0111-KDIB3-1.4012.665.2026.2.KO

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

31 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, który zajmuje się przede wszystkim (…). Wprowadzanie do obrotu materiału (...) ((...)) w Polsce wymaga zgłoszenia organom Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, a odmiany roślin, których materiał (...) jest wprowadzany do obrotu muszą być wpisane do krajowego rejestru odmian roślin, których materiał (...) jest dopuszczony do obrotu, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego.

W dniu (…) Spółka jako licencjobiorca zawarła z licencjodawcą (dalej: „Licencjodawca”) (…) umowę licencyjną, na podstawie, której Spółka została upoważniona do korzystania m.in. ze wspólnotowego wyłącznego prawa do B określonej odmiany (dalej: „Odmiana”), a licencja ta obejmowała swoim zakresem m.in. prawo do wytwarzania (rozmnażania) materiału (...) Odmiany, a także prawo do jego oferowania do sprzedaży oraz sprzedaży. Na podstawie ww. umowy licencyjnej Wnioskodawca wytwarzał oraz wprowadzał do obrotu materiał (...) Odmiany. Do dnia (…) Odmiana zarejestrowana była we Wspólnotowym Katalogu Odmian Roślin Rolniczych (dalej: „Katalog UE”), a z ww. dniem została wykreślona z Katalogu UE z uwagi na decyzję hodowcy, tj. zagranicznej spółki matki Licencjodawcy, o niekontynuowaniu rejestracji, o czym Licencjodawca nie poinformował Spółki.

W oparciu o ww. umowę licencyjną oraz upoważnienia udzielane przez Licencjodawcę Wnioskodawca w roku (…) oraz (…) założył plantacje (…) Odmiany, wytworzył materiał (...) Odmiany, a następnie wprowadzał go do obrotu. W dniu (…) organ administracji publicznej przeprowadził u Spółki kontrolę na podstawie przepisów art. 121 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie. W ustaleniach końcowych protokołu ww. kontroli organ kontrolujący stwierdził, że Spółka wprowadzała do obrotu materiał (...) Odmiany po dacie jej wykreślenia z Katalogu UE, podkreślając jednocześnie, że materiał (...) Odmiany mógł znajdować się w obrocie jedynie do dnia (…) (tj. do dnia, w którym fakt wykreślenia Odmiany z Katalogu UE został ujawniony w rejestrach publicznych). Ponadto protokołem tym organ kontrolny stwierdził naruszenie przez Spółkę przepisów art. 104 ust. 1 pkt. 2 ustawy o nasiennictwie. Podobne nieprawidłowości zostały stwierdzone u kilku kontrahentów Spółki, do których Spółka sprzedawała, zgodnie z umową licencyjną, Odmianę.

W dniu (…) organ administracji publicznej poinformował Spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na Spółkę opłaty sankcyjnej, o której mowa w art. 123 ust. 1 ustawy z dnia 9 listopada 2012 r. o nasiennictwie, w związku z prowadzeniem obrotu materiałem (...) Odmiany w latach (…) i (…), niezgodnie z warunkami określonymi w art. 104 ust. 1 wskazanej ustawy. Sankcja nakładana na mocy ww. ustawy wynosi w takim przypadku (...)% kwoty należnej za sprzedany lub dostarczony materiał (...). Finalnie jednak, organ administracji publicznej decyzją odstąpił od nałożenia na Spółkę administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 123 ust. 1 ustawy o nasiennictwie. Decyzja stała się ostateczna i prawomocna.

W związku z ww. postępowaniem administracyjnym Wnioskodawca poniósł szereg kosztów, w tym koszty pomocy prawnej. Zmuszony był także do sprzedaży zapasów materiału (...) Odmiany na cele (…) po znacznie niższej cenie, niż cena za jaką sprzedałby materiał (...) zgłoszonej do rejestru Odmiany, tj. gdyby stanowiła ona pełnowartościowy towar. Z uwagi na zawinione w ocenie Wnioskodawcy zaniechanie Licencjodawcy, w szeregu korespondencji w sprawie Spółka domagała się od Licencjodawcy pokrycia szkody w majątku Spółki wynikającej z nieprzekazania przez Licencjodawcę informacji o fakcie wykreślenia Odmiany z Katalogu UE.

W dniu (…) Strony (Spółka i Licencjodawca) zawarły porozumienie (dalej: „Porozumienie”), zgodnie z którym tytułem odszkodowania za nienależyte wykonywanie wieloletniej umowy licencyjnej, Licencjodawca zapłaci na rzecz Spółki kwotę (…)PLN. W treści Porozumienia wskazano, że na poczet odszkodowania oznaczonego powyżej Spółka wystawi Licencjodawcy stosowną notę obciążeniową. W Porozumieniu Strony oświadczyły również, że z chwilą zapłaty przez Licencjodawcę na rachunek Spółki odszkodowania oznaczonego w § 1 ust. 1 Porozumienia, uznaje się za zaspokojone i wyczerpane wszelkie roszczenia Stron względem siebie z wieloletniej umowy licencyjnej dotyczące licencji Odmiany, jak też wszelkie inne roszczenia związane z opisanym w preambule Porozumienia stanem faktycznym oraz postępowaniem administracyjnym. Dodatkowo Wnioskodawca oświadczył, że nie będzie w przyszłości podnosił żadnych takich roszczeń zarówno w stosunku do Licencjodawcy, jak i podmiotów z nim powiązanych, w szczególności w stosunku do hodowcy, tj. zagranicznej spółki matki Licencjodawcy.

Pytanie

Czy odszkodowanie, o którym mowa w Porozumieniu podlega podatkowi od towarów i usług?

Państwa stanowisko w sprawie

Odszkodowanie, o którym mowa w Porozumieniu nie podlega podatkowi od towarów i usług.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Ustawodawca dość szczegółowo określił zakres pojęciowy „dostawy towarów”. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również:

1) przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie;

2) wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione;

3) wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej;

4) wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta;

5) ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego;

6) oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste;

7) zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6.

Co więcej, stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1) przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia

2) wszelkie inne darowizny

- jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych.

Znacznie szerzej ustawodawca krajowy definiuje pojęcie „świadczenia usług”, bowiem jest nim każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Każde więc świadczenie podatnika, które nie stanowi dostawy towarów, może stanowić usługę w rozumieniu ustawy o VAT. Podobne brzmienie zawiera dyrektywa Rady 2006/112/WE z 28.11.2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L. z 2006 r. nr 347 s. 1 ze zm., dalej: „dyrektywa 2006/112/WE”). Stosownie do art. 24 ust. 1 ww. dyrektywy, „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.

Ważne jest przy tym, że czynności w postaci dostawy towarów lub świadczenia usług podlegają opodatkowaniu VAT, gdy dokonywane są przez podatnika tego podatku w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT).

Podatnikiem VAT (podatku od towarów i usług) się bywa, a nie jest nim z założenia. Oznacza to, że podmiot, który prowadzi działalność gospodarczą w związku z aktywnością x, może nie być podatnikiem, gdy dokona czynności y.

W niniejszej sprawie, jako element stanu faktycznego wskazano, że Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Wątpliwości jednak dotyczą tego, czy otrzymane na mocy Porozumienia odszkodowanie stanowi wynagrodzenie za świadczenie jakiejś usługi realizowanej/wykonywanej/znoszonej przez Wnioskodawcę.

Orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii, a w ślad za nim polskie sądy administracyjne oraz organy interpretacyjne wypracowały zasady opodatkowania usług podatkiem od wartości dodanej. Warunkiem opodatkowania VAT określonego świadczenia jest w pierwszej kolejności zidentyfikowanie beneficjenta tej usługi. Bez podmiotu, który faktycznie uzyskuje korzyść w związku z otrzymaniem określonego świadczenia, nie można bowiem mówić o czynności podlegającej opodatkowaniu VAT (por. m.in. wyrok NSA z 29.10.2015 r., I FSK 1352/14, LEX nr 1935255; prawomocny wyrok WSA w Lublinie z 4.12.2015 r., I SA/Lu 573/15, LEX nr 2013415; prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z 7.11.2017 r., I SA/Po 515/17, LEX nr 2395572). Odpłatne świadczenie usług wymaga istnienia stosunku prawnego pomiędzy świadczącym usługę a jej odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi więc istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą a przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść dla świadczącego usługę. Odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług mogą więc zostać opodatkowane wtedy, gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę a ich beneficjentem istnieje jawny lub choćby dorozumiany stosunek prawny, w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne. Wobec powyższego należy stwierdzić, że każde świadczenie niebędące dostawą towarów, polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania, stanowi co do zasady usługę w rozumieniu ustawy o VAT. Muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

1) w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, druga strona (wierzyciel/nabywca) jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;

2) świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie) (por. wyrok NSA z 26.07.2019 r., I FSK 1889/15, LEX nr 2725775).

W niniejszej sprawie brak jest ekwiwalentności świadczenia. Wnioskodawca w istocie otrzyma bowiem zwrot kosztów, które poniósł wskutek ewidentnego błędu (zaniechania) Licencjodawcy. Dokładnie rzecz ujmując, będzie to częściowa rekompensata uszczerbku majątkowego powstałego wskutek zaniechania Licencjodawcy, obejmującego zarówno poniesione koszty, jak również pozostałe straty finansowe będące następstwem zaistniałej sytuacji. Nie jest to żadne wynagrodzenie za określone działanie, czy znoszenie pewnego stanu. Wnioskodawca nie chciał, aby postępowanie w przedmiocie wymierzenia sankcji toczyło się przeciwko niemu. Nie miał wpływu na wszczęcie tego postępowania i nie był pewny, jak to postępowanie się zakończy. Niewywiązanie się przez Licencjodawcę z umowy licencyjnej stało się przyczyną nieświadomej sprzedaży materiału (...) Odmiany, której w ogóle – w ówczesnym stanie faktycznym i prawnym – Wnioskodawca nie powinien był wprowadzać do obrotu. Z tego tytułu groziła mu sankcja obejmująca 200% wartości sprzedanej Odmiany w (…) okresie. W istocie jednak, tego właśnie wprowadzania do obrotu dotyczyła umowa licencyjna, tzn. gwarantować ona miała legalność sprzedaży tego towaru przez uprawnionych licencjobiorców. W związku z toczącym się postępowaniem administracyjnym, a także stwierdzeniem braku możliwości sprzedaży materiału (...) Odmiany, Wnioskodawca poniósł koszty, m.in. koszty obsługi prawnej. Zmuszony był także do sprzedaży zapasów, tj. wytworzonego przez siebie materiału (...) Odmiany nie z przeznaczeniem na (…) (nie jako materiał (...)), lecz na cele (…) po znacznie niższej cenie, niż sprzedałby materiał (...) zarejestrowanej Odmiany, tj. pełnowartościowy towar. Analogiczne postępowania wszczęte zostały u kontrahentów Wnioskodawcy, co skutkowało utratą zaufania i stratami wizerunkowymi. Porozumienie przewiduje zatem częściową rekompensatę uszczerbku majątkowego poniesionego przez Wnioskodawcę w związku z zaistniałą sytuacją, obejmującego w szczególności poniesione koszty oraz inne straty finansowe związane z jej następstwami. Odszkodowanie pełni tu funkcję kompensacyjną, tj. rekompensuje Wnioskodawcy uszczerbek majątkowy. Podobną funkcję pełnią np. odsetki karne lub odsetki za nieterminową płatność (Por. wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 1.7.1982 r. w sprawie BAZ 222/81 Bausystem AG przeciwko Finanzamt Munchen fur Korperchaften). W takich okolicznościach, odszkodowanie nie podlega opodatkowaniu VAT, co wielokrotnie potwierdzały organy interpretacyjne i sądy administracyjne.

W sprawach dotyczących odszkodowania za bezumowne korzystanie z rzeczy wykształtował się taki podział na:

1) korzystanie tolerowane przez właściciela, które jest opodatkowane VAT, oraz

2) korzystanie bez akceptacji właściciela, gdzie odszkodowanie pełni funkcje kompensacyjną.

Jeżeli właściciel rzeczy nie ma wiedzy, że jego rzecz jest używana przez inny podmiot, bądź też nie wyraża na to zgody, a nie może przeszkodzić korzystaniu z rzeczy przez kogoś innego, powoduje to, że nie można mówić o świadczeniu (Por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 19.09.2019 r., I SA/Kr 125/19, LEX nr 2751379; prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 16.12.2021 r., I SA/Kr 951/21; wyrok NSA z 20.09.2023 r., I FSK 1536/22; wyrok NSA z 9.02.2024 r., I FSK 694/20). Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.

Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana z zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

„Opodatkowaniem VAT podlegają transakcje gospodarcze, tzn. świadczenia za wynagrodzeniem. Istotą odszkodowań czy odsetek karnych nie jest płatność za świadczenie, lecz otrzymana rekompensata za poniesione szkody. Nie są to transakcje ekwiwalentne – świadczenie w zamian za wynagrodzenie, zatem nie podlegają one opodatkowaniu” (J. Martini, Ł. Karpiesiuk, VAT w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, Wyd. C. H. Beck, Warszawa 2005 r., s. 156).

Zatem, jeżeli płatność o charakterze odszkodowawczym nie ma bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia, wówczas kwota wypłaconych odszkodowań nie mieści się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie podlega opodatkowaniu (por. interpretacja indywidualna DKIS z 4.2.2021 r., 0113-KDIPT1- 2.4012.849.2020.1.AJB).

Nie podlegają opodatkowaniu klasyczne kary umowne, których rolą również jest zrekompensowanie stronie umowy niewywiązania się z kontraktu przez inną stronę umowy (por. interpretacja indywidualna Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy z 9.02.2012 r., ITPP1/443-1593/11/TS, LEX nr 139103). Podobne stanowisko zajmują również inne organy podatkowe w wydanych interpretacjach indywidualnych

- Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 26 lutego 2016 r. (sygn. IPPP1/4512-14/16-2/Kr);

- Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji indywidualnej z 14 grudnia 2011 r. (sygn. ILPP2/443-1280/11-8/MN);

- Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 25 lutego 2011 r. (sygn. lPPP1/443-1202/10-4/AP);

- Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji indywidualnej z 24 kwietnia 2009 r. (sygn. IBPP3/443-145/09/KO).

Odszkodowanie wypłacane na mocy Porozumienia będzie miało odszkodowawczy charakter. W szeregu korespondencji w sprawie Spółka domagała się od Licencjodawcy pokrycia szkody w majątku Spółki wynikającej z nieprzekazania przez Licencjodawcę informacji o fakcie wykreślenia Odmiany z Katalogu UE. Co więcej, w samej treści Porozumienia wpisano, że tytułem odszkodowania za nienależyte wykonywanie wieloletniej umowy licencyjnej, Licencjodawca zapłaci na rzecz Spółki kwotę (…) PLN. W treści Porozumienia wskazano, że na poczet odszkodowania oznaczonego powyżej Spółka wystawi Licencjodawcy stosowną notę obciążeniową, a nie fakturę.

W tych okolicznościach, odszkodowanie, o którym mowa w Porozumieniu nie podlega podatkowi od towarów i usług.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, (…).

Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy:

Przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie niebędące dostawą towarów świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, że pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy zwrócić uwagę na to, że usługą jest tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący z niego korzyść.

W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Każde świadczenie niebędące dostawą towarów polegające na działaniu, zaniechaniu lub tolerowaniu czyjegoś zachowania stanowi zatem co do zasady usługę w rozumieniu ustawy, niemniej jednak muszą być przy tym spełnione następujące warunki:

- w następstwie zobowiązania, w wykonaniu którego usługa jest świadczona, nabywca jest bezpośrednim beneficjentem świadczenia;

- świadczonej usłudze odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy (wynagrodzenie).

Co istotne, oba ww. warunki powinny być spełnione łącznie, aby świadczenie, jako usługa, podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Przy czym z treści art. 5 ust. 1 pkt 1 jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2 ustawy).

Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (np. wyrok z 8 marca 1988 r. w sprawie C-102/86 Apple and Pear Development Council przeciwko Commissioners of Customs and Excise), przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego.

W wyroku C-16/93 z 3 marca 1994 r. pomiędzy R. J. Tolsma v. Inspecteur der Omzetbelasting Leeuwarden, TSUE zauważył, że czynność:

Podlega opodatkowaniu wyłącznie wtedy, gdy istnieje związek prawny między usługodawcą i usługobiorcą, w ramach którego następuje świadczenie wzajemne, przy czym wynagrodzenie otrzymane przez usługodawcę stanowi wartość faktycznie przekazaną w zamian za usługi świadczone na rzecz usługobiorcy.

Natomiast w wyroku C-90/20 w sprawie Apcoa Parking Danmark, TSUE wskazał, że aby świadczenie usług można było uznać za odpłatne, i wobec tego opodatkowane podatkiem VAT, to pomiędzy usługodawcą a usługobiorcą musi istnieć stosunek prawny, w ramach którego następuje wymiana świadczeń wzajemnych - usługi i wynagrodzenia, między którymi istnieje bezpośredni związek.

W opinii Rzecznika Generalnego w sprawie C‑295/17 wskazano, że:

Nie ma jednak znaczenia, w jaki sposób prawo krajowe traktuje opłatę wyrównawczą. Jak podkreśliły również Komisja i Portugalia podczas rozprawy, z punktu widzenia przepisów o VAT nie ma znaczenia, czy jest to roszczenie o odszkodowanie z tytułu deliktu czy kara umowna, ani czy jest to określane jako odszkodowanie, rekompensata czy wynagrodzenie. Ocena, czy płatność jest dokonywana w zamian za dostawę lub usługę, jest kwestią z zakresu prawa Unii, która musi być rozstrzygana odrębnie od oceny dokonywanej na mocy prawa krajowego (pkt 34).

Ponadto, z ww. opinii Rzecznika wynika, że:

Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że zapłata kwoty ustalonej z góry w przypadku przedterminowego rozwiązania umowy powoduje powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od wartości dodanej, jeżeli należy ją uznać za wynagrodzenie za już wykonane usługi i nie ogranicza się do naprawienia poniesionej szkody majątkowej.

Dla takiej interpretacji nie ma znaczenia, czy przy zawarciu umów z okresem lojalnościowym pośrednik otrzymuje wyższe wynagrodzenie niż w przypadku umów bez takiego okresu lojalnościowego. Nie ma również znaczenia, że kwota ta w świetle prawa krajowego jest traktowana jako kara umowna (pkt 56).

W konsekwencji, aby uznać dane świadczenie za świadczenie odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a beneficjentem i w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę.

Tym samym, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie podlegało tylko to świadczenie (usługa), w przypadku którego istnieje konsument, tj. odbiorca świadczenia odnoszący z niego choćby potencjalną korzyść. Dopóki nie istnieje podmiot, który odnosiłby lub powinien odnosić konkretne korzyści o charakterze majątkowym związanym z danym świadczeniem, dopóki świadczenie to nie będzie usługą podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Opodatkowaniu podlegają tylko takie transakcje, w ramach których występuje możliwy do zidentyfikowania konsument towarów lub usług. W związku z powyższym zaniechanie działania lub tolerowanie czynności lub sytuacji podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywane jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta usługi.

W tym miejscu należy wyjaśnić, że jeżeli zaniechanie pewnych czynności za „odszkodowaniem” przynosi wymierną korzyść konkretnemu podmiotowi – co do której istnieje zgoda stron – takie działanie na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług powinno być uznane za usługę. Dana czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością, a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można stwierdzić, że płatność następuje w zamian za to świadczenie.

Przepisy prawa podatkowego nie zawierają definicji pojęcia „odszkodowanie”. Zatem w niezbędnym zakresie należy posiłkować się przepisami prawa cywilnego. Odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem, a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.

Z postanowień art. 361 § 1 i § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 795 ze zm.) wynika, że:

§ 1. Zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła.

§ 2. W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono.

Na podstawie ww. przepisu odszkodowanie uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto między zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy.

Zgodnie z treścią art. 471 Kodeksu cywilnego:

Dłużnik obowiązany jest do naprawienia szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania, chyba że niewykonanie lub nienależyte wykonanie jest następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi.

Na gruncie prawa cywilnego odszkodowanie za doznaną szkodę majątkową lub niemajątkową uzależnione jest od zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy łączą obowiązek naprawienia szkody. Ponadto pomiędzy zdarzeniem a zaistniałą w jego wyniku szkodą musi istnieć związek przyczynowy. Szkoda polega na nienależytym wykonaniu bądź niewykonaniu zobowiązania przez dłużnika, istnienia adekwatnego związku przyczynowego pomiędzy działaniem lub zaniechaniem a szkodą. Brak tych przesłanek powoduje, że nie mamy do czynienia ze szkodą, za powstanie której dłużnik zobowiązany jest do wypłaty odszkodowania.

Istotą odszkodowań nie jest zatem płatność za świadczenie lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną – świadczenie w zamian za wynagrodzenie, co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika. Zapłata ta nie jest też związana ze zobowiązaniem się otrzymującego daną kwotę do wykonania czynności, powstrzymania się od dokonania czynności lub tolerowania czynności lub sytuacji.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku I FSK 1401/18 z dn. 15.11.2018 r. stwierdził, że:

(…) odszkodowanie w potocznym rozumieniu tego słowa to wynagrodzenie, zapłata za wyrządzone szkody, za poniesione straty, doznane krzywdy (…). To, czy otrzymana kwota stanowi odszkodowanie wiąże się z oceną zdarzenia, którego skutkiem jest możliwość otrzymania odszkodowania. To więc, że strona nazwie świadczenie odszkodowaniem nie oznacza, że w istocie ma ono taki charakter. Decydujące znaczenie dla oceny skutków prawnych umów w stosunkach pomiędzy stronami ma bowiem ich treść, a nie nazwa.”

Zgodnie z art. 483 § 1 Kodeksu cywilnego:

Można zastrzec w umowie, że naprawienie szkody wynikłej z niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania niepieniężnego nastąpi przez zapłatę określonej sumy (kara umowna).

Przepis art. 483 Kodeksu cywilnego jest bezwzględnie obowiązującym przepisem prawa, tzn. kary umowne mogą być wyłącznie sankcją za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązań niepieniężnych.

Z uwagi na powyższe stwierdzić należy, że jeżeli płatności o charakterze odszkodowawczym nie będą miały bezpośredniego związku z żadną czynnością mającą charakter świadczenia ze strony podmiotu zobowiązanego, wówczas kwota otrzymanych odszkodowań i kar umownych nie będzie mieściła się w katalogu czynności wymienionych w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT i jako taka nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT.

Natomiast wynagrodzenie wypłacone/ otrzymane w związku z konkretnym świadczeniem podlega opodatkowaniu podatkiem VAT.

Z opisu sprawy wynika, że zajmują się Państwo (…). Wprowadzanie do obrotu materiału (...) ((...)) w Polsce wymaga zgłoszenia organom Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa, a odmiany roślin, których materiał (...) jest wprowadzany do obrotu muszą być wpisane do krajowego rejestru odmian roślin, których materiał (...) jest dopuszczony do obrotu, odpowiednich rejestrów innych niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich lub wspólnotowego katalogu lub rejestru państwa stowarzyszonego.

W dniu (…) Państwo jako licencjobiorca zawarli z licencjodawcą wieloletnią umowę licencyjną, na podstawie, której zostali Państwo upoważnieni do korzystania m.in. ze wspólnotowego wyłącznego prawa do B określonej odmiany, a licencja ta obejmowała swoim zakresem m.in. prawo do wytwarzania (rozmnażania) materiału (...) Odmiany, a także prawo do jego oferowania do sprzedaży oraz sprzedaży. Na podstawie ww. umowy licencyjnej wytwarzali oraz wprowadzali Państwo do obrotu materiał (...) Odmiany. Do dnia (…) Odmiana zarejestrowana była we Wspólnotowym Katalogu Odmian Roślin Rolniczych, a z ww. dniem została wykreślona z Katalogu UE z uwagi na decyzję hodowcy, tj. zagranicznej spółki matki Licencjodawcy, o niekontynuowaniu rejestracji, o czym Licencjodawca nie poinformował Spółki.

W oparciu o ww. umowę licencyjną oraz upoważnienia udzielane przez Licencjodawcę w roku (…) oraz (…) założyli Państwo plantacje (…) Odmiany, wytworzyli materiał (...) Odmiany, a następnie wprowadzali go do obrotu. W dniu (…) organ administracji publicznej przeprowadził u Państwa kontrolę. W ustaleniach końcowych protokołu ww. kontroli organ kontrolujący stwierdził, że wprowadzali Państwo do obrotu materiał (...) Odmiany po dacie jej wykreślenia z Katalogu UE, podkreślając jednocześnie, że materiał (...) Odmiany mógł znajdować się w obrocie jedynie do dnia (…) (tj. do dnia, w którym fakt wykreślenia Odmiany z Katalogu UE został ujawniony w rejestrach publicznych). Ponadto protokołem tym organ kontrolny stwierdził naruszenie przez Państwa przepisów art. 104 ust. 1 pkt. 2 ustawy o nasiennictwie. Podobne nieprawidłowości zostały stwierdzone u kilku kontrahentów Spółki, do których Spółka sprzedawała, zgodnie z umową licencyjną, Odmianę.

W dniu (…) organ administracji publicznej poinformował Państwa o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia na Państwa opłaty sankcyjnej, o której mowa w art. 123 ust. 1 ustawy o nasiennictwie, w związku z prowadzeniem obrotu materiałem (...) Odmiany w latach (…) i (…), niezgodnie z warunkami określonymi w art. 104 ust. 1 wskazanej ustawy. Sankcja nakładana na mocy ww. ustawy wynosi w takim przypadku 200% kwoty należnej za sprzedany lub dostarczony materiał (...). Finalnie jednak, organ administracji publicznej decyzją odstąpił od nałożenia na Państwa Spółkę administracyjnej kary pieniężnej przewidzianej w art. 123 ust. 1 ustawy o nasiennictwie. Decyzja stała się ostateczna i prawomocna.

W związku z ww. postępowaniem administracyjnym ponieśli Państwo szereg kosztów, w tym koszty pomocy prawnej. Zmuszeni byli Państwo także do sprzedaży zapasów materiału (...) Odmiany na cele (…) po znacznie niższej cenie, niż cena za jaką sprzedałby materiał (...) zgłoszonej do rejestru Odmiany, tj. gdyby stanowiła ona pełnowartościowy towar. Z uwagi na zawinione w ocenie Państwa zaniechanie Licencjodawcy, w szeregu korespondencji w sprawie domagali się Państwo od Licencjodawcy pokrycia szkody w majątku Spółki Państwa wynikającej z nieprzekazania przez Licencjodawcę informacji o fakcie wykreślenia Odmiany z Katalogu UE.

W dniu (…) Strony (Państwo i Licencjodawca) zawarły porozumienie, zgodnie z którym tytułem odszkodowania za nienależyte wykonywanie wieloletniej umowy licencyjnej, Licencjodawca zapłaci na rzecz Państwa kwotę (…) PLN. W treści Porozumienia wskazano, że na poczet odszkodowania oznaczonego powyżej Spółka wystawi Licencjodawcy stosowną notę obciążeniową. W Porozumieniu Strony oświadczyły również, że z chwilą zapłaty przez Licencjodawcę na rachunek Państwa odszkodowania oznaczonego w § 1 ust. 1 Porozumienia, uznaje się za zaspokojone i wyczerpane wszelkie roszczenia Stron względem siebie z wieloletniej umowy licencyjnej dotyczące licencji Odmiany, jak też wszelkie inne roszczenia związane z opisanym w preambule Porozumienia stanem faktycznym oraz postępowaniem administracyjnym. Dodatkowo oświadczyli Państwo, że nie będą w przyszłości podnosić żadnych takich roszczeń zarówno w stosunku do Licencjodawcy, jak i podmiotów z nim powiązanych, w szczególności w stosunku do hodowcy, tj. zagranicznej spółki matki Licencjodawcy.

Wątpliwości Państwa dotyczą kwestii czy odszkodowanie, o którym mowa w Porozumieniu podlega podatkowi od towarów i usług.

W świetle przywołanych wcześniej przepisów, istotą odszkodowań nie jest płatność za świadczenie, lecz rekompensata za szkodę. W takim przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną - świadczenie w zamian za wynagrodzenie - co oznacza, że otrzymane odszkodowanie nie wiąże się z żadnym świadczeniem ze strony podatnika.

Na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług ustalanie statusu wypłacanego odszkodowania, jako podlegającego bądź nieopodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należy oceniać w kontekście związku z konkretnym świadczeniem.

Mając na uwadze przedstawione we wniosku okoliczności sprawy należy stwierdzić, że w analizowanym przypadku przysługująca Państwu od Licencjodawcy kwota nie jest płatnością za świadczenie usługi, lecz odszkodowaniem, albowiem w tym przypadku nie mamy do czynienia z transakcją ekwiwalentną, tj. świadczeniem w zamian za wynagrodzenie. W rozpatrywanej sprawie w związku z postępowaniem administracyjnym ponieśli Państwo szereg kosztów, w tym koszty pomocy prawnej. Zmuszeni byli także do sprzedaży zapasów materiału (...) Odmiany na cele (…) po znacznie niższej cenie, niż cena za jaką sprzedałby materiał (...) zgłoszonej do rejestru Odmiany, tj. gdyby stanowiła ona pełnowartościowy towar. Kwota odszkodowania stanowi zatem pokrycie szkody w majątku Państwa Spółki wynikającej z nieprzekazania przez Licencjodawcę informacji o fakcie wykreślenia Odmiany z Katalogu UE.

Wobec powyższego Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Należy zauważyć, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany z przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zaistniałego stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Wskazuję, że Organ wydając interpretację przepisów prawa podatkowego na podstawie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej nie prowadzi postępowania podatkowego w rozumieniu tej ustawy. Niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego przez Państwa stanu faktycznego. Tut. Organ informuje, iż nie jest właściwy do przeprowadzenia postępowania dowodowego, które w przedmiotowej sprawie umożliwiłoby weryfikację opisanego stanu faktycznego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zaistniałego stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a ;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.