0111-KDIB3-2.4012.561.2026.1.AR

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 31 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca – Gmina i Miasto (…) jest jednostką samorządu terytorialnego działającą w oparciu o ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.). Posiada osobowość prawną i wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność.

Gmina jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT, składającym miesięczne deklaracje VAT-7. Gmina jako jednostka samorządu terytorialnego prowadzi działalność niepodlegającą podatkowi od towarów i usług oraz działalność gospodarczą opodatkowaną i zwolnioną. Od 1 stycznia 2017 r. Gmina i Miasto (…) dokonała centralizacji i dokonuje wspólnego rozliczania podatku VAT z zakładem budżetowym i jednostkami budżetowymi gminy.

Na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 8 ustawy o samorządzie gminnym do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie edukacji publicznej. Ponadto Gmina realizuje zadania oświatowe określone w art. 11 ust. 2 pkt 1 oraz art. 31 ustawy – Prawo oświatowe. Przedszkole będące jednostką organizacyjną Gminy zakupiło urządzenia zabawowe placu zabaw, co zostało udokumentowane fakturą VAT. Przy nabyciu placu zabaw nie dokonano odliczenia podatku VAT, ponieważ zakup ten był związany wyłącznie z realizacją zadań statutowych przedszkola. W związku ze zużyciem i utratą przydatności plac zabaw został zlikwidowany, a pozostałe elementy metalowe sprzedano na złom. Sprzedaż miała charakter incydentalny i była wyłącznie konsekwencją likwidacji zużytego środka trwałego. Gmina udokumentowała tę czynność notą księgową, uznając, że sprzedaż zużytych elementów majątku pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, ponieważ dotyczy składników majątkowych wykorzystywanych wyłącznie do realizacji działalności statutowej przedszkola, a nie działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy odpłatna sprzedaż elementów zlikwidowanego placu zabaw wykorzystywanego wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, a w konsekwencji może zostać udokumentowana notą księgową zamiast faktury VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem Gminy czynność ta nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, lecz jest wyłącznie następstwem realizacji zadań własnych Gminy i zagospodarowania zużytego majątku wykorzystywanego wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy. W konsekwencji Gmina nie działa w tym zakresie jako podatnik VAT, a zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy o VAT. Gmina nie działa w tym zakresie jako podatnik VAT prowadzący działalność gospodarczą, ponieważ sprzedaż ta nie jest związana z wykorzystywaniem majątku w sposób ciągły dla celów zarobkowych, lecz stanowi jedynie następstwo likwidacji majątku wykorzystywanego do realizacji zadań publicznych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Przez towary natomiast w myśl art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o VAT działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 grudnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1547/14, wskazał, że jeżeli zbywane przez Gminę mienie znajduje się jedynie w jej zasobach komunalnych i nie było nigdy wykorzystywane w jakiejkolwiek działalności, Gmina pełni w tym przypadku wyłącznie funkcje właścicielskie. W konsekwencji sprzedaż takiego mienia stanowi zwykłe wykonywanie prawa własności, a Gmina nie działa w charakterze podatnika VAT. Pogląd ten znajduje zastosowanie również w niniejszej sprawie, ponieważ plac zabaw był wykorzystywany wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie m.in. w interpretacjach Dyrektora KIS z 19 września 2024 r. (0112-KDIL3.4012.475.2024.1.MC) oraz z 3 lutego 2026 r. (0113-KDIPT1-3.4012.1177.2025.1.MK), w których uznano, że sprzedaż złomu pochodzącego z majątku wykorzystywanego wyłącznie do realizacji zadań publicznych pozostaje poza zakresem VAT.

W analizowanej sprawie plac zabaw został nabyty wyłącznie w celu realizacji zadań publicznych. Nie był on wykorzystywany do działalności gospodarczej, nie generował przychodów opodatkowanych VAT, a przy jego nabyciu Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W konsekwencji czynność ta pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług, wobec czego nie podlega obowiązkowi udokumentowania fakturą VAT. Gmina nie działała bowiem jako podatnik VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, lecz wykonywała czynności związane z gospodarowaniem majątkiem wykorzystywanym wyłącznie do realizacji zadań publicznych, wobec czego zastosowanie znajduje art. 15 ust. 6 ustawy.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy:

Stosownie do art. 2 pkt 22 ustawy:

Nie każda jednak czynność, stanowiąca dostawę towaru w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu musi być wykonana przez podatnika działającego w takim charakterze.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy:

W myśl art. 15 ust. 6 ustawy:

Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym:

Oznacza to, że organ będzie uznany za podatnika podatku od towarów i usług w dwóch przypadkach, tj. gdy wykonuje czynności inne niż te, które mieszczą się w ramach jego zadań oraz, gdy wykonuje czynności mieszczące się w ramach jego zadań, ale czyni to na podstawie umów cywilnoprawnych.

Jak wynika z powyższego, wyłączenie organów władzy publicznej z kategorii podatnika ma charakter wyłącznie podmiotowo-przedmiotowy.

W świetle wskazanych unormowań jednostki samorządu terytorialnego na gruncie podatku od towarów i usług występować mogą w dwoistym charakterze:

‒        podmiotów niebędących podatnikami, gdy realizują zadania nałożone na nich odrębnymi przepisami prawa, oraz

‒        podatników podatku od towarów i usług, gdy wykonują czynności na postawie umów cywilnoprawnych.

W świetle wskazanych regulacji, organy władzy publicznej są wyłączone z kręgu podatników podatku od towarów i usług, wyłącznie przy wykonywaniu czynności nałożonych przepisami prawa, dla realizacji których zostały powołane. Jest to wyłączenie podmiotowo-przedmiotowe. Organy te są natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywania czynności na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Kryterium podziału, stanowi więc charakter wykonywanych czynności: czynności o charakterze publicznoprawnym wyłączają te podmioty z kategorii podatników, natomiast czynności o charakterze cywilnoprawnym skutkują uznaniem tych podmiotów za podatników podatku od towarów i usług, a realizowane przez nie odpłatne dostawy towarów i świadczenia usług podlegają opodatkowaniu tym podatkiem.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy itp. umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych), ponieważ tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm.):

Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym:

Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w dniu 20 marca 2014 r. w sprawie C-72/13 Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów, orzekł, że „(…) dyrektywę 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona opodatkowaniu podatkiem VAT transakcji takich jak te zamierzone przez Gminę Wrocław, o ile sąd odsyłający stwierdzi, iż transakcje te stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz iż nie są wykonywane przez rzeczoną gminę w charakterze organu władzy publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1 akapit pierwszy owej dyrektywy. Jeśli jednak należałoby uznać te transakcje za wykonywane przez wspomnianą gminę działającą w charakterze organu władzy publicznej, przepisy dyrektywy 2006/112 nie sprzeciwiałyby się ich opodatkowaniu, gdyby sąd odsyłający stwierdził, że ich zwolnienie mogłoby prowadzić do znaczących zakłóceń konkurencji w rozumieniu art. 13 ust. 2 tej dyrektywy”.

Mając zatem na względzie powyższe, należy każdorazowo analizować, czy sprzedaż majątku jednostki samorządu terytorialnego podlega wyłączeniu z VAT. Należy pamiętać, że w każdym przypadku konieczna jest ocena spełniania przesłanek art. 9 i 13 Dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednio art. 15 ustawy o VAT) w konkretnych okolicznościach faktycznych sprawy.

Z opisu sprawy wynika, że Gmina realizuje zadania oświatowe określone w art. 11 ust. 2 pkt 1 oraz art. 31 ustawy – Prawo oświatowe. Przedszkole będące jednostką organizacyjną Gminy zakupiło urządzenia zabawowe placu zabaw, co zostało udokumentowane fakturą VAT. Przy nabyciu placu zabaw nie dokonano odliczenia podatku VAT, ponieważ zakup ten był związany wyłącznie z realizacją zadań statutowych przedszkola. W związku ze zużyciem i utratą przydatności plac zabaw został zlikwidowany, a pozostałe elementy metalowe sprzedano na złom. Sprzedaż miała charakter incydentalny i była wyłącznie konsekwencją likwidacji zużytego środka trwałego. Gmina udokumentowała tę czynność notą księgową, uznając, że sprzedaż zużytych elementów majątku pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, ponieważ dotyczy składników majątkowych wykorzystywanych wyłącznie do realizacji działalności statutowej przedszkola, a nie działalności gospodarczej.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy, wątpliwości Państwa dotyczą wskazania czy odpłatna sprzedaż elementów zlikwidowanego placu zabaw wykorzystywanego wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, a w konsekwencji może zostać udokumentowana notą księgową zamiast faktury VAT.

Przedstawione okoliczności sprawy na tle przywołanych przepisów pozwalają stwierdzić, że skoro będące przedmiotem sprzedaży elementy zlikwidowanego placu zabaw wykorzystywane były wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy, to sprzedając ww. elementy zlikwidowanego placu zabaw nie będą Państwo działali dla tej czynności w charakterze podatnika podatku VAT.

Transakcja sprzedaży elementów zlikwidowanego placu zabaw wykorzystywanego do działalności wynikającej z zadań własnych realizowanych w ramach reżimu publicznoprawnego pozostaje poza zakresem ustawy o podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż ww. plac zabaw wykorzystywany był do zadań własnych nałożonych odrębnymi przepisami jak ustawa o samorządzie gminnym, z której wynika, iż zadania z zakresu edukacji publicznej wykonywane są jako zadania z zakresu administracji samorządowej. Taka czynność zrealizowana będzie przez Państwa poza zakresem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Oznacza to, że sprzedaż ww. elementów zlikwidowanego placu zabaw nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Podsumowując, sprzedaż elementów zlikwidowanego placu zabaw wykorzystywanego wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy będzie czynnością wyłączoną z opodatkowania podatkiem od towarów i usług, czyli niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT.

Odnosząc się natomiast do sposobu udokumentowania odpłatnej sprzedaży elementów zlikwidowanego placu zabaw, należy wskazać, że jak rozstrzygnięto powyżej, sprzedaż elementów zlikwidowanego placu zabaw wykorzystywanego wyłącznie do realizacji zadań statutowych Gminy, nie jest czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem do udokumentowania transakcji sprzedaży elementów zlikwidowanego placu zabaw, nie mają zastosowania przepisy ustawy o podatku od towarów i usług dotyczące dokumentowania transakcji podlegającej opodatkowaniu podankiem VAT.

Tym samym, powyższa dostawa może być udokumentowana na podstawie innych dokumentów księgowych, w tym not księgowych. Należy jednak zaznaczyć, że nota księgowa nie jest dokumentem przewidzianym przez przepisy ustawy o podatku od towarów i usług i jako taka nie jest objęta ich regulacją, tym samym nie określa danych, które powinna zawierać nota. Brak jest jednakże przeciwskazań na gruncie przedmiotowych przepisów dla takiego sposobu udokumentowania.

Wobec powyższego Państwa stanowisko uznałem za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku.

W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, jak również w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan faktyczny, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych.

Odnośnie natomiast powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, zauważam, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych i należy je traktować indywidualnie.

Ponadto, odnosząc się do powołanego przez Państwa w przedmiotowym wniosku wyroku sądu, wyjaśniam, że powołane wyroki są rozstrzygnięciami w indywidualnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych i tylko do nich się zawężają. Zatem wskazany we wniosku wyrok sądu nie ma wpływu na podjęte w niniejszej interpretacji rozstrzygnięcie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.