0111-KDIB3-2.4012.171.2026.2.KK

Interpretacja indywidualna

- stanowisko w części prawidłowe, w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest:

  - nieprawidłowe w części dotyczącej korzystania w całości ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy kompleksowych usług organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży;

  - prawidłowe w części dotyczącej korzystania w całości ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy kompleksowych usług organizacji półkolonii dla dzieci i młodzieży.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

2 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 9 kwietnia 2026 r. (wpływ 9 kwietnia 2026 r.).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą, której istotnym zakresem jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formie kolonii oraz półkolonii, realizowanych zarówno na terytorium kraju, jak i poza jego granicami. Przedmiotowe usługi świadczone są w ramach zorganizowanych turnusów, które każdorazowo realizowane są na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Wnioskodawca każdorazowo dokonuje zgłoszenia wypoczynku do bazy wypoczynku prowadzonej przez właściwe Ministerstwo, nie później niż na 21 dni przed terminem jego rozpoczęcia, a organizowane formy wypoczynku podlegają bezpośredniemu nadzorowi oraz kontroli ze strony kuratora oświaty. Wnioskodawca figuruje w rejestrze organizatorów wypoczynku, choć nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu art. 2 ustawy o systemie oświaty, ani nie jest niepubliczną placówką wpisaną do rejestru szkół i placówek oświatowych.

Świadczona przez Wnioskodawcę usługa ma charakter kompleksowy i obejmuje całodobową, 24-godzinną opiekę nad uczestnikami (głównie w wieku 8-16 lat), sprawowaną przez wykwalifikowaną kadrę opiekuńczą i wychowawczą. Program każdego turnusu, obok funkcji rekreacyjnej i regeneracyjnej, realizuje cele edukacyjne, wychowawcze oraz profilaktyczne. W ramach autorskiego programu realizowane są zajęcia psychoedukacyjne ukierunkowane na (…), a także warsztaty profilaktyczne dotyczące (…). Istotnym elementem świadczenia jest również kształtowanie kompetencji społecznych, takich jak samodzielność, umiejętność pracy w grupie, empatia oraz radzenie sobie ze stresem. Program edukacyjny obejmuje ponadto (…).

Wnioskodawca kładzie szczególny nacisk na profilaktykę (…).

Każdorazowo organizowany przez Wnioskodawcę wypoczynek nie ogranicza się do zapewnienia infrastruktury noclegowej i wyżywienia, lecz stanowi kompleksową usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą, połączoną z realizacją autorskiego programu edukacyjno-wychowawczego. Model ten opiera się na następujących filarach merytorycznych:

(…)

(…)

(…)

(…).

Praktyczna realizacja modelu na przykładzie wybranego turnusu

W celu zobrazowania powyższego modelu merytorycznego, Wnioskodawca wskazuje na przykładowy harmonogram turnusu (np. „(…)” lub „(…)”), który stanowi egzemplifikację stosowanych standardów. W ramach tego rodzaju wyjazdów:

(…).

Wnioskodawca zapewnia we własnym zakresie kadrę dydaktyczną i wychowawczą oraz opracowanie i realizację programu merytorycznego, natomiast na potrzeby realizacji kompleksowej usługi nabywa od podmiotów trzecich świadczenia pomocnicze w postaci transportu, zakwaterowania w wynajętych ośrodkach, wyżywienia oraz biletów wstępu do lokalnych atrakcji. Usługi ukierunkowane są na kompleksowy rozwój psychofizyczny, a ich rezultaty takie jak (…) mają charakter trwały i wykraczają poza ramy czasowe samego wypoczynku.

W uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że:

I. W zakresie organizacji półkolonii

   1. W skład świadczonej przez Wnioskodawcę usługi organizacji półkolonii wchodzą: zapewnienie opieki wykwalifikowanej kadry (wychowawców/animatorów), realizacja autorskiego programu merytorycznego i warsztatowego, zapewnienie sprzętu sportowo-rekreacyjnego, pełne wyżywienie (catering), bilety wstępu do obiektów zewnętrznych oraz transport (wynajem autokarów lub transport miejski/podmiejski).

   2. Usługi te stanowią usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Każdy wypoczynek jest każdorazowo zgłaszany do właściwego Kuratorium Oświaty, zgodnie z wymogami ustawy o systemie oświaty.

   3. Wnioskodawca nie sprawuje opieki nad dziećmi w wieku do 3 lat.

   4. Wnioskodawca organizuje półkolonie we własnym imieniu i na własny rachunek.

   5. Do usług własnych Wnioskodawcy należą: opracowanie i realizacja programu merytorycznego, zapewnienie opieki kadry wychowawczej oraz udostępnienie własnego sprzętu warsztatowego i sportowego. Usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników to w szczególności: wyżywienie (catering), transport, bilety wstępu oraz ubezpieczenie.

   6. Zdaniem Wnioskodawcy, wszystkie wymienione świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą główną. Tworzą one jedną, zintegrowaną usługę złożoną. Z perspektywy nabywcy usługa ma charakter niepodzielny; nie istnieje możliwość zakupu poszczególnych elementów (np. samego wyżywienia) bez zapewnienia opieki i programu. Rozdzielenie tych elementów miałoby charakter sztuczny.

   7. Dostawa towarów i usług w ramach organizacji półkolonii jest ściśle związana z organizacją wypoczynku i jest niezbędna do prawidłowego wykonania usługi podstawowej.

   8. Głównym celem działalności Wnioskodawcy nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia. Wszelkie nadwyżki przychodów są przeznaczane na cele statutowe Wnioskodawcy.

   9. Wnioskodawca prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników i posiada dokumenty (faktury), z których te kwoty wynikają.

II. W zakresie organizacji kolonii

   1. W skład usługi kolonii wchodzą świadczenia analogiczne jak w przypadku półkolonii, rozszerzone o zapewnienie całodobowej opieki oraz zakwaterowania.

   2. Usługa stanowi usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywaną w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

   3. Wnioskodawca nie sprawuje opieki nad dziećmi w wieku do 3 lat.

   4. Wnioskodawca działa we własnym imieniu i na własny rachunek.

   5. Tak, organizacja kolonii odbywa się w formach i na zasadach określonych w art. 92a-92t ustawy o systemie oświaty oraz właściwych przepisach wykonawczych.

   6. Usługi własne: program merytoryczny, edukacja, opieka kadry. Usługi nabyte dla bezpośredniej korzyści uczestnika: zakwaterowanie, wyżywienie, transport, ubezpieczenie.

   7. Dostawa wszystkich towarów i usług w ramach kolonii jest ściśle związana z usługą organizacji wypoczynku i jest niezbędna do jej wykonania.

   8. Zdaniem Wnioskodawcy, głównym celem świadczonych usług nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności. Usługi organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży są realizowane w ramach misji społeczno-edukacyjnej Wnioskodawcy (cele statutowe). Ponadto, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE), zwolnienie przedmiotowe w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą ma charakter obiektywny. Wnioskodawca nie „wybiera” zwolnienia w celu uzyskania przewagi rynkowej, lecz stosuje je jako obowiązkowy element systemu VAT dla usług o określonym charakterze społecznym. Ewentualna korzyść cenowa dla ostatecznego odbiorcy (rodzica) jest zamierzonym skutkiem ustawodawcy, który dąży do obniżenia kosztów edukacji i wypoczynku młodzieży, a nie wynikiem strategii konkurencyjnej Wnioskodawcy. Nadwyżka finansowa, o ile wystąpi, jest w całości reinwestowana w działalność statutową, co wyklucza komercyjny charakter nastawiony na maksymalizację zysku w rozumieniu przepisów o VAT.

   9. Wnioskodawca nie korzysta z własnej bazy noclegowej - usługi te są nabywane od podmiotów zewnętrznych dla bezpośredniej korzyści uczestników.

 10. Wnioskodawca prowadzi ewidencję zgodnie z art. 109 ust. 3 ustawy o VAT i posiada dokumenty potwierdzające poniesione koszty.

Pytanie

Czy w opisanym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym), świadczone przez Wnioskodawcę kompleksowe usługi organizacji kolonii i półkolonii dla dzieci i młodzieży, realizowane zgodnie z przepisami ustawy o systemie oświaty i zgłaszane właściwemu kuratorowi oświaty, korzystają w całości (wraz z usługami ściśle związanymi, takimi jak transport, wyżywienie i zakwaterowanie) ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o podatku od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, przedstawiony w opisie stanu faktycznego model działalności polegający na odpłatnej organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży podlega w całości zwolnieniu z opodatkowania podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT. Stanowisko to znajduje oparcie w literalnej, systemowej oraz celowościowej wykładni przepisów prawa podatkowego, a także w najnowszej linii orzeczniczej sądów administracyjnych.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT, zwolnieniu podlegają usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz usługi ściśle z nimi związane, wykonywane w formach i na zasadach określonych m.in. w przepisach o systemie oświaty. Wnioskodawca wskazuje, że ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera autonomicznej definicji „opieki”, co obliguje do posiłkowania się definicją kontekstową zawartą w ustawie z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (u.o.s.o.).

Art. 92a ust. 1 u.o.s.o. precyzuje, że wypoczynkiem jest forma zorganizowana dla dzieci i młodzieży w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych, połączona ze szkoleniem, pogłębianiem wiedzy lub rozwijaniem kompetencji społecznych. Wnioskodawca, jako podmiot wpisany do rejestru organizatorów wypoczynku, realizuje wszystkie ustawowe przesłanki tej definicji: zapewnia wykwalifikowaną kadrę (kierownicy, wychowawcy), realizuje autorski program dydaktyczno-wychowawczy, dokonuje zgłoszeń do bazy wypoczynku prowadzonej przez Ministerstwo Edukacji i Nauki oraz poddaje się kontroli właściwego kuratora oświaty. Powyższa argumentacja jest spójna z tezą zawartą w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 19 marca 2025 r. (I SA/Bd 87/25), w którym Sąd uznał, że usługa wypoczynku zdefiniowana w u.o.s.o. jest pojęciowo tożsama z usługą opieki, o której mowa w przepisach o VAT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje pełne potwierdzenie w wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2025 r., sygn. I SA/Kr 159/25, w którym Sąd dokonał pogłębionej analizy relacji pomiędzy usługą turystyki a usługą opieki nad dziećmi i młodzieżą w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Sąd wskazał, że nie można utożsamiać usługi organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży wyłącznie z usługą turystyczną tylko dlatego, że obejmuje ona elementy charakterystyczne dla turystyki, takie jak transport, zakwaterowanie czy wyżywienie. Możliwa jest bowiem sytuacja, w której usługa opieki zakresowo obejmuje wszystkie elementy typowe dla usługi turystycznej, a jednocześnie - poprzez spełnienie dodatkowych przesłanek ustawowych - uzyskuje autonomiczny charakter usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą.

Innymi słowy, fakt że określone świadczenia (nocleg, transport, wyżywienie, wstęp do atrakcji) same w sobie mogą stanowić element usługi turystyki, nie wyklucza, iż w określonym kontekście normatywnym - po „wzbogaceniu” o dalsze cechy ustawowe - stają się elementami usługi opieki korzystającej ze zwolnienia podatkowego.

Sąd podkreślił, że owe szczególne cechy wynikają z art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT w związku z art. 92a i nast. ustawy o systemie oświaty. W przepisach tych ustawodawca w sposób kontekstowy zdefiniował pojęcie „opieki nad dziećmi i młodzieżą”, odwołując się do ustawowo uregulowanej instytucji wypoczynku organizowanego przez uprawnione podmioty.

Usługa polegająca na organizowaniu wyjazdowego wypoczynku dla dzieci i młodzieży:

- realizowana przez podmiot działający w reżimie ustawy o systemie oświaty,

- świadczona w celach rekreacyjnych lub regeneracji sił fizycznych i psychicznych,

- połączona ze szkoleniem, pogłębianiem wiedzy, rozwijaniem zainteresowań i kompetencji społecznych,

- realizowana w ustawowo określonym czasie i minimalnym okresie trwania,

- wykonywana po zgłoszeniu właściwemu kuratorowi oświaty i podlegająca nadzorowi,

nabiera - zdaniem Sądu - wszystkich cech usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Sąd zaakcentował, że ustawa podatkowa nie zawiera autonomicznej definicji „opieki”, lecz odsyła do regulacji szczególnej - ustawy o systemie oświaty. Oznacza to, że znaczenie tego pojęcia należy rekonstruować w drodze tzw. definicji kontekstowej, wynikającej z zespołu przepisów regulujących wypoczynek dzieci i młodzieży. W konsekwencji „opieka”, o której mowa w ustawie o VAT, jest normatywnie tożsama z „wypoczynkiem” uregulowanym w art. 92a i nast. ustawy o systemie oświaty.

Co istotne, Sąd wskazał również, że opieka nie ogranicza się wyłącznie do zapewnienia bezpieczeństwa i nadzoru. Obejmuje ona także zaspokajanie potrzeb edukacyjnych, społecznych, sportowych i kulturalnych dzieci. Elementy rekreacyjne, sportowe czy turystyczne nie wykraczają zatem poza zakres pojęcia „opieki”, lecz stanowią jej immanentną część w realiach wypoczynku organizowanego zgodnie z przepisami oświatowymi.

W konsekwencji, nawet jeżeli dana usługa zawiera komponenty typowe dla turystyki oraz obejmuje nabycie tzw. usług obcych (transport, nocleg, wyżywienie), nie przekreśla to możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego, jeżeli całość świadczenia spełnia ustawowe kryteria opieki nad dziećmi i młodzieżą.

Przyjęcie odmiennej interpretacji prowadziłoby do pozbawienia znaczenia normatywnego odesłania zawartego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT do przepisów ustawy o systemie oświaty, a tym samym do uczynienia tego przepisu w znacznej mierze zbędnym. Tymczasem racjonalny ustawodawca, wprowadzając wyraźne odwołanie do regulacji oświatowych, zmierzał do objęcia zwolnieniem usług wypoczynku spełniających szczegółowe, ustawowo określone wymagania podmiotowe i przedmiotowe.

W realiach niniejszej sprawy usługa świadczona przez Wnioskodawcę odpowiada w pełni modelowi wskazanemu przez Sąd: obejmuje ona elementy organizacyjne typowe dla turystyki, lecz jednocześnie realizowana jest w ścisłym reżimie ustawy o systemie oświaty, z zachowaniem wymogów zgłoszeniowych, programowych i nadzorczych. Tym samym stanowi kompleksową usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą, korzystającą ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

W ocenie Wnioskodawcy świadczenia takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport oraz bilety wstępu do obiektów kultury, stanowią usługi ściśle związane z usługą podstawową (opieką) i są niezbędne do jej wykonania w rozumieniu art. 43 ust. 17 ustawy o VAT.

Linia orzecznicza, reprezentowana m.in. przez wyrok WSA we Wrocławiu (I SA/Wr 1219/14) oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 kwietnia 2025 r. (I SA/Kr 159/25), jednoznacznie wskazuje, że w przypadku dzieci przebywających poza stałym miejscem zamieszkania, sprawowanie opieki jest nierozerwalnie związane z koniecznością zaspokojenia potrzeb bytowych. Bez zapewnienia noclegu w wynajętym ośrodku czy wyżywienia zgodnego z normami higienicznymi, realizacja funkcji opiekuńczej i wychowawczej byłaby obiektywnie niemożliwa. Usługi te nie mają na celu wygenerowania dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie czynności turystycznych, lecz służą stworzeniu infrastruktury pozwalającej na realizację programu profilaktycznego (np. (…)”). Wnioskodawca nie sprzedaje „produktu turystycznego”, lecz kompleksowy proces wychowawczy, w którym logistyka jest jedynie narzędziem pomocniczym.

Wnioskodawca podkreśla, że program turnusów obejmuje zaawansowane warsztaty psychoedukacyjne, (…) oraz edukację w zakresie (…). Taki „wsad merytoryczny” wykracza poza ramy zwykłej usługi turystycznej. Potwierdza to m.in. interpretacja indywidualna Dyrektora KIS z dnia 22 maja 2024 r. (0112-KDIL1-1.4012.205.2024.2.AR), w której organ uznał, że zgłoszenie wypoczynku do kuratorium oraz zapewnienie opieki wychowawczej nadaje usłudze charakter edukacyjny, co przesądza o zwolnieniu z VAT.

Wnioskodawca pragnie podkreślić, że dla zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT bez znacznym pozostaje fakt, iż Spółka nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu art. 2 ustawy o systemie oświaty (co jest warunkiem koniecznym jedynie dla zwolnienia z pkt 26 rzeczonego artykułu). Przyjęcie tezy, jakoby zwolnienie z opodatkowania usług opieki nad dziećmi i młodzieżą było zarezerwowane wyłącznie dla podmiotów wymienionych w pkt 26, prowadziłoby do wniosku o zbędności przepisu pkt 24 lit. a, co stoi w sprzeczności z dyrektywą wykładni chroniącą przed uznaniem jakiegokolwiek fragmentu ustawy za niepotrzebny. Ustawodawca celowo wyodrębnił w punkcie 24 lit. a odrębną podstawę zwolnienia, dedykowaną podmiotom niebędącym jednostkami oświatowymi, o ile realizują one swoje usługi „w formach i na zasadach” określonych w przepisach oświatowych. Skoro Wnioskodawca każdorazowo dopełnia rygorów określonych w art. 92a-92t ustawy o systemie oświaty (zgłoszenie do kuratora, zapewnienie kadry, realizacja programu), to wypełnia on hipotezę normy prawnej zawartej w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy o VAT.

Ewentualna próba odmowy prawa do zwolnienia lub próba opodatkowania przedmiotowych usług stawką podstawową stanowiłaby naruszenie zasady neutralności podatku od towarów i usług oraz zasady równego traktowania podmiotów znajdujących się w podobnej sytuacji faktycznej. Wnioskodawca świadczy bowiem usługi o identycznym charakterze merytorycznym i społecznym co jednostki systemu oświaty, działając w tym samym reżimie prawnym nadzoru kuratoryjnego. Z punktu widzenia celu dyrektywy unijnej, jak i krajowych przepisów podatkowych, istotny jest przedmiot świadczenia tj. zabezpieczenie opieki i rozwoju małoletnich w czasie wolnym od nauki a nie status prawnoustrojowy podmiotu tę opiekę sprawującego. W konsekwencji, z uwagi na pełną implementację zasad określonych w przepisach o systemie oświaty do modelu działalności Wnioskodawcy, objęcie przedmiotowych usług zwolnieniem z podatku VAT jest w pełni uzasadnione i prawnie konieczne. Wnioskodawca wskazuje na spójność swojego stanowiska z najnowszą praktyką organów, m.in. interpretacją z dnia 29 sierpnia 2025 r. (0114-KDIP4-2.4012.483.2025.1.MMA), co powinno prowadzić do potwierdzenia prawa do zastosowania zwolnienia w całości opisanego zdarzenia przyszłego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest:

  - nieprawidłowe w części dotyczącej korzystania w całości ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy kompleksowych usług organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży;

  - prawidłowe w części dotyczącej korzystania w całości ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy kompleksowych usług organizacji półkolonii dla dzieci i młodzieży.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy:

W treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności zwolnienie od podatku. Zwolnienie od podatku jako odstępstwo od zasady powszechności i równości opodatkowania, możliwe jest jedynie w przypadku wykonywania czynności ściśle określonych w ustawie oraz w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie jej upoważnienia.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone między innymi w art. 43 ustawy.

 

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy:

Zwalnia się od podatku usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą oraz dostawę towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związane, wykonywane:

   a) w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, w przepisach o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2024 r. poz. 737, z późn. zm.),

   b) przez podmioty sprawujące opiekę nad dziećmi w wieku do 3 lat.

 

Jak stanowi art. 43 ust. 17 ustawy:

Zwolnienia, o których mowa w ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a, nie mają zastosowania do dostawy towarów lub świadczenia usług ściśle związanych z usługami podstawowymi, jeżeli:

   1) nie są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej, zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 18, 18a, 22-24, 26, 28, 29, 31, 32 i 33 lit. a lub

   2) ich głównym celem jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez podatnika, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

W świetle przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 ustawy, jeżeli świadczone usługi będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o pomocy społecznej, o systemie oświaty oraz w przepisach ustawy Prawo oświatowe, to usługi opieki będą objęte zwolnieniem od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a) ustawy.

Dla zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie ww. przepisów istotne jest spełnienie zawartych w tych przepisach warunków. Zwrócić należy uwagę, że powyższe uregulowania odsyłają bezpośrednio do przepisów o systemie oświaty.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 881 ze zm.):

Stosownie do art. 92c ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

Organizatorami wypoczynku mogą być:

   1) szkoły i placówki;

   2) przedsiębiorcy wpisani do rejestru organizatorów turystyki i przedsiębiorców ułatwiających nabywanie powiązanych usług turystycznych, o którym mowa w art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2211);

   3) osoby fizyczne, osoby prawne i jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, inne niż wymienione w pkt 1 i 2, organizujące wypoczynek w celu:

   a) niezarobkowym albo

   b) zarobkowym, jeżeli organizowany wypoczynek nie stanowi imprezy turystycznej, o której mowa w art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Zgodnie z art. 92c ust. 2 ustawy o systemie oświaty:

W tym miejscu należy zauważyć, że ww. ustawa nie określa żadnych szczególnych wymagań co do formy prawnej, ani też warunków organizacyjno-finansowych, które powinien spełnić organizator. Ustala się jedynie wymagania dotyczące samych form wypoczynku: obowiązkiem organizatorów jest zapewnienie bezpiecznych i higienicznych warunków wypoczynku i właściwej opieki wychowawczej, a także zatrudnienie odpowiednio przygotowanej kadry pedagogicznej.

W myśl art. 92d ust. 1 ustawy o systemie oświaty:

W świetle art. 92t pkt 1 ustawy o systemie oświaty:

Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży (t. j. Dz. U. z 2016 r. poz. 452 ze zm.):

Organizator wypoczynku zgłasza kuratorowi oświaty zamiar zorganizowania wypoczynku:

   1) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii letnich oraz wiosennej przerwy świątecznej - od dnia 1 marca w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku;

   2) w przypadku wypoczynku organizowanego w okresie ferii zimowych oraz zimowej przerwy świątecznej

   - od dnia 1 października w roku szkolnym, w którym organizowany jest wypoczynek, jednak nie później niż na 21 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku, a w przypadku organizowania półkolonii lub wypoczynku za granicą - nie później niż na 14 dni przed terminem rozpoczęcia wypoczynku.

Natomiast w myśl § 2 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży:

Z opisu sprawy wynika, że są Państwo czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, prowadzącym działalność gospodarczą, której istotnym zakresem jest organizacja wypoczynku dla dzieci i młodzieży w formie kolonii oraz półkolonii, realizowanych zarówno na terytorium kraju, jak i poza jego granicami. Przedmiotowe usługi świadczone są w ramach zorganizowanych turnusów, które każdorazowo realizowane są na zasadach i w trybie określonym w przepisach ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty oraz rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 marca 2016 r. w sprawie wypoczynku dzieci i młodzieży. Spółka każdorazowo dokonuje zgłoszenia wypoczynku do bazy wypoczynku prowadzonej przez właściwe Ministerstwo, nie później niż na 21 dni przed terminem jego rozpoczęcia, a organizowane formy wypoczynku podlegają bezpośredniemu nadzorowi oraz kontroli ze strony kuratora oświaty. Spółka figuruje w rejestrze organizatorów wypoczynku, choć nie posiada statusu jednostki objętej systemem oświaty w rozumieniu art. 2 ustawy o systemie oświaty, ani nie jest niepubliczną placówką wpisaną do rejestru szkół i placówek oświatowych. Świadczona przez Państwa usługa ma charakter kompleksowy i obejmuje całodobową, 24-godzinną opiekę nad uczestnikami (głównie w wieku 8-16 lat), sprawowaną przez wykwalifikowaną kadrę opiekuńczą i wychowawczą. Program każdego turnusu, obok funkcji rekreacyjnej i regeneracyjnej, realizuje cele edukacyjne, wychowawcze oraz profilaktyczne. Spółka kładzie szczególny nacisk na profilaktykę zdrowia psychicznego i fizycznego, co przejawia się w rygorystycznej strukturze dnia oraz doborze aktywności.

Każdorazowo organizowany przez Spółkę wypoczynek nie ogranicza się do zapewnienia infrastruktury noclegowej i wyżywienia, lecz stanowi kompleksową usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą, połączoną z realizacją autorskiego programu edukacyjno-wychowawczego. Model ten opiera się na następujących filarach merytorycznych: (…), (…), (…), (…).

W skład świadczonej przez Spółkę usługi organizacji półkolonii wchodzą: zapewnienie opieki wykwalifikowanej kadry (wychowawców/animatorów), realizacja autorskiego programu merytorycznego i warsztatowego, zapewnienie sprzętu sportowo-rekreacyjnego, pełne wyżywienie (catering), bilety wstępu do obiektów zewnętrznych oraz transport (wynajem autokarów lub transport miejski/podmiejski). Usługi te stanowią usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Każdy wypoczynek jest każdorazowo zgłaszany do właściwego Kuratorium Oświaty, zgodnie z wymogami ustawy o systemie oświaty. Spółka nie sprawuje opieki nad dziećmi w wieku do 3 lat. Spółka organizuje półkolonie we własnym imieniu i na własny rachunek. Do usług własnych Spółki należą: opracowanie i realizacja programu merytorycznego, zapewnienie opieki kadry wychowawczej oraz udostępnienie własnego sprzętu warsztatowego i sportowego. Usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników to w szczególności: wyżywienie (catering), transport, bilety wstępu oraz ubezpieczenie. Państwa zdaniem wymienione świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą główną. Tworzą one jedną, zintegrowaną usługę złożoną. Z perspektywy nabywcy usługa ma charakter niepodzielny; nie istnieje możliwość zakupu poszczególnych elementów (np. samego wyżywienia) bez zapewnienia opieki i programu. Rozdzielenie tych elementów miałoby charakter sztuczny. Dostawa towarów i usług w ramach organizacji półkolonii jest ściśle związana z organizacją wypoczynku i jest niezbędna do prawidłowego wykonania usługi podstawowej. Głównym celem działalności Spółki nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia. Wszelkie nadwyżki przychodów są przeznaczane na cele statutowe Spółki. Spółka prowadzi ewidencję, o której mowa w art. 109 ust. 3 ustawy o VAT, z uwzględnieniem kwot wydatkowanych na nabycie towarów i usług od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników i posiada dokumenty (faktury), z których te kwoty wynikają.

W skład usługi kolonii wchodzą świadczenia analogiczne jak w przypadku półkolonii, rozszerzone o zapewnienie całodobowej opieki oraz zakwaterowania. Usługa stanowi usługę opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywaną w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Organizacja kolonii odbywa się w formach i na zasadach określonych w art. 92a-92t ustawy o systemie oświaty oraz właściwych przepisach wykonawczych. Usługi własne: program merytoryczny, edukacja, opieka kadry. Usługi nabyte dla bezpośredniej korzyści uczestnika: zakwaterowanie, wyżywienie, transport, ubezpieczenie. Dostawa wszystkich towarów i usług w ramach kolonii jest ściśle związana z usługą organizacji wypoczynku i jest niezbędna do jej wykonania. Państwa zdaniem, głównym celem świadczonych usług nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności. Usługi organizacji wypoczynku dzieci i młodzieży są realizowane w ramach misji społeczno-edukacyjnej Wnioskodawcy (cele statutowe). Spółka nie korzysta z własnej bazy noclegowej - usługi te są nabywane od podmiotów zewnętrznych dla bezpośredniej korzyści uczestników.

Państwa wątpliwości w sprawie dotyczą zastosowania zwolnienia od podatku dla kompleksowych usług organizacji kolonii i półkolonii na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Usługi organizacji półkolonii należy odróżnić od usług organizacji kolonii, które - co do zasady - wiążą się z organizacją wyjazdu (podróży) i pobytu dzieci i młodzieży poza miejscem zamieszkania w celu wypoczynku, a tym samym mogą wpisywać się w zakres usług turystycznych, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT.

Organizacja kolonii wiąże się - co do zasady - z organizacją wyjazdu i pobytu dzieci i młodzieży poza miejscem zamieszkania, a celem takiego wyjazdu jest przede wszystkim ich wypoczynek. Stąd rozważenia wymaga czy tego typu wyjazd nie nabiera cech charakterystycznych dla usług turystycznych, o których mowa w art. 119 ust. 1 ustawy o VAT. Pod pojęciem „usług turystyki” należy bowiem rozumieć pewien zestaw (pakiet) usług, które w całości składają się na zaspokojenie kompleksowych potrzeb turysty (podróżnego). Celem takiego świadczenia (wyjazdu, w trakcie którego podatnik zapewnia pobyt oraz realizację dodatkowych zajęć) jest wypoczynek dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku. Z kolei podstawowym celem półkolonii jest opieka nad dziećmi i zorganizowanie (zapełnienie) im czasu w trakcie przebywania na półkoloniach. Usługi organizacji półkolonii nie przejawiają cech usług turystycznych, gdyż nie wiążą się z realizacją podróży.

Odnosząc się do możliwości zwolnienia od podatku opisanych we wniosku usług organizacji kolonii należy wskazać, że w art. 119 ustawy zostały przewidziane szczególne zasady opodatkowania dla usług turystyki.

Zgodnie z art. 119 ust. 1 ustawy:

W świetle art. 119 ust. 2 ustawy:

Powyższe regulacje odnoszą się do usług, które w całości składają się na usługę turystyczną. Użyte w tym przepisie słowa „w szczególności” oznaczają, że jest to katalog otwarty. Konsekwentnie, inne usługi stanowiące składnik usługi turystycznej również powinny być uwzględnione. Czynnikiem wyróżniającym konkretną czynność jako usługę jest przede wszystkim to, że świadczenie tej czynności zmierza do zaspokojenia określonej potrzeby zamawiającego.

Ponieważ ustawa o podatku od towarów i usług nie określa jednoznacznie, jakiego rodzaju usługi są usługami nabywanymi dla bezpośredniej korzyści, to na podstawie przepisu art. 119 ust. 2 ustawy przyjąć należy, iż nabycie tych usług i towarów, które zaspokajają potrzeby i oczekiwania turysty w trakcie korzystania z usługi turystycznej, będzie w przypadku wykonywania usług turystyki stanowić element kalkulacyjny do określenia marży.

W myśl art. 119 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy:

Łączne spełnienie powyższych przesłanek przesądza o obligatoryjności zastosowania szczególnej procedury opodatkowania marżą usług turystyki.

Według art. 119 ust. 3a ustawy:

Przedmiotowa regulacja w sposób kategoryczny zobowiązuje podatników świadczących usługi turystyki do prowadzenia specyficznej dla tego rodzaju działalności ewidencji.

Podstawowym obowiązkiem podatnika podatku od towarów i usług jest prawidłowe opodatkowanie wykonywanych czynności podlegających opodatkowaniu. Tak więc dla prawidłowego ustalenia podstawy opodatkowania usług turystycznych, opodatkowanych wg szczególnej procedury, określonej przepisem art. 119 ust. 1, konieczne jest prowadzenie ewidencji, o której mowa w art. 119 ust. 3a ustawy.

Wskazać należy, że ustawa nie zawiera definicji „usług turystyki”. Nie zawiera także odesłań do definicji zawartych w innych aktach normatywnych. Definicji legalnej usług turystyki nie odnajdujemy również w innych ustawach podatkowych. Odnajdujemy ją natomiast w treści art. 307 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (t. j. Dz. Urz. UE. L. Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.) - poprzednio art. 26 ust. 2 zdanie pierwsze Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich, dotyczących podatków obrotowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa opodatkowania (77/388/EEC ze zm.). Stosownie do powołanego przepisu, transakcje dokonywane przez biura podróży w zakresie realizacji podróży uznawane są za pojedynczą usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz turysty. Odnosząc się do treści tekstu Dyrektywy w języku francuskim - „Les opérations effectuées par lagence de voyages pour la réalisation du voyage sont considérées comme une prestation de service unique de lagence de voyages au voyageur”, jak też w języku angielskim - „All transactions performed by the travel agent in respect of a journey shall be treated as a single service supplied by the travel agent to the traveller”, należy stwierdzić, że zdanie to powinno być przetłumaczone jako „Wszystkie transakcje dokonywane przez biura podróży w związku z realizacją podróży (imprezy turystycznej) uznawane są za jedną usługę świadczoną przez biuro podróży na rzecz podróżnego”. Należy zaznaczyć, że wprowadzenie Dyrektywy 2006/112/WE miało na celu m.in. jasne przedstawienie przepisów dyrektyw dotyczących podatku od wartości dodanej.

Zgodnie z definicją Słownika języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2005, str. 1052 „turystyka” to zorganizowane wyjazdy poza miejsce stałego zamieszkania na dłuższy lub krótszy pobyt, wędrówki po obcym terenie w celach krajoznawczych lub zdrowotnych.

Definicję usług turystycznych odnajdujemy także w szeregu publikacji dotyczących turystyki. I tak, usługi turystyczne są to, podobnie jak inne usługi, wszelkie wymienne, zbywalne czynności, będące wynikiem pracy, związane bezpośrednio lub pośrednio z zaspokajaniem potrzeb przed i w czasie podróży oraz pobytu turystycznego, ale niesłużące bezpośrednio do wytwarzania przedmiotów (por. A. S. Kornak „Ekonomika turystyki” PWN, Warszawa 1979, s. 159).

Inną definicję proponuje S. Wodejko, według którego do usług turystycznych należy zaliczyć wszelkiego rodzaju usługi, których świadczenie jest niezbędne dla turysty w celu umożliwienia dojazdu do miejsca występowania podstawowego dobra (lub dóbr) turystycznego, pobytu w tym miejscu oraz powrotu do stałego miejsca zamieszkania (S. Wodejko „Czynniki wpływające na rozwój turystyki międzynarodowej”, Ruch turystyczny - Monografie, Warszawa 1975, z. 15, s. 83).

Pakietem usług nazywa się w turystyce zestaw usług turystycznych służących zaspokojeniu kompleksowych potrzeb. Pakiet usług bywa kombinacją dwóch (np. hotel i wyżywienie, przejazd i nocleg) lub więcej elementów oferowanych przez sprzedawcę jako jeden produkt po określonej cenie (por. J. Altkorn „Marketing w turystyce”, Warszawa 2002 r., s. 99).

Zatem usługa turystyki to kompleksowa usługa świadczona na rzecz turysty, która obejmuje swym zakresem cząstkowe usługi, bez których dana impreza turystyczna nie mogłaby się odbyć. Za usługi turystyki należy więc uznać zorganizowane lub indywidualne wyjazdy wypoczynkowe połączone z rekreacją i rozrywką (tzn. kompleksowym programem imprez).

Z powyższego wynika, że usługi nabyte stanowią elementy składowe określonej usługi turystycznej.

Biorąc pod uwagę przedstawione rozważania, stwierdzić należy, że procedura opodatkowania określona w art. 119 ustawy jest procedurą szczególną, przewidującą uregulowania specyficzne dla działalności turystycznej i stanowiąca odstępstwo od ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT.

Podkreślenia wymaga fakt, iż cytowane przepisy art. 119 ustawy są zbieżne z przepisami Dyrektywy. I tak, zgodnie z art. 306 Dyrektywy:

Z brzmienia powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że dotyczy on świadczeń nabywanych od innych podatników.

Zgodnie z art. 307 Dyrektywy:

Z kolei, na mocy art. 308 Dyrektywy:

W tym miejscu warto przytoczyć wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z 25 października 2012 r. w sprawie C-557/11 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska). W pkt 19 tego wyroku Trybunał wskazał, że:

W cytowanym wyroku TSUE podkreślił, iż Trybunał już w przeszłości orzekł, że szczególna procedura opodatkowania biur podróży znajduje zastosowanie wyłącznie do świadczeń nabywanych od podmiotów trzecich. Ta sama linia rozumowania doprowadziła Trybunał do orzeczenia, że procedura ta nie dotyczy usług przewozu świadczonych bez pośredników, które podlegają przepisom ogólnym mającym zastosowanie do przedsiębiorstw transportowych (wyrok z dnia 27 października 1992 r. w sprawie C-74/91 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. s. I 5437, pkt 26). Trybunał wywiódł stąd, że w sytuacji gdy podmiot gospodarczy podlegający przepisom o szczególnej procedurze opodatkowania biur podróży świadczy za cenę ryczałtową usługi złożone w części z jego własnych usług, a w części ze świadczeń innych podatników, procedura szczególna znajduje zastosowanie tylko do świadczeń podmiotów trzecich (zob. podobnie ww. wyrok w sprawach połączonych Madgett i Baldwin, pkt 47).

W tym też kontekście należy rozpatrywać pojęcie „pojedynczej usługi” zawarte w art. 307 i 308 Dyrektywy. Pojęcie to obejmuje tylko świadczenia nabywane od innych podatników. Natomiast zasada dotycząca pojedynczej usługi znajduje zastosowanie w ramach ogólnych zasad opodatkowania podatkiem VAT i nie wpływa na interpretację tego pojęcia w ramach szczególnej procedury opodatkowania biur podróży.

Należy również wskazać, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z 13 października 2005 r. (C-200/04, Finanzamt Heidelberg v. iSt internationale Sprach - und Studienreisen GmbH), badając zakres świadczenia usług turystycznych zwrócił uwagę, że definicji podróży nie można ograniczyć ze względu na jej cel. Usługa turystyczna może bowiem obejmować także wyjazd edukacyjny. W wyroku tym Trybunał stwierdził, że:

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Trybunał zwrócił uwagę, że nawet jeżeli usługa ma charakter edukacyjny, podróż może stanowić jej istotny i znaczący element. Tym bardziej, że pojęcia opisujące zwolnienia podatkowe należy interpretować ściśle.

Jak wskazał również NSA w wyroku z 4 lutego 2016 r. sygn. akt I FSK 1768/14:

Zatem, usługa turystyki, o której mowa w art. 119 ustawy, to świadczenie złożone, na które składa się szereg usług takich jak np. hotel, wyżywienie, transport, mających na celu zorganizowanie pobytu klientowi poza miejscem jego zamieszkania. Usługi te są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość (jedną usługę, jeden produkt). Wobec tego, aby daną usługę uznać za usługę turystyki, powinna ona być usługą składającą się z więcej niż jednego świadczenia, świadczący usługę musi działać na rzecz nabywcy we własnym imieniu i na własny rachunek, oraz przy świadczeniu usługi musi nabywać towary i usługi od innych podmiotów dla bezpośredniej korzyści turysty.

W tym miejscu należy również wskazać, że ustawa o podatku od towarów i usług, jak również Dyrektywa 112 nie zawierają definicji pojęć „biuro podróży” oraz „organizator wycieczek turystycznych”. W sprawach połączonych C-308/96 i C-94/97 Commissioners of Customs and Excise v T.P. Madgett, R.M. Baldwin and The Howden Court Hotel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) uznał, że specjalne zasady opodatkowania agentów turystycznych i biur podróży, określone w artykule 26 VI Dyrektywy 77/388, mają zastosowanie do podmiotów gospodarczych, nawet jeśli nie są one formalnie agentami turystycznymi ani biurami podróży, o ile organizują one wycieczki lub wyjazdy zorganizowane we własnym imieniu i powierzają innym podatnikom wykonanie usług związanych z tą działalnością. To stanowisko podtrzymano następnie w wyroku w sprawie C-200/04 ISt internationale Sprach und Studienreisen GmbH (pkt 22). Szeroka wykładnia art. 306 i n. dyrektywy 112 popierana jest także w orzecznictwie krajowym (wyrok NSA z 4 lutego 2016 r., I FSK 1768/14, a także wyrok WSA w Gliwicach z 28 marca 2011 r., III SA/Gl 2746/10, CBOSA).

Z powyższego orzecznictwa wynika, że procedura szczególna wynikająca z art. 119 ustawy ma zastosowanie nie tylko w stosunku do typowych biur podróży, ale także w stosunku do innych podmiotów, które dokonują podobnych czynności w ramach swojej działalności gospodarczej.

Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz przedstawiony opis sprawy należy stwierdzić, że w odniesieniu do usług organizacji przez Państwa kolonii, mamy do czynienia z czynnością złożoną, zawierającą elementy charakterystyczne dla usług turystycznych.

Jak wskazano w powołanym art. 119 ust. 2 ustawy, przez usługi dla bezpośredniej korzyści turysty rozumie się usługi stanowiące składniki świadczonej usługi turystyki, a w szczególności transport, zakwaterowanie, wyżywienie.

W odniesieniu do powyższego zauważyć należy, że w zakresie organizacji kolonii działają Państwo na rzecz uczestników we własnym imieniu i na własny rachunek oraz nabywają Państwo świadczenia od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników kolonii. Czynności takie jak zakwaterowanie, wyżywienie, transport, ubezpieczenie nabywają Państwo od innych podmiotów. We własnym zakresie zapewniają Państwo program merytoryczny, edukację i opiekę kadry. Wymienione wyżej usługi nabywane od innych podatników są ściśle związane z usługą organizacji wypoczynku dla dzieci i młodzieży. Czynności wymienione w opisie sprawy stanowią usługę kompleksową w zakresie organizowania kolonii, w ramach których zapewniane są: opieka wykwalifikowanej kadry (wychowawców/animatorów), realizacja autorskiego programu merytorycznego i warsztatowego, sprzęt sportowo-rekreacyjny, pełne wyżywienie (catering), bilety wstępu do obiektów zewnętrznych oraz transport (wynajem autokarów lub transport miejski/podmiejski), a także całodobowa opieka oraz zakwaterowanie.

Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy, w odniesieniu do organizowanych przez Państwa usług wypoczynku w formie kolonii dla dzieci i młodzieży należy zauważyć, że zawierają one wszelkie cechy charakterystyczne dla usług turystycznych, dla których ustawa o podatku od towarów i usług określa szczególny sposób opodatkowania przewidziany w art. 119 ustawy.

W związku z tym, że z opisu sprawy wynika, że świadczone przez Państwa usługi organizowania wypoczynku w zakresie kolonii dla dzieci i młodzieży, składają się również z usług nabywanych od innych podatników, dla bezpośredniej korzyści uczestników wypoczynku, zastosowanie znajdzie art. 119 ustawy. Zatem organizacja opisanych kolonii, w ramach których uczestnikom zapewniane są: opieka wykwalifikowanej kadry (wychowawców/animatorów), realizacja autorskiego programu merytorycznego i warsztatowego, sprzęt sportowo-rekreacyjny, pełne wyżywienie (catering), bilety wstępu do obiektów zewnętrznych oraz transport (wynajem autokarów lub transport miejski/podmiejski), a także całodobowa opieka oraz zakwaterowanie - jest świadczeniem złożonym, składającym się także z towarów i usług nabytych dla bezpośredniej korzyści uczestników, co w konsekwencji stanowi usługi turystyki opodatkowane według szczególnej procedury określonej w art. 119 ustawy na zasadzie marży przy zastosowaniu właściwej stawki podatku VAT.

Jak wyżej wskazano, w przypadku gdy przy świadczeniu usługi turystyki, oprócz usług nabywanych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, podatnik wykonuje we własnym zakresie część świadczeń w ramach tej usługi, zwanych dalej „usługami własnymi”, odrębnie ustala się podstawę opodatkowania dla usług własnych i odrębnie w odniesieniu do usług nabytych od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty. W celu określenia podstawy opodatkowania dla usług własnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 29a ustawy.

Należy podkreślić, że do towarów/usług nabytych dla bezpośredniej korzyści turysty można zaliczyć jedynie takie towary/usługi, które nabywają Państwo od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty i nie stanowią one jednocześnie „środków” do wyświadczenia usługi własnej, która następnie staje się elementem kompleksowej usługi turystycznej.

Natomiast wszelkie towary i usługi nabywane przez Państwa dla wyświadczenia usługi własnej, stanowiącej następnie element usługi turystyki, należy uznać za wydatki dotyczące usług własnych.

W przypadkach, o których mowa w ust. 5 - na podstawie art. 119 ust. 6 ustawy - podatnik obowiązany jest do wykazania w prowadzonej ewidencji, jaka część należności za usługę przypada na usługi nabyte od innych podatników dla bezpośredniej korzyści turysty, a jaka na usługi własne.

W tym miejscu wskazać należy, że ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy będą korzystały świadczone usługi opieki, jeżeli będą stanowiły usługi opieki nad dziećmi i młodzieżą i opieka ta sprawowana będzie w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty.

Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że ze zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy będzie mogła korzystać jedynie świadczona przez Państwa w ramach ww. usługi organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży usługa w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą, wykonywana w formach i na zasadach określonych w przepisach ustawy o systemie oświaty oraz Prawo oświatowe.

W opisanej sprawie celem organizacji kolonii dla dzieci i młodzieży jest wypoczynek dzieci i młodzieży, a nie tylko zapewnienie im opieki w trakcie tego wypoczynku. Zatem, pozostałe usługi realizowane w ramach organizacji kolonii, których - jak wskazano powyżej - zasadniczym celem jest wypoczynek dla dzieci i młodzieży, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Do tych usług - jako usług turystyki - zastosowanie ma art. 119 ustawy i powinny być one rozliczane na zasadach w nim przewidzianych.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, usług organizacji kolonii oceniłem całościowo jako nieprawidłowe.

Odnosząc się do organizowanych przez Państwa półkolonii należy wskazać, że w kontekście powołanych przepisów prawa podatkowego, świadczone przez Państwa usługi organizacji półkolonii obejmują swym zakresem usługi w zakresie opieki nad dziećmi i młodzieżą wykonywane w formach i na zasadach określonych w przepisach o systemie oświaty. Zatem korzystają Państwo ze zwolnienia na podstawie przepisu art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy w przypadku świadczenia tych usług.

Ponadto z treści art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy wynika także, że zakresem określonego w nim zwolnienia jest objęta nie tylko opieka nad dziećmi i młodzieżą, ale również dostawa towarów i świadczenie usług ściśle z tymi usługami związanych - pod warunkiem jednak, że są one niezbędne do wykonania usługi podstawowej i ich głównym celem nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu przez Państwa, przez konkurencyjne wykonywanie tych czynności, w stosunku do podatników niekorzystających z takiego zwolnienia.

Z okoliczności sprawy wynika, że w skład świadczonej przez Spółkę usługi organizacji półkolonii wchodzą: zapewnienie opieki wykwalifikowanej kadry (wychowawców/animatorów), realizacja autorskiego programu merytorycznego i warsztatowego, zapewnienie sprzętu sportowo-rekreacyjnego, pełne wyżywienie (catering), bilety wstępu do obiektów zewnętrznych oraz transport (wynajem autokarów lub transport miejski/podmiejski). Spółka organizuje półkolonie we własnym imieniu i na własny rachunek. Do usług własnych Spółki należą: opracowanie i realizacja programu merytorycznego, zapewnienie opieki kadry wychowawczej oraz udostępnienie własnego sprzętu warsztatowego i sportowego. Usługi nabywane od innych podatników dla bezpośredniej korzyści uczestników to w szczególności: wyżywienie (catering), transport, bilety wstępu oraz ubezpieczenie. Państwa zdaniem wymienione świadczenia są niezbędne i ściśle związane z usługą główną. Tworzą one jedną, zintegrowaną usługę złożoną. Dostawa towarów i usług w ramach organizacji półkolonii jest ściśle związana z organizacją wypoczynku i jest niezbędna do prawidłowego wykonania usługi podstawowej. Głównym celem działalności Spółki nie jest osiągnięcie dodatkowego dochodu poprzez konkurencyjne wykonywanie tych czynności w stosunku do podatników niekorzystających ze zwolnienia. Wszelkie nadwyżki przychodów są przeznaczane na cele statutowe Spółki.

Analiza powyższego prowadzi zatem do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie występują przesłanki, o których mowa w art. 43 ust. 17 ustawy, wyłączające zwolnienie od podatku i tym samym ww. świadczenia, które są zapewniane przez Państwa w ramach organizacji półkolonii, również korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Podsumowując, świadczone przez Państwa usługi organizacji półkolonii korzystają ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy. Ponadto wykonywane przez Państwa świadczenia dodatkowe, które są zapewniane w ramach organizacji półkolonii, również korzystają ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

W konsekwencji należy stwierdzić, że świadczone przez Państwa usługi organizacji półkolonii korzystają ze zwolnienia z podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie zwolnienia od podatku, na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy, usług organizacji półkolonii oceniłem jako prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej - rozpatrzone.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa w uzasadnieniu własnego stanowiska wyroków sądów należy zaznaczyć, że każdy z wyroków zapada na gruncie unikalnego stanu faktycznego, i w zasadzie wyłącznie do niego się ogranicza. Ocena omawianej kwestii nie jest kwestią uniwersalną, dającą się odnieść do ogólnych okoliczności w analizowanych sprawach, lecz opiera się na wielu przesłankach podnoszonych wyżej przez organ podatkowy i powinna być dokonywana z punktu widzenia każdego odrębnego stanu faktycznego. Specyfika działalności podmiotów jest na tyle różnorodna, że niekiedy nawet podobne okoliczności faktyczne nie spowodują analogicznych konsekwencji prawnopodatkowych, a tym samym nie mogą być tożsamo traktowane. Zatem z uwagi na różnorodność i odmienność okoliczności faktycznych występujących w każdej z indywidualnych spraw, powołane przez Państwa orzeczenia sądowe, choć stanowią element Państwa argumentacji, to nie mogą stanowić podstawy do rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Ponadto odnosząc się do wskazanej przez Państwa we własnym stanowisku interpretacji indywidualnej z 22 maja 2024 r. nr 0112-KDIL1-1.4012.205.2024.2.AR należy zaznaczyć, że w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości, interpretacja ta została zmieniona przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej interpretacją z 4 września 2025 r. znak DOP7.8101.84.2025.APMU.

Natomiast wskazana przez Państwa we własnym stanowisku interpretacja indywidualna z 29 sierpnia 2025 r. nr 0114-KDIP4-2.4012.483.2025.1.MMA dotyczy wyłącznie zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 24 lit. a ustawy dla usług organizacji półkolonii i przedstawione w niej stanowisko Organu jest zgodnie ze stanowiskiem Organu przedstawionym w niniejszej interpretacji.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

 

   - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

 

   - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.