0111-KDIB3-1.4012.577.2026.2.IK

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w zakresie podatku od towarów i usług - jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 sierpnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej także jako „podatek VAT”). Głównym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy jest kupno i sprzedaż nieruchomości. Wnioskodawca działa jako tzw. flipper. W ramach przyjętego modelu prowadzenia działalności gospodarczej nabywa nieruchomości, remontuje lub prowadzi prace wykończeniowe, a następnie odsprzedaje je.

W dniu 17 listopada 2025 r. Wnioskodawca nabył prawo własności nieruchomości objętej księgą wieczystą (…), stanowiącej działkę oznaczoną numerem geodezyjnym (…) o powierzchni 0,1077 ha, sposób korzystania: B – tereny mieszkaniowe.

W momencie zakupu ww. nieruchomość była zabudowana – mieścił się na niej budynek mieszkaniowy będący w trakcie budowy. Budowa była doprowadzona do stanu surowy zamknięty, tzn. ściany zewnętrzne były skończone - ocieplone, dach zrobiony, okna zamontowane, instalacja elektryczna zrobiona.

Sprzedaż nieruchomości z dnia 17 listopada 2025 r. nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT. Wnioskodawcy jako kupującemu nie przysługiwało zatem prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego, ponieważ ten nie wystąpił. Następnie Wnioskodawca dokończył rozpoczętą budowę budynku mieszkaniowego. Wnioskodawca ponosił nakłady zwiększające wartość nieruchomości na zasadach charakterystycznych dla tzw. flippingu. Wykonane zostało: instalacja wod-kan, tynki wewnętrzne, wylewki, przemalowana elewacja, przemalowane ściany wewnątrz budynku, wykonane przyłącza wody i kanalizacji. Wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na ulepszenie były niższe niż 30% wartości początkowej budynku. Wnioskodawca nie odliczał podatku VAT od tych wydatków. Nieruchomość stanowiła towar handlowy i nie została wprowadzona do ewidencji środków trwałych.

W uzupełnieniu do wniosku wskazano, że na moment zakupu budynek mieszkalny stanowił budynek w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r Prawo budowlane (DZ.U. z 2026 r., poz. 524 ze zm.). Nie doszło jeszcze do pierwszego zasiedlenia budynku.

Pytanie

Czy dostawa nieruchomości opisanej w opisie zdarzenia przyszłego będzie korzystała ze zwolnienia przedmiotowego określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT?

Państwa stanowisko

Dostawa nieruchomości opisanej w zdarzeniu przyszłym będzie korzystała ze zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Zwolnieniem objęta będzie zarówno dostawa budynku mieszkalnego, jak i dostawa gruntu, na którym budynek jest posadowiony.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie natomiast do art. 2 pkt 6 ustawy o VAT przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przeniesienie prawa do rozporządzania nieruchomością jak właściciel stanowi zatem odpłatną dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT.

W pierwszej kolejności należy ocenić możliwość zastosowania zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Na podstawie tego przepisu zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem sytuacji, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim albo pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą upłynął okres krótszy niż dwa lata.

Zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy o VAT przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi albo rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub po ich ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego, w momencie nabycia nieruchomości budynek mieszkalny pozostawał w trakcie budowy. Nie został wcześniej oddany do użytkowania ani nie był faktycznie użytkowany przez poprzedniego właściciela. Również Wnioskodawca nie wykorzystywał i nie będzie wykorzystywał budynku na potrzeby własne, lecz nabył go wyłącznie w celu dokończenia prac i dalszej odsprzedaży. W konsekwencji przed planowaną dostawą nie dojdzie do pierwszego zasiedlenia rozumianego jako pierwsze faktyczne używanie budynku.

Powyższe rozumienie pierwszego zasiedlenia jest zgodne z wyrokiem TSUE z 16 listopada 2017 r. w sprawie C-308/16, Kozuba Premium Selection sp. z o.o., ECLI:EU:C:2017:869. Trybunał wskazał, że kryterium pierwszego zasiedlenia odpowiada pierwszemu użytkowaniu budynku przez właściciela lub lokatora i wyznacza moment, w którym kończy się proces produkcji budynku, a budynek staje się przedmiotem konsumpcji – pkt 30–32 i 41 wyroku. Wyrok TSUE C-308/16.

Znaczenie rzeczywistej możliwości użytkowania obiektu potwierdził również TSUE w wyroku z 7 listopada 2024 r. w sprawie C-594/23, Lomoco Development i in., ECLI:EU:C:2024:942. Trybunał stwierdził, że pierwsze zasiedlenie oznacza pierwsze użycie nieruchomości i moment, w którym opuszcza ona proces produkcji. Również część budynku musi być ukończona w takim stopniu, aby mogła zostać zasiedlona – pkt 47–55 wyroku. Wyrok TSUE C-594/23.

Planowana dostawa będzie zatem dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia albo przed nim, wobec czego nie będzie mogła korzystać ze zwolnienia określonego w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Okoliczność ta otwiera możliwość zastosowania zwolnienia przewidzianego w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem określonym w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów dokonującemu ich dostawy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do odliczenia podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

W analizowanym przypadku spełniona jest przesłanka określona w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. a ustawy o VAT. Nabycie nieruchomości przez Wnioskodawcę nie podlegało opodatkowaniu VAT. W transakcji nie wystąpił zatem podatek naliczony, który Wnioskodawca mógłby odliczyć. Nie jest to przypadek, w którym Wnioskodawca zrezygnował z wykonania przysługującego mu prawa do odliczenia, lecz sytuacja, w której prawo takie obiektywnie nie powstało ze względu na sposób opodatkowania transakcji nabycia.

Spełniona jest również przesłanka określona w art. 43 ust. 1 pkt 10a lit. b ustawy o VAT. Wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na prace dotyczące istniejącego budynku były niższe niż 30% jego wartości początkowej. Brzmienie tego przepisu jednoznacznie wskazuje, że samo ponoszenie wydatków na ulepszenie, nawet takich, w stosunku do których podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego, nie wyłącza zwolnienia. Wyłączenie następuje dopiero wówczas, gdy wydatki te osiągną co najmniej 30% wartości początkowej obiektu.

Prawidłowość uwzględnienia progu 30% potwierdza wyrok TSUE w sprawie C-308/16. Trybunał uznał, że państwo członkowskie może ustanowić ilościowe kryterium, zgodnie z którym koszty przebudowy muszą osiągnąć określony procent początkowej wartości budynku, aby wywołać skutki właściwe dla ponownego pierwszego zasiedlenia. Jednocześnie przebudowa powinna oznaczać istotne zmiany przeprowadzone w celu zmiany sposobu wykorzystania budynku albo znaczącej zmiany warunków jego zasiedlenia – pkt 48, 52 oraz 55–59 wyroku.

Stanowisko to zostało przyjęte również przez NSA w wyroku z 3 czerwca 2025 r., sygn. I FSK 505/22. NSA uznał, że ocena „ulepszenia” wymaga uwzględnienia zarówno kryterium jakościowego, tj. zakresu i skutków dokonanych zmian, jak i kryterium ilościowego w postaci wydatków wynoszących co najmniej 30% wartości początkowej. Sąd zaznaczył przy tym, że reguły te mogą mieć zastosowanie również do nieruchomości stanowiących towary handlowe. W niniejszej sprawie, niezależnie od kwalifikacji nieruchomości jako towaru handlowego, kryterium ilościowe nie zostało spełnione, ponieważ wydatki były niższe niż 30% wartości początkowej budynku. Wyrok NSA I FSK 505/22.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje bezpośrednie potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 19 września 2022 r., sygn. 0114-KDIP1-2.4012.329.2022.2.RD. Interpretacja ta została wydana w stanie faktycznym zbliżonym do opisanego w niniejszym wniosku. Podatnik nabył od osoby fizycznej nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym w stanie surowym, który nie został wcześniej oddany do użytkowania. Nabycie nie podlegało VAT, natomiast po nabyciu podatnik wykonał m.in. instalacje elektryczne, grzewcze i gazowe oraz prace wykończeniowe. Od wydatków na te prace przysługiwało mu prawo do odliczenia VAT, a ich wartość była niższa niż 30% wartości nieruchomości z momentu zakupu. Dyrektor KIS stwierdził, że sprzedaż budynku będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Formalne uznanie stanowiska podatnika za nieprawidłowe wynikało wyłącznie z powołania przez niego art. 43 ust. 1 pkt 10 zamiast art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Analogiczny kierunek wykładni przyjęto w interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS z 25 października 2023 r., sygn. 0113-KDIPT1-3.4012.414.2023.2.KAK. Organ potwierdził, że sprzedaż nieruchomości nabytej bez podatku VAT od podmiotu niebędącego podatnikiem VAT może korzystać ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT, jeżeli przy nabyciu nie przysługiwało prawo do odliczenia, a wydatki na ulepszenie nie osiągnęły ustawowego progu 30% wartości początkowej.

W rezultacie w analizowanym zdarzeniu przyszłym spełnione są łącznie obie przesłanki zastosowania art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT. Wnioskodawcy nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu budynku, natomiast wydatki dotyczące istniejącego obiektu były niższe niż 30% jego wartości początkowej. Planowana dostawa budynku mieszkalnego będzie zatem korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT.

Zgodnie z art. 29a ust. 8 ustawy o VAT w przypadku dostawy budynku trwale związanego z gruntem z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu. Grunt dzieli zatem sposób opodatkowania posadowionego na nim budynku. W konsekwencji zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o VAT obejmie również dostawę działki nr (...), na której budynek jest posadowiony.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Na mocy art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

W myśl art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży – rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

W świetle art. 15 ust. 1 ustawy:

Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Jak wynika natomiast z art. 15 ust. 2 ustawy:

Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Definicja działalności gospodarczej ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określaną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Biorąc pod uwagę powyższe przepisy należy stwierdzić, że sprzedaż przez Spółkę lokalu mieszkalnego, który jest towarem handlowym wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej, a Spółka spełnia definicję podatnika z art. 15 ust. 1 ustawy i w takiej roli będzie występować dokonując sprzedaży ww. lokalu mieszkalnego.

Przy czym, zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności lub zwolnienie od podatku (podmiotowe lub przedmiotowe).

Zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dla dostawy towarów zostały określone m.in. w art. 43 ustawy.

W przypadku dostawy budynków, budowli lub ich części zwolnienie od podatku przysługuje – po spełnieniu określonych warunków – na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub pkt 10a ustawy.

Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy:

a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim,

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Zatem, dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynków, budowli lub ich części na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy kluczowym jest ustalenie, kiedy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu.

Kwestia pierwszego zasiedlenia została uregulowana w art. 2 pkt 14 ustawy, zgodnie z którym:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o pierwszym zasiedleniu – rozumie się przez to oddanie do użytkowania pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi lub rozpoczęcie użytkowania na potrzeby własne budynków, budowli lub ich części, po ich:

a) wybudowaniu lub

b) ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej.

Z powyższego przepisu wynika, że pierwszym zasiedleniem jest pierwsze zajęcie nieruchomości

do używania. „Pierwsze zasiedlenie” budynku lub jego części ma więc miejsce zarówno w sytuacji, w której po wybudowaniu budynku oddano go w najem, jak i w przypadku wykorzystywania budynku na potrzeby własnej działalności gospodarczej podatnika, bowiem w obydwu przypadkach doszło do korzystania z budynku.

Podkreślić w tym miejscu należy, że termin „ulepszenia” zawarty w ustawie o podatku od towarów i usług, odwołuje się do przepisów o podatku dochodowym.

Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U z 2026 r. poz. 554 ze zm.):

Jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków, ustaloną zgodnie z ust. 1 i 3-11, powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza 10 000 zł. Środki trwałe uważa się za ulepszone, gdy suma wydatków poniesionych na ich przebudowę, rozbudowę, rekonstrukcję, adaptację lub modernizację w danym roku podatkowym przekracza 10 000 zł i wydatki te powodują wzrost wartości użytkowej w stosunku do wartości z dnia przyjęcia środków trwałych do używania, mierzonej w szczególności okresem używania, zdolnością wytwórczą, jakością produktów uzyskiwanych za pomocą ulepszonych środków trwałych i kosztami ich eksploatacji.

Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy podatkowej – jest więc:

-        przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych;

-        rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały;

-        rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu;

-        adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany;

-        modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

Powyższy przepis wskazuje, że na gruncie prawa podatkowego „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi. Zatem nieruchomość (np. lokal), która nie będzie stanowić u podatnika środka trwałego, nie może ulec ulepszeniu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, ponieważ pojęcie ulepszenia, do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy odsyłając do przepisów o podatku dochodowym, dotyczy ulepszenia środków trwałych.

Jak wynika z powyższych uregulowań, zwolnienie wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy stosuje się w odniesieniu do dostawy całości lub części budynków, budowli, jeżeli w stosunku do nich miało miejsce pierwsze zasiedlenie, przy czym okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą nie jest krótszy niż 2 lata. Wykluczenie z tego zwolnienia następuje w sytuacjach, gdy dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim oraz w sytuacji, gdy od momentu pierwszego zasiedlenia do chwili sprzedaży nie minęły co najmniej 2 lata.

Ponadto należy zauważyć, że w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu.

Jak stanowi art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że:

a) w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego,

b) dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów.

Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że aby dostawa budynków, budowli lub ich części mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, muszą być spełnione łącznie dwa warunki występujące w tym artykule.

Przy czym, jeżeli nie zostaną spełnione przesłanki zastosowania zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 lub 10a ustawy, należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy:

Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Zwolnienie od podatku określone w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczy wszystkich towarów, tj. zarówno nieruchomości, jak i ruchomości, przy nabyciu (imporcie lub wytworzeniu) których nie przysługiwało podatnikowi prawo do odliczenia podatku VAT oraz wykorzystywanych niezależnie od okresu ich używania przez podatnika wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku VAT.

Jak wskazano wyżej, aby zastosować zwolnienie od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.:

-        towary od momentu ich nabycia do momentu ich zbycia muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania,

-        przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Niespełnienie jednego z powyższych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Analiza przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, regulujących wyżej wskazane prawo do zwolnienia od podatku dostawy budynków, budowli lub ich części, prowadzi do wniosku, że w odniesieniu do tych towarów może wystąpić jedna z ww. podstaw do zastosowania zwolnienia od tego podatku. Istotne jest wobec tego każdorazowe kompleksowe zbadanie okoliczności towarzyszących dostawie danego obiektu. Bowiem stosowanie zwolnień od podatku ma charakter wyjątkowy i nie podlega ani wykładni rozszerzającej, ani zawężającej, natomiast możliwość wychodzenia poza wykładnię literalną jest niedopuszczalna. W efekcie, podatnik uprawniony jest do zastosowania ww. preferencji, gdy charakter dokonywanych przez niego czynności, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, wyczerpuje znamiona ujęte w treści przepisu statuującego jego prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług.

Kwestię opodatkowania dostawy gruntu, na którym posadowione zostały budynki lub budowle rozstrzyga natomiast art. 29a ust. 8 ustawy, w myśl którego:

W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu.

Co do zasady zatem, grunt będący przedmiotem sprzedaży podlega opodatkowaniu według takiej stawki podatku od towarów i usług, jaką opodatkowane są budynki/budowle na nim posadowione. Oznacza to, że w sytuacji, gdy budynki, budowle lub ich części korzystają ze zwolnienia od podatku VAT, również sprzedaż gruntu oraz prawa użytkowania wieczystego korzysta ze zwolnienia od podatku.

Jak wynika z opisu sprawy zamierzają Państwo sprzedać budynek mieszkalny. W stosunku do tego budynku nie doszło do pierwszego zasiedlenia. Zatem dostawa tego budynku, nastąpi w ramach pierwszego zasiedlenia i nie będzie korzystała ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

W związku z brakiem możliwości zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy należy przeanalizować możliwość skorzystania ze zwolnienia na mocy art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Aby dostawa mogła korzystać ze zwolnienia na podstawie ww. przepisu muszą być spełnione oba warunki określone w tym przepisie.

Jak wynika z opisu sprawy, kupili Państwo budynek mieszkalny i z tytułu nabycia tego budynku nie przysługiwało Państwu prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego. Ponadto budynek mieszkalny stanowi towar handlowy. Tym samym skoro nie mamy do czynienia ze środkiem trwałym, nakłady ponoszone przez Państwa na ww. budynek nie stanowią ulepszenia do którego odwołuje się ustawodawca w art. 2 pkt 14 ustawy. Należy raz jeszcze zaznaczyć, że „ulepszenie” jest pojęciem, które dotyczy wyłącznie składników majątku będących środkami trwałymi co nie ma miejsca w analizowanym przypadku. Jednocześnie zauważyć należy, że wskazali Państwo, że te nakłady były niższe niż 30% wartości początkowej. Zatem nawet gdyby przyjąć za Państwem, że pojęcie ulepszenia stosuje się również do towarów handlowych, to z uwagi na ulepszenia poniżej 30% wartości budynku, dostawa będzie zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy. Przy czym również dostawa gruntu działki przyporządkowana do przedmiotowego budynku będzie objęta zwolnieniem od podatku na podstawie art. 29a ust. 8 ustawy w związku z art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy.

W konsekwencji Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Przedmiotowa interpretacja rozstrzyga ściśle w zakresie zadanego we wniosku przez Państwa pytania. Inne kwestie poruszone we własnym stanowisku nie były przedmiotem rozstrzygnięcia.

Zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pełna weryfikacja przedstawionych we wniosku okoliczności możliwa jest jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, prowadzonego przez uprawnione do tego organy, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej. Postępowanie w sprawie dotyczącej wydania interpretacji indywidualnej jest postępowaniem szczególnym, mającym charakter uproszczony, odrębny od postępowania podatkowego, uregulowanego w dziale IV Ordynacji podatkowej. Wydając bowiem interpretację indywidualną Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje, jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pansa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a ;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.