0111-KDIB3-3.4012.144.2026.2.JSU

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

Pana wniosek z 30 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy:

-        określenia miejsca opodatkowania dostaw towarów na rzecz Klientów, w sytuacji gdy podatnikiem z tytułu importu jest klient końcowy (pytanie oznaczone we wniosku nr 1),

-        określenia miejsca opodatkowania dostaw towarów na rzecz Klientów, w sytuacji gdy podatnikiem z tytułu importu jest sprzedawca zagraniczny (pytanie oznaczone we wniosku nr 2),

- wpłynął 30 marca 2026 r.

Uzupełnił go Pan pismem z 4 maja 2026 r. (wpływ 4 maja 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest polskim rezydentem podatkowym i prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą jako czynny podatnik VAT, posiada również aktywny status VAT UE. Przedmiot działalności obejmuje pozostałą sprzedaż detaliczną niewyspecjalizowaną, obejmującą następujące produkty: (...).

Wnioskodawca prowadzi sprzedaż towarów w modelu „dropshipping”. Model ten polega na prezentacji i sprzedaży towarów, będących pierwotnie własnością zagranicznych dostawców, mających siedzibę w państwie trzecim (dalej jako: sprzedawcy zagraniczni). Do sprzedaży Wnioskodawca wykorzystuje własne strony internetowe tworzone za pomocą zewnętrznego narzędzia. W każdym przypadku to Wnioskodawca występuje jako sprzedawca wobec klienta, ustala cenę, i przyjmuje płatność. Po otrzymaniu płatności Wnioskodawca składa zamówienie u sprzedawcy zagranicznego, wskazując dane klienta jako odbiorcy.

Przedmiotem sprzedaży są towary sprzedawane przede wszystkim konsumentom – osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej i zamieszkałym w Polsce, jak również osobom mającym miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich. Sporadycznie nabywcami są podatnicy prowadzący działalność gospodarczą (B2B) zarówno krajowi, jak i mający siedzibę w innych państwach członkowskich.

Wnioskodawca prowadzi sprzedaż w następującym modelu:

1. Wnioskodawca przygotowuje i publikuje na wskazanych wcześniej kanałach sprzedażowych oferty towarów pochodzących od sprzedawców zagranicznych. Przygotowanie ofert obejmuje między innymi wybór produktów, tłumaczenie opisów, edycję zdjęć, ustalenie ceny sprzedaży. Sprzedawcy zagraniczni nie mają prawa ingerować w opisy ofert zamieszczonych w sklepie Wnioskodawcy. To Wnioskodawca samodzielnie tworzy i zarządza treścią ofert, w tym opisem, zdjęciami i ceną.

2. Klient składa zamówienie i dokonuje zapłaty na rachunek Wnioskodawcy (płatności są obsługiwane przez operatorów płatności, na przykład (...)). Klienci nie zlecają zakupu dowolnego, konkretnego towaru poza ofertą. Mogą nabyć tylko towar, który został wcześniej wybrany i zamieszczony przez Wnioskodawcę.

3. Po otrzymaniu płatności Wnioskodawca składa zamówienie u odpowiedniego sprzedawcy zagranicznego, przekazując dane dostawy będące adresem klienta, a następnie dokonuje płatności na rzecz sprzedawcy zagranicznego pomniejszonej o marżę Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamawia towary zarówno bezpośrednio od sprzedawców zagranicznych. Składając zamówienie u sprzedawcy zagranicznego, Wnioskodawca posługuje się swoimi danymi, a oprócz tego wskazuje dane adresowe klienta do wysyłki towaru.

4. Sprzedawca zagraniczny realizuje wysyłkę towarów na zlecenie Wnioskodawcy i w wykonaniu zobowiązania Wnioskodawcy wobec klienta, przy czym to Wnioskodawca decyduje o wyborze sprzedawcy. Wnioskodawca nie zawiera umów transportu, nie wybiera przewoźnika, nie ustala warunków odprawy, a jedynie przekazuje sprzedawcy zagranicznemu adres klienta. Sprzedawca zagraniczny samodzielnie organizuje wysyłkę, w tym dokonuje wyboru przewoźnika. Wysyłka rozpoczyna się na terytorium państwa trzeciego (w tym przypadku są to Chiny) i pierwsze wprowadzenie do Unii Europejskiej może nastąpić w dowolnym państwie członkowskim UE, skąd towar trafia do klienta.

5. Wnioskodawca nie magazynuje ani nie ma fizycznego kontaktu z towarem. Wnioskodawca nie pełni funkcji importera ani przedstawiciela celnego klienta; obowiązki związane z importem (jeżeli wystąpią) spoczywają na kliencie lub na sprzedawcy zagranicznym.

6. Wynagrodzenie Wnioskodawcy stanowi marża – różnica między kwotą wpłaconą przez klienta a kwotą zapłaconą sprzedawcy zagranicznemu.

7. Wnioskodawca koordynuje reklamację i zwroty towarów od klientów. Klient składa reklamację bezpośrednio do Wnioskodawcy, który przyjmuje zgłoszenie, weryfikuje je i koordynuje dalszy proces ze sprzedawcą zagranicznym, który odpowiada za realizację reklamacji (np. wymiana na nowy towar). Wnioskodawca pozostaje punktem kontaktu dla klienta i nadzoruje przebieg procesu. Jeżeli klient zgłasza chęć otrzymania zwrotu zapłaconej ceny, środki są zwracane przez Wnioskodawcę.

8. Wnioskodawca prowadzi ewidencję zamówień, posiada zestawienia wpłat od klientów, a od sprzedawców zagranicznych otrzymuje potwierdzenia zakupu.

W opisanej transakcji udział biorą: sprzedawca zagraniczny z państwa trzeciego (Chiny), Wnioskodawca oraz klient końcowy. Wartość pojedynczego zamówienia aktualnie nie przekracza równowartości 150 euro, chociaż Wnioskodawca nie wyklucza, że będzie sprzedawać towary o wyższej wartości. Wnioskodawca nie jest zarejestrowany na potrzeby procedury IOSS. Wnioskodawca samodzielnie decyduje o asortymencie i ostatecznej cenie detalicznej, a płatność od klienta wpływa najpierw na jego rachunek bankowy.

Wnioskodawca nie zajmuje się organizacją transportu, nie dokonuje zgłoszenia celnego ani nie występuje jako przedstawiciel klienta. Wnioskodawca informuje sprzedawców zagranicznych o tym, że to nie on jest ostatecznym nabywcą towarów.

Wnioskodawca w ramach niniejszego wniosku chciałby zapytać o dwie sytuacje:

1. Wariant 1 – jako importer w deklaracji celnej wskazany jest klient końcowy;

2. Wariant 2 – sprzedawca zagraniczny w pełni zajmuje się odprawą celną, w tym wskazuje siebie jako importera towarów na terenie Unii Europejskiej.

Obecnie to Polska jest państwem przeznaczenia oraz krajem importu, ale Wnioskodawca nie wyklucza, że dostawy będą realizowane również do klientów w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. W przypadku klientów z miejscem zamieszkania poza Polską kraj przeznaczenia oraz kraj importu mogą się od siebie różnić.

Pytania

1. Czy w przedstawionym modelu sprzedaży (dropshipping) w Wariancie 1, w którym towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do klienta na terytorium Unii Europejskiej, a podatnikiem z tytułu importu (dokonującym odprawy celnej) jest klient końcowy, miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Wnioskodawcę jest terytorium państwa trzeciego (miejsce rozpoczęcia wysyłki), a w konsekwencji dostawa ta nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce?

2. Czy w przedstawionym modelu sprzedaży (dropshipping) w Wariancie 2, w którym towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do klienta na terytorium Unii Europejskiej, a podatnikiem z tytułu importu (dokonującym odprawy celnej) jest sprzedawca zagraniczny, miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Wnioskodawcę jest miejsce zakończenia wysyłki, a w konsekwencji dostawa ta podlega opodatkowaniu na terytorium Unii Europejskiej?

Pana stanowisko w sprawie

Własne stanowisko Wnioskodawcy

1. Zdaniem Wnioskodawcy, skoro w Wariancie 1 towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do klienta, a podatnikiem z tytułu importu towarów jest klient końcowy, miejscem dostawy towarów jest miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium państwa trzeciego. Tym samym dostawa towarów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Unii Europejskiej, w tym nie podlega opodatkowaniu w Polsce.

2. Zdaniem Wnioskodawcy, skoro w Wariancie 2 towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do klienta, a podatnikiem z tytułu importu towarów jest sprzedawca zagraniczny, miejscem dostawy towarów jest miejsce zakończenia wysyłki. W przypadku, gdy towar ostatecznie zostanie wysłany do klienta końcowego w Polsce, dostawa realizowana przez Wnioskodawcę będzie opodatkowana w Polsce.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

W myśl art. 7 ust. 1 przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel.

Sformułowanie „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” odnosi się do takiej czynności, która pozwala nabywcy faktycznie traktować towar jak swój. Kluczowe jest więc uzyskanie możliwości swobodnego dysponowania towarem, np. jego dalszej sprzedaży, a nie formalne przeniesienie prawa własności. Istota dostawy towarów nie polega bowiem na przekazaniu własności, dlatego zwrotu „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie należy utożsamiać z „prawem własności”. Dodatkowo przejście tzw. własności ekonomicznej może nastąpić bez równoczesnego przejścia własności prawnej, ponieważ „dostawa towarów” obejmuje także sytuacje inne niż samo zbycie prawa własności rzeczy.

Zdaniem Wnioskodawcy, czynności wykonywane przez niego na rzecz klientów należy kwalifikować jako odpłatną dostawę towarów. Z perspektywy ekonomicznej oraz funkcjonalnej istotą realizowanych transakcji jest bowiem nabycie przez klienta konkretnego, oznaczonego towaru, oferowanego przez Wnioskodawcę za pośrednictwem infrastruktury sprzedażowej. To właśnie towar – a nie sam proces pośrednictwa, obsługi zamówienia czy płatności – stanowi dla klienta zasadniczy cel zawieranej transakcji.

Podejmowane przez Wnioskodawcę czynności organizacyjne, takie jak prezentacja oferty, przyjmowanie zamówień, obsługa płatności, przekazywanie danych do realizacji wysyłki czy kontakt z dostawcą, mają charakter pomocniczy i służą wyłącznie umożliwieniu skutecznej realizacji dostawy towaru do ostatecznego nabywcy. Czynności te nie mają dla klienta samodzielnej wartości użytkowej i nie stanowią odrębnego świadczenia, które mogłoby być uznane za cel sam w sobie. Klient, składając zamówienie, działa z zamiarem nabycia określonego produktu i oczekuje jego dostarczenia, a nie wykonania na jego rzecz usługi o charakterze niematerialnym. W konsekwencji całość działań podejmowanych przez Wnioskodawcę podporządkowana jest realizacji jednego zasadniczego świadczenia, jakim jest dostawa towaru.

Jednocześnie należy podkreślić, że w ramach przyjętego modelu sprzedaży Wnioskodawca występuje we własnym imieniu wobec klienta, ustala warunki sprzedaży, w tym cenę towaru, oraz ponosi odpowiedzialność względem klienta za realizację zamówienia, w szczególności w zakresie odstąpienia od umowy lub reklamacji. W efekcie to Wnioskodawca przenosi na klienta prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, niezależnie od faktu, że nie dochodzi do fizycznego objęcia towaru w posiadanie przez Wnioskodawcę.

Moment przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel następuje w związku z wysyłką towaru do klienta, realizowaną na podstawie przekazanych przez Wnioskodawcę danych i wytycznych niezbędnych do dokonania tej wysyłki. Brak fizycznego kontaktu z towarem po stronie Wnioskodawcy nie wyklucza uznania, że dochodzi do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel, skoro Wnioskodawca posiada faktyczną możliwość decydowania o sprzedaży towaru oraz o warunkach jego dostawy do klienta.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w aktualnej linii interpretacyjnej organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 kwietnia 2025 r. o nr 0111-KDIB3-3.4012.16.2025.2.AW, organ wskazał, że w zbliżonym modelu sprzedaży typu dropshipping, w którym podatnik:

-        samodzielnie decyduje o asortymencie oferowanych towarów,

-        ustala ostateczną cenę sprzedaży,

-        przyjmuje płatność od klienta na własny rachunek,

-        koordynuje proces reklamacji i zwrotów,

-        oraz ponosi odpowiedzialność wobec klienta za realizację zamówienia,

należy uznać, że podatnik ten posiada ekonomiczne władztwo nad towarem i przenosi na nabywcę prawo do rozporządzania towarem jak właściciel w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, mimo braku fizycznego kontaktu z towarem.

Organ jednoznacznie podkreślił, że kwalifikacja świadczenia jako dostawy towarów nie jest uzależniona od cywilnoprawnego przeniesienia własności ani od treści regulaminów sprzedaży, lecz od rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych i zakresu decyzyjności podatnika. Podobnie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 23 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.546.2025.2.RST:

Czynności wykonywane przez Pana w ramach prowadzonej działalności wypełniają znamiona handlu towarami. Należy zauważyć, że przedmiotem nabycia przez klientów są konkretne towary oferowane przez Pana w sklepach internetowych, zatem posiada Pan władztwo ekonomiczne nad tymi towarami i praktyczną możliwość dysponowania nimi jak właściciel. Bowiem to wyłącznie Pan decyduje o tym jakie towary umieszczane są na stronie. (…) choć nie ma Pan fizycznego kontaktu z towarem, który jest dostarczany bezpośrednio od Sprzedawcy do Klienta, co jednak istotne, posiada Pan prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, ponieważ posiada Pan praktyczną możliwość dysponowania towarami oferowanymi na stronie internetowej i możliwość oferowania towarów do sprzedaży. Tym samym przenosi Pan prawo do rozporządzania towarami jak właściciel i w konsekwencji transakcja realizowana przez Pana wpisuje się w definicję dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy.

Jak stanowi art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, miejscem dostawy towarów w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy. W myśl pkt 3, przy towarach niewysyłanych ani nietransportowanych – miejscem dostawy jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

W przypadku tzw. dostaw łańcuchowych, to znaczy, gdy dane towary są przedmiotem kilku dostaw, a fizycznie zostają przemieszczone od pierwszego dostawy do ostatniego nabywcy, przepisy ustalają specjalne zasady ustalania miejsca dokonania dostawy. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o VAT wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie. Zasady przyporządkowywania wysyłki lub transportu wskazano w ust. 2a - 4:

2a. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

2b. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

2c. W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

2d. Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

2e. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

3. W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

4. W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.

Choć art. 22 ust. 2a i 2e w brzmieniu literalnym odnoszą się do sytuacji, w których towary są wysyłane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego, przepisy te odzwierciedlają ogólną technikę i logikę transakcji łańcuchowych: wskazują, jak identyfikować dostawę, do której należy przypisać transport, w zależności od tego, który uczestnik łańcucha faktycznie realizuje wysyłkę lub transport (pierwszy dostawca, podmiot pośredniczący, ostatni nabywca).

Cytowane regulacje:

1. wprowadzają reguły przyporządkowania transportu w transakcji łańcuchowej (określenie, która dostawa jest „ruchoma”), a mechanizm ten jest niezależny od kierunku fizycznego przemieszczenia;

2. w art. 22 ust. 3 ustawy używają pojęć „dostawy poprzedzającej” i „następującej po” transporcie, co potwierdza, że ustawodawca operuje logiką sekwencji w łańcuchu, a nie tylko kierunkiem geograficznym.

Przy wykładni przepisów krajowych należy uwzględniać ich funkcję i cel – zapewnienie jednolitego ustalenia miejsca opodatkowania w łańcuchu, tj. uniknięcie sytuacji, w której dwie dostawy byłyby traktowane jako „ruchome” albo żadna z dostaw nie byłaby powiązana z transportem. W konsekwencji, mimo że literalne brzmienie niektórych przepisów wskazuje konkretny kierunek przemieszczenia (z terytorium kraju do państwa trzeciego), zawarta w nich reguła przypisania transportu może być wykorzystana w analizie transakcji łańcuchowych również w układzie odwrotnym jako odpowiednik tej samej zasady systemowej.

Uzasadnienie do pytania 1

Z perspektywy niniejszej sprawy szczególnie istotny jest art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy o VAT, zgodnie z którym dostawę towarów, która poprzedza wysyłkę lub transport, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu. W ocenie Wnioskodawcy przepis ten znajduje zastosowanie do dostawy realizowanej przez Wnioskodawcę na rzecz klienta końcowego, ponieważ w przedstawionym modelu to klient końcowy jest importerem, tj. podmiotem zobowiązanym do rozliczenia podatku VAT z tytułu importu.

W przypadku, gdy import oraz transport z państwa trzeciego są realizowane przez ostatniego nabywcę, ustawodawca nakazuje przyporządkować wysyłkę lub transport dostawie dokonanej do tego nabywcy. W konsekwencji dostawa na rzecz klienta końcowego stanowi w transakcji łańcuchowej tę dostawę, z którą związane jest przemieszczenie towaru (tzw. dostawę „ruchomą”), natomiast poprzedzające ją dostawy w łańcuchu nie są dostawami, do których przypisuje się transport.

W niniejszej sprawie rola klienta jako importera nie ma charakteru wyłącznie formalnego. Klient końcowy jest bowiem stroną, na której ciążą skutki importu, a dostarczenie towaru do Polski następuje w celu realizacji dostawy właśnie na jego rzecz. Oznacza to, że wysyłka/transport są funkcjonalnie i prawnie powiązane z dostawą realizowaną do klienta końcowego.

Dostawa dokonana przez Wnioskodawcę na rzecz klienta końcowego – jako dostawa, do której przyporządkowany jest transport realizowany przez importera będącego ostatnim nabywcą – stanowi dostawę, która poprzedza wysyłkę/transport w rozumieniu art. 22 ust. 3 pkt 1 ustawy. Wynika to z faktu, że realizacja wysyłki lub transportu następuje dopiero w momencie importu, który jest ostatnim elementem realizowanego łańcucha dostaw. Przeniesienie przez Wnioskodawcę prawa do rozporządzania towarem jak właściciel na klienta końcowego następuje jeszcze przed czynnościami importowymi. W ten sposób to właśnie klient końcowy może występować jako importer.

W konsekwencji dostawę realizowaną przez Wnioskodawcę, następującą przed fizycznym rozpoczęciem transportu towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki towarów, tj. w państwie trzecim, z którego towary są wysyłane.

W analizowanym stanie faktycznym nie znajduje zastosowania art. 22 ust. 4 ustawy o VAT, gdyż Wnioskodawca nie jest podatnikiem z tytułu importu towarów. Importu dokonuje ostateczny nabywca, a Wnioskodawca nie dokonuje zgłoszeń celnych ani nie rozlicza podatku VAT z tytułu importu. Ta wykładnia znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB3-3.4012.16.2025.2.AW, w której organ uznał, że w przypadku transakcji łańcuchowej obejmującej dostawę towarów wysyłanych z państwa trzeciego bezpośrednio do konsumenta w Unii Europejskiej, jeżeli importerem towarów jest ostateczny nabywca, a podatnik dokonujący sprzedaży:

-        nie dokonuje zgłoszeń celnych,

-        nie występuje jako przedstawiciel celny,

-        nie rozlicza podatku VAT z tytułu importu,

to dostawa realizowana przez tego podatnika na rzecz klienta końcowego stanowi dostawę dokonaną przed importem, której miejscem opodatkowania – zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – jest terytorium państwa trzeciego, z którego rozpoczyna się wysyłka towarów. Organ wyraźnie wskazał, że w takiej konfiguracji art. 22 ust. 4 ustawy o VAT nie znajduje zastosowania, ponieważ podatnikiem z tytułu importu nie jest podmiot dokonujący sprzedaży w łańcuchu.

Tożsame stanowisko przedstawił Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w poniższych interpretacjach:

-        interpretacji z dnia 3 lutego 2026 r. o nr. 0112-KDIL1-3.4012.899.2025.2.KK:

Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane są trzy następujące podmioty: chiński Sprzedawca sprzedający towary przez platformę sprzedażową, Pan jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą oraz ostateczni Klienci (konsumenci). Zamawia Pan towar u dostawcy poprzez platformę sprzedażową, a towar wysyłany jest bezpośrednio z kraju trzeciego od chińskiego Sprzedawcy do ostatecznego Klienta w łańcuchu sprzedaży. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji chińskiego Sprzedawcy (dostawcy) dokonującego sprzedaży na rzecz Pana (B2B), a Panem dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (B2C), a więc jest to relacja B2B2C.

Wskazał Pan we wniosku, że nie pełni Pan roli importera. Importerem jest ostateczny Klient. A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego Klienta, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz Klientów nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.

-        interpretacji z dnia 3 grudnia 2025 r. o nr. 0114-KDIP1-2.4012.651.2025.2.RST:

Dodatkowo wskazał Pan, że nie jest Pan importerem towaru ani na terytorium Polski ani też na terytorium innego państwa członkowskiego UE, nie dokonuje Pan zgłoszenia celnego ani nie występuje jako przedstawiciel Klienta w rozumieniu przepisów celnych ani w charakterze przedstawiciela bezpośredniego, ani pośredniego. Obowiązki związane z dokonaniem formalności importowych nie spoczywają na Wnioskodawcy. Importerem jest ostateczny Klient. A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego Klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy jest miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz Klientów niezależnie od państwa importu nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.

-        interpretacji z dnia 23 października 2025 r., nr 0114-KDIP1-2.4012.546.2025.2.RST:

A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego Klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy jest miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Pana na rzecz klientów niezależnie od państwa importu nie podlega opodatkowaniu na terytorium Polski.

A także:

-        interpretacja z dnia 22 stycznia 2026 r. o nr. 0113-KDIPT1-2.4012.1151.2025.2.PRP,

-        interpretacja z dnia 21 listopada 2025 r. o nr. 0114-KDIP1-2.4012.594.2025.2.RST,

-        interpretacja z dnia 16 kwietnia 2025 r. o nr. 0114-KDIP1-2.4012.690.2024.2.GK,

-        interpretacja z dnia 19 listopada 2024 r. o nr. 0114-KDIP1-2.4012.443.2024.2.RST.

Uzasadnienie do pytania 2

W Wariancie 2 również dochodzi do transakcji łańcuchowej, w ramach której te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw, natomiast ich fizyczne przemieszczenie następuje jednokrotnie: z państwa trzeciego bezpośrednio do ostatecznego miejsca przeznaczenia. Jednocześnie – co ma znaczenie rozstrzygające – podatnikiem z tytułu importu (importerem) jest pierwszy podmiot w łańcuchu, tj. sprzedawca zagraniczny.

W takim układzie zastosowanie znajduje art. 22 ust. 4 ustawy o VAT, który wprowadza szczególną regułę ustalania miejsca opodatkowania w sytuacji, gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru, a towar jest importowany. Przepis ten wyraża zasadę, że w łańcuchu dostaw, w którym występuje import, dostawa realizowana przez importera ma miejsce na terytorium tego kraju, w którym następuje odprawa importowa. Wynika to z funkcji art. 22 ust. 4 – ma on zapewnić, aby dostawa realizowana po dopuszczeniu towaru do obrotu była opodatkowana w tym państwie, w którym towar wchodzi do obrotu gospodarczego.

Skoro zatem podmiot pierwszy w łańcuchu jest importerem, to dokonuje on importu towarów do Polski, a następnie realizuje sprzedaż towarów już na terytorium kraju. W konsekwencji dostawa następująca wraz z importem (tj. dostawa wykonywana po dopuszczeniu do obrotu w Polsce) podlega opodatkowaniu w państwie importu, czyli w Polsce.

W analizowanej sprawie organizacją transportu zajmuje się pierwszy podmiot w łańcuchu, czyli sprzedawca zagraniczny. Zatem to dostawa realizowana przez sprzedawcę zagranicznego do Wnioskodawcy jest dostawą ruchomą. Jednak z uwagi na art. 22 ust. 4 należy przyjąć domniemanie, że dla tej dostawy ruchomej miejscem dostawy jest kraj importu. W konsekwencji druga dostawa, realizowana przez Wnioskodawcę na rzecz klienta końcowego, będzie dostawą nieruchomą następującą po imporcie, mimo że faktycznie prawo do przeniesienia prawa do rozporządzania towarem jak właściciel zostaje przekazane klientowi końcowemu jeszcze przed fizycznym rozpoczęciem wysyłki.

Jak stanowi ust. 3, jeżeli dostawa towarów następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się ją za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów. Tak też jest w tym przypadku, gdyż to do pierwszej dostawy (między sprzedawcą zagranicznym a Wnioskodawcą) przyporządkowany jest transport. Oznacza to, że zgodnie z domniemaniem wynikającym z przywołanego przepisu, każda kolejna dostawa musi następować już po transporcie towarów. W myśl art. 22 ust. 1 pkt 3 taka dostawa nieruchoma jest opodatkowana w miejscu, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Takie rozumowanie jest zgodne z Dyrektywą 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dyrektywa VAT). W artykule 32 Dyrektywy VAT wskazano, że: W przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dostawcę lub nabywcę lub też osobę trzecią, za miejsce dostawy uznaje się miejsce, w którym znajdują się towary w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów do nabywcy.

Jednak w przypadku, gdy miejsce rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów znajduje się na terytorium trzecim lub w państwie trzecim, uznaje się, że zarówno miejsce dostawy dokonywanej przez importera wskazanego lub uznanego zgodnie z art. 201 za osobę zobowiązaną do zapłaty VAT, jak i miejsce każdej kolejnej dostawy znajduje się w państwie członkowskim importu towarów.

Powyższy tok rozumowania znajduje odzwierciedlenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo w interpretacji z dnia 4 grudnia 2024 r. o nr. 0114-KDIP1-2.4012.491.2024.2.RST:

W sytuacji, gdy podatnikiem z tytułu importu towarów będzie klient kupujący od Państwa Spółki towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Spółkę na rzecz tego klienta zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy będzie miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego. Oznacza to, że dostawa towarów dokonana przez Państwa Spółkę na rzecz klientów (…)

Zatem w sytuacji gdy importerem towaru jest chiński sprzedawca transakcja dokonana przez chińskiego sprzedawcę na Państwa rzecz podlega opodatkowaniu na terytorium Polski stosownie do ww. art. 22 ust. 4 ustawy. Jak już wskazano, przepis ten ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów - to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

W przedmiotowym przypadku jak już ustaliłem transakcja między podmiotami biorącymi udział w sprzedaży towarów jest dostawą w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy. Skoro chiński sprzedawca, jak Państwo wskazali, jest importerem towarów, to importując ten towar dokonuje sprzedaży po zaimportowaniu na terytorium Polski na Państwa rzecz. Importu, a później sprzedaży chiński sprzedawca dokonuje na rzecz Spółki, a Spółka odsprzedaje ten towar na rzecz ostatecznego klienta w Polsce. Powyższe oznacza, że dostawa dokonana przez Państwa na rzecz ostatecznego klienta jest w analizowanym przypadku dostawą towarów niewysyłanych i nietransportowanych (tzw. dostawa nieruchoma) opodatkowaną w miejscu w którym towary znajdują się w momencie dostawy (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy). Będzie to zatem transakcja krajowa również opodatkowana w Polsce.

Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy:

-        jeżeli importerem jest klient końcowy, dostawa realizowana przez Wnioskodawcę na jego rzecz ma miejsce zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, tj. na terytorium państwa trzeciego;

-        jeżeli importerem jest sprzedawca zagraniczny, dostawa realizowana przez Wnioskodawcę na rzecz klienta końcowego ma miejsce zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 pkt 2 ustawy o VAT, tj. na terytorium państwa zakończenia wysyłki lub transportu towarów, gdzie towary znajdują się w momencie dostawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają:

1) odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju;

2) eksport towarów;

3) import towarów na terytorium kraju;

4) wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju;

5) wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów.

Z powołanego przepisu wynika tzw. zasada terytorialności, zgodnie z którą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają wymienione czynności, ale tylko w sytuacji, gdy miejscem ich świadczenia jest terytorium kraju.

W myśl art. 2 pkt 1 ustawy:

Przez terytorium kraju rozumie się terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z zastrzeżeniem art. 2a.

Stosownie do art. 2 pkt 3 ustawy:

Przez terytorium Unii Europejskiej rozumie się terytoria państw członkowskich Unii Europejskiej […].

Jak stanowi art. 2 pkt 5 ustawy:

Przez terytorium państwa trzeciego rozumie się terytorium państwa niewchodzące w skład terytorium Unii Europejskiej, z zastrzeżeniem art. 2a ust. 1 i 3.

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Towarami są rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Na podstawie art. 2 pkt 22 ustawy:

Przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Z kolei art. 2 pkt 7 ustawy stanowi, że:

Przez import towarów rozumie się przywóz towarów z terytorium państwa trzeciego na terytorium Unii Europejskiej.

Definicja ustawowa importu towarów kładzie nacisk przede wszystkim na czynność faktyczną, czyli przywóz towaru. Dla zaistnienia importu nie ma znaczenia cel przywozu, czy stosunek prawny, w ramach którego dokonano przywozu, gdyż jeżeli towar został faktycznie przywieziony, to ma miejsce import.

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel […].

Jak stanowi art. 5a rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiającego środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. U. UE L 77 z 23 marca 2011, s. 1, ze zm.; dalej jako: „rozporządzenie 282/2011”):

Do celów stosowania art. 14 ust. 4 dyrektywy 2006/112/WE uznaje się, że towary zostały wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w tym gdy dostawca uczestniczy pośrednio w wysyłce lub transporcie towarów, w szczególności w następujących przypadkach:

a) w przypadku gdy dostawca zleca podwykonanie wysyłki lub transportu towarów osobie trzeciej, która dostarcza towary nabywcy;

b) w przypadku gdy wysyłka lub transport towarów dokonywane są przez osobę trzecią, ale dostawca ponosi całkowitą lub częściową odpowiedzialność za dostarczenie towarów nabywcy;

c) w przypadku gdy dostawca wystawia fakturę i pobiera od nabywcy opłaty za transport lub wysyłkę, a następnie przekazuje je osobie trzeciej, która organizuje wysyłkę lub transport towarów;

d) w przypadku gdy dostawca zachęca nabywcę w dowolny sposób do skorzystania z usług w zakresie dostarczania towarów świadczonych przez osobę trzecią, umożliwia kontakt nabywcy i osoby trzeciej lub przekazuje w inny sposób tej osobie informacje niezbędne do dostarczenia towarów nabywcy.

Towarów nie uważa się jednak za wysłane lub przetransportowane przez dostawcę lub na jego rzecz, w przypadku gdy nabywca transportuje te towary samodzielnie lub z udziałem osoby trzeciej organizuje dostarczanie tych towarów, a dostawca nie bierze udziału bezpośrednio ani pośrednio w organizacji lub pomocy w organizacji wysyłki lub transportu tych towarów.

Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy:

Miejscem dostawy towarów jest w przypadku towarów wysyłanych lub transportowanych przez dokonującego ich dostawy, ich nabywcę lub przez osobę trzecią – miejsce, w którym towary znajdują się w momencie rozpoczęcia wysyłki lub transportu do nabywcy.

Jednocześnie zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy:

Miejscem dostawy towarów w przypadku towarów niewysyłanych ani nietransportowanych jest miejsce, w którym towary znajdują się w momencie dostawy.

Z kolei jak stanowi art. 22 ust. 2-2d ustawy:

2. W przypadku gdy te same towary są przedmiotem kolejnych dostaw oraz są wysyłane lub transportowane bezpośrednio od pierwszego dostawcy do ostatniego w kolejności nabywcy, wysyłkę lub transport przyporządkowuje się wyłącznie jednej dostawie.

2a. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego przez nabywcę, który dokonuje również ich dostawy, przyjmuje się, że wysyłka lub transport są przyporządkowane dostawie dokonanej do tego nabywcy, chyba że z warunków dostawy wynika, że wysyłkę lub transport towarów należy przyporządkować jego dostawie.

2b. W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego, wysyłka lub transport tych towarów są przyporządkowane wyłącznie dostawie dokonanej do podmiotu pośredniczącego.

2c. W przypadku gdy podmiot pośredniczący przekazał swojemu dostawcy numer identyfikacyjny dla transakcji wewnątrzwspólnotowych nadany mu przez państwo członkowskie, z którego towary są wysyłane lub transportowane, wysyłkę lub transport przypisuje się wyłącznie dostawie dokonanej przez ten podmiot.

2d. Przez podmiot pośredniczący, o którym mowa w ust. 2b i 2c, rozumie się innego niż pierwszy w kolejności dostawcę towarów, który wysyła lub transportuje towar samodzielnie albo za pośrednictwem osoby trzeciej działającej na jego rzecz.

W świetle art. 22 ust. 2e ustawy:

W przypadku towarów, o których mowa w ust. 2, które są wysyłane lub transportowane z terytorium kraju na terytorium państwa trzeciego albo z terytorium jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego przez:

1) pierwszego dostawcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się jego dostawie;

2) ostatniego nabywcę – wysyłkę lub transport przyporządkowuje się dostawie dokonanej do tego nabywcy.

W myśl art. 22 ust. 3 ustawy:

W przypadkach, o których mowa w ust. 2-2c i 2e, dostawę towarów, która:

1) poprzedza wysyłkę lub transport towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów;

2) następuje po wysyłce lub transporcie towarów, uznaje się za dokonaną w miejscu zakończenia wysyłki lub transportu towarów.

Według art. 22 ust. 3b ustawy:

Przepisy ust. 2-2e nie mają zastosowania do dostaw towarów, o których mowa w art. 7a ust. 1 i 2, dokonywanych na rzecz podatnika ułatwiającego dostawy towarów oraz przez tego podatnika.

Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy:

W przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika lub podatnika podatku od wartości dodanej, który jest również podatnikiem z tytułu importu albo zaimportowania tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium państwa członkowskiego importu albo zaimportowania tych towarów.

W myśl art. 22 ust. 4 ustawy, w przypadku gdy miejscem rozpoczęcia wysyłki lub transportu towarów jest terytorium państwa trzeciego, dostawę towarów dokonywaną przez podatnika, który również jest podatnikiem z tytułu importu tych towarów, uważa się za dokonaną na terytorium kraju. Powyższe przepisy regulują zasady ustalania miejsca opodatkowania dostaw towarów. Jednocześnie przepis art. 22 ust. 4 ustawy powinien być interpretowany jako specyficzna zasada ustalania miejsca opodatkowania w odniesieniu do towarów importowanych. W szczególności, powyższy przepis ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium kraju opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów – to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT.

Z powyższych przepisów wynika, że w przypadku tzw. transakcji łańcuchowych, kiedy ten sam towar jest przedmiotem kolejnych dostaw, lecz faktycznie przemieszczany tylko od pierwszego dostawcy do finalnego nabywcy, wówczas przyjmuje się, że ma miejsce tylko jedna wysyłka (transport), więc tylko w odniesieniu do jednej z transakcji można ustalić miejsce świadczenia w oparciu o art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy (dostawa ruchoma). W odniesieniu do pozostałych dostaw, którym nie można przypisać wysyłki (transportu), ustalenie miejsca świadczenia odbywa się jak dla towarów niewysyłanych, a więc według miejsca, w którym towary znajdowały się w momencie dostawy (dostawa nieruchoma).

Jednocześnie w myśl art. 26a ust. 1 ustawy:

Miejscem importu towarów jest terytorium państwa członkowskiego, na którym towary znajdują się w momencie ich wprowadzenia na terytorium Unii Europejskiej.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan sprzedaż towarów w modelu „dropshipping”, wykorzystując własne strony internetowe. Przedmiotem sprzedaży są towary sprzedawane przede wszystkim konsumentom – osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej i zamieszkałym w Polsce, jak również osobom mającym miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich. Sporadycznie nabywcami są podatnicy prowadzący działalność gospodarczą (B2B) zarówno krajowi, jak i mający siedzibę w innych państwach członkowskich.

W każdym przypadku to Pan występuje jako sprzedawca wobec klienta, ustala cenę, i przyjmuje płatność. Po otrzymaniu płatności składa Pan zamówienie u sprzedawcy zagranicznego, wskazując dane klienta jako odbiorcy.

Zgodnie z przedstawionym modelem sprzedaży przygotowuje Pan i publikuje na kanałach sprzedażowych oferty towarów pochodzących od sprzedawców zagranicznych - przygotowanie ofert obejmuje między innymi wybór produktów, tłumaczenie opisów, edycję zdjęć, ustalenie ceny sprzedaży. Klient składa zamówienie i dokonuje zapłaty na Pana rachunek bankowy (płatności są obsługiwane przez operatorów płatności). Klienci nie zlecają zakupu dowolnego, konkretnego towaru poza ofertą. Mogą nabyć tylko towar, który został wcześniej wybrany i zamieszczony przez Pana na Pańskich stronach internetowych. Natomiast to Sprzedawca zagraniczny realizuje wysyłkę towarów na Pana zlecenie i w wykonaniu Pana zobowiązania wobec klienta. Nie zawiera Pan umów transportu, nie wybiera przewoźnika, nie ustala warunków odprawy, a jedynie przekazuje sprzedawcy zagranicznemu adres klienta. Sprzedawca zagraniczny samodzielnie organizuje wysyłkę, w tym dokonuje wyboru przewoźnika. Nie magazynuje Pan ani nie ma fizycznego kontaktu z towarem, nie pełni Pan funkcji importera ani przedstawiciela celnego klienta; obowiązki związane z importem (jeżeli wystąpią) spoczywają na kliencie lub na sprzedawcy zagranicznym.

Pana wątpliwości w analizowanej sprawie w pierwszej kolejności dotyczą ustalenia, czy w przedstawionym modelu sprzedaży w Wariancie 1, w którym towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do klienta na terytorium Unii Europejskiej, a podatnikiem z tytułu importu (dokonującym odprawy celnej) jest klient końcowy, miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Pana jest terytorium państwa trzeciego (miejsce rozpoczęcia wysyłki), a w konsekwencji dostawa ta nie podlega opodatkowaniu VAT w Polsce (pytanie oznaczone we wniosku nr 1).

Jak wynika z okoliczności sprawy, oferowane na Pańskich stronach internetowych towary, sprzedawane są przede wszystkim konsumentom – osobom fizycznym nieprowadzącym działalności gospodarczej i zamieszkałym w Polsce, jak również osobom mającym miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich. Sporadycznie nabywcami są podatnicy prowadzący działalność gospodarczą (B2B) zarówno krajowi, jak i mający siedzibę w innych państwach członkowskich. Jednak w chwili przyjęcia zamówienia nie posiada Pan danego towaru i zamawia go u zagranicznych sprzedawców z Chin. Dokonuje więc Pan zamówienia u chińskiego sprzedawcy i zleca też Pan temu sprzedawcy wysłanie towaru bezpośrednio na adres Klienta. Zatem należy wskazać, że w przedmiotowym przypadku mamy do czynienia z transakcją łańcuchową. W transakcję tę zaangażowane są trzy następujące podmioty: sprzedawca zagraniczny z państwa trzeciego (Chiny) sprzedający towary przez platformę sprzedażową, Pan jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą oraz Klienci końcowi (konsumenci). Zamawia Pan towar u dostawcy, a towar wysyłany jest bezpośrednio z kraju trzeciego od chińskiego sprzedawcy do ostatecznego Klienta w łańcuchu sprzedaży. W opisanym przypadku mamy do czynienia z transakcją, w której można mówić o relacji chińskiego Sprzedawcy (dostawcy) dokonującego sprzedaży na Pana rzecz (B2B), następnie Panem dokonującym sprzedaży na rzecz ostatecznego Klienta (B2C), a więc jest to relacja B2B2C.

Wskazał Pan we wniosku, że w Wariancie 1 jako importer w deklaracji celnej wskazany jest klient końcowy. A zatem w sytuacji, gdy w stanie faktycznym opisanym we wniosku podatnikiem z tytułu importu towarów, jak sam Pan wskazał, jest ostateczny odbiorca nabywający od Pana towar, to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego Klienta, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, jest miejsce rozpoczęcia wysyłki, tj. terytorium kraju trzeciego.

Podsumowując, w przedstawionym modelu sprzedaży (dropshipping) w Wariancie 1, w którym towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do Klienta na terytorium Unii Europejskiej, a podatnikiem z tytułu importu (dokonującym odprawy celnej) jest Klient końcowy, miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Pana jest terytorium państwa trzeciego (miejsce rozpoczęcia wysyłki), a w konsekwencji dostawa ta nie podlega opodatkowaniu na terytorium Unii Europejskiej, w tym nie podlega opodatkowaniu w Polsce.

Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1 jest prawidłowe.

W dalszej kolejności ma Pan wątpliwości, czy w przedstawionym modelu sprzedaży (dropshipping) w Wariancie 2, w którym towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do klienta na terytorium Unii Europejskiej, a podatnikiem z tytułu importu (dokonującym odprawy celnej) jest sprzedawca zagraniczny, miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Pana jest miejsce zakończenia wysyłki, a w konsekwencji dostawa ta podlega opodatkowaniu na terytorium Unii Europejskiej.

W przedmiotowej sprawie istotne jest, który w kolejności uczestnik transakcji jest podatnikiem z tytułu importu towarów. W sytuacji, gdy podatnikiem z tytułu importu towarów będzie Klient kupujący od Pana towar to miejscem świadczenia dostawy towarów dokonanej przez Pana na rzecz tego Klienta, zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy, jak wskazałem wyżej, będzie miejsce rozpoczęcia wysyłki tj. terytorium kraju trzeciego.

Natomiast w Wariancie 2 wskazał Pan, że to sprzedawca zagraniczny w pełni zajmuje się odprawą celną, w tym wskazuje siebie jako importera towarów na terenie Unii Europejskiej. Zatem w sytuacji gdy importerem towaru jest chiński sprzedawca, transakcja ta podlega opodatkowaniu na terytorium państwa członkowskiego importu - stosownie do ww. art. 22 ust. 4 ustawy. Jak już wskazano, przepis ten ustanawia zasadę, iż w przypadku gdy kilka podmiotów dokonuje dostawy tego samego towaru (transakcja łańcuchowa) na terytorium państwa członkowskiego opodatkowana jest transakcja stanowiąca import towarów – to na importerze spoczywa obowiązek rozliczenia cła i VAT. Wskazał Pan, że odbiorcami towarów są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej i zamieszkałe w Polsce, jak również osoby mające miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich. Sporadycznie nabywcami są podatnicy prowadzący działalność gospodarczą (B2B) zarówno krajowi, jak i mający siedzibę w innych państwach członkowskich. Skoro – zgodnie z Pana wskazaniem w analizowanym przypadku – chiński sprzedawca jest importerem towarów, to importując ten towar dokonuje sprzedaży po zaimportowaniu na terytorium Unii Europejskiej na Pana rzecz. Importu, a później sprzedaży chiński sprzedawca dokonuje na Pana rzecz, a Pan odsprzedaje ten towar na rzecz ostatecznego Klienta na terytorium unii europejskiej, w tym w Polsce. Powyższe oznacza, że dostawa dokonana przez Pana na rzecz ostatecznego Klienta jest w analizowanym przypadku dostawą towarów niewysyłanych i nietransportowanych (tzw. dostawa nieruchoma) opodatkowaną w miejscu, w którym towary znajdują się w momencie dostawy (art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy). Będzie to zatem transakcja opodatkowana na terytorium kraju zakończenia wysyłki.

Tym samym, w przedstawionym modelu sprzedaży (dropshipping) w Wariancie 2, w którym towary są wysyłane z terytorium państwa trzeciego bezpośrednio do Klienta na terytorium Unii Europejskiej, a podatnikiem z tytułu importu (dokonującym odprawy celnej) jest sprzedawca zagraniczny, miejscem dostawy towarów dokonywanej przez Pana jest miejsce zakończenia wysyłki, a w konsekwencji dostawa ta podlega opodatkowaniu na terytorium kraju zakończenia wysyłki. W przypadku, gdy towar ostatecznie zostanie wysłany do klienta końcowego w Polsce, dostawa realizowana przez Pana będzie opodatkowana w Polsce.

Zatem, Pana stanowisko w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2 jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej:

Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Pana w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.