0111-KDIB3-2.4012.461.2026.2.MGO

Interpretacja indywidualna
– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

20 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 20 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 lipca 2026 r. (data wpływu 21 lipca 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą  (…). W ramach działalności będzie świadczył usługi edukacyjne dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Wnioskodawca posiada przygotowanie pedagogiczne oraz doświadczenie zawodowe jako nauczyciel informatyki w szkole ponadpodstawowej. Wnioskodawca posiada również wykształcenie wyższe techniczne w zakresie informatyki oraz grafiki komputerowej. Od dnia (…) 2026 r. Wnioskodawca będzie prowadził zajęcia pod nazwą „(…)”. Nazwa ta jest stosowana w ofercie, materiałach informacyjnych, regulaminach, formularzach zapisów, umowach z rodzicami oraz dokumentach rozliczeniowych dotyczących tych zajęć. Usługi są świadczone osobiście przez Wnioskodawcę. Wnioskodawca nie świadczy usług objętych niniejszym wnioskiem przez zatrudnionych nauczycieli, podwykonawców ani inne osoby prowadzące zajęcia. Umowy dotyczące udziału dziecka w zajęciach zawierane są bezpośrednio pomiędzy Wnioskodawcą a rodzicami lub opiekunami prawnymi dziecka, za pośrednictwem platformy (…). Rodzice lub opiekunowie prawni dokonują płatności bezpośrednio na rzecz Wnioskodawcy. Placówki przedszkolne lub szkolne mogą udostępniać miejsce prowadzenia zajęć albo umożliwiać organizację zajęć na swoim terenie, jednak nie są stroną umowy o świadczenie usług edukacyjnych, nie nabywają tych usług od Wnioskodawcy i nie ponoszą kosztów uczestnictwa dzieci w zajęciach. Przedmiotem zajęć jest edukacja techniczna. Zajęcia mają na celu rozwijanie kompetencji technicznych, konstrukcyjnych, przestrzennych, poznawczych i społecznych dzieci. Dzieci projektują, budują, testują i udoskonalają proste konstrukcje oraz rozwiązują problemy techniczne dostosowane do wieku i możliwości rozwojowych. W ramach zajęć wykorzystywane są materiały konstrukcyjne, pomoce dydaktyczne, gry edukacyjne oraz modułowe pomoce wykonywane w technologii druku 3D. Pomoce te służą wyłącznie realizacji procesu nauczania i nie stanowią samodzielnego przedmiotu usługi. Zajęcia prowadzone są z wykorzystaniem metody edukacyjnej opracowanej przez (…). Wnioskodawca realizuje tę metodę i rozwija ją poprzez przygotowywanie własnych scenariuszy zajęć, materiałów dydaktycznych oraz pomocy edukacyjnych dostosowanych do wieku dzieci. W zajęciach mogą występować elementy liczenia, klasyfikowania, orientacji przestrzennej, planowania sekwencji działań i myślenia algorytmicznego. Elementy te mają charakter pomocniczy i służą realizacji celów edukacji technicznej. Matematyka jako odrębny przedmiot jest prowadzona niezależnie i nie stanowi przedmiotu niniejszego wniosku. Wnioskodawca podkreśla, że usługi nie mają charakteru rekreacyjnego, rozrywkowego ani hobbystycznego. Ich głównym celem jest realizacja procesu edukacyjnego dzieci poprzez rozwijanie kompetencji technicznych, poznawczych, społecznych i przestrzennych. Wykorzystywane pomoce dydaktyczne, materiały konstrukcyjne oraz modułowe pomoce wykonywane w technologii druku 3D stanowią wyłącznie narzędzia wspierające proces nauczania.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że:

Od (…) 2026 r. zamierza Pan świadczyć opisane we wniosku usługi edukacji technicznej. Zajęcia będzie Pan prowadził osobiście w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej, na własny rachunek i odpowiedzialność. Umowy będą zawierane bezpośrednio z rodzicami albo opiekunami dzieci, którzy będą uiszczali wynagrodzenie. Zajęcia mogą odbywać się w pomieszczeniach przedszkoli lub szkół, jednak placówki nie będą nabywcami ani płatnikami usług.

Na pytanie Organu „Czy jest Pan zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym?”, odpowiedział Pan „Nie jestem zarejestrowany jako podatnik VAT czynny.”

Na pytanie zadane w wezwaniu „Czy jest Pan jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe, w zakresie kształcenia i wychowania (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 820 ze zm.)?”, odpowiedział Pan „Nie jestem jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu ustawy – Prawo oświatowe.”

Na pytanie Organu „Czy świadczone przez Pana usługi obejmujące zajęcia z edukacji technicznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, są usługami kształcenia i wychowania, o których mowa w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług
(t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.)?”, odpowiedział Pan „Planowane usługi będą miały charakter kształcenia i wychowania na poziomie przedszkolnym oraz podstawowym w klasach I–III. Ich celem będzie systematyczne przekazywanie i rozwijanie wiedzy, umiejętności i kompetencji dzieci, a nie zapewnianie opieki, animacji lub rozrywki. Nie będę świadczył usług jako podmiot wymieniony w art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT. Podstawą prawną objętą pytaniem jest art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT.”

Na pytanie zadane w wezwaniu „Czy posiada Pan status uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk lub instytutu badawczego?”, odpowiedział Pan „Nie posiadam statusu uczelni, jednostki naukowej PAN ani instytutu badawczego.”

Na pytanie Organu „Czy posiada Pan wiedzę i kwalifikacje zdobyte w oficjalnym systemie nauczania, publicznym bądź prywatnym (np. zgodnie z Prawem oświatowym, Prawem o szkolnictwie wyższym) w zakresie edukacji technicznej?”, odpowiedział Pan „Ukończyłem studia pierwszego stopnia na kierunku informatyka, specjalność „(…)”, w dyscyplinie informatyka techniczna i telekomunikacja. Ukończyłem również studia pierwszego stopnia na kierunku informatyka, uzyskując kwalifikację „(…)”.”

Na pytanie zadane w wezwaniu „Czy istnieje związek pomiędzy posiadanymi przez Pana kwalifikacjami a świadczonymi osobiście usługami w zakresie prowadzenia zajęć edukacji technicznej? Jeśli tak, to proszę wyjaśnić, jaki jest to związek.”, odpowiedział Pan „Posiadane kwalifikacje mają bezpośredni związek z planowanymi usługami. Zdobyta wiedza obejmuje algorytmy, logiczne rozwiązywanie problemów, technologie informacyjne, urządzenia cyfrowe, grafikę komputerową i multimedia. Będę ją wykorzystywał podczas nauczania tworzenia instrukcji, układania sekwencji poleceń, kodowania, programowania blokowego, planowania działania oraz sterowania robotami i innymi pomocami edukacyjnymi. Kwalifikacja nauczyciela informatyki przygotowała mnie do planowania procesu dydaktycznego, dobierania metod, przekazywania wiedzy i oceniania postępów. Zajęcia będę prowadził osobiście.”

Na pytanie Organu „Czy zakres świadczonych przez Pana usług mieści się w podstawie programowej kształcenia na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym lub wyższym tj. czy ww. usługi edukacyjne obejmują swoim zakresem materiał dydaktyczny przewidziany w programie nauczania placówek oświatowych?”, odpowiedział Pan „Zakres zajęć mieści się w podstawie programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, szczególnie klas I–III. Od (…) 2026 r. zastosowanie będzie miało rozporządzenie Ministra Edukacji z 11 marca 2026 r. (Dz.U. z 2026 r. poz. 378), wyodrębniające w wychowaniu przedszkolnym obszar techniczny i cyfrowy, a w edukacji wczesnoszkolnej edukację techniczną i informatyczną. Dzieci będą m.in. tworzyły instrukcje, układały sekwencje i algorytmy, rozwiązywały problemy logiczne, budowały konstrukcje, poznawały działanie urządzeń, programowały wizualnie, testowały rozwiązania i poprawiały błędy.”

Na pytanie zadane w wezwaniu „Czy świadczone przez Pana usługi w zakresie edukacji technicznej są równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego?”, odpowiedział Pan „Usługi będą służyły przekazywaniu, pogłębianiu i rozwijaniu wiedzy oraz kompetencji charakterystycznych dla kształcenia powszechnego. Nie będą zajęciami rekreacyjnymi ani szkoleniem z obsługi jednego urządzenia. Będą stanowiły uporządkowany, systematyczny i dostosowany do wieku proces nauczania, łączący technikę, informatykę, matematykę, logikę, orientację przestrzenną, bezpieczeństwo, komunikację i współpracę. Zajęcia będą prowadzone regularnie według programu obejmującego powiązane tematy o rosnącym stopniu trudności.”

Pytanie

Czy usługi edukacji technicznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, świadczone osobiście przez Wnioskodawcę będącego nauczycielem i posiadającego przygotowanie pedagogiczne, na podstawie umów zawieranych bezpośrednio z rodzicami lub opiekunami prawnymi dzieci, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o podatku od towarów i usług?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy opisane usługi edukacji technicznej korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT, jako usługi prywatnego nauczania na poziomie przedszkolnym i wczesnoszkolnym, świadczone przez nauczyciela. W ocenie Wnioskodawcy spełniona jest przesłanka podmiotowa, ponieważ Wnioskodawca jest nauczycielem, posiada przygotowanie pedagogiczne i osobiście prowadzi wszystkie zajęcia objęte wnioskiem. Spełniona jest również przesłanka przedmiotowa, ponieważ zajęcia mają charakter edukacyjny, są prowadzone na poziomie odpowiadającym edukacji przedszkolnej i wczesnoszkolnej oraz służą rozwijaniu kompetencji dzieci właściwych dla procesu kształcenia powszechnego, w szczególności w obszarze edukacji technicznej, rozwoju poznawczego, cyfrowego, społecznego i fizycznego. W ocenie Wnioskodawcy spełniony jest także wymóg prywatnego charakteru nauczania, ponieważ usługi są wykonywane przez Wnioskodawcę we własnym imieniu, na własny rachunek i odpowiedzialność, bezpośrednio na rzecz dzieci i ich rodziców lub opiekunów prawnych. Umowa nie jest zawierana z przedszkolem ani innym podmiotem trzecim. Uzasadnienie stanowiska Przesłanka podmiotowa – świadczenie przez nauczyciela Art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT odnosi się do usług prywatnego nauczania świadczonych przez nauczycieli. Wnioskodawca spełnia tę przesłankę, ponieważ posiada przygotowanie pedagogiczne i wykonuje zawód nauczyciela informatyki. Posiadane kwalifikacje są powiązane z zakresem edukacji technicznej, obejmującej m.in. projektowanie, myślenie techniczne, logiczne, przestrzenne oraz elementy porządkowania sekwencji działań. Przesłanka przedmiotowa – nauczanie na poziomie przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra edukacji z dnia 11 marca 2026 w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, proponowany program zajęć będzie zgodny z podstawą programową we wspomnianym dokumencie. Zajęcia są kierowane do dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Zakres zajęć jest dostosowany do wieku dzieci i obejmuje działania właściwe dla edukacji technicznej i obszaru cyfrowego: projektowanie, budowanie, konstruowanie, testowanie rozwiązań, współpracę, rozwijanie sprawności manualnej, orientacji przestrzennej, umiejętności rozwiązywania problemów, korzysta z instrukcji, planowania i rozpoznawania urządzeń cyfrowych. Nie są to zajęcia rekreacyjne ani działalność polegająca na udostępnianiu sprzętu. Prywatny charakter nauczania Usługa ma charakter prywatnego nauczania, ponieważ jest świadczona osobiście przez Wnioskodawcę, we własnym imieniu i na własną odpowiedzialność, na podstawie umów zawieranych bezpośrednio z rodzicami lub opiekunami prawnymi dzieci. Przedszkole nie nabywa usługi, nie jest stroną umowy i nie reguluje należności za udział dziecka w zajęciach. Brak charakteru hobbystycznego i rekreacyjnego. Istotne jest, że zajęcia nie są oferowane jako kurs specjalistyczny, warsztaty hobbystyczne ani zajęcia rekreacyjne. Nazwa, opis, regulamin i umowy wskazują na edukację techniczną. Pomoce dydaktyczne i materiały konstrukcyjne są wykorzystywane jako narzędzia dydaktyczne, podobnie jak w edukacji przedszkolnej wykorzystuje się klocki, plansze, karty pracy i inne środki nauczania. Wnioskodawca świadomie odróżnia niniejszą usługę od usług, które mogłyby być odbierane jako kursy specjalistyczne lub hobbystyczne. Przedmiotem wniosku nie jest kurs programowania, kurs robotyki, zajęcia rekreacyjne ani usługa opiekuńcza.

Przedmiotem wniosku jest prywatne nauczanie w zakresie edukacji technicznej.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku.

Zastosowanie zwolnienia od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

Na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy:

Jak wynika z art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy:

Powyżej wskazane przepisy są odzwierciedleniem regulacji art. 132 ust. 1 lit. i) i lit. j) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1, ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, zgodnie z którymi:

Państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje:

Z regulacji art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy, wynika, że warunkiem zastosowania zwolnienia jest nie tylko spełnienie przesłanki o charakterze przedmiotowym, dotyczącej rodzaju świadczonych usług, tj. usług prywatnego nauczania na odpowiednim poziomie edukacji, ale także przesłanki podmiotowej, odnoszącej się do usługodawcy, który musi być nauczycielem. Niespełnienie chociażby jednej z ww. przesłanek powoduje, że zwolnienie nie ma zastosowania. Zwolnione od podatku jest nauczanie prywatne przez nauczycieli, obejmujące kształcenie powszechne lub wyższe. Prywatne nauczanie obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność (tj. nauczyciel działa we własnym imieniu). Prywatny charakter nauczania nie zależy od istnienia bezpośredniej relacji umownej między uczącym a uczniem (bądź uczniami), może to być bowiem umowa zawarta przez nauczającego, np. z rodzicami uczniów. Przykładem takiej usługi jest udzielanie korepetycji. Bez znaczenia w tej sytuacji pozostaje, czy odbiorcą usługi jest indywidualny uczeń, czy też jednocześnie większa liczba osób. W przypadku jednak, gdy nauczyciele świadczący usługi nauczania są zatrudnieni przez inny podmiot, to nie łączy ich bezpośrednia relacja umowna z uczniami, lecz z podmiotem zatrudniającym.

Przywołany wyżej przepis umożliwia nauczycielom zwolnienie od podatku świadczonych przez nich usług nauczania prywatnego na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Zwolnienie to odnosi się zatem do usług nauczania, które obejmuje materiał dydaktyczny realizowany przez szkoły lub uczelnie wyższe. Musi istnieć tu zatem zgodność realizowanego w ramach prywatnego nauczania materiału z materiałem przewidzianym w programie nauczania w wymienionych placówkach oświatowych.

Powyższe stanowisko potwierdza analiza orzeczeń TSUE. W zapadłym rozstrzygnięciu C-473/08 z dnia 28 stycznia 2010 r. w sprawie Eulitz, Trybunał stwierdził, że nauczyciele świadczący usługi w ramach kursów organizowanych przez podmiot trzeci nie mogą zostać uznani za osoby nauczające „prywatnie” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. j VI Dyrektywy (obecnie art. 132 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE). W wyroku tym wskazano także, że: „Thomas Eulitz działał jako nauczyciel w ramach kursu szkoleniowego proponowanego przez podmiot trzeci – EIPOS. W świetle ustaleń sądu krajowego podmiot ten – a nie Thomas Eulitz – pełnił obowiązki instytucji szkoleniowej, w ramach której ten ostatni nauczał oraz świadczył usługi szkoleniowe uczestnikom rzeczonych kursów” (pkt 52).

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, zajętym w wyroku C-445/05 z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie Werner Haderer, nauczanie prywatne obejmuje czynności wykonywane przez nauczycieli na ich własny rachunek i odpowiedzialność. Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, czy usługa jest świadczona indywidualnemu uczniowi/słuchaczowi, czy też jednocześnie większej liczbie osób. W orzeczeniu tym Trybunał nadmienił, że pojęcie „edukacja szkolna i uniwersytecka” nie obejmuje jedynie nauczania, które kończy się egzaminem w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia, lecz obejmuje także inną działalność, w ramach której prowadzi się nauczanie w celu poszerzania wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem, że działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego. Jednocześnie, zdaniem Trybunału, przyjęcie szczególnie ścisłej wykładni pojęcia „edukacji szkolnej i uniwersyteckiej” groziłoby powstaniem rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w państwach członkowskich, z tego powodu, że systemy nauczania w każdym państwie członkowskim są zorganizowane w różny sposób.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą pod firmą (…). W ramach działalności będzie świadczył usługi edukacyjne dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym. Posiada Pan przygotowanie pedagogiczne oraz doświadczenie zawodowe jako nauczyciel informatyki w szkole ponadpodstawowej. Posiada Pan również wykształcenie wyższe techniczne w zakresie informatyki oraz grafiki komputerowej. Od dnia (…) 2026 r. będzie Pan prowadził zajęcia pod nazwą „(…)”. Nazwa ta jest stosowana w ofercie, materiałach informacyjnych, regulaminach, formularzach zapisów, umowach z rodzicami oraz dokumentach rozliczeniowych dotyczących tych zajęć. Usługi są świadczone osobiście przez Pana. Nie świadczy Pan usług objętych niniejszym wnioskiem przez zatrudnionych nauczycieli, podwykonawców ani inne osoby prowadzące zajęcia. Umowy dotyczące udziału dziecka w zajęciach zawierane są bezpośrednio pomiędzy Panem a rodzicami lub opiekunami prawnymi dziecka, za pośrednictwem platformy (…). Placówki przedszkolne lub szkolne mogą udostępniać miejsce prowadzenia zajęć albo umożliwiać organizację zajęć na swoim terenie, jednak nie są stroną umowy o świadczenie usług edukacyjnych, nie nabywają tych usług od Pana i nie ponoszą kosztów uczestnictwa dzieci w zajęciach. Przedmiotem zajęć jest edukacja techniczna. Zajęcia mają na celu rozwijanie kompetencji technicznych, konstrukcyjnych, przestrzennych, poznawczych i społecznych dzieci. Dzieci projektują, budują, testują i udoskonalają proste konstrukcje oraz rozwiązują problemy techniczne dostosowane do wieku i możliwości rozwojowych. W ramach zajęć wykorzystywane są materiały konstrukcyjne, pomoce dydaktyczne, gry edukacyjne oraz modułowe pomoce wykonywane w technologii druku 3D. Pomoce te służą wyłącznie realizacji procesu nauczania i nie stanowią samodzielnego przedmiotu usługi. Zajęcia prowadzone są z wykorzystaniem metody edukacyjnej opracowanej przez (…). Realizuje Pan tę metodę i rozwija ją poprzez przygotowywanie własnych scenariuszy zajęć, materiałów dydaktycznych oraz pomocy edukacyjnych dostosowanych do wieku dzieci. W zajęciach mogą występować elementy liczenia, klasyfikowania, orientacji przestrzennej, planowania sekwencji działań i myślenia algorytmicznego. Elementy te mają charakter pomocniczy i służą realizacji celów edukacji technicznej. Matematyka jako odrębny przedmiot jest prowadzona niezależnie i nie stanowi przedmiotu niniejszego wniosku. Podkreśla Pan, że usługi nie mają charakteru rekreacyjnego, rozrywkowego ani hobbystycznego. Ich głównym celem jest realizacja procesu edukacyjnego dzieci poprzez rozwijanie kompetencji technicznych, poznawczych, społecznych i przestrzennych. Wykorzystywane pomoce dydaktyczne, materiały konstrukcyjne oraz modułowe pomoce wykonywane w technologii druku 3D stanowią wyłącznie narzędzia wspierające proces nauczania.

Pana wątpliwości dotyczą rozstrzygnięcia czy świadczone przez Pana osobiście usługi edukacji technicznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, na podstawie umów zawieranych bezpośrednio z rodzicami lub opiekunami prawnymi dzieci, korzystają ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Rozpatrując możliwość zastosowania zwolnienia od podatku dla świadczonych przez Pana usług edukacji technicznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 w pierwszej kolejności należy przeanalizować możliwość objęcia ich zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT.

Należy wskazać, że z opisu sprawy wynika, że nie jest Pan jednostką objętą systemem oświaty. Ponadto nie ma Pan statusu uczelni, jednostki naukowej Polskiej Akademii Nauk oraz instytutu badawczego.

W rezultacie świadczone przez Pana usługi edukacji technicznej nie korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT, ponieważ nie jest Pan podmiotem wymienionym w tym przepisie.

Jak wskazano wyżej, art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT zawiera zarówno przesłankę podmiotową, jak i przedmiotową, których spełnienie umożliwia zastosowanie zwolnienia od podatku. Dla zastosowania ww. zwolnienia, przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

W przedmiotowej sprawie należy zatem przeanalizować przesłanki, warunkujące prawo do zastosowania zwolnienia w oparciu o art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Jak wskazano wyżej, art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy o VAT zawiera zarówno przesłankę podmiotową, jak i przedmiotową, których spełnienie umożliwia zastosowanie zwolnienia od podatku. Dla zastosowania ww. zwolnienia, przesłanki te muszą być spełnione łącznie.

Odnosząc się do przesłanki podmiotowej, należy zauważyć że pod pojęciem nauczyciela należy rozumieć osobę, która posiada i przekazuje wiedzę i umiejętności. Przy czym, nie musi to być nauczyciel w rozumieniu ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 986 ze zm.), ale np. osoba, która posiada wykształcenie kierunkowe (np. ukończone studia wyższe), jak również osoba posiadająca wiedzę i kwalifikacje nabyte w inny sposób. Przykładowo może to być osoba, która ukończyła zorganizowany przez (…) kurs instruktora szachowego, posiada odpowiednią wiedzę, kwalifikacje, doświadczenie. Zauważyć bowiem należy, że system oświaty w pewnych dziedzinach nie przewiduje odrębnego kształcenia kierunkowego. Zatem, gdy dana osoba zdobyła wiedzę np. w ramach kursu, to też zasadne jest przyjęcie, że posiada wiedzę i kwalifikacje pozwalające pełnić rolę nauczyciela. Również np. osoba kończąca studia na kierunku farmacji, która nabyła w ich toku szeroką wiedzę z zakresu chemii, może być uznana za nauczyciela tego przedmiotu.

Jak wynika z informacji przedstawionych we wniosku, posiada Pan przygotowanie pedagogiczne oraz doświadczenie zawodowe jako nauczyciel informatyki w szkole ponadpodstawowej. Posiada Pan również wykształcenie wyższe techniczne w zakresie informatyki oraz grafiki komputerowej. Ukończył Pan studia pierwszego stopnia na kierunku informatyka, specjalność „(…)”, w dyscyplinie informatyka techniczna i telekomunikacja. Ukończył Pan również studia pierwszego stopnia na kierunku informatyka, uzyskując kwalifikację „(…)”. Posiadane kwalifikacje mają bezpośredni związek z planowanymi usługami. Zdobyta wiedza obejmuje algorytmy, logiczne rozwiązywanie problemów, technologie informacyjne, urządzenia cyfrowe, grafikę komputerową i multimedia. Będzie ją Pan wykorzystywał podczas nauczania tworzenia instrukcji, układania sekwencji poleceń, kodowania, programowania blokowego, planowania działania oraz sterowania robotami i innymi pomocami edukacyjnymi. Kwalifikacja nauczyciela informatyki przygotowała Pana do planowania procesu dydaktycznego, dobierania metod, przekazywania wiedzy i oceniania postępów.

Zatem, w analizowanym przypadku dla świadczonych przez Pana osobiście usług edukacji technicznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym, jest spełniona przesłanka podmiotowa zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Natomiast odnośnie przesłanki przedmiotowej należy zwrócić uwagę na orzeczenie TSUE z 7 października 2019 r. w sprawie C-47/19, które odnosi się do lekcji surfingu i żeglarstwa udzielanych szkołom i uniwersytetom, w których lekcje te są częścią programu zajęć sportowych lub kształcenia nauczycieli wychowania fizycznego i mogą być uwzględnione przy wystawianiu ocen. Pomimo, że nauczanie surfingu i żeglarstwa wpisuje się w program nauczania tych szkół i uniwersytetów, TSUE stwierdził, że jest to nauczanie specjalistyczne i selektywne, które nie jest równoznaczne z nauczaniem, utrwalaniem i rozwijaniem wiedzy i umiejętności dotyczących szerokiego i zróżnicowanego zakresu przedmiotów, co jest charakterystyczne dla nauczania szkolnego i uniwersyteckiego.

Podkreślenia wymaga, że TSUE w wyroku z 21 października 2021 r. w sprawie C-373/19 Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics,  rozpatrywał kwestię, czy pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania.

Jak wskazał TSUE:

(20) Artykuł 132 dyrektywy 2006/112 przewiduje zwolnienia, które, jak wskazuje tytuł rozdziału, w którym przepis ów się znajduje, mają na celu uprzywilejowanie niektórych rodzajów działalności wykonywanych w interesie publicznym. Niemniej jednak zwolnienia te nie dotyczą wszystkich rodzajów działalności w interesie publicznym, a jedynie tych, które zostały w sposób szczegółowy wyliczone i opisane (wyroki: z 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU;C;2019;202, pkt 17).

(21) Wedle orzecznictwa Trybunału omawiane zwolnienia stanowią autonomiczne pojęcie prawa Unii, które mają na celu uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu VAT w poszczególnych państwach członkowskich.

(22) Trybunał orzekł już, że wyrażenia użyte do określenia zwolnień przewidzianych w art. 132 dyrektywy 2006/112 powinny podlegać wykładni ścisłej, ponieważ stanowią one wyjątki od wynikającej z art. 2 tej dyrektywy zasady ogólnej, zgodnie z którą VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Niemniej jednak powyższa zasada ścisłej interpretacji nie oznacza, że pojęcia użyte w celu opisania zwolnień przewidzianych w owym art. 132 należy interpretować w sposób, który pozbawiałby te zwolnienia skuteczności (wyroki: z dnia 4 maja 2017 r., Brockenhurst College, C-699/15, EU:C:2017:344, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 19).

(23) Należy przypomnieć, że art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 nie zawiera żadnej definicji pojęcia „kształcenia powszechnego lub wyższego”.

(24) Niemniej jednak Trybunał uznał, po pierwsze, że przekazywanie wiedzy i kompetencji pomiędzy nauczycielem i uczniami jest szczególnie ważnym elementem działalności kształcenia (wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt 18; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 21).

(25) Po drugie, Trybunał wyjaśnił, że „pojęcie kształcenia powszechnego i wyższego” w rozumieniu dyrektywy 2006/112 nie ogranicza się jedynie do nauczania, które kończy się egzaminami w celu uzyskania danych kwalifikacji lub które umożliwia uzyskanie określonego wykształcenia w celu wykonywania danego zawodu, ale obejmuje także inną działalność, w  ramach której prowadzi się nauczanie w szkołach lub na uniwersytetach w celu poszerzenia wiedzy i umiejętności uczniów lub studentów, pod warunkiem iż działalność ta nie będzie miała charakteru wyłącznie rekreacyjnego (wyroki: z dnia 28 stycznia 2010 r., Eulitz, C-473/08, EU:C:2010:47, pkt 29 i przytoczone tam orzecznictwo; a także z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 22, 23).

(26) W związku z tym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 obejmuje rodzaje działalności, które różnią się ze względu na swój charakter, jak i ze względu na ramy, w jakich są prowadzone (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 czerwca 2007 r., Horizon College, C-434/05, EU:C:2007:343, pkt 20, z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 24).

(27) Z powyższego wynika, że w pojęciu tym prawodawca Unii zamierzał zawrzeć określony rodzaj systemu nauczania, który jest wspólny dla wszystkich państw członkowskich, niezależnie od cech własnych każdego z systemów krajowych (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 25).

(28) Tym samym pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu systemu VAT odsyła co do zasady do zintegrowanego systemu przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczącego obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, jak również do pogłębiania i rozwoju owej wiedzy i kompetencji przez uczniów i studentów w miarę ich postępów i ich specjalizacji w ramach poszczególnych stopni składających się na ten system (wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 26).

W konsekwencji TSUE orzekł:

(31) Tymczasem należy zauważyć, że choć prawdą jest, że udzielanie lekcji pływania przez szkołę pływania, takie jak to, o którym mowa w postępowaniu głównym, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, to jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego (zob. analogicznie wyrok z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie, C-449/17, EU:C:2019:202, pkt 29; a także postanowienie z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst, C-47/19, niepublikowane, EU:C:2019:840, pkt 33).

(32) O ile bowiem nie można zanegować znaczenia wiedzy przekazanej w ramach kształcenia związanego z kierowaniem pojazdami samochodowymi oraz nauki żeglarstwa, w szczególności w celu stawienia czoła trudnym sytuacjom, a ogólniej w celu zapewnienia bezpieczeństwa i integralności fizycznej osób, o tyle Trybunał orzekł, odpowiednio, w wyroku z dnia 14 marca 2019 r., A & G Fahrschul-Akademie (C-449/17, EU:C:2019:202) i w postanowieniu z dnia 7 października 2019 r., Finanzamt Hamburg-Barmbek-Uhlenhorst (C-47/19, niepublikowanym, EU:C:2019:840), że tego rodzaju nauczanie nie jest objęte pojęciem „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112.

(33) Z uwagi na powyższe na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć, iż pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.

Zatem biorąc pod uwagę przedstawione we wniosku okoliczności sprawy oraz powołane orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie
C-373/19, należy uznać, że świadczone przez Pana osobiście usługi edukacji technicznej dzieci nie są usługami obejmującymi kształcenie powszechne na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym. Nauczanie to nie ma w świetle ww. orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, charakteru kształcenia powszechnego ani wyższego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz rozwojem.

Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19 jednoznacznie wynika, że udzielanie lekcji pływania, ma pewne znaczenie i realizuje cel leżący w interesie ogólnym, jednak jest ono nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie jest samo w sobie równoważne z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębianiem oraz ich rozwojem, co jest charakterystyczne dla kształcenia powszechnego lub wyższego, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy.

Analiza ww. orzeczenia prowadzi do wniosku, że ma ono również zastosowanie w odniesieniu do innych usług prywatnego nauczania, które są nauczaniem specjalistycznym, świadczonym – tak jak ww. lekcje pływania – w sposób doraźny i które nie spełniają przesłanek do uznania ich za kształcenie powszechne lub wyższe, w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) Dyrektywy.

Prowadzone przez Pana zajęcia z edukacji technicznej dzieci są właśnie takim nauczaniem specjalistycznym, świadczonym w sposób doraźny, które nie stanowi przekazywania wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju.

Zatem z całokształtu przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że zakres i charakter świadczonych przez Pana usług, określonych we wniosku jako edukacja techniczna nie spełnia przesłanek do uznania tych usług za kształcenie powszechne.

Wobec powyższego, w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-373/19, nie można uznać, że świadczone przez Pana osobiście usługi edukacji technicznej dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym objęte są pojęciem kształcenia powszechnego. Prowadzone przez Pana nauczanie nie może korzystać ze zwolnienia od podatku dla prywatnego nauczania. Wskazał Pan, że zakres zajęć mieści się w podstawie programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, szczególnie klas I–III.
Od (…) 2026 r. zastosowanie będzie miało rozporządzenie Ministra Edukacji z 11 marca 2026 r. wyodrębniające w wychowaniu przedszkolnym obszar techniczny i cyfrowy, a w edukacji wczesnoszkolnej edukację techniczną i informatyczną. Dzieci będą m.in. tworzyły instrukcje, układały sekwencje i algorytmy, rozwiązywały problemy logiczne, budowały konstrukcje, poznawały działanie urządzeń, programowały wizualnie, testowały rozwiązania i poprawiały błędy.

W tym miejscu należy podkreślić, że samo ujęcie w podstawie programowej na danym poziomie edukacji umiejętności odpowiadających prowadzonym przez Pana zajęciom, nie jest okolicznością przesądzającą o tym, że nauczanie obejmujące te zajęcia należy uznać za „kształcenie powszechne”.

Należy także zauważyć, że wskazał Pan, że zajęcia będą stanowiły uporządkowany, systematyczny i dostosowany do wieku proces nauczania, łączący technikę, informatykę, matematykę, logikę, orientację przestrzenną, bezpieczeństwo, komunikację i współpracę. Zajęcia będą prowadzone regularnie według programu obejmującego powiązane tematy o rosnącym stopniu trudności.

W świetle ww. orzeczenia TSUE należy stwierdzić, że prowadzona przez Pana edukacja techniczna nie ma charakteru kształcenia powszechnego, gdyż nie wiąże się z przekazywaniem wiedzy i kompetencji dotyczących obszernego i zróżnicowanego zespołu dziedzin, a także ich pogłębiania oraz rozwoju. Prowadzone zajęcia wpisują się w zakres edukacji technicznej, a tym samym stanowią nauczanie specjalistyczne, które samo w sobie nie jest równoznaczne z pojęciem „kształcenia powszechnego”. Prowadzone przez Pana zajęcia mają charakter nauczania doraźnego związanego z określonymi potrzebami konkretnych uczestników tych zajęć (rozwijaniem zainteresowań dzieci). W analizowanym przypadku mamy do czynienia z nauczaniem obejmującym przekazanie zakresu wiedzy, nakierowanym na zaspokojenie specyficznych potrzeb uczestnika zajęć (poszerzanie określonych zainteresowań).

Zatem, pomimo że przesłanka podmiotowa do zwolnienia świadczonych przez Pana osobiście usług edukacji technicznej dzieci na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy jest spełniona, to jednak nie jest spełniona przesłanka przedmiotowa.

W konsekwencji świadczone przez Pana osobiście usługi edukacji technicznej dla dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 27 ustawy.

Wynika to z faktu, że świadczonych przez Pana usług – w świetle ww. orzeczenia TSUE C-373/19, nie można uznać za usługi obejmujące kształcenie powszechne – na poziomie przedszkolnym, podstawowym, ponadpodstawowym i wyższym.

Zatem Pana stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że analiza załączników dołączonych do wniosku nie mieści się w ramach określonych w art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wobec powyższego, dołączone przez Pana do wniosku załączniki nie były przedmiotem merytorycznej analizy.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.