0111-KDIB3-1.4012.661.2026.2.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 sierpnia 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług usług w zakresie zwolnienia z VAT przeniesienia własności nieruchomości w ramach umowy o dożywocie.

Uzupełnił go Pan pismem z 25 września 2026 r. – w odpowiedzi na wezwanie.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną w formie podatku liniowego, jest czynnym podatnikiem VAT. (...) lat temu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej został wybudowany nowy budynek usługowy. I w tym momencie rozpoczęto użytkowanie budynku na potrzeby działalności gospodarczej. Przy jego budowie przysługiwało prawo do odliczenia VAT i VAT został odliczony od poniesionych nakładów na budowę przedmiotowego budynku. Nieruchomość ta stanowi majątek firmowy, została wpisana na listę środków trwałych, jest amortyzowana i wykorzystywana w prowadzonej przeze mnie działalności gospodarczej. Nieruchomość nie była ulepszana. W najbliższym czasie Wnioskodawca planuje przenieść własność ww. nieruchomości na swojego syna na podstawie umowy o dożywocie w rozumieniu art. 908 Kodeksu cywilnego. W zamian za przeniesienie własności wskazanej wyżej nieruchomości syn będzie zobowiązany do zapewnienia dla Wnioskodawcy dożywotniego utrzymania, polegającego na przyjęciu zbywcy nieruchomości jako domownika, dostarczania środków niezbędnych do życia, wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, a także zapewnienia odpowiedniej pomocy i pielęgnowania w chorobie, jak również sprawienia własnym kosztem pogrzebu odpowiadającego zwyczajom miejscowym.

Pismem z 25 września 2026 r. uzupełnił Pan opis sprawy następująco:

1. Przedmiotowy budynek usługowy został wprowadzony do ewidencji środków trwałych z dniem (...).

2. Przekazanie nieruchomości na podstawie umowy dożywocia nastąpi nieodpłatnie.

Pytanie

Czy przeniesienie własności ww. nieruchomości wykorzystywanej w prowadzonej przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej, na podstawie umowy dożywocia, która stanowi odpłatną dostawę towarów w myśl art. 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej VAT) może skorzystać ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ustawy o VAT?

Pana stanowisko (przeformułowane w piśmie z 25 września 2026 r.)

Zgodnie z art. 908 i nast. ustawy z 23.04.1964 r. – Kodeks cywilny – dalej k.c., umowa dożywocia polega na przeniesieniu własności nieruchomości w zamian za dożywotnie utrzymanie. Jeżeli strony nie postanowią nic innego, nabywca powinien przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym. Jeżeli w umowie o dożywocie nabywca nieruchomości zobowiązał się obciążyć ją na rzecz zbywcy użytkowaniem, którego wykonywanie jest ograniczone do części nieruchomości, służebnością mieszkania lub inną służebnością osobistą albo spełniać powtarzające się świadczenia w pieniądzach lub w rzeczach oznaczonych co do gatunku, użytkowanie, służebność osobista oraz uprawnienie do powtarzających się świadczeń należą do treści prawa dożywocia.

Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie komentowanej umowy następuje z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych.

Od strony cywilnoprawnej umowa o dożywocie (umowa dożywocia) jest umową zobowiązującą, wzajemną i odpłatną (dla celów podatkowych ta ostatnia cecha jest najistotniejsza). Należy jednak podkreślić dość istotny element losowości – nabywca nieruchomości nie wie w momencie zawierania umowy, jakie wydatki będzie musiał ponieść w związku z umową, ponieważ jest to uzależnione przede wszystkim od długości życia dożywotnika. Jeżeli ten okaże się długowieczny może to w skrajnych sytuacjach doprowadzić do sytuacji, iż nabycie danej nieruchomości okaże się nieopłacalne dla nabywcy. Tym samym w praktyce nie ma jak ustalić przychodu w tym przypadku.

Umowa dożywocia ma – zgodnie z prawem cywilnym i orzecznictwem – charakter odpłatny (świadczenia opiekuńcze i alimentacyjne nabywcy są ekwiwalentem za przeniesienie własności). Oznacza to, że przeniesienie własności budynku w ramach dożywocia należy traktować jako odpłatną dostawę towarów (budynku) - zgodnie z art. 7 ustawy o VAT, a sposób zapłaty (świadczenia niepieniężne zamiast ceny) nie zmienia kwalifikacji.

Jeżeli budynek należy do majątku przedsiębiorstwa i przedsiębiorca zbywa go w ramach prowadzonej działalności (lub budynek jest związany z tą działalnością), to zbycie w drodze dożywocia należy traktować jak odpłatną dostawę nieruchomości. Analogicznie doktryna kwalifikuje m.in. sprzedaż, zamianę, darowiznę składników majątku firmowego – decyduje związek z działalnością, nie forma umowy.

W przedstawionym stanie faktycznym budynek był i jest wykorzystywany w działalności gospodarczej (jako środek trwały, lokal użytkowy służący sprzedaży opodatkowanej), a przy jego budowie przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Przy ocenie stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przekazania nieruchomości na podstawie umowy dożywocia przez podatnika VAT czynnego dla syna dla oceny skutków podatkowych na gruncie ustawy o VAT należy postawić pytanie, czy przedmiotowa dostawa jest opodatkowana czy zwolniona z VAT?

Z dyrektywy VAT i orzecznictwa TSUE wynika rozróżnienie między dostawą „nowego” budynku, która co do zasady jest opodatkowana, a dostawą „starego” budynku, która jest zwolniona (na gruncie polskiego prawa – art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT). TSUE wskazuje, że ratio legis jest związane z tym, iż sprzedaż „starych” budynków co do zasady nie generuje istotnej nowej wartości dodanej, inaczej niż sprzedaż budynków nowych.

Komentarz do art. 43 ustawy o VAT precyzuje, że zwolnienie z art. 43 ust. 1 pkt 10 obejmuje dostawę budynków, budowli lub ich części, jeżeli:

-  dostawa nie jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia ani przed nim, oraz

-  między pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął okres co najmniej 2 lat.

Pierwsze zasiedlenie to oddanie budynku pierwszemu nabywcy/użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne po wybudowaniu (lub istotnym ulepszeniu).

W opisanym przypadku:

-  budynek był nowo wybudowany (...) lat temu,

-  został oddany do użytkowania i wykorzystywany w działalności gospodarczej

(amortyzacja, odliczenie VAT), co oznacza, że pierwsze zasiedlenie nastąpiło najpóźniej w chwili rozpoczęcia użytkowania na potrzeby działalności.

Skoro od pierwszego zasiedlenia do chwili przekazania synowi w ramach umowy dożywocia minęło ponad 2 lata, dostawa budynku (w drodze dożywocia) spełnia – na gruncie typowego modelu – warunki zwolnienia z VAT dla dostawy „starego” budynku z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Istotne jest, że jedynym kryterium zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 jest upływ czasu od pierwszego zasiedlenia, niezależnie od tego, czy przy wytworzeniu budynku przysługiwało prawo do odliczenia VAT. Nawet gdy podatnik odliczył VAT przy budowie, dostawa budynku po upływie 2 lat od pierwszego zasiedlenia jest zwolniona.

Stanowisko w sprawie:

Przekazanie budynku w drodze umowy dożywocia jest dla celów VAT odpłatną dostawą budynku, a po (...) latach użytkowania budynku dostawa ta spełnia warunki zwolnienia z VAT jako dostawa „starego” budynku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 1263 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Według art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Na podstawie definicji zawartej w art. 2 pkt 6 ustawy zbycie nieruchomości, dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Należy jednak zaznaczyć, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza” na potrzeby podatku od towarów i usług zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej.

Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Ze względu na to, że ustawa o podatku od towarów i usług zawiera własną definicję dostawy nie istnieją przesłanki by dostawę towarów na gruncie podatku VAT utożsamiać z cywilnoprawną umową dostawy czy sprzedaży. Dostawa w ustawie o podatku od towarów i usług ma szerszy zakres, jej istotą jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Należy podkreślić, że „prawo do rozporządzania towarami jak właściciel”, do której to kategorii odwołał się ustawodawca w art. 7 ust. 1 ustawy, nie może być utożsamiane z prawem własności w rozumieniu cywilnoprawnym.

Zgodnie z art. 908 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Jeżeli w zamian za przeniesienie własności nieruchomości nabywca zobowiązał się zapewnić zbywcy dożywotnie utrzymanie (umowa o dożywocie), powinien on, w braku odmiennej umowy, przyjąć zbywcę jako domownika, dostarczać mu wyżywienia, ubrania, mieszkania, światła i opału, zapewnić mu odpowiednią pomoc i pielęgnowanie w chorobie oraz sprawić mu własnym kosztem pogrzeb odpowiadający zwyczajom miejscowym.

Jak stanowi art. 910 § 1 Kodeksu cywilnego:

Przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje z jednoczesnym obciążeniem nieruchomości prawem dożywocia. Do takiego obciążenia stosuje się odpowiednio przepisy o prawach rzeczowych ograniczonych.

Z powyższego wynika, że umowa o dożywocie ma charakter umowy zobowiązującej, odpłatnej i wzajemnej. Przedmiotem świadczenia ze strony zbywcy (dożywotnika) jest przeniesienie własności nieruchomości. Ustawa nie ogranicza przy tym możliwości przeniesienia własności nieruchomości w zamian za ustanowienie praw dożywocia tylko do nieruchomości (gruntowej lub lokalowej). W celu wykonania umowy dopuszczalne jest też przeniesienie udziału we współwłasności oraz prawa użytkowania wieczystego.

W literaturze cywilistycznej podkreśla się, że podstawową funkcją umowy o dożywocie jest funkcja alimentacyjna. Umowa o dożywocie w praktyce najczęściej służy zabezpieczeniu osób w podeszłym wieku, które nie polega na uzyskaniu określonego przychodu w pieniądzu czy otrzymaniu w zamian innych konkretnych dóbr materialnych, ale na zagwarantowaniu w przyszłości przez czas nieokreślony podstaw egzystencji. W przypadku umowy o dożywocie nie mamy do czynienia z klasycznym przykładem ekwiwalentności świadczeń, jak przy umowie sprzedaży czy zamiany. Nie oznacza to jednak, że przeniesienie własności nieruchomości na podstawie umowy o dożywocie następuje pod tytułem darmym. W zamian za swoje świadczenie zbywca nieruchomości (dożywotnik) uzyskuje określone świadczenia służące zaspakajaniu jego potrzeb w taki sposób, aby nie musiał on przyczyniać się do zdobywania środków na zaspokojenie niezbędnych wymagań życiowych. Świadczenie dożywotnika ma więc swój odpowiednik (równoważnik) w świadczeniach nabywcy nieruchomości. Należy także podkreślić, że losowy charakter umowy o dożywocie nie może zmienić oceny, że ma ona charakter odpłatny. Istotą odpłatności umowy o dożywocie jest to, że zbywca dokonując przysporzenia nie czyni tego kosztem własnego majątku, albowiem uzyskuje świadczenie, posiadające określony wymiar materialny, przejawiający się choćby w zaoszczędzeniu przez zbywcę tych wydatków, które musiałby ponieść w związku z własnym utrzymaniem, gdyby nie doszło do zawarcia umowy o dożywocie. Uzyskiwane przez dożywotnika świadczenia niewątpliwe mają określony walor finansowy, a tym samym przyjąć należy, że po stronie zbywcy nie dochodzi do bezpłatnego przysporzenia kosztem własnego majątku. Ponadto nabywca nieruchomości, który staje się jej właścicielem z mocy umowy o dożywocie, nie jest ograniczony, mimo zobowiązań jakie na siebie przyjął wobec dożywotnika, w rozporządzaniu nabytą nieruchomością. Może on dokonywać wszelkiego rodzaju obciążeń tej nieruchomości prawami rzeczowymi ograniczonymi jak i może zbyć te nieruchomości osobie trzeciej.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą i jest czynnym podatnikiem VAT. (...) lat temu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej został wybudowany nowy budynek usługowy. Przy jego budowie przysługiwało prawo do odliczenia VAT i VAT został odliczony od poniesionych nakładów na budowę przedmiotowego budynku. W najbliższym czasie planuje Pan przenieść nieodpłatnie własność ww. nieruchomości na swojego syna na podstawie umowy o dożywocie w rozumieniu art. 908 Kodeksu cywilnego.

W świetle przedstawionego we wniosku opisu sprawy oraz powołanych wyżej przepisów prawa należy stwierdzić, że co prawda w zamian za przekazanie nieruchomości nie otrzyma Pan zapłaty w postaci środków pieniężnych, ale otrzyma Pan świadczenie polegające na zagwarantowaniu w przyszłości przez nieokreślony czas podstaw egzystencji. Powyższe sprawia, że przeniesienie nieruchomości w ramach umowy dożywocia nie jest świadczeniem darmym, lecz odpłatnym. Tym samym mamy w tym przypadku do czynienia z dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ustawy podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o VAT. Przekazując nieruchomość występuje Pan w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, gdyż przekazywaną nieruchomość wykorzystywał Pan w prowadzonej działalności gospodarczej.

W tym miejscu należy podkreślić, że zarówno w treści ustawy o podatku od towarów i usług, jak i przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewiduje dla niektórych czynności obniżone stawki podatku bądź zwolnienie od podatku.

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części zwolnienie od podatku przysługuje na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 oraz pkt 10a ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Stosownie do treści art. 2 pkt 14 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu - rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku, budowli lub ich części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku/budowli oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika, bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z nich.

W tym miejscu należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

W myśl art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem, że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jeżeli dostawa budynków, budowli lub ich części będzie mogła korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, wówczas badanie przesłanek wynikających z przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10a stanie się bezzasadne.

Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą opodatkowaną i jest Pan czynnym podatnikiem VAT. (...) lat temu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej został wybudowany nowy budynek usługowy. I w tym momencie rozpoczęto użytkowanie budynku na potrzeby działalności gospodarczej. Nieruchomość ta stanowi majątek firmowy, została wpisana na listę środków trwałych, jest amortyzowana i wykorzystywana w prowadzonej w działalności gospodarczej. Nieruchomość nie była ulepszana. W najbliższym czasie Wnioskodawca planuje przenieść własność ww. nieruchomości na swojego syna na podstawie umowy o dożywocie w rozumieniu art. 908 Kodeksu cywilnego.

Zatem analiza przedstawionych okoliczności oraz treści powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że przeniesienie w ramach umowy o dożywocie nieruchomości (budynku usługowego) opisanego w zdarzeniu przyszłym na rzecz syna nie zostanie dokonana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, gdyż jak Pan wskazał, od pierwszego zasiedlenia (rozpoczęcia użytkowania nieruchomości do celów działalności) minęło ponad (...) lat. Ponadto nie ponosił Pan ulepszeń w rozumieniu podatku dochodowego na przedmiotowy budynek.

Zatem przeniesienie w ramach umowy o dożywocie na rzecz syna ww. nieruchomości będzie korzystało ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o podatku od towarów i usług, gdyż zostaną spełnione warunki do jego zastosowania wynikające z tego przepisu.

Tym samym Pana stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pan ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.