian za nagrodę w postaci kryptowalut przydzielanych dla „górnika” (tzw. wykopania kryptowalut) przy metodzie Proof of Work lub walidatora przy metodzie „Proof of Stake”.

Wobec powyższego, w ocenie Wnioskodawcy, w odniesieniu do kryptowalut pochodzących ze stakingu (jako nagroda za walidację transakcji kryptowalutowych metodą Proof of Stake), zastosowanie znajduje ww. zwolnienie z art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT, które na gruncie krajowym zostało zaimplementowane w art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

W tym miejscu warto wskazać, iż odpowiednio do art. 43 ust. 1 pkt. 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług zwolnione są od podatku „usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług”. Art. 43 ust. 1 pkt. 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług został ustanowiony w wyniku transpozycji do krajowego porządku prawnego art. 135 ust. 1 lit. d Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Jak wskazuje się w orzecznictwie TSUE, to co obowiązuje w stosunku do prawnych środków płatniczych, powinno też obowiązywać wobec innych środków płatniczych, których funkcja się do tego ogranicza, w tym winno mieć zastosowanie do kryptowalut (walut wirtualnych) i transakcji z ich udziałem.

W nawiązaniu do dokumentu roboczego nr. 892 z dnia 4 lutego 2016 r. Komitetu ds. podatku od wartości dodanej przy Komisji Europejskiej (Link do materiału w repozytorium Komitetu ds. podatku od wartości dodanej: https://circabc.europa.eu/ui/group/cb1eaff7-eedd-413d-ab88-94f761f9773b/ library/26ef04c2-923c-47b5-b34e-8fec2b91aebb/details) w dokumencie tym wskazuje się, że istniejące orzecznictwo TSUE dotyczące art. 135 ust. 1 lit. d dyrektywy VAT wyraźnie podkreśla, że aby transakcja była objęta tym zwolnieniem, świadczone usługi muszą, w szerokim ujęciu, stanowić odrębną całość, spełniającą w rzeczywistości szczególne, podstawowe funkcje zwolnionego świadczenia (m.in. wyrok TSUE z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 SDC, pkt 66; oraz wyrok TSUE z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services, pkt 25, należy również wziąć pod uwagę sprawę C-607/14 Bookit). Podkreślono również, że „w przypadku „transakcji dotyczącej transferów”, świadczone usługi muszą zatem skutkować transferem środków pieniężnych i pociągać za sobą zmiany w sytuacji prawnej i finansowej. Usługę zwolnioną na mocy dyrektywy należy odróżnić od zwykłego fizycznego lub technicznego świadczenia, takiego jak udostępnienie bankowi systemu przetwarzania danych”. W dalszej części zwrócono uwagę, że aby transakcja była objęta zwolnieniem przewidzianym w art. 135 ust. 1 lit. d dyrektywy VAT, świadczone usługi muszą, patrząc ogólnie, stanowić odrębną całość, spełniającą w rzeczywistości szczególne, podstawowe funkcje zwolnionego świadczenia. Ponadto należy zauważyć, że art. 135 ust. 1 lit. d dyrektywy VAT przewiduje zwolnienie nie tylko płatności i transferów, ale szerzej, „transakcji dotyczących” płatności i transferów. Aby transakcja była objęta zwolnieniem, nie jest wymagane, aby stanowiła płatność lub transfer, ale musi wykazywać wystarczający stopień związku z taką płatnością lub transferem.

Ponownie, biorąc pod uwagę, że w sprawie Hedqvist TSUE umieścił waluty wirtualne i tradycyjne waluty na tym samym poziomie dla celów VAT, należy założyć, że transakcje dotyczące płatności i transferów walut będących prawnym środkiem płatniczym nie różnią się od transakcji dotyczących płatności i transferów w walutach wirtualnych, w tym m.in. w kryptowalucie.

Wykonywanie czynności walidacyjnych przez walidatorów transakcji kryptowalutowych metodą Proof of Stake może przypominać fakty przeanalizowane przez TSUE w sprawie SDC, wspomnianej wyżej, w której centrum danych zapewniło ramy techniczne i prawne umożliwiające dokonywanie operacji płatniczych poprzez połączenie banków i dostawców usług płatniczych. Wykonywane czynności w ramach walidowania transakcji na blockchainie wspierają przeprowadzenie transakcji kryptowalutowych między użytkownikami oraz transfer walut wirtualnych, w związku z czym świadczenie tej usługi pociąga za sobą zmiany w zakresie „własności” kryptowalut między użytkownikami, a obsługa transferów kryptowaluty poprzez wykonanie czynności walidacyjnych jest niezbędna do przeprowadzenia transakcji z udziałem kryptowaluty.

W ocenie Wnioskodawcy, rola walidatorów transakcji na blockchainie przy różnych metodach, w tym przy metodzie Proof of Stake, analizowanej w niniejszej sprawie jest odmienna od okoliczności analizowanych przez TSUE w wyroku z dnia 28 lipca 2011 r. w sprawie C-350/10 Nordea, w której spółka (SWIFT) świadczyła ogólnoświatową usługę przesyłania wiadomości elektronicznych, która umożliwiała dokonywanie operacji płatniczych, łącząc instytucje finansowe i innych klientów korporacyjnych, jak już wyjaśniono. TSUE stwierdził, że usługi świadczone przez SWIFT nie były objęte zwolnieniem, niezależnie od tego, jak niezbędne były te nakłady, oraz że działalność SWIFT „sama w sobie nie pełni żadnej z funkcji transakcji finansowych, o których mowa w dyrektywie VAT, to znaczy tych, które skutkują transferem środków pieniężnych lub papierów wartościowych, a zatem nie mają charakteru takich transakcji”.

W związku z tym, podczas gdy zakres funkcjonalności SWIFT został ograniczony do aspektów technicznych i zwykłego przekazywania informacji, można argumentować, że wykonywanie czynności walidacyjnych przy Proof of Stake, łączenie transakcji w bloki, zatwierdzenie przedmiotowych transakcji wobec czego dochodzi do przesłania kryptowalut między użytkownikami, doprowadza do faktycznego transferu kryptowalut, przeprowadzenia transakcji i „księgowania” kryptowalut (na wzór przeprowadzenia transakcji przez tradycyjne instytucje płatnicze), w związku z czym istnieją argumenty przemawiające za uznaniem wykonywania tych czynności za świadczenie zwolnione zgodnie z art. 135 ust. 1 lit. d dyrektywy VAT oraz na gruncie krajowym na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług.

Wnioskodawca zaznacza, że w przypadku kryptowalut nie ma instytucji podobnych do banków, które odpowiadałyby za przeprowadzenie transakcji między użytkownikami na blockchainie, a funkcje taką pełnią walidatorzy wspierające procesowanie transakcji kryptowalutowe za co otrzymują nagrody w postaci kryptowalut. Wobec wykonywanych przez walidatorów, „górników” (przy Proof of Work) czynności, system transferowania kryptowalut między użytkownikami może funkcjonować.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku od towarów i usług jest:

-        prawidłowe w zakresie uznania, że w sytuacji, gdy miejscem świadczenia opisanej usługi będzie terytorium Polski, to otrzymywanie kryptowalut przez Wnioskodawcę w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-        nieprawidłowe w zakresie uznania, że do otrzymywanych przez Państwa kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, będzie miało zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775, ze zm.) – zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:  

1)    odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2)    eksport towarów;

3)    import towarów na terytorium kraju;

4)    wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5)    wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Natomiast art. 8 ust. 1 ustawy stanowi, że:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1)    przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2)    zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3)    świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Z tak szeroko sformułowanej definicji wynika, że przez świadczenie usług należy przede wszystkim rozumieć określone zachowanie podatnika na rzecz odrębnego podmiotu, które zasadniczo wynika z dwustronnego stosunku zobowiązaniowego, zakładającego istnienie podmiotu będącego odbiorcą (nabywcą usługi), jak również podmiotu świadczącego usługę. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu.

Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, że nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę w rozumieniu przepisów ustawy.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 cyt. ustawy).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę, wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Kwestia odpłatności była wielokrotnie przedmiotem rozstrzygnięć Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W wyroku z 1 kwietnia 1982 r. w sprawie w sprawie C-89/81 Hong-Kong Trade Development Council, TSUE stwierdził, że wskazane w sprawie czynności podlegają opodatkowaniu jedynie wtedy, gdy zostały wykonane odpłatnie. Analizując głębiej ten problem TSUE w wyroku z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council wskazał, że czynność można uznać za dokonaną odpłatnie, gdy istnieje bezpośrednia i jasno zindywidualizowana korzyść po stronie dostawcy towaru lub usługi, a ponadto odpłatność za otrzymane świadczenie (towar lub usługę) pozostaje w bezpośrednim związku z czynnością, która miałaby być opodatkowana tym podatkiem.

Pojęcie „odpłatności” pojawiło się również w orzeczeniu z 5 lutego 1981 r. C-154/80 Association coopérative „Coöperatieve Aardappelenbewaarplaats GA”, które zapadło na tle przepisów I Dyrektywy VAT z 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych (67/227/EWEC). Trybunał wskazał, że termin „zapłata” stanowi integralną część przepisów prawa wspólnotowego, które nie odwołuje się do prawa państw członkowskich dla ustalenia jego znaczenia i zakresu. Stąd też wykładnia tego wyrażenia nie może być pozostawiona dyskrecjonalnemu władztwu każdego państwa członkowskiego. Ponadto Trybunał przypomniał, że świadczenie podlega opodatkowaniu jedynie w wypadku, gdy podstawę opodatkowania stanowi świadczenie wzajemne otrzymane przez świadczącego usługę. Musi również istnieć możliwość wyrażenia w pieniądzu wartości tego świadczenia wzajemnego. W końcu – jak wskazał Trybunał – świadczenie wzajemne musi stanowić pewną wartość subiektywną, gdyż podstawą opodatkowania jest świadczenie wzajemne rzeczywiście otrzymane, nie zaś wartość otrzymana według kryteriów obiektywnych.

Na uwagę zasługuje również orzeczenie z 3 marca 1994 r. w sprawie C-16/93 pomiędzy R. J. Tolsma a Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, gdzie Trybunał zauważył, że czynność „podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy”.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności.

Bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług, a otrzymanym wynagrodzeniem istnieje wówczas, gdy jest możliwe zidentyfikowanie bezpośredniej i jasno zindywidualizowanej korzyści na rzecz dostawcy towaru lub świadczącego usługę oraz gdy świadczenie wzajemne pozostaje w bezpośrednim związku ze świadczeniem dokonanej czynności.

Wobec powyższej analizy, dostawa towarów lub świadczenie usług podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie, oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne.

Należy również wskazać, że opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i są wykonywane w ramach działalności gospodarczej.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Natomiast, stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Wobec przytoczonych wyżej przepisów stwierdzić należy, że dostawa towarów lub świadczenie usług podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywane będą przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji.

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo spółką akcyjną, z siedzibą na terytorium Polski. Zajmują się Państwo m.in. działalnością usługową w zakresie infrastruktury obliczeniowej, przetwarzania danych, zarządzania stronami internetowymi (hosting) i działalnością powiązaną, której akcje są notowane na rynku (...). Są Państwo spółką technologiczną, która buduje i zarządza infrastrukturą walidacyjną dla wiodących sieci blockchain, w tym także szeroko korzysta w swojej działalności z kryptowalut.

Są Państwo tzw. walidatorem transakcji na blockchainie na sieci (...) i stosują Państwo metodę Proof of Stake do pozyskiwania kryptowalut wobec zatwierdzenia transakcji w danej sieci oraz jako walidator. Status walidatora w tym przypadku oznacza, iż będąc tzw. węzłem dokonują Państwo weryfikacji nowych transakcji, grupują je Państwo w bloki i dodają do łańcucha blockchain, czym umożliwiają Państwo przeprowadzenie transakcji na blockchainie dla użytkowników. W zamian za tę pracę jako walidator otrzymują Państwo nagrody w postaci natywnych tokenów sieci Core.

W analizowanym modelu konsensusu metodą Proof of Stake, aby zostać walidatorem transakcji, należy zablokować określoną ilość kryptowalut. Jest to nowoczesna i energooszczędna alternatywa dla starszego modelu Proof-of-Work (używanego np. przez Bitcoin), gdzie rolę zabezpieczenia pełniła ogromna moc obliczeniowa. W przypadku sieci (...) stosowany jest specyficzny mechanizm konsensusu Satoshi Plus stosujący hybrydowe połączenie różnych metod konsensusu oraz polegający na zabezpieczeniu pochodzącego z Bitcoina – obejmującego zarówno delegowaną moc obliczeniową, jak i liczbę zablokowanych (stakowanych) BTC oraz ilości zablokowanych tokenów CORE. W praktyce oznacza to konieczność utrzymywania odpowiedniego wolumenu BTC/haszrate’u oraz puli tokenów CORE do skutecznego stakingu.

Sieć Core integruje „górników” Bitcoinów ze swoim konsensusem poprzez proces zwany Delegated Proof of Work (DPP). „Górnicy” mogą dodawać specjalne metadane do bazy bloków Bitcoin, które „wydobywają”, a które głosują na walidatorów Core. Pozwala to „górnikom” zdobywać dodatkowe nagrody w postaci tokenów CORE bez wpływu na ich podstawowe „operacje wydobywcze” Bitcoinów. Tworzy to drugą „nagrodę blokową” dla górników, jednocześnie zwiększając bezpieczeństwo Core poprzez bezpośredni udział „górników” Bitcoinów. Kiedy „górnicy” umieszczają głos walidatora Core w każdym wydobytym bloku Bitcoinów, dowodzi to, że „górnik” wygenerował prawidłowy blok Bitcoinów i oddał prawowity głos na walidatorów Core. Pogłębia to związek między Core a modelem bezpieczeństwa Bitcoina, zapewniając obustronnie korzystną relację.

Walidatory są niezbędne dla sieci Core, ponieważ zarządzają walidacją transakcji i dodaniem bloków sieci. Konsensus Satoshi Plus w sieci Core łączy Delegated Proof of Work (DPoW), Delegated Proof Of Stake (DPoS) oraz Non-Custodial BTC staking, tworząc bezpieczny, zdecentralizowany proces wyboru walidatorów, który uwzględnia wkłady od „górników” Bitcoinów, stakerów CORE i stakerów BTC.

Walidatorzy odpowiadają za generowanie bloków i walidację transakcji w sieci Core. Każdy może zostać walidatorem Core, rejestrując się w sieci i blokując tokeny CORE.

Zestaw walidatorów jest ustalany w drodze wyborów, a walidatorzy są wybierani na podstawie ich wyniku hybrydowego w każdej rundzie. Każdy walidator w bieżącym zestawie walidatorów, który nie został zablokowany ani ograniczony, jest uważany za „aktywny” (wybory walidatora do zatwierdzenia transakcji). Grupa walidatorów składa się obecnie z (...) walidatorów z najwyższymi wynikami hybrydowymi, które mają być z czasem zwiększane. „Górnicy” Bitcoina zabezpieczają sieć Bitcoin za pomocą PoW i mogą delegować swój PoW do walidatora Core, dodając określone informacje do transakcji Coinbase bloku w trakcie jego wydobywania.

Wszyscy posiadacze natywnych tokenów CORE (...) mogą zagwarantować bezpieczeństwo sieci, delegując swoje zasoby tokenów walidatorowi.

Sieć Core aktualizuje zestaw walidatorów i rozdziela nagrody w rundach. Obecnie runda trwa jeden dzień. W każdej rundzie (tj. każdego dnia) wszyscy walidatorzy otrzymują wynik hybrydowy, a (...) walidatorów z najwyższymi wynikami hybrydowymi zostaje wybranych do zestawu walidatorów. Zestaw walidatorów staje się wówczas odpowiedzialny za dodanie bloków w sieci Core przez całą rundę. Po wygenerowaniu ostatniego bloku w każdej rundzie skumulowane nagrody za całą rundę są obliczane i rozdzielane, a także określany jest zestaw walidatorów na kolejną rundę.

Nagrody za walidację, wypłacane są walidatorom w tokenach CORE.

Token CORE to natywny token narzędziowy i zarządzający blockchainem Core, którego podaż wynosi (...). Jest to waluta bazowa sieci Core, która jest nadzorowana przez DAO.

Nagrody dla walidatorów w sieci Core dzielą się na dwie kategorie:

1. Nagrody podstawowe, tj. nowo wybite CORE;

2. Opłaty pobierane z transakcji w każdym bloku.

Otrzymane nagrody ze stakingu w postaci walut wirtualnych częściowo wymieniają Państwo na tzw. stablecoiny, w tym kryptoaktywa w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt. 7 (tokeny będące e-pieniądzem) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1114 z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie rynków kryptoaktywów oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 1095/2010 oraz dyrektyw 2013/36/UE i (UE) 2019/1937 (dalej też: Rozporządzenie MICA).

Zawierają Państwo z kontrahentami umowy, których przedmiotem jest udostępniane Państwu aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania z obowiązkiem ich zwrotu kontrahentowi w umówionym terminie za zapłatą umówionego wynagrodzenia. Umowy takie przypominają swoim charakterem powszechną w obrocie gospodarczym konstrukcję umowy pożyczki. Wartość walut wirtualnych będących przedmiotem umowy ustanawia się w odniesieniu do walut tradycyjnych. Przykładem takiej czynności jest zawarcie umowy udostępnienia aktywów cyfrowych (Bitcoin) z dnia (...) 2025 r. W umowie takiej określa się termin zwrotu przekazanych kryptowalut, okres obowiązywania, roczne wynagrodzenie procentowe od ilości udostępnionych aktywów, a także termin przekazania kryptowalut przez kontrahenta do Państwa.

Angażują Państwo własne zasoby majątkowe oraz nie świadczą Państwo usług, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 12 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, wobec braku wpisu do Rejestru działalności z zakresu walut wirtualnych.

Kryptowaluty zaangażowane w stakingu spełniają definicję waluty wirtualnej zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w zw. z art. 4a pkt. 22a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

W związku z tak przedstawionym opisem sprawy Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w sytuacji gdy miejscem świadczenia usługi będzie terytorium Polski, czy otrzymywanie przez Państwa kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i korzysta ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a do otrzymanych w ten sposób walut wirtualnych nie trzeba doliczać stawki podatku od towarów i usług.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwie będzie istniał wzajemny związek między świadczonymi przez Państwa usługami walidatora transakcji a otrzymaną przez Państwa płatnością w formie natywnych tokenów sieci Core. W opisanej sytuacji użytkownicy sieci blockchain otrzymają od Państwa konkretne wymierne korzyści. Państwo, będąc tzw. węzłem, dokonują bowiem weryfikacji nowych transakcji, grupują je w bloki i dodają do łańcucha blockchain, czym umożliwiają przeprowadzenie transakcji na blockchainie dla użytkowników. Walidatory są niezbędne dla sieci Core, ponieważ zarządzają walidacją transakcji i dodaniem bloków sieci. Walidatorzy odpowiadają za generowanie bloków i walidację transakcji w sieci Core. Każdy może zostać walidatorem Core, rejestrując się w sieci i blokując tokeny CORE. Jak już wspomniano, w zamian za pracę jako walidator otrzymują Państwo nagrody w postaci natywnych tokenów sieci Core.

Zatem w ramach udziału jako walidator w opisanym procesie stakingu będą Państwo występować w charakterze usługodawcy, realizującego konkretne czynności w ramach konkretnego świadczenia w zamian za płatność (wynagrodzenie), zwaną nagrodą za walidację, wypłacane w tokenach CORE. Tym samym, pobierana przez Państwa zapłata (nagroda) stanowi wynagrodzenie należne z tytułu realizowanej przez Państwa czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, tj. odpłatnej usługi, w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy.

W tym miejscu należy zauważyć, że każdą dostawę towarów lub świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT, za które wynagrodzenie jest uiszczane w kryptoaktywach, należy traktować w taki sam sposób jak każdą inną dostawę towarów lub świadczenie usług dla celów opodatkowania podatkiem VAT (por. wyrok TSUE z 22 października 2015 r. w sprawie C-264/14; Hedqvist).

Zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy:

Usługi w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usługi pośrednictwa w świadczeniu tych usług.

W myśl art. 43 ust. 15 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 7, 12 i 37-41, nie mają zastosowania do:

1) czynności ściągania długów, w tym factoringu;

2) usług doradztwa;

3) usług w zakresie leasingu.

Ustawa o podatku od towarów i usług nie określa bliżej, co należy rozumieć pod pojęciami wymienionymi w przepisie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. W tym celu należy się odwołać do uregulowań wskazanych w ustawie z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych (Dz.U. z 2026, poz. 623, ze zm.).

Zgodnie z art. 2 pkt 21a ustawy o usługach płatniczych:

Pieniądz elektroniczny - wartość pieniężną przechowywaną elektronicznie, w tym magnetycznie, wydawaną, z obowiązkiem jej wykupu, w celu dokonywania transakcji płatniczych, akceptowaną przez podmioty inne niż wyłącznie wydawca pieniądza elektronicznego.

Na podstawie art. 2 pkt 29 ustawy o usługach płatniczych:

Transakcja płatnicza - zainicjowaną przez płatnika lub odbiorcę wpłatę, transfer lub wypłatę środków pieniężnych.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o usługach płatniczych:

Przez usługi płatnicze rozumie się działalność polegającą na:

1) przyjmowaniu wpłat gotówki i dokonywaniu wypłat gotówki z rachunku płatniczego oraz wszelkie działania niezbędne do prowadzenia rachunku;

2) wykonywaniu transakcji płatniczych, w tym transferu środków pieniężnych na rachunek płatniczy u dostawcy użytkownika lub u innego dostawcy:

a) przez wykonywanie usług polecenia zapłaty, w tym jednorazowych poleceń zapłaty,

b) przy użyciu karty płatniczej lub podobnego instrumentu płatniczego,

c) przez wykonywanie usług polecenia przelewu, w tym stałych zleceń;

3) wykonywaniu transakcji płatniczych wymienionych w pkt 2, w ciężar środków pieniężnych udostępnionych użytkownikowi z tytułu kredytu, a w przypadku instytucji płatniczej lub instytucji pieniądza elektronicznego - kredytu, o którym mowa w art. 74 ust. 3 lub art. 132j ust. 3;

4) wydawaniu instrumentów płatniczych;

5) umożliwianiu akceptowania instrumentów płatniczych oraz wykonywania transakcji płatniczych, zainicjowanych instrumentem płatniczym płatnika przez akceptanta lub za jego pośrednictwem, polegających w szczególności na obsłudze autoryzacji, przesyłaniu do wydawcy instrumentu płatniczego lub systemów płatności zleceń płatniczych płatnika lub akceptanta, mających na celu przekazanie akceptantowi należnych mu środków, z wyłączeniem czynności polegających na rozliczaniu i rozrachunku tych transakcji w ramach systemu płatności w rozumieniu ustawy o ostateczności rozrachunku (acquiring);

6) świadczeniu usługi przekazu pieniężnego;

7) świadczeniu usługi inicjowania transakcji płatniczej;

8) świadczeniu usługi dostępu do informacji o rachunku.

Zgodnie z art. 3 ust. 5 ww. ustawy:

Usługa inicjowania transakcji płatniczej oznacza usługę polegającą na zainicjowaniu zlecenia płatniczego przez dostawcę świadczącego usługę inicjowania transakcji płatniczej na wniosek użytkownika z rachunku płatniczego użytkownika prowadzonego przez innego dostawcę.

Zgodnie z art. 4 ust. 2a. ustawy:

Działalność w zakresie wydawania pieniądza elektronicznego i jego wykupu może być wykonywana wyłącznie przez wydawców pieniądza elektronicznego.

Stosownie natomiast do art. 4 ust. 2b powołanej ustawy:

Wydawcą pieniądza elektronicznego może być wyłącznie podmiot, o którym mowa w ust. 2 pkt 1-4 i 6-8, oraz:

1) oddział zagranicznej instytucji pieniądza elektronicznego;

2)  oddział podmiotu świadczącego w innym niż Rzeczpospolita Polska państwie członkowskim, zgodnie z prawem tego państwa, pocztowe usługi płatnicze, uprawnionego zgodnie z prawem tego państwa do wydawania pieniądza elektronicznego oraz Poczta Polska Spółka Akcyjna w zakresie, w jakim przepis art. 13 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej „Poczta Polska” (Dz.U. z 2020 r. poz. 2064) uprawnia ją do wydawania pieniądza elektronicznego;

3) kasa oszczędnościowo-kredytowa.

Stosownie do art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z 1 marca 2018 r.  o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (Dz.U. z 2025, poz. 644, ze zm.).

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej - rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

a)  prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

b)  międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

c)  pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

d)  instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

e)  wekslem lub czekiem

-  oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego;

Przytoczone regulacje jednoznacznie przesądzają, że polski ustawodawca rezerwuje pojęcie usług płatniczych oraz obrotu pieniądzem elektronicznym wyłącznie dla ściśle zdefiniowanych, licencjonowanych instytucji finansowych (art. 4 ust. 2a i art. 4 ust. 2b).

Z uwagi na powołane przepisy, uwzględnić należy orzecznictwo TSUE dotyczące usług finansowych (w tym usług stanowiących element usług finansowych).

W wyroku w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) dotyczącym zwolnień przedmiotowych na gruncie wspólnego systemu VAT, TSUE wskazał cechy charakterystyczne usługi finansowej w kontekście ustalenia warunków stosowania zwolnienia dla konkretnych podtypów usług finansowych wymienionych w art. 13 (B) B(d) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy (obecnie art. 135 ust. 1 lit. d i lit. f Dyrektywy 2006/112/WE). Sprawa dotyczyła usług świadczonych przez SDC (stowarzyszenie) przede wszystkim na rzecz banków oraz innych jednostek podłączonych do jego systemu informatycznego. SDC świadczyło usługi przetwarzania danych związanych z transakcjami prowadzonymi przez jego klientów, a także pewnych usług związanych ze sprawami administracyjnymi swoich członków. Trybunał orzekł, że ani sposób wykonywania usług, ani charakter prawny usługodawcy, ani nawet brak bezpośredniej umowy podmiotu wykonującego usługi z ostatecznym odbiorcą nie wykluczają zastosowania zwolnień, o których mowa w art. 13 (B) (D) pkt 3 i 5 VI Dyrektywy, pod warunkiem, że usługi świadczone przez dany podmiot są przez klienta Banku postrzegane jako element otrzymanej usługi finansowej. Ponadto, aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową. Należy też wskazać, że TSUE w ww. orzeczeniu dodał, że „Sam fakt, że jakiś element jest niezbędny do zakończenia transakcji zwolnionej z podatku, nie daje podstaw do konkluzji, że usługa, którą dany element reprezentuje jest zwolniona.” Nadto, TSUE odniósł się również do kwestii wykonywania czynności pomocniczych (stanowiących element usługi zasadniczej) oraz dostarczył wskazówek interpretacyjnych w zakresie dotyczącym m.in. transakcji płatniczych. Aby świadczone usługi korzystały ze zwolnienia powinny stosownie do orzecznictwa TSUE dotyczyć specyficznych i istotnych elementów związanych z daną usługą finansową. Samo świadczenie usług o charakterze materialnym czy też technicznym nie jest objęte zwolnieniem – „aby stanowić »transakcję dotyczącą przelewów« świadczone usługi muszą zatem mieć skutek przelania funduszy oraz pociągać za sobą zmiany sytuacji prawnej i finansowej. Usługę zwolnioną na gruncie Dyrektywy należy odróżnić od czysto fizycznego lub technicznego świadczenia, takiego jak udostępnianie bankowi systemu przetwarzania danych”. W powyższym wyroku TSUE uznał także, że usługi pomocnicze dla usług finansowych mogą korzystać ze zwolnienia z VAT tylko jeśli same w znacznym stopniu „stają się” usługą finansową. Dla uznania usług związanych z przelewami za zwolnione, Trybunał w istocie wymaga, aby te usługi wywoływały taki efekt jak przelew, tzn. prowadziły do przeniesienia środków i zmieniały sytuację prawną i finansową zainteresowanego podmiotu. Trybunał wskazał również, że usługi polegające na udostępnieniu finansowych informacji bankom i innym użytkownikom nie są objęte zwolnieniem przewidzianym w podpunktach (3) i (5) art. 13(B)(d) VI Dyrektywy.

Podobne stanowisko zostało przedstawione przez Trybunał w orzeczeniu z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie C-235/00 CSC Financial Services Ltd. W wyroku tym TSUE stwierdził, że „obrót papierami wartościowymi polega na działaniach zmieniających sytuację prawną i finansową między stronami i działania te są porównywalne do przypadków przeniesienia lub płatności. Dostawa zwykłej usługi technicznej lub administracyjnej, niezmieniającej sytuacji prawnej lub finansowej nie wydaje się więc być objęta zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5 Szóstej dyrektywy. (…) Wynika z tego więc, że usługi o charakterze administracyjnym nie zmieniające prawnej bądź finansowej pozycji stron nie są objęte zwolnieniem ustalonym w art. 13 część B lit. d pkt 5”.

Z kolei w wyroku w sprawie C-350/10 Nordea Pankki Suomi Oyj TSUE wskazał, że, aby móc zakwalifikować świadczone usługi jako czynności zwolnione z opodatkowania w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy, powinny one tworzyć odrębną całość, która – jeśli ją oceniać globalnie – w konsekwencji wypełnia specyficzne i istotne funkcje usługi opisanej w tym przepisie. W odniesieniu do operacji dotyczących przelewów w rozumieniu art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy świadczone usługi muszą skutkować przekazaniem środków pieniężnych oraz prowadzić do zmian prawnych i finansowych. Należy dokonać rozróżnienia między usługą zwolnioną w rozumieniu wspomnianej dyrektywy a dostarczaniem zwykłego świadczenia fizycznego lub technicznego, takiego jak udostępnienie bankowi systemu informatycznego. W tym celu sąd krajowy powinien w szczególności zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy względem banków, zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy czynności.

W orzeczeniu z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie C-607/14 Bookit Ltd TSUE podkreślił, że transakcje zwolnione na podstawie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT zostały zdefiniowane ze względu na charakter świadczonych usług, a nie ze względu na usługodawcę lub usługobiorcę. Zwolnienie nie jest zatem uzależnione od spełnienia wymogu, by transakcje były dokonywane przez określony rodzaj zakładu lub osoby prawnej, jeśli wchodzą one w zakres transakcji finansowych. Trybunał orzekł, że „przelew jest transakcją polegającą na realizacji dyspozycji przekazania określonej sumy pieniędzy z jednego rachunku na drugi. Transakcja ta cechuje się w szczególności tym, że powoduje zmianę sytuacji prawnej i finansowej istniejącej z jednej strony między udzielającym dyspozycji a beneficjentem, a z drugiej strony między nimi a ich bankiem, w odpowiednim przypadku, między bankami. Ponadto transakcją powodującą tę zmianę jest sam przelew środków między kontami, niezależnie od jego kauzy (…). (…) brzmienie art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT nie wyklucza co do zasady, aby transakcja przelewu składała się z różnych odrębnych usług, które stanowią wówczas „transakcje dotyczące” przelewów w rozumieniu tego przepisu (…). Jakkolwiek nie można wykluczyć, że omawiane zwolnienie może obejmować usługi niebędące w swej istocie przelewami, to jednak zwolnienie to może dotyczyć jedynie transakcji tworzących odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, których skutkiem jest pełnienie jedynie szczególnych i istotnych funkcji takich przelewów (zob. podobnie wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r., SDC, C-2/95 EU:C:1997:278, pkt 66-68)”.

Zdaniem TSUE z powyższego wynika, że „aby można było zaklasyfikować świadczone usługi jako transakcje dotyczące przelewów w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. d) dyrektywy VAT, muszą tworzyć odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny, której skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu i która w konsekwencji skutkuje przeniesieniem środków pieniężnych i powoduje zmiany prawne i finansowe. W tym względzie należy odróżnić usługę zwolnioną z podatku w rozumieniu dyrektywy VAT od wykonania zwykłego świadczenia rzeczowego lub technicznego. Istotne jest w szczególności, aby w tym celu zbadać zakres odpowiedzialności usługodawcy, a zwłaszcza to, czy odpowiedzialność ta ograniczona jest do aspektów technicznych, czy też obejmuje specyficzne i istotne elementy transakcji (zob. podobnie: wyrok z dnia 5 czerwca 1997 r., SDC, C 2/95, z dnia 28 lipca 2011 r. Nordea Pankki Suomi, C-350/10)”.

Zatem zgodnie z orzecznictwem TSUE ze zwolnienia z tytułu usług finansowych nie korzystają świadczone odrębnie usługi wspierające usługi finansowe, nawet jeśli są niezbędne do ich świadczenia, ale mają czysto techniczny charakter, np. usługi administracyjne, usługi call center, czy usługi „swift”.

Z analizy ww. orzeczeń wynika więc, że ze zwolnienia będą korzystać usługi stanowiące element usług finansowych, jeżeli:

1. z ogólnego punktu widzenia stanowią osobną całość,

2. obejmują funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej,

3. świadczone usługi muszą pociągać za sobą zmiany w sytuacji prawnej i finansowej zainteresowanych podmiotów.

W odpowiedzi na Państwa wątpliwości przedstawione w pytaniu dotyczące ustalenia czy otrzymywanie przez Państwa kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, korzysta ze zwolnienia zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o podatku od towarów i usług, wskazać należy w pierwszej kolejności, że z analizy art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o usługach płatniczych wynika, że usługi płatnicze obejmują ściśle zdefiniowane czynności określone w pkt 1-8 tego artykułu. Ponadto, zgodnie z art. 4 ust. 2a i 2b tej ustawy, działalność w zakresie wydawania i wykupu pieniądza elektronicznego jest zastrzeżona wyłącznie dla zamkniętego katalogu licencjonowanych instytucji finansowych.

Organ zauważa, że Wnioskodawca jest spółką zajmującą się infrastrukturą obliczeniową i hostingiem.

Z opisu sprawy wynika, że kryptowaluty zaangażowane w stakingu spełniają definicję waluty wirtualnej zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu”. Zgodnie z ww. przepisem przez „walutę wirtualną” rozumie się cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych. Skoro zatem kryptowaluty zaangażowane w stakingu nie są pieniądzem elektronicznym działalność wnioskodawcy w sieci CORNE nie wpisuje się wprost w ustawową definicję usług płatniczych.

Zgodnie z wyrokiem TSUE w sprawie C-264/14 za transakcje finansowe zostały uznane również transakcje dotyczące walut nietradycyjnych, o ile waluty te zostały zaakceptowane przez strony transakcji jako alternatywny środek płatniczy wobec prawnych środków płatniczych i ich jedynym przeznaczeniem jest funkcja środka płatniczego;

• głównym czynnikiem takiej transakcji płatniczej jest jednak transfer pieniężny;

• staking nie jest transferem pieniężnym, gdyż okoliczności sprawy wskazują, że działania walidatora - zarządzanie walidacją transakcji i dodanie bloków – ma charakter techniczno-administracyjny.

W odniesieniu z kolei do powołanych wyroków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (sprawy C-2/95 SDC, C-235/00 CSC Financial Services, C-350/10 Nordea oraz C-607/14 Bookit), zacytowane fragmenty jednoznacznie wykluczają możliwość zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT w niniejszej sprawie. Z analizy tych wyroków wynika, że aby usługa wspierająca mogła korzystać ze zwolnienia dla usług finansowych, musi tworzyć odrębną całość, obejmować funkcje charakterystyczne dla usługi zwolnionej oraz pociągać za sobą bezpośrednie zmiany w sytuacji prawnej i finansowej zainteresowanych podmiotów [C-2/95, C-350/10]. TSUE kategorycznie podkreślił, że samo świadczenie usług o charakterze materialnym czy technicznym – takich jak udostępnianie systemów informatycznych czy przetwarzanie danych – nie jest objęte zwolnieniem, nawet jeśli jest niezbędne do zakończenia transakcji [C-2/95, C-350/10].

Powyższe stanowisko potwierdza również wyrok NSA z 3 lutego 2023 r., sygn. I FSK 1075/19:

(...) dokonując wykładni prounijnej art. 43 ust. 13 w zw. z art. 43 ust. 1 pkt 40 VATU, należy uznać, że zwolnieniu od VAT podlegają transakcje płatności lub przelewów, które tworzą odrębną całość, ocenianą w sposób ogólny i których skutkiem jest pełnienie szczególnych i istotnych funkcji przelewu lub płatności oraz które w konsekwencji skutkują przeniesieniem środków pieniężnych i powodują zmiany prawne i finansowe. Zwolnienie takie nie ma natomiast zastosowania do zwykłego świadczenia rzeczowego lub technicznego.

Przekładając powyższe na grunt opisanej działalności walidatora, wskazania wymaga, że czynności Spółki polegające na weryfikacji nowych transakcji, grupowaniu ich w bloki i dodanie do łańcucha blockchain, co umożliwia przeprowadzenie transakcji na blockchainie dla użytkowników, wpisują się w techniczną sekwencję zdarzeń niezbędnych do funkcjonowania sieci, jednak w świetle przytoczonego orzecznictwa TSUE nie stanowią one bezpośredniego świadczenia usług płatniczych.

Na koniec podkreślić należy, iż pytają Państwo, czy otrzymywane przez walidatora wynagrodzenie w formie tokenów sieci Core może być zwolnione z VAT. Przypomnieć należy, że konstrukcja podatku od towarów i usług opiera się na opodatkowaniu lub zwolnieniu konkretnych czynności (świadczonych usług lub dostawy towarów), a nie strumieni finansowych czy form wypłaty wynagrodzenia. Ustawa o VAT nie przewiduje możliwości zwolnienia z podatku samego faktu „otrzymywania nagrody podstawowej”. Tokeny CORE stanowią jedynie ekonomiczny ekwiwalent (zapłatę) za wykonaną przez Państwa pracę walidatora. Przedmiotem oceny pod kątem zwolnienia z VAT może być wyłącznie Państwa świadczenie (czyli usługa walidacji), a nie cyfrowe aktywa, które w ramach rozliczenia trafiają do Państwa w formie wynagrodzenia. Skoro usługa walidacji jest usługą infrastruktury technicznej, to sama forma wypłaty wynagrodzenia w tokenach nie może wykreować dla niej zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy o VAT.

W związku z tym, do otrzymywanych przez Państwa kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, opisanych we wniosku nie będzie miało zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy. W opisanych przez Państwa okolicznościach nie będziemy mieć bowiem do czynienia z transakcjami płatniczymi do których odwołuje się ustawa o usługach płatniczych. Tym samym, wykonywane przez Państwa czynności nie będą stanowiły usług, które będą objęte zwolnieniem od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.

Podsumowując, Państwa stanowisko w zakresie zadanego pytania w odniesieniu do podatku od towarów i usług jest:

-        prawidłowe w zakresie uznania, że w sytuacji, gdy miejscem świadczenia opisanej usługi będzie terytorium Polski, to otrzymywanie kryptowalut przez Wnioskodawcę w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-        nieprawidłowe w zakresie uznania, że do otrzymywanych przez Państwa kryptowalut w ramach nagrody ze stakingu wobec wykonywania czynności walidatora, będzie miało zastosowania zwolnienie od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zaznaczam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o  wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponoszą Państwo ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny bądź zdarzenie przyszłe sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego bądź zdarzeniem przyszłym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Informuję, że wydając interpretację nie przeprowadzam postępowania dowodowego i opieram się wyłącznie na elementach zdarzenia przedstawionych we wniosku. Rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji dokonuję oceny prawnej przedstawionych we wniosku okoliczności w kontekście zadanego pytania, przyporządkowanego do danego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego.

Niniejsza interpretacja odnosi się wyłącznie do kwestii objętej Państwa pytaniem w zakresie podatku od towarów i usług. Inne kwestie poruszone w opisie sprawy i w Państwa stanowisku w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego, nie były przedmiotem wydanego rozstrzygnięcia.

W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy
z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1)    z zastosowaniem art. 119a;

2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy
z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.