0111-KDIB3-2.4012.625.2026.1.AR

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

31 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 25 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca - Miasto (dalej: Miasto) - jednostka samorządu terytorialnego - jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT od dnia 1 stycznia 1994 r. i składa miesięczne deklaracje JPK_VAT. Wnioskodawca jest podatnikiem VAT z tytułu wykonywania czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych oraz innych czynności uznawanych za prowadzenie działalności gospodarczej, w zakresie których Wnioskodawca spełnia definicję podatnika zgodnie z art. 15 ust. 1 i 2 Ustawy o VAT.

Miasto, działając jako reprezentant Skarbu Państwa, zamierza sprzedać w trybie bezprzetargowym na rzecz obecnych użytkowników wieczystych prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa.

Przedmiotowa nieruchomość jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nieruchomość leży w strefie (...) o symbolu planu M51 - tereny zabudowy produkcyjnej, usługowej, składów i magazynów, (...) - tereny zabudowy produkcyjnej, usługowej, składów i magazynów, (...) - tereny kolei.

Nieruchomość, składająca się z dwóch działek ewidencyjnych jest zabudowana kilkoma budynkami o konstrukcji szkieletowej. Budynki te stanowią własność użytkowników wieczystych i są przez nich wykorzystywane na cele usługowe, tzn. zgodnie z przeznaczeniem nieruchomości określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Budynki i inne naniesienia znajdujące się na nieruchomości nie stanowią własności Skarbu Państwa i nie są przedmiotem sprzedaży przez Miasto. Przedmiotem planowanej czynności jest wyłącznie sprzedaż prawa własności gruntu na rzecz jego obecnych użytkowników wieczystych. Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości zostało ustanowione przed dniem 31 grudnia 1997 r. na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.

Obecni współużytkownicy wieczyści, posiadający udziały w prawie użytkowania wieczystego, nabyli to prawo na podstawie aktu notarialnego w 2022 r. i są następcami prawnymi użytkownika wieczystego, na rzecz którego prawo użytkowania wieczystego zostało pierwotnie ustanowione.

W dniu (…) 2024 r. obecni współużytkownicy wieczyści złożyli do Urzędu Miasta wniosek o sprzedaż na ich rzecz prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

Sprzedaż prawa własności nieruchomości zostanie dokonana na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z uwzględnieniem art. 198g tej ustawy, wprowadzonego ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463). Zgodnie z art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej może, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie wskazanej ustawy, wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz. Wnioskodawca, w oparciu o przedstawiony stan faktyczny oraz mając na uwadze stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wyrażone w interpretacji indywidualnej z dnia 9 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB3-2.4012.623.2023.1.KK, przyjmuje, że planowana sprzedaż prawa własności przedmiotowej nieruchomości na rzecz jej obecnych użytkowników wieczystych nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności przedmiotowej nieruchomości Miasto poniosło koszty związane z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, obejmujące koszty sporządzenia wyceny nieruchomości oraz publikacji w prasie lokalnej ogłoszenia o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży.

Operat szacunkowy został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego działającego na zlecenie Miasta. Publikacja ogłoszenia w prasie lokalnej również była dokonana na zlecenie Miasta. Miasto obciąży obecnych użytkowników wieczystych rzeczywistymi kosztami poniesionymi w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności nieruchomości. Zwrot obejmował będzie wyłącznie faktycznie poniesione przez Miasto wydatki, bez doliczania marży, prowizji, narzutu ani dodatkowego wynagrodzenia. Obciążenie użytkowników wieczystych przedmiotowymi kosztami będzie związane wyłącznie z przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności nieruchomości. Miasto nie wykonało i nie wykona na rzecz użytkowników wieczystych odrębnej usługi polegającej na sporządzeniu operatu szacunkowego, publikacji ogłoszenia lub wykonaniu innych czynności, których koszty będą przedmiotem zwrotu. Z faktur dokumentujących nabycie usług sporządzenia operatu szacunkowego nieruchomości oraz publikacji ogłoszenia w prasie Miasto nie dokonało odliczenia podatku VAT.

W związku z powyższym powstała wątpliwość, czy zwrot przez obecnych użytkowników wieczystych kosztów poniesionych przez Miasto w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności nieruchomości, w szczególności kosztów sporządzenia operatu szacunkowego oraz publikacji ogłoszenia w prasie lokalnej, stanowi wynagrodzenie za odrębne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT jako element czynności sprzedaży prawa własności nieruchomości, która w przedstawionym stanie faktycznym nie podlega opodatkowaniu VAT.

 

Pytanie

Czy w związku ze sprzedażą prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej obecnych użytkowników wieczystych, w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwrot przez użytkowników wieczystych na rzecz Miasta kosztów poniesionych w związku z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, w szczególności kosztów sporządzenia operatu szacunkowego oraz publikacji ogłoszenia o wykazie nieruchomości, stanowi wynagrodzenie za odrębne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT jako element czynności sprzedaży prawa własności nieruchomości, która w przedstawionym stanie faktycznym nie podlega opodatkowaniu VAT?

 

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, zwrot przez obecnych użytkowników wieczystych kosztów poniesionych przez Miasto w związku z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży prawa własności, w szczególności kosztów sporządzenia operatu szacunkowego oraz publikacji ogłoszenia o wykazie nieruchomości, nie stanowi wynagrodzenia za odrębne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

W Państwa ocenie przedmiotowe koszty pozostają w bezpośrednim i nierozerwalnym związku ze sprzedażą prawa własności nieruchomości na rzecz jej obecnych użytkowników wieczystych. Ich poniesienie jest elementem procedury przygotowania nieruchomości do sprzedaży i wynika z obowiązków ciążących na właścicielu nieruchomości w związku z przeprowadzeniem tej czynności na zasadach określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami. Wnioskodawca nie wykonuje na rzecz użytkowników wieczystych odrębnej usługi polegającej na sporządzeniu operatu szacunkowego lub publikacji ogłoszenia. Operat szacunkowy jest sporządzany na potrzeby Miasta, w celu ustalenia wartości nieruchomości i prawidłowego przeprowadzenia procedury sprzedaży. Analogicznie, publikacja ogłoszenia stanowi element procedury gospodarowania nieruchomością i nie jest świadczeniem wykonywanym przez Miasto na rzecz użytkowników wieczystych.

W konsekwencji zwrot przez użytkowników wieczystych kosztów poniesionych przez Miasto nie stanowi odpłatnego świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o VAT. Sam fakt obciążenia użytkowników wieczystych określonymi kosztami nie powoduje bowiem powstania odrębnego stosunku zobowiązaniowego, którego przedmiotem byłoby świadczenie przez Miasto usługi w zamian za wynagrodzenie.

Zwrot przez użytkowników wieczystych rzeczywistych kosztów poniesionych przez Miasto w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem procedury sprzedaży nie stanowi zatem wynagrodzenia za odrębną czynność podlegającą opodatkowaniu VAT.

W związku z powyższym, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że zwrot kosztów przygotowania i przeprowadzenia procedury sprzedaży prawa własności nieruchomości, w szczególności kosztów sporządzenia operatu szacunkowego oraz publikacji ogłoszenia o wykazie nieruchomości, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie powinien być dokumentowany przez Miasto fakturą VAT.

 

Ocena stanowiska

 

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W świetle art. 2 pkt 6 ustawy:

Jak stanowi art. 7 ust. 1 pkt 6 i 7 ustawy:

W świetle przedstawionych powyżej przepisów, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż, jak również oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste, stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Co istotne, przepis art. 7 ust. 1 ustawy, definiujący pojęcie „dostawa towarów” nie odwołuje się do cywilistycznych pojęć sprzedaży, czy też przeniesienia prawa własności, stąd też nie można utożsamiać dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług z przeniesieniem prawa własności na gruncie prawa cywilnego.

W celu przedstawienia właściwego rozumienia pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel” należy zaznaczyć, że dotyczy ono tego rodzaju czynności, które dają nabywcy prawo do postępowania z nią jak właściciel. Chodzi tutaj przede wszystkim o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Istotą dostawy towarów nie jest bowiem przeniesienie prawa własności, zatem wyrażenia „prawo do rozporządzania jak właściciel” nie można interpretować jako „prawo własności”.

Ponadto, czynności przejęcia własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejęcie własności w sensie prawnym, bowiem „dostawa towarów” nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy.

W konsekwencji pojęcie „dostawa towarów” oraz ekonomiczne aspekty transakcji, nie muszą wiązać się ze skutkami powstającymi na gruncie cywilistycznego prawa własności. Pozwala to na uznanie danej czynności za dostawę towarów, nawet w przypadkach nałożenia na nabywcę pewnych ograniczeń we władaniu towarem. Chwilą decydującą o przejściu na odbiorcę korzyści i ciężarów związanych z nabyciem towaru jest, co do zasady, wydanie towaru.

Wobec tego, uwzględniając szerokie, ekonomiczne, a nie cywilistyczne rozumienie pojęcia „przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel”, ustawodawca uznał, iż oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi dostawę towarów, wymieniając tę czynność w art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy. W wyniku ustanowienia prawa użytkowania wieczystego dochodzi do ekonomicznego przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co sprawia, że może on rozporządzać nim jak właściciel. Znajduje to wyraz zarówno w swobodzie korzystania z gruntu i czerpania z niego pożytków w sposób niemalże taki, jak w przypadku właściciela tego gruntu, jak i w możliwości przeniesienia takiego władztwa na inny podmiot, jak przy dokonywaniu sprzedaży gruntu przez właściciela.

W tym miejscu należy zauważyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę w rozumieniu art. 7 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem będzie podatnikiem podatku od towarów i usług.

W świetle zapisów art. 15 ust. 1 ustawy:

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:

Aby określić możliwość zastosowania art. 15 ust. 6 ustawy, który wyłącza organy władzy publicznej z grona podatników podatku od towarów i usług, konieczne jest określenie, czy zadania realizowane przez te organy są zadaniami, dla których zostały powołane w ramach reżimu publicznoprawnego, czy też są to czynności wykonywane na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Oznacza to, że decydującą przesłanką przesądzającą o uznaniu, bądź nieuznaniu organu władzy publicznej za podatnika tego podatku jest zachowanie się tego organu jako organu władzy publicznej, bądź jako podatnika w stosunku do określonych świadczeń.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo-przedmiotowego.

Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione łącznie następujące warunki:

1) podmiotem jest wyłącznie organ władzy publicznej lub urząd obsługujący ten organ,

2) wykonywane są czynności, które związane są wyłącznie z realizacją zadań nałożonych na ten podmiot przepisami prawa, do realizacji których został on powołany.

Innymi słowy, organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach – gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań (co wynika z pierwszej części art. 15 ust. 6 ustawy) oraz gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych. Wyłączenie z grona podatników podatku od towarów i usług organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych, np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasady konkurencji.

Na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy:

Art. 29a ust. 1 ustawy odnosi się do wszystkiego, co stanowi zapłatę, obejmując swym zakresem każdą formę zapłaty otrzymaną przez sprzedawcę z tytułu dostawy towarów lub wykonania usługi.

Katalog elementów dodatkowych wchodzących w skład podstawy opodatkowania określony został w art. 29a ust. 6 ustawy. Stosownie do tego przepisu:

Z kolei w art. 29a ust. 7 ustawy zostały wymienione elementy, które należy wyłączyć z podstawy opodatkowania (zmniejszające podstawę opodatkowania). Zgodnie z treścią ww. przepisu:

Z powyższych przepisów wynika, że co do zasady podstawa opodatkowania obejmuje wszystko co stanowi wartość otrzymanego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługę otrzymuje lub powinien otrzymać od kupującego. Przepis art. 29a ust. 6 i ust. 7 ustawy wymienia elementy, które powinny być wliczane bądź nie do podstawy opodatkowania.

Należy zauważyć, iż uregulowanie wynikające z art. 29a ust. 1 ustawy, stanowi odpowiednik art. 73 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11.12.2006 s. 1, z późn. zm.). Przepis ten stanowi, że:

Zgodnie z wolą ustawodawcy, kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Pojęcie kwoty należnej (obrotu) z tytułu sprzedaży należy łączyć z pojęciem wynagrodzenia czy zapłaty, które jest sprzedawcy należne z tytułu jego świadczenia na rzecz nabywcy.

Uregulowanie wynikające z art. 29a wyjaśnia, jakie elementy uwzględnia się przy ustalaniu wynagrodzenia, stanowiącego podstawę opodatkowania i wymienia przykładowo kilka rodzajów kosztów mieszczących się w pojęciu podstawy opodatkowania. Dotyczy on kosztów bezpośrednio związanych z zasadniczą dostawą towarów lub usług, które zwiększają łączną kwotę należną z tytułu transakcji. Zgodnie z tą regulacją, każdy koszt bezpośrednio związany z dostawą towarów lub świadczeniem usług, którym dostawca obciążył nabywcę lub klienta, powinien być włączony do podstawy opodatkowania. Zasada włączenia tych świadczeń do podstawy opodatkowania oznacza, że wartości tego typu kosztów, których ciężar przerzucany jest na nabywcę, nie wykazuje się jako odrębnego świadczenia, lecz traktuje jako element świadczenia zasadniczego, z zastosowaniem stawki podatku właściwej dla świadczenia zasadniczego.

W orzeczeniu z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie Card Protection Plan Ltd v Commissioners of Customs and Excise (C-349/96), Trybunał stwierdził, że: „W celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych, które należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT”. Trybunał wskazał, że „pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.

Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy nabywcy.

Z treści powołanego wyroku wynika, że TSUE położył duży nacisk na subiektywne kryteria przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego, albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd, w pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2(1) VI Dyrektywy, wedle którego każde świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne, a świadczenie złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności, należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana rozpatrywana transakcja.

W wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV p-ko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy „należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej”.

Zaznacza się, że co do zasady, każda czynność dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinna być traktowana jako odrębna i niezależna, jednak w sytuacji, gdy kilka czynności obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia jedną czynność (usługę lub dostawę), to nie powinna być sztucznie dzielona dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia czynności nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedną czynność kompleksową obejmującą kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład danej czynności – usług lub dostawy – wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu czynności kompleksowej.

Co istotne, aby móc wskazać, że dana czynność jest złożona, winna się ona składać z różnych świadczeń, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na czynność złożoną składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne świadczenia pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu sama w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania czynności zasadniczej. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element czynności kompleksowej wówczas, jeżeli cel czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać bez czynności pomocniczej czynności głównej.

Zaznacza się, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz regulacje Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego sytemu podatku od wartości dodanej, nie regulują kwestii czynności złożonych. Jednakże, zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podatkiem VAT oraz na podstawie polskiego i europejskiego orzecznictwa można stwierdzić, że świadczenie obejmujące z ekonomicznego i gospodarczego punktu widzenia jedną czynność, nie powinno być sztucznie dzielone. W przypadku, gdy wykonywana czynność stanowi dla klienta całość, nie należy jej rozbijać na poszczególne elementy składowe, lecz traktować jako jedno świadczenie, zgodnie z elementem, który nadaje całemu świadczeniu charakter dominujący. Jeśli więc wykonywanych jest więcej czynności, a są one ze sobą ściśle powiązane oraz stanowią całość pod względem ekonomicznym i gospodarczym, to wówczas dla potrzeb VAT należy potraktować je jako jedną czynność opodatkowaną. Skutkiem powyższego, świadczenie pomocnicze, co do zasady dzieli los prawny świadczenia głównego, w szczególności w zakresie momentu powstania obowiązku podatkowego, miejsca świadczenia oraz stawki podatku od towarów i usług.

Kwestie dotyczące prawa wieczystego użytkowania uregulowane zostały w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W świetle art. 233 Kodeksu cywilnego:

Przepis ten, a także następne przepisy Kodeksu cywilnego (art. 234, art. 235, art. 237) kształtujące uprawnienia użytkownika wieczystego na wzór uprawnień właściciela, jak również długi czas trwania użytkowania wieczystego (art. 236 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego) wskazują, że oddanie gruntu w użytkowanie wieczyste stanowi przeniesienie prawa do rozporządzania tym gruntem jak właściciel. Zatem z regulacji zawartych w tej ustawie wynika, że użytkowanie wieczyste stanowi wprawdzie prawo do rzeczy cudzej, ale daje użytkownikowi wieczystemu uprawnienia do dysponowania rzeczą w sposób zbliżony do właściciela.

W myśl art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 399 ze zm.):

Zgodnie z art. 27 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W myśl art. 32 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Według art. 32 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Jak stanowi art. 32 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

W świetle art. 37 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Jak stanowi art. 37 ust. 2 pkt 5 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Zgodnie z art. 69 ustawy o gospodarce nieruchomościami:

Stosownie natomiast do art. 71 ust. 1-2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami:

  1. Za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste pobiera się pierwszą opłatę i opłaty roczne

  2. Pierwsza opłata za oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste w drodze przetargu podlega zapłacie jednorazowo, nie później niż do dnia zawarcia umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

Na podstawie art. 3 pkt 14 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1463) zostały wprowadzone zmiany w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W ustawie o gospodarce nieruchomościami dodano Dział VIa Przepisy epizodyczne dotyczące roszczenia o sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz jej użytkownika wieczystego, tj.: od art. 198g do art. 198l ustawy o gospodarce nieruchomościami.

 

Zgodnie z art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami:

 1. Użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1463) może wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.

 2. Żądanie sprzedaży, o którym mowa w ust. 1, nie przysługuje:

   1) jeżeli nieruchomość została oddana w użytkowanie wieczyste po dniu 31 grudnia 1997 r.;

   2) jeżeli użytkownik wieczysty nie wykonał zobowiązania określonego w umowie o oddanie nieruchomości gruntowej w użytkowanie wieczyste;

   3) w odniesieniu do gruntów położonych na terenie portów i przystani morskich w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o portach i przystaniach morskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1796);

   4) jeżeli grunt jest wykorzystywany na prowadzenie rodzinnego ogrodu działkowego w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych;

   5) w odniesieniu do nieruchomości gruntowej niezabudowanej.

 3. Nie zawiera się umowy sprzedaży nieruchomości, o której mowa w ust. 1, jeżeli toczy się postępowanie o rozwiązanie umowy o oddanie tej nieruchomości w użytkowanie wieczyste.

 4. Przepisy ust. 1-3 stosuje się odpowiednio do użytkowania wieczystego powstałego w inny sposób niż w drodze umowy zawartej w formie aktu notarialnego.

 

W myśl art. 198h ustawy o gospodarce nieruchomościami:

   1. W odniesieniu do nieruchomości gruntowych stanowiących własność Skarbu Państwa cenę nieruchomości ustala się:

   1) w przypadku zapłaty ceny jednorazowo - jako dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży;

   2) w przypadku rozłożenia ceny na raty - jako dwudziestopięciokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży.

   2. W odniesieniu do nieruchomości stanowiących własność jednostek samorządu terytorialnego cenę nieruchomości ustala się w wysokości nie niższej niż dwudziestokrotność kwoty stanowiącej iloczyn dotychczasowej stawki procentowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego oraz wartości nieruchomości gruntowej określonej na dzień zawarcia umowy sprzedaży, jednak nie wyższej niż wartość nieruchomości gruntowej określona na dzień zawarcia umowy sprzedaży.

   3. Jeżeli w dniu wystąpienia z żądaniem zawarcia umowy nie obowiązywała opłata roczna z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej albo toczy się postępowanie w sprawie aktualizacji stawki procentowej opłaty rocznej, właściwy organ ustala cenę, o której mowa w ust. 1 i 2, przyjmując stawkę procentową określoną w art. 72 ust. 3 stosownie do celu wynikającego ze sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.

 

Stosownie do art. 198i ustawy o gospodarce nieruchomościami:

   1. Odpowiednia rada albo sejmik w terminie 4 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw określi, w drodze uchwały, szczegółowe warunki sprzedaży nieruchomości gruntowych na rzecz ich użytkowników wieczystych albo zobowiąże, w drodze uchwały, organ wykonawczy do indywidualnego określania tych warunków w drodze zarządzenia.

   2. W razie niepodjęcia uchwał w terminie, o którym mowa w ust. 1, przepis art. 198h ust. 1 stosuje się odpowiednio.

 

Zgodnie z art. 198j ustawy o gospodarce nieruchomościami:

   1. Jeżeli w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw użytkownik wieczysty przyjął ofertę nowej wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego zawartą w wypowiedzeniu albo właściwy organ nie odmówił aktualizacji tej opłaty na żądanie użytkownika wieczystego, do ustalenia ceny nieruchomości gruntowej sprzedawanej jej użytkownikowi wieczystemu przyjmuje się wartość nieruchomości, która była podstawą ustalenia zaktualizowanej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

   2. Przepis ust. 1 stosuje się także w przypadku, gdy w okresie 12 miesięcy przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw wartość nieruchomości została określona na potrzeby ustalenia opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego.

Jak wynika z przepisów prawa, oddanie w użytkowanie wieczyste gruntu jest czynnością odpłatną. Przy czym podkreślenia wymaga, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu przed 1 maja 2004 r. nie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż na podstawie obowiązującej przed tym dniem ustawy z 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11 poz. 50 ze zm.), grunt nie był towarem i ustanowienie prawa jego użytkowania wieczystego nie stanowiło dostawy towarów. Dopiero z chwilą wejścia w życie ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zmieniła się definicja towaru oraz zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług. W konsekwencji, od 1 maja 2004 r. ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy.

Potwierdza to m.in. treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 stycznia 2007 r., sygn. akt I FPS 1/06, w której uznano, iż:

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że zamierzają Państwo sprzedać w trybie bezprzetargowym na rzecz obecnych użytkowników wieczystych prawo własności nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa. Wskazali Państwo, że przedmiotem planowanej czynności jest wyłącznie sprzedaż prawa własności gruntu na rzecz jego obecnych użytkowników wieczystych. Prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości zostało ustanowione przed dniem 31 grudnia 1997 r. na rzecz pierwotnego użytkownika wieczystego.

Obecni współużytkownicy wieczyści, posiadający udziały w prawie użytkowania wieczystego, nabyli to prawo na podstawie aktu notarialnego w 2022 r. i są następcami prawnymi użytkownika wieczystego, na rzecz którego prawo użytkowania wieczystego zostało pierwotnie ustanowione.

W dniu (…) 2024 r. obecni współużytkownicy wieczyści złożyli do Urzędu Miasta wniosek o sprzedaż na ich rzecz prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

Sprzedaż prawa własności nieruchomości zostanie dokonana na zasadach określonych w ustawie z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, z uwzględnieniem art. 198g tej ustawy, wprowadzonego ustawą z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy o samorządzie gminnym, ustawy o społecznych formach rozwoju mieszkalnictwa, ustawy o gospodarce nieruchomościami, ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z art. 198g ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami użytkownik wieczysty nieruchomości gruntowej może, w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie wskazanej ustawy, wystąpić z żądaniem sprzedaży tej nieruchomości na jego rzecz.

W związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności przedmiotowej nieruchomości Miasto poniosło koszty związane z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, obejmujące koszty sporządzenia wyceny nieruchomości oraz publikacji w prasie lokalnej ogłoszenia o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży.

Operat szacunkowy został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego działającego na zlecenie Miasta. Publikacja ogłoszenia w prasie lokalnej również była dokonana na zlecenie Miasta. Miasto obciąży obecnych użytkowników wieczystych rzeczywistymi kosztami poniesionymi w związku z przygotowaniem i przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności nieruchomości. Zwrot obejmował będzie wyłącznie faktycznie poniesione przez Miasto wydatki, bez doliczania marży, prowizji, narzutu ani dodatkowego wynagrodzenia. Obciążenie użytkowników wieczystych przedmiotowymi kosztami będzie związane wyłącznie z przeprowadzeniem procedury sprzedaży prawa własności nieruchomości. Miasto nie wykonało i nie wykona na rzecz użytkowników wieczystych odrębnej usługi polegającej na sporządzeniu operatu szacunkowego, publikacji ogłoszenia lub wykonaniu innych czynności, których koszty będą przedmiotem zwrotu. Z faktur dokumentujących nabycie usług sporządzenia operatu szacunkowego nieruchomości oraz publikacji ogłoszenia w prasie Miasto nie dokonało odliczenia podatku VAT.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej obecnych użytkowników wieczystych, w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, zwrot przez użytkowników wieczystych na rzecz Miasta kosztów poniesionych w związku z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, w szczególności kosztów sporządzenia operatu szacunkowego oraz publikacji ogłoszenia o wykazie nieruchomości, stanowi wynagrodzenie za odrębne świadczenie usług podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT jako element czynności sprzedaży prawa własności nieruchomości, która w przedstawionym stanie faktycznym nie podlega opodatkowaniu VAT.

W pierwszej kolejności należy rozstrzygnąć kwestię, czy sprzedaż przez Państwa prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz jej obecnych użytkowników wieczystych, w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami jest czynnością podlegającą opodatkowaniu VAT.

Uwzględniając powołane wyżej przepisy stwierdzić należy, że w wyniku oddania gruntu w użytkowanie wieczyste (ustanowienie prawa użytkowania wieczystego gruntu) dochodzi do przeniesienia władztwa nad gruntem na rzecz użytkownika wieczystego, co pozwala mu rozporządzać nim jak właściciel. Użytkownik wieczysty może więc swobodnie korzystać z gruntu oraz czerpać z niego pożytki w sposób taki, jak w przypadku właściciela gruntu, może również „przenieść władztwo na inny podmiot” w taki sam sposób, w jaki właściciel dokonuje sprzedaży gruntu.

W przedmiotowej sprawie, w odniesieniu do nieruchomości, o której mowa we wniosku, dostawą towaru w rozumieniu przepisów ustawy było ustanowienie prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości dla użytkownika wieczystego przed dniem 31 grudnia 1997 roku – z tą chwilą nastąpiło przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel.

Analiza przedstawionego opisu sprawy oraz treści powołanych przepisów prowadzi do stwierdzenia, że skoro prawo użytkowania wieczystego w odniesieniu do nieruchomości ustanowiono przed dniem 31 grudnia 1997 roku, a więc przed wprowadzeniem przepisów, którymi ustawodawca objął tę czynność opodatkowaniem, to nie podlegało ono opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, niemniej jednak nastąpiło przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel. W związku z powyższym, sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego jest w istocie „przekształceniem” prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, natomiast nie wpłynie na „władztwo do rzeczy”, które użytkownik już uzyskał.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w odniesieniu do nieruchomości, o której mowa we wniosku, pierwotny użytkownik wieczysty otrzymał już prawo do faktycznego dysponowania tą nieruchomością, jak gdyby był jej właścicielem, z chwilą ustanowienia tego prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości, tj. przed dniem 31 grudnia 1997 roku.

Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Okoliczności faktyczne sprawy świadczą, że przeniesienie na użytkownika wieczystego prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nastąpiło w chwili objęcia przez użytkownika prawa wieczystego użytkowania tej nieruchomości, tj. przed dniem 31 grudnia 1997 roku.

Jak już wcześniej wspomniano, czynność przekształcenia prawa użytkowania wieczystego gruntu, będącego wcześniej przedmiotem użytkowania wieczystego, dla którego prawo to ustanowiono do 30 kwietnia 2004 r., nie podlega opodatkowaniu jako ponowna dostawa towarów, ani jako żadna inna czynność podlegająca opodatkowaniu podatkiem VAT.

Zatem sprzedaż nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako ponowna dostawa tej samej nieruchomości, bowiem nie została spełniona dyspozycja art. 7 ust. 1 ustawy, tj. w opisanej transakcji nie dojdzie do przeniesienia prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W świetle przepisów art. 7 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 ustawy doszło już do dostawy tej nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego.

Wobec tego sprzedaż nieruchomości gruntowej, o której mowa we wniosku, na rzecz użytkownika wieczystego w trybie ustawy o gospodarce nieruchomościami, będąca w istocie przekształceniem prawa wieczystego użytkowania w prawo własności nieruchomości, stanowi jedynie zmianę tytułu prawnego do tej nieruchomości, nie wpływa natomiast na „władztwo rzeczy”, które użytkownik wieczysty uzyskał przed dniem 31 grudnia 1997 roku. W konsekwencji, sprzedaż nieruchomości o której mowa we wniosku na rzecz aktualnego użytkownika wieczystego nie może być traktowana jako sprzedaż tego samego towaru.

Podsumowując, sprzedaż prawa własności nieruchomości, o której mowa we wniosku, na rzecz  użytkowników wieczystych – w związku z tym, że ustanowienie prawa użytkowania wieczystego nastąpiło przed 1 maja 2004 r. – nie będzie stanowiła dostawy towarów w rozumieniu przepisów ustawy i nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Zatem przechodząc do meritum sprawy, stwierdzić należy, że przy transakcji składającej się z zespołu świadczeń i czynności, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana transakcja.

Odnosząc się zatem do opisu sprawy w kontekście powołanych przepisów stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie przedmiotem głównej czynności realizowanej przez Państwa jest sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego, w związku z którą, celem przygotowania nieruchomości do sprzedaży, ponieśli Państwo koszty związane z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, obejmujące koszty sporządzenia wyceny nieruchomości oraz publikacji w prasie lokalnej ogłoszenia o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej regulacje, należy stwierdzić, że w przypadku sprzedaży przez Państwa prawa własności nieruchomości gruntowej, za podstawę opodatkowania należy uznać całość świadczenia pieniężnego pobieranego od podmiotu, na rzecz którego dokonywana będzie sprzedaż. Oznacza to, że do podstawy opodatkowania w przypadku zbycia nieruchomości na rzecz jej dotychczasowego użytkownika wieczystego należy wliczyć koszty przygotowania nieruchomości do sprzedaży, tj. wszystkie elementy będące częściami składowymi świadczenia zasadniczego. Jeśli więc będą Państwo obciążali nabywcę dodatkowymi kosztami tj. kosztami przygotowania nieruchomości do sprzedaży w trybie przepisu art. 198 g ustawy o gospodarce nieruchomościami, czyli dotyczącymi wymienionych we wniosku: sporządzenia wyceny nieruchomości oraz publikacji w prasie lokalnej ogłoszenia o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży i w konsekwencji koszty te będą zwiększać kwotę należną z tytułu transakcji, to należy je traktować jako element świadczenia zasadniczego jakim jest sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz jej użytkownika wieczystego.

Wobec tego koszty te, jako niestanowiące odrębnego świadczenia od sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkowania wieczystego, podlegają opodatkowaniu na zasadach właściwych dla danej transakcji. tj. w zależności czy sprzedaż prawa własności nieruchomości na rzecz użytkowania wieczystego nie podlega opodatkowaniu lub jest opodatkowana podatkiem VAT właściwą stawką czy korzysta ze zwolnienia od podatku.

Podsumowując, w sytuacji kiedy dochodzi do nieopodatkowanego zbycia nieruchomości gruntowej na rzecz dotychczasowego użytkownika wieczystego, na podstawie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami, odrębne potraktowanie dodatkowych kosztów jakie ponoszą Państwo, stanowiłoby sztuczne dzielenie przedmiotu sprzedaży nieruchomości na rzecz użytkownika wieczystego, nieznajdujące uzasadnienia ekonomicznego i gospodarczego. W efekcie, na podstawie art. 29a ust. 1 ustawy, przedmiotowe wydatki są kwotami należnymi z tytułu sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego.

Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy następuje sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego, która jak już wcześniej wskazano nie podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, ponosząc dodatkowe koszty sprzedaży (ponieśli Państwo koszty związane z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, obejmujące koszty sporządzenia wyceny nieruchomości oraz publikacji w prasie lokalnej ogłoszenia o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży), nie świadczą Państwo czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT. Dlatego też, koszty te, jako niestanowiące odrębnej czynności od sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkownika wieczystego, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podsumowując, opłaty dodatkowe za czynności związane z przygotowaniem do sprzedaży prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkowników wieczystych (koszty związane z przygotowaniem nieruchomości do sprzedaży, obejmujące koszty sporządzenia wyceny nieruchomości oraz publikacji w prasie lokalnej ogłoszenia o wywieszeniu wykazu nieruchomości przeznaczonej do sprzedaży), jako niestanowiące odrębnego świadczenia od sprzedaży nieruchomości gruntowej na rzecz użytkowników wieczystych nie podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT tak jak sprzedaż prawa własności nieruchomości gruntowej na rzecz użytkowników wieczystych w trybie art. 198g ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Zatem Państwa stanowisko jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem Państwa wniosku (pytań). Inne kwestie przedstawione w zdarzeniu przyszłym, bądź we własnym stanowisku, które nie zostały objęte pytaniami nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Państwo ponoszą ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku opisu sprawy, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, kontroli celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.