0111-KDIB3-2.4012.387.2026.1.ASZ

Interpretacja indywidualna
- stanowisko nieprawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

19 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest Stowarzyszenie, będące czynnym podatnikiem VAT, które prowadzi zarówno odpłatną, jak i nieodpłatną działalność statutową, a także działalność gospodarczą na zasadach ogólnych wynikających z przepisów prawa. Stowarzyszenie zostało założone w 2003 r., a jego cele statutowe obejmują w szczególności działalność wychowawczą i edukacyjną wśród dzieci i młodzieży, działalność na rzecz wypoczynku dzieci i młodzieży, wspieranie rodziny, działalność dobroczynną i edukacyjną, przeciwdziałanie uzależnieniom i patologiom społecznym, rozwój charakteru i przywództwa, promocję wartości prospołecznych, turystykę i krajoznawstwo oraz pomoc humanitarną. W ramach swojej działalności Stowarzyszenie organizuje usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz wypoczynku, a także poszerzania zainteresowań i rozwoju osobistego dzieci i młodzieży, w formie kilkudniowych obozów letnich i zimowych o charakterze turnusowym, z zapewnieniem noclegu oraz wyżywienia.

Świadczone usługi obozów podlegają zgłoszeniu do właściwego kuratorium oświaty jako wypoczynek dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 5 kwietnia 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. poz. 452 z późn. zm.).

Obozy te organizowane są jako kompleksowa, jednolita usługa kierowana do dzieci i młodzieży, której zasadniczym elementem jest zapewnienie całodobowej opieki wychowawczej nad uczestnikami, połączonej z realizacją programu zajęć edukacyjno-wychowawczych oraz rekreacyjno-sportowych. Uczestnik nabywa jedno świadczenie - zapewnienie opieki nad dzieckiem w ramach zorganizowanego wypoczynku - a nie odrębne usługi noclegu, wyżywienia, transportu czy zajęć. Uczestnicy przez cały okres trwania obozu pozostają pod stałą opieką wykwalifikowanej kadry (zleceniobiorców oraz wolontariuszy Stowarzyszenia), która sprawuje nad nimi bieżący nadzór wychowawczy i organizacyjny.

Program obozów obejmuje zarówno zajęcia sportowe i rekreacyjne (w tym m.in. piłkę nożną, koszykówkę, water polo, frisbee, siatkówkę, pilates), jak również zajęcia warsztatowe, dyskusyjne i edukacyjno-wychowawcze, w szczególności dotyczące rozwoju osobistego, relacji społecznych, kształtowania postaw, radzenia sobie z uzależnieniami, zarządzania czasem, komunikacji interpersonalnej oraz refleksji nad wartościami i zachowaniami społecznymi. Zajęcia te mają charakter wspierający funkcję opiekuńczo-wychowawczą obozu i są elementem programu opieki nad uczestnikami.

Organizacja obozów odbywa się w ramach projektu statutowego Stowarzyszenia. Wnioskodawca wskazuje, że zasadniczym celem realizowanych świadczeń jest sprawowanie opieki nad dziećmi i młodzieżą, zapewnienie im bezpiecznego i zorganizowanego wypoczynku oraz wsparcie ich rozwoju osobistego w ramach zorganizowanego programu obozowego.

Stowarzyszenie świadczy zarówno usługi własne, jak i nabywa niektóre usługi od podmiotów trzecich w zakresie niezbędnym do realizacji obozów. Do usług własnych należą w szczególności: zapewnienie noclegu i wyżywienia (w przypadku jednego z obozów również w obiekcie własnym), sprawowanie opieki wychowawczej przez wykwalifikowaną kadrę oraz realizacja programu zajęć i warsztatów przez zleceniobiorców i wolontariuszy Stowarzyszenia.

Usługi nabywane od podmiotów zewnętrznych obejmują w szczególności: sporadyczne usługi noclegowe i gastronomiczne w obiektach zewnętrznych, transport autokarowy (np. w związku z wycieczkami), okazjonalne zajęcia specjalistyczne (np. dogoterapia świadczona przez podmioty zewnętrzne lub zleceniobiorców) oraz ubezpieczenie uczestników.

Wnioskodawca wskazuje, że wszystkie powyższe świadczenia mają charakter pomocniczy względem usługi głównej i są niezbędne do jej realizacji, przy czym nie mogą być świadczone w sposób odrębny, ponieważ tworzą funkcjonalnie i organizacyjnie jedną całość - usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą w formie zorganizowanego wypoczynku. Nocleg, wyżywienie, transport, zajęcia oraz opieka wychowawcza są ze sobą ściśle powiązane i służą realizacji wspólnego celu, jakim jest zapewnienie uczestnikom całodobowej opieki oraz zorganizowanego wypoczynku.

Organizowane obozy są zgłaszane do właściwego kuratorium oświaty jako wypoczynek dzieci i młodzieży, zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.

Jednocześnie Stowarzyszenie nie jest jednostką objętą systemem oświaty w rozumieniu przepisów ustawy - nie figuruje w Rejestrze Szkół i Placówek Oświatowych ani w innej ewidencji tego rodzaju, a także nie działa jako uczelnia, jednostka naukowa Polskiej Akademii Nauk ani instytut badawczy.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że świadczone usługi nie mają charakteru komercyjnego w sensie nastawienia na osiąganie zysku - co do zasady obozy organizowane są w taki sposób, aby pokryć koszty ich realizacji, a w niektórych przypadkach wymagają dopłat ze środków Stowarzyszenia. Działalność ta nie jest ukierunkowana na osiąganie dodatkowego dochodu ani nie stanowi działalności konkurencyjnej wobec innych podmiotów organizujących odpłatne formy wypoczynku dzieci i młodzieży.

Usługa organizacji obozu jest prezentowana i oferowana jako jedna, kompleksowa usługa obejmująca wszystkie elementy niezbędne do realizacji opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz organizacji ich wypoczynku.

Pytanie w zakresie podatku od towarów i usług

Czy organizacja przez Stowarzyszenie obozów dla dzieci i młodzieży, polegających na zapewnieniu całodobowej opieki wychowawczej nad uczestnikami, połączonej z zakwaterowaniem, wyżywieniem oraz realizacją programu zajęć edukacyjno-wychowawczych i rekreacyjnych, zgłaszanych jako wypoczynek dzieci i młodzieży do właściwego kuratorium oświaty na podstawie przepisów ustawy o systemie oświaty, może korzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, świadczone przez Stowarzyszenie usługi organizacji obozów dla dzieci i młodzieży korzystają ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT, jako usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, wraz z usługami i dostawami ściśle z nimi związanymi. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT zwolnieniem objęte są usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Przepis ten odsyła w szczególności do regulacji dotyczących organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży.

Zgodnie z art. 92a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, wypoczynek dzieci i młodzieży obejmuje zorganizowane formy wypoczynku realizowane w celach rekreacyjnych oraz regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączone z elementami wychowawczymi, rozwojem zainteresowań i kompetencji społecznych, organizowane m.in. w formie obozów (co najmniej 2 dni). Przepisy te określają również podstawowe wymagania organizacyjne, w tym zapewnienie opieki wychowawczej, bezpiecznych warunków pobytu oraz odpowiedniej kadry.

Wnioskodawca wskazuje, że organizowane obozy stanowią wypoczynek dzieci i młodzieży w rozumieniu ww. przepisów oraz są zgłaszane do właściwego kuratorium oświaty zgodnie z obowiązującymi regulacjami dotyczącymi organizacji wypoczynku.

Wnioskodawca podkreśla, że zasadniczym i dominującym elementem świadczonej usługi jest zapewnienie całodobowej opieki wychowawczej nad dziećmi i młodzieżą. Opieka ta realizowana jest przez wykwalifikowaną kadrę (zleceniobiorców oraz wolontariuszy Stowarzyszenia), która sprawuje bieżący nadzór nad uczestnikami przez cały okres trwania obozu, zapewniając im bezpieczeństwo, organizację czasu oraz właściwe warunki pobytu.

Wszystkie pozostałe elementy świadczenia, takie jak nocleg, wyżywienie, transport, ubezpieczenie oraz zajęcia programowe (warsztatowe, edukacyjno-wychowawcze, sportowe i rekreacyjne), mają charakter pomocniczy względem usługi głównej i służą wyłącznie prawidłowej realizacji funkcji opiekuńczej. Elementy te nie stanowią celu samego w sobie z perspektywy uczestnika, lecz są nierozerwalnie związane z zapewnieniem opieki i organizacji bezpiecznego wypoczynku dzieci i młodzieży.

W szczególności zajęcia tematyczne, warsztaty oraz aktywności sportowe i rekreacyjne stanowią element programu opiekuńczo-wychowawczego i służą organizacji czasu wolnego uczestników pozostających pod stałą opieką kadry. Ich funkcją jest wspieranie realizacji celu opiekuńczego, a nie świadczenie odrębnych usług edukacyjnych lub szkoleniowych.

Stowarzyszenie świadczy zarówno usługi własne, jak i nabywa niektóre usługi od podmiotów trzecich wyłącznie w zakresie niezbędnym do realizacji kompleksowej usługi opieki nad uczestnikami. Do usług własnych należą w szczególności: zapewnienie noclegu i wyżywienia (w tym w części obozów w obiekcie własnym), sprawowanie opieki wychowawczej przez kadrę oraz realizacja programu zajęć i aktywności.

Usługi nabywane od podmiotów zewnętrznych obejmują wyłącznie elementy pomocnicze, takie jak transport autokarowy, sporadyczne usługi noclegowe i gastronomiczne, okazjonalne zajęcia specjalistyczne (np. dogoterapia) oraz ubezpieczenie uczestników. Usługi te są funkcjonalnie podporządkowane usłudze głównej i nie mogą być traktowane jako odrębne świadczenia z perspektywy uczestnika.

Wnioskodawca wskazuje, że wszystkie elementy świadczenia stanowią nierozerwalną całość funkcjonalną, której zasadniczym celem jest zapewnienie całodobowej opieki nad dziećmi i młodzieżą w warunkach zorganizowanego wypoczynku. Konstrukcja świadczenia stanowi jednolitą usługę opiekuńczą.

Wnioskodawca wskazuje ponadto, że organizacja obozów nie ma charakteru komercyjnego nastawionego na osiąganie zysku. Co do zasady obozy są kalkulowane w sposób zapewniający pokrycie kosztów ich realizacji, a w niektórych przypadkach wymagają dofinansowania ze środków Stowarzyszenia. Działalność ta nie jest ukierunkowana na osiąganie dodatkowego dochodu ani nie stanowi działalności konkurencyjnej wobec podmiotów komercyjnie organizujących wypoczynek. Jednocześnie Wnioskodawca wskazuje, że zwolnienie ma zastosowanie również do dostawy towarów i świadczenia usług ściśle związanych z usługą opieki nad dziećmi i młodzieżą, przy czym w niniejszej sprawie nie występują przesłanki wyłączające zwolnienie, o których mowa w art. 43 ust. 17 ustawy o VAT, gdyż wszystkie elementy świadczenia pozostają bezpośrednio i funkcjonalnie związane z usługą główną i służą jej realizacji.

W konsekwencji, świadczona przez Stowarzyszenie kompleksowa usługa organizacji obozów stanowi usługę w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywaną w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty, a tym samym korzysta ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą” lub „ustawą o VAT”:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy:

Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku.

Zwolnienie od podatku, jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku dostaw towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

 

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:

 a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737 , z późn. zm.),

 b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.

 

Zgodnie z art. 43 ust. 17 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

 1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub

 2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

W świetle ww. przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy należy stwierdzić, że jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):

 

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

Organizatorami wypoczynku mogą być:

 1) szkoły i placówki;

 2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych  (Dz. U. z 2023 r. poz. 2211);

 3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:

 a) niezarobkowym albo

 b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

 

Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

Organizator wypoczynku zapewnia:

 1) bezpieczne i higieniczne warunki wypoczynku, w szczególności organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie spełniającym wymagania ochrony przeciwpożarowej, ochrony środowiska oraz warunki higieniczno-sanitarne, określone w przepisach o ochronie przeciwpożarowej, ochronie środowiska i Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a w przypadku wypoczynku z udziałem dzieci i młodzieży niepełnosprawnej - organizuje wypoczynek w obiekcie lub na terenie dostosowanym do potrzeb wynikających z rodzaju niepełnosprawności uczestników wypoczynku;

 2) kadrę wypoczynku, którą stanowią:

 a) kierownik wypoczynku i wychowawcy wypoczynku spełniający warunki, o których mowa w art. 92p ust. 1-6; liczba wychowawców wypoczynku jest odpowiednia do liczby  uczestników wypoczynku,

 b) w zależności od programu wypoczynku i realizowanych zajęć - trenerzy i instruktorzy sportu, rekreacji, animacji kulturalno-oświatowej, lektorzy języka i inne osoby prowadzące zajęcia podczas wypoczynku, które spełniają następujące warunki:

- mają ukończone 18 lat,

- posiadają co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe,

- posiadają wiedzę, doświadczenie i umiejętności niezbędne do realizowanych zajęć;

 3) dostęp do opieki medycznej:

 a) w ramach świadczeń opieki zdrowotnej udzielanych na zasadach określonych w ustawie z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 146, z późn. zm.) lub

 b) na podstawie umowy zawartej z lekarzem, pielęgniarką lub ratownikiem medycznym;

 4) program wypoczynku i zajęcia dostosowane do wieku, zainteresowań i potrzeb uczestników, ich stanu zdrowia, sprawności fizycznej i umiejętności;

 5) żywienie zgodne z zasadami higieny żywienia określonymi w ustawie z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2023 r. poz. 1448);

 6)  bezpieczne korzystanie z wyznaczonego obszaru wodnego zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie osób przebywających na obszarach wodnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 714);

 7) bezpieczne przebywanie w górach oraz na zorganizowanych terenach narciarskich zgodnie z ustawą z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie i ratownictwie w górach i na zorganizowanych terenach narciarskich (Dz.U. z 2023 r. poz. 1154).

Należy w tym miejscu zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.

W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:

 

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):

Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku:

 1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;

 2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej przerwy świątecznej - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

Z opisu sprawy wynika, że będąc zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, będą Państwo wykonywać działalność, której przedmiotem jest świadczenie usług w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz wypoczynku, a także poszerzania zainteresowań i rozwoju osobistego dzieci i młodzieży, w formie kilkudniowych obozów letnich i zimowych o charakterze turnusowym, z zapewnieniem noclegu oraz wyżywienia.

Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy organizacji obozów dla dzieci i młodzieży, polegających na zapewnieniu całodobowej opieki wychowawczej nad uczestnikami, połączonej z zakwaterowaniem, wyżywieniem oraz realizacją programu zajęć edukacyjno-wychowawczych i rekreacyjnych, zgłaszanych jako wypoczynek dzieci i młodzieży do właściwego kuratorium oświaty.

Przepis art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, daje możliwość zastosowania zwolnienia od podatku VAT, jeżeli świadczone usługi opieki wychowawczej będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Na koloniach czy obozach opieka pedagogiczna jest niezbędna, niemniej jednak zasadniczym celem organizowania kolonii/obozu jest wypoczynek dzieci i młodzieży.

Wskazać należy, że w art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Według art. 119 ust. 3a ustawy:

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) - poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim - „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim - „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.

Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).

Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny - Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług są zbieżne z przepisami Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z dnia 11 grudnia 2006 r. Nr 347, str. 1 ze zm., dalej: Dyrektywa). I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach - und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

A zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Z okoliczności sprawy wynika, że organizowane przez Państwa obozy mają charakter usługi organizacji wypoczynku w formie obozów dla dzieci. Jak sami Państwo wskazali, uczestnik nabywa jedno świadczenie - zapewnienie opieki nad dzieckiem w ramach zorganizowanego wypoczynku – a nie odrębne usługi noclegu, wyżywienia, transportu czy zajęć. Uczestnicy przez cały okres trwania obozu pozostają pod stałą opieką wykwalifikowanej kadry (zleceniobiorców oraz wolontariuszy Stowarzyszenia), która sprawuje nad nimi bieżący nadzór wychowawczy i organizacyjny. Program obozów obejmuje zarówno zajęcia sportowe i rekreacyjne (w tym m.in. piłkę nożną, koszykówkę, water polo, frisbee, siatkówkę, pilates), jak również zajęcia warsztatowe, dyskusyjne i edukacyjno-wychowawcze, w szczególności dotyczące rozwoju osobistego, relacji społecznych, kształtowania postaw, radzenia sobie z uzależnieniami, zarządzania czasem, komunikacji interpersonalnej oraz refleksji nad wartościami i zachowaniami społecznymi. Zajęcia te mają charakter wspierający funkcję opiekuńczo-wychowawczą obozu i są elementem programu opieki nad uczestnikami. Organizacja obozów odbywa się w ramach projektu statutowego Stowarzyszenia. Wnioskodawca wskazuje, że zasadniczym celem realizowanych świadczeń jest sprawowanie opieki nad dziećmi i młodzieżą, zapewnienie im bezpiecznego i zorganizowanego wypoczynku oraz wsparcie ich rozwoju osobistego w ramach zorganizowanego programu obozowego.

Do usług własnych należą w szczególności: zapewnienie noclegu i wyżywienia (w przypadku jednego z obozów również w obiekcie własnym), sprawowanie opieki wychowawczej przez wykwalifikowaną kadrę oraz realizacja programu zajęć i warsztatów przez zleceniobiorców i wolontariuszy Stowarzyszenia.

Usługi nabywane od podmiotów zewnętrznych obejmują w szczególności: sporadyczne usługi noclegowe i gastronomiczne w obiektach zewnętrznych, transport autokarowy (np. w związku z wycieczkami), okazjonalne zajęcia specjalistyczne (np. dogoterapia świadczona przez podmioty zewnętrzne lub zleceniobiorców) oraz ubezpieczenie uczestników.

Jak już wcześniej wskazano, zgodnie z art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składnik świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie, ubezpieczenie. Użycie w ww. przepisie słowa „w szczególności” oznacza, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystyki również objęte są tym przepisem.

W przedstawionych okolicznościach sprawy nabywane przez Państwa: sporadyczne usługi noclegowe i gastronomiczne w obiektach zewnętrznych, transport autokarowy (np. w związku z wycieczkami), okazjonalne zajęcia specjalistyczne (np. dogoterapia) świadczona przez podmioty zewnętrzne lub zleceniobiorców) oraz ubezpieczenie uczestników, stanowią składniki świadczonej usługi turystyki - nabywają je Państwo we własnym imieniu i na własną rzecz od innych podmiotów, aby następnie odsprzedać je uczestnikom jako element usługi organizowania obozów. W konsekwencji ww. usługi powinni Państwo zakwalifikować jako nabywane dla bezpośredniej korzyści uczestników obozów.

Zatem należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi organizacji obozów dla dzieci składają się z Państwa usług własnych oraz usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku w formie obozu, gdzie sprawowana jest opieka nad dziećmi. W konsekwencji, w opisanej sprawie zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy.

Wskazali Państwo, że nabywają Państwo również niektóre usługi od podmiotów trzecich w zakresie niezbędnym do realizacji obozów. Usługi nabywane od podmiotów zewnętrznych obejmują w szczególności sporadyczne usługi noclegowe i gastronomiczne w obiektach zewnętrznych, transport autokarowy (np. w związku z wycieczkami), okazjonalne zajęcia specjalistyczne (np. dogoterapia) oraz ubezpieczenie uczestników

Z opisu sprawy wynika, że wszystkie powyższe świadczenia mają charakter pomocniczy względem usługi głównej i są niezbędne do jej realizacji, przy czym nie mogą być świadczone w sposób odrębny, ponieważ tworzą funkcjonalnie i organizacyjnie jedną całość - usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą w formie zorganizowanego wypoczynku. Nocleg, wyżywienie, transport, zajęcia oraz opieka wychowawcza są ze sobą ściśle powiązane i służą realizacji wspólnego celu, jakim jest zapewnienie uczestnikom całodobowej opieki oraz zorganizowanego wypoczynku.

Odnosząc się do powyższego należy ponownie wskazać, że usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką. Usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Zatem, pomimo, że z punktu widzenia uczestników nabywają oni jedno świadczenie kompleksowe, to obowiązkiem podatnika w odniesieniu do usług turystyki jest zastosowanie określonej w art. 119 ustawy, procedury szczególnej, przewidującej uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiącej odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi organizowania wypoczynku w formie obozu składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja opisanego obozu w ramach którego uczestnikom zostanie zapewniony nocleg, wyżywienie, opieka wykwalifikowanej kadry, transport autokarowy, ubezpieczenie uczestników oraz okazjonalne zajęcia specjalistyczne (np. dogoterapia) - jest świadczeniem złożonym, składającym się w części z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

Należy podkreślić, że do towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary i usługi, które nabywają Państwo od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej.

Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 - na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy - podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy korzystają świadczone usługi opieki, jeżeli stanowią usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana jest w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

Z opisu sprawy wynika, że obozy podlegają przepisom o systemie oświaty zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Świadczone usługi obozów podlegają zgłoszeniu do właściwego kuratorium oświaty jako wypoczynek dzieci i młodzieży zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 5 kwietnia 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży.

Przenosząc powyższą analizę na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy może korzystać jedynie świadczona przez Państwa w ramach ww. organizacji obozów usługa w zakresie opieki nad dziećmi, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.

Ze zwolnienia od podatku nie korzysta natomiast - jako całość - usługa organizacji wypoczynku, gdzie m.in. świadczenie opieki nad uczestnikami jest elementem opisanej usługi złożonej.

Natomiast pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji ww. obozów, które nie stanowią usługi opieki i których - jak wskazano powyżej - zasadniczym celem jest wypoczynek, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Przepisy dotyczące zwolnień nie powinny być stosowane rozszerzająco.

Podsumowując, świadczone przez Państwa usługi w zakresie opieki nad dziećmi w ramach obozów, wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe korzystają ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług. Przy czym zwolnienie to nie znajdzie zastosowania w odniesieniu do całej usługi organizacji obozów, a jedynie do świadczonej w ich ramach usługi w zakresie opieki nad uczestnikami.

Zatem Państwa stanowisko, oceniane całościowo, należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym. Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.