0111-KDIB3-1.4012.272.2026.2.AB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług usług.

Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 4 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną (emerytką) nieprowadzącą działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowanym ,,czynnym” podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej: u.p.t.u. Jest w związku małżeńskim, a pomiędzy małżonkami istnieje ustawowa wspólność majątkowa.

Postanowieniem Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 1998 r. sygn. akt (…) nabyła w spadku w udziale wynoszącym 1/3 nieruchomość położoną w (...), obręb (...) składającej się z działki nr 1 stanowiącej grunty orne oznaczone w ewidencji gruntów R IIIa, R IIIb, R IVa oraz nieużytki oznaczone ewidencji gruntów N o powierzchni (...) ha ((...) arów) stanowiącej własność Gminy Miasta (...), a oddanej w użytkowanie wieczyste do dnia 23 marca 2083 r. dla której Sąd Rejonowy w (...), V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr KW (...) - dalej: Nieruchomość.

W dniu (...) 1999 r. na podstawie Umowy działu spadku i zniesienia współużytkowania wieczystego (Akt notarialny Repertorium A nr (…) z dnia (...) 1999 r. sporządzonym przez notariusza A z Kancelarii Notarialnej w (...)) w wyniku działu spadku i zniesienia współużytkowania wieczystego nabyła do majątku prywatnego całą Nieruchomość oznaczoną numerem ewidencyjnym 1, bez obowiązku jakichkolwiek spłat na rzecz dotychczasowych współwłaścicieli.

W związku z powyższym:

1) nabycie ww. Nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT.

2) nabycie ww. Nieruchomości w drodze spadku oraz działu spadku weszło do jej majątku osobistego.

Nieruchomość przez cały okres stanowi jej majątek prywatny i była wykorzystywana na cele osobiste wypoczynkowo-rekreacyjne oraz stanowiła w części ogródek przydomowy z przeznaczeniem na uprawę warzyw na potrzeby rodziny. Nie była wynajmowana ani dzierżawiona zarówno w całości jak i w części, jak również nigdy nie była wykorzystywana do celów zarobkowych.

Działka nr 1 nie jest objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego.

W związku z planowanymi zmianami przepisów dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego wystąpiła o wydanie warunków zabudowy dla działki nr 1.

Prezydent Miasta (...) w dniu (...) 2025 r. wydał decyzję nr (…) o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na: „budowie (...) budynków jednorodzinnych na działce nr 1, k.m. 5 obręb (...), zlokalizowanej w rejonie ul. (...) w (...).”

Następnie Prezydent Miasta (...) decyzją z dnia (...) 2026 r. nr (…) zatwierdził podział działki nr 1 na działki:

1) nr 2 o pow. (...) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIVa – grunty orne o powierzchni (...) ha oraz N- nieużytki o powierzchni (...) ha,

2) nr 3 o pow. (...) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIVa – grunty orne o powierzchni (...) ha oraz N- nieużytki o powierzchni (...) ha,

3) nr 4 o pow. (…) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIVa – grunty orne o powierzchni (…) ha oraz N- nieużytki o powierzchni (…) ha,

4) nr 5 o pow. (…) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIVa – grunty orne o powierzchni (…) ha oraz N- nieużytki o powierzchni (…) ha,

5) nr 6 o pow. (…) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIVa – grunty orne o powierzchni (…) ha oraz N- nieużytki o powierzchni (…) ha,

6) nr 7 o pow. (…) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIIIa – grunty orne o powierzchni (…) ha, RIIIb – grunty orne o powierzchni (…) ha oraz N- nieużytki o powierzchni (…) ha,

7) nr 8 o pow. (…) ha oznaczonej w ewidencji gruntów RIIIa – grunty orne o powierzchni (…) ha oraz RIIIb – grunty orne o powierzchni (…) ha

8) nr 9 o pow. (…) ha oznaczonej w ewidencji gruntów N - nieużytki o powierzchni (…) ha.

Stwierdzając jednocześnie w tej decyzji, że: „Celem podziału jest wydzielenie wewnętrznej drogi dojazdowej o powierzchni (...) ha w celu zapewnienia dostępu do drogi dla działki sąsiedniej nr 10 obręb (...), wydzielenie pięciu działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną i wewnętrznej drogi dojazdowej o powierzchni (...) ha w celu ich skomunikowania z ul. (...), a ponadto działki o powierzchni (...) ha na powiększenie nieruchomości sąsiedniej nr 11 obręb (...) o powierzchni (…) powstałe w wyniku podziału działki nr o powierzchni (…) ha, nr 13 o powierzchni 14 ha, nr 15 o powierzchni (…) ha zostały wydzielone pod drogę gminną i mocy prawa przechodzą na własność Gminy (...) dniem, w którym decyzja zatwierdzająca podział stanie się ostateczna”.

Ponadto w ww. decyzji wskazano, że: „Termin przeniesienia praw do wydzielonej działki nr 8 a.m.5 obręb (...) o powierzchni (...) ha na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości w myśl art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) nie może być dłuższy niż 6 miesięcy od dnia, w którym decyzją zatwierdzająca podział nieruchomości stanie się ostateczna, pod rygorem stwierdzenia wygaśnięcia niniejszej decyzji w myśl art. 162§ 1 pkt 2 kodeksu postepowania administracyjnego.”

Teren, na którym położone są działki nr 2 do 9 powstałe w wyniku podziału działki nr 1 nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zgodnie z zaświadczeniem Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2026 r. nr (…) w którym zaświadcza, że: „działki nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9 k.m., obręb (...) położone w (...) znajduje się poza granicami obowiązujących planów miejscowych. Wobec powyższego nie jest możliwe wydanie informacji o aktualnym przeznaczeniu wnioskowanego terenu w planie zagospodarowania przestrzennego.”

Wskazując jednocześnie w tym zaświadczeniu, że dla tego terenu została wydana w dniu (...) 2025 r. decyzja nr (…), o warunkach zabudowy przewidująca realizację (...) budynków mieszkalnych jednorodzinnych.

Wnioskodawczyni nie dokonywała na działce nr 1 jak i na powstałych z jej podziału działek nr 2 do 9 i nie zamierza dokonywać:

1) występować z wnioskiem o lokalizację sieci wodociągowej i energetycznej ani o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych mediów,

2) budowy drogi wewnętrznej,

3) utwardzenia ww. działek,

4) ponoszenia nakładów inwestycyjnych zwiększających atrakcyjność nieruchomości w sposób charakterystyczny dla profesjonalnych podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami,

5) zlecenia sprzedaży działek podmiotowi zajmującemu się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami,

6) działań marketingowych w celu sprzedaży działek (np. zamieszczanie ogłoszeń w internecie, reklamę w środkach masowego komunikowania itp.),

7) nie zwierała umów przedwstępnych na sprzedaż działek nr 2 do 9 powstałych w wyniku podziału działki nr 1. Zatem wszystkie nowopowstałe działki o nr 2 do 9 z podziału działki nr 1 są nieuzbrojone.

Wnioskodawczyni planuje:

1)  darowiznę na rzecz córki jednej działki nr 7 o powierzchni (...) ha z przeznaczeniem na budowę domu jednorodzinnego dla jej rodziny,

2)  sprzedaż i przeniesienie praw do wydzielonej działki nr 8 a.m.5 obręb (...) o powierzchni (...) ha na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości w myśl art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2026 r. nr (…) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału.

3)  sprzedaż czterech działek nr 3, 4, 5 i 6, przy czym sprzedaż będzie następować stopniowo, w zależności od popytu rynkowego,

4)  przekazanie córce w formie darowizny części środków pieniężnych uzyskanych ze sprzedaży ww. działek na realizację jej celów mieszkaniowych związanych z budową domu jednorodzinnego na działce nr 7, która zostanie jej przekazana w formie darowizny.

Sprzedaż działek nie będzie prowadzona w sposób zorganizowany i ciągły ani w ramach działalności gospodarczej.

W związku z powyższym nasunęła się następująca wątpliwość.

W uzupełnieniu wniosku wskazał Pani, że:

1.  Jak wskazano we wniosku Wnioskodawczyni jest osobą fizyczną (emerytką) nieprowadzącą działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowanym „czynnym” podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2025 r. poz. 775 z późn. zm.), dalej: u.p.t.u., w związku z czym działka nr 1 nie była wykorzystywana w pozarolniczej działalności gospodarczej, jak i dla celów działalności rolniczej z wyjątkiem upraw na jej własne potrzeby oraz członków rodziny.

2.  Wnioskodawczyni nie była i nie jest rolnikiem ryczałtowym.

3.  Jak wskazano we wniosku działka nr 1 przez cały okres jej posiadania czyli ponad 17 lat stanowiła jej majątek prywatny i była wykorzystywana na cele osobiste wypoczynkowo -rekreacyjne oraz stanowiła w części ogródek przydomowy z przeznaczeniem na uprawę warzyw na potrzeby rodziny. Płody rolne pochodzące z tej działki nie były przedmiotem sprzedaży, a tym samym nie wystąpił obowiązek ich opodatkowana podatkiem VAT.

4.  Jak wskazano we wniosku Wnioskodawczyni nie udzieliła jak i nie zamierza udzielać pełnomocnictw jak i innych umocowań prawnych do działania w jej imieniu w związku z transakcją sprzedaży działek.

5.  Wnioskodawczyni nie posiada innych działek jak innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży.

6.  Jak wskazano we wniosku środki uzyskane ze sprzedaży działek zostaną przeznaczone na cele mieszkaniowe córki i jej rodziny związane z budową domu jednorodzinnego na działce nr 7, która zostanie jej przekazana w formie darowizny.

7.  Wnioskodawczyni w przeszłości nie dokonywała żadnych sprzedaży nieruchomości.

Pytania (pytanie nr 2 przeformułowane w piśmie z 4 maja 2026 r.)

1.  Czy Wnioskodawczyni w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym dokonując darowizny na rzecz córki jednej działki nr 7 o powierzchni (...) ha powstałej w wyniku podziału działki nr 1 z przeznaczeniem na budowę domu jednorodzinnego dla jej rodziny będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. i należy ją uznać za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji w świetle art. 15 ust. 1 u.p.t.u.?

2.  Czy Wnioskodawczynię w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, z tytułu planowanej sprzedaży niezabudowanych działek gruntu nr 3, 4, 5 i 6 oraz działki nr 8 na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości w myśl art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2026 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału należy uznać za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u. z tytułu tych transakcji, a tym samym ich dostawa będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.?

Pani stanowisko (stanowisko nr 2 przeformułowane w piśmie z 4 maja 2026 r.)

Ad.1

Darowizna na rzecz córki jednej działki nr 7 o powierzchni (...) ha powstałej w wyniku podziału działki nr 1 z przeznaczeniem na budowę domu jednorodzinnego dla jej rodziny nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., tym samym nie wystąpią przesłanki do uznania Wnioskodawczyni, za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Aby uznać powyższą darowiznę za opodatkowaną podatkiem VAT wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku z tą dostawą jako podatnika podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie takie przesłanki nie występują. Wnioskodawczyni nabyła działkę nr 1 w wyniku spadkobrania i nieodpłatnego działu spadku dla celów prywatnych. W całym okresie jej posiadania nie była ona wykorzystywana do celów zarobkowych.

W wyniku jej podziału została utworzona m.in. działka nr 7 mającą być przedmiotem darowizny.

W konsekwencji, Wnioskodawczyni dokonując na rzecz córki darowizny działki nr 7 nie będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT. Zatem darowizna ww. działki będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności.

Tym samym darowizna ww. działki nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Ad.2

Sprzedaż powstałych w wyniku podziału działki nr 1, niezabudowanych działek gruntu nr 3, 4, 5 i 6 oraz działki nr 8 na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości w myśl art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024r. poz. 1145 ze zm.) zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2026 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., tym samym nie wystąpią przesłanki do uznania Wnioskodawczyni za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u. z tytułu tych transakcji.

Uzasadnienie

Ad.1

Zgodnie z przepisem art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. ,,Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju”.

W myśl art. 2 pkt 6 u.p.t.u. „Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach - rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii”.

Według art. 7 ust. 1 u.p.t.u. „Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...)”.

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, co do zasady, podlega tylko taka dostawa towarów, która ma charakter odpłatny. Jednak w ściśle określonych przypadkach nieodpłatne zbycie towarów może być również przedmiotem opodatkowania tym podatkiem.

Jak stanowi art. 7 ust. 2 u.p.t.u.:

„Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 , rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności:

1)  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia,

2)  wszelkie inne darowizny

-    jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych”.

Zatem, co do zasady, opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów (przeniesienie prawa do rozporządzania towarem jak właściciel), a także wszelkie inne darowizny, pod warunkiem, że podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego w całości bądź w części z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Niespełnienie powyższego warunku, jest podstawą do traktowania nieodpłatnego przekazania towarów (w tym darowizny) - w świetle brzmienia art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u. - jako wyłączonego spod zakresu działania ustawy o podatku od towarów i usług, bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane). Wskazać należy, że nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 u.p.t.u., podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność podlegała opodatkowaniu tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.t.u.: „Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności”.

Stosownie do art. 15 ust. 2 u.p.t.u.: „Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych”.

Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto należy zwrócić uwagę na treść przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady.

Zgodnie z art. 9 Dyrektywy, „Podatnikiem” jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie od miejsca zamieszkania działalność gospodarczą bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności.

„Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu”.

Z powyższych przepisów wynika, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek:

-  po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,

-  po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który w jej ramach działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Ponadto powyższe przepisy wskazują, że niezależnie od częstotliwości wykonania danej czynności, czynność ta podlega opodatkowaniu jeśli podmiot wykorzystuje w sposób ciągły w celach zarobkowych swój majątek.

Zatem dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotne dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Zasadne jest zatem wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, aportu, darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

Należy mieć na uwadze, że dla uznania danego majątku za prywatny, istotny jest sposób jego wykorzystania i charakter działań podejmowanych w odniesieniu do niego w całym okresie posiadania przez dany podmiot. Aby majątek uznać za prywatny musi być on w całym okresie posiadania wykorzystywany wyłącznie do celów prywatnych. Potwierdził to Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 4 października 1995r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej wyłącznie do celów prywatnych. „Majątek prywatny”, to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie, posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r. sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny, to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania towaru (np. nieruchomości) dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., powinien być uznany za podatnika tego podatku. Tym samym, wykorzystywanie majątku prywatnego stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży, w tym również nieruchomości, jest ustalenie m .in. czy majątek został nabyty i faktycznie wykorzystany na potrzeby osobiste, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie o podatku VAT , ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Tym samym, nie jest działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty ani też wykorzystany w trakcie jego posiadania w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów cytowanej wyżej ustawy.

W niniejszej sprawie Wnioskodawczyni nabyła ww. działkę powstałą w wyniku podziału działki nr 1 w wyniku spadkobrania na podstawie Postanowienia Sądu Rejonowego w (...) z dnia (...) 1998r. sygn. akt (...) w udziale wynoszącym 1/3 i nieodpłatnego działu spadku na podstawie Umowy działu spadku i zniesienia współużytkowania wieczystego - Akt notarialny Repertorium A nr (…) z dnia (...) 1999 r. dla celów prywatnych. W związku z powyższym nabycie nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. W całym okresie jej posiadania działki nr 1 nie była ona wykorzystywana do celów zarobkowych.

W tym miejscu należy wskazać, że nie zawsze dostawa (darowizna) stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Dostawa (darowizna) nie stanowi takiej czynności przede wszystkim wówczas, gdy jest ona dokonywana przez podmioty niebędące podatnikami podatku VAT lub przez podmioty będące takimi podatnikami, lecz niedziałające jako podatnicy w odniesieniu do tej konkretnej czynności.

Analiza okoliczności sprawy i obowiązujących przepisów ustawy o podatku VAT prowadzi do wniosku, że brak będzie przesłanek do uznania Wnioskodawczyni w związku z darowizną działki nr 7 na rzecz córki, za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u., prowadzącej działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Jak wcześniej wskazano, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku z tą dostawą jako podatnika podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie takie przesłanki nie występują, albowiem nabycie działki w wyniku spadkobrania i nieodpłatnego działu spadku nastąpiło dla celów prywatnych i w całym okresie jej posiadania nie była ona wykorzystywana do celów zarobkowych. W konsekwencji, dokonując na rzecz córki darowizny działki nr 7, Wnioskodawczyni, nie będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT, a czynność ta nie będzie nosiła znamion działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., albowiem darowizna ww. działki będzie stanowiła zwykłe wykonywanie prawa własności.

Tym samym darowizna ww. działki nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 u.p.t.u. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., tym samym nie wystąpią przesłanki do uznania Wnioskodawczyni, za podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u.

Ad. 2.

Jak wskazano w Ad 1 - w przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie przeanalizować okoliczności w jakich będzie realizowana transakcja sprzedaży działek. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują takich transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników podatku VAT.

W niniejszej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać Wnioskodawczynię, że dokonując w przyszłości dostawy niezabudowanych działek gruntu nr 3, 4, 5 i 6 oraz działki nr 8 na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości w myśl art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2026 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału powstałych w wyniku podziału działki nr 1 wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 u.p.t.u. prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 u.p.t.u. z tytułu tych transakcji w świetle art. 15 ust. 1 u.p.t.u.

Jak wskazano wcześniej, aby uznać określoną sprzedaż za opodatkowaną podatkiem VAT nie wystarczy stwierdzić jedynie dostawy towarów, lecz wymagane jest określenie podmiotu dokonującego dostawy za występującego w związku z tą dostawą jako podatnika podatku od towarów i usług.

W niniejszej sprawie takie przesłanki nie występują, albowiem nabycie działki nr 1 nastąpiło w wyniku spadkobrania i nieodpłatnego działu spadku dla celów prywatnych i w całym okresie jej posiadania nie była ona wykorzystywana do celów zarobkowych.

Takie nabycie działki nr 1 wyniku spadkobrania i nieodpłatnego działu spadku nieruchomości, a następnie planowana jej sprzedaż działek po jej podziale po 17 latach od daty jej nabycia nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady, a tym samym art. 15 ust. 2 u.p.t.u., jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tych działek.

Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie - zdaniem Trybunału - okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego. Inaczej jest natomiast - jak wyjaśnił Trybunał - w przypadku gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” zostało przedstawione w Ad 1 w oparciu o odwołanie się do treści orzeczenia TSUE z dnia 4 października 1995 r. w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht) oraz wyroku TSUE z dnia 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Wnioskodawczyni nie podjęła aktywność, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Nie podjęła i nie będzie podejmować ciągu działań, które wskazywałyby na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami.

Uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy należy uznać za działanie mieszczące się w granicach racjonalnego gospodarowania majątkiem prywatnym.

Celem uzyskania tej decyzji było wyłącznie:

1) ustalenie możliwości zagospodarowania nieruchomości,

2) darowizna działki na rzecz córki,

3) zwiększenie jej przejrzystości prawnej dla potencjalnych nabywców,

4) umożliwienie ewentualnej sprzedaży w przyszłości.

Działanie to nie wiązało się z ponoszeniem nakładów inwestycyjnych ani przygotowaniem terenu w sposób charakterystyczny dla podmiotów profesjonalnie zajmujących się obrotem nieruchomościami.

W orzecznictwie wskazuje się, że same czynności formalnoprawne, takie jak podział geodezyjny czy uzyskanie decyzji administracyjnych, nie przesądzają o prowadzeniu działalności gospodarczej, jeżeli nie towarzyszy im aktywność inwestycyjna lub marketingowa.

Pogląd taki wynika w szczególności z przywołanego wcześniej wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, gdzie wskazano, że o uznaniu danej osoby za podatnika VAT decyduje podejmowanie aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami podobnych do działań handlowców

Faktem jest, że Wnioskodawczyni dokonała podziału posiadanego gruntu tj. działki nr 1 na działki o nr 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9.

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 2 grudnia 2021 r. sygn. akt I Sa/Sz 717/21 wystąpienie o wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest prostym wykonywaniem prawa własności i nie może być ujmowane jako aktywność profesjonalnego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 30 kwietnia 2021 r. sygn. akt I FSK 1269/18, w którym wskazał, że: „podział nieruchomości gruntu oraz uzyskanie w 2017 r. decyzji o warunkach zabudowy dla sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jeszcze nie przesądzały o tym, że skarżąca podjęła zawodową aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami stanowiących jej własność”.

W ocenie NSA przy ocenie działalności osoby sprzedającej nieruchomości należy uwzględniać działania na poszczególnych etapach aktywności sprzedającego w ich całokształcie, a nie wyłącznie osobno. Należy przede wszystkim mieć na uwadze te elementy, które łączą się z nakładami inwestycyjnymi wykraczającymi poza standardowe działania zarządu majątkiem prywatnym.

Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 października 2021 r. sygn. akt I FSK 102/18 czy w wyroku z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt I FSK 1589/18 oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w wyroku z dnia 27 czerwca 2024r. sygn. akt I SA/Ke 219/24, w którym: „Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy, wedle których dokonując kwalifikacji działalności związanej z obrotem nieruchomościami w celu oceny możliwości zaliczenia jej do działalności gospodarczej, należy uwzględnić, że przed sprzedażą nieruchomości właściciel może podejmować działania przygotowawcze, np. wystąpić o zatwierdzenie podziału nieruchomości na mniejsze działki budowlane i doprowadzenie do wydzielenia działki pod drogę oraz inicjować postępowania administracyjne w sprawie zmiany funkcji nieruchomości z rolnej na budowlaną. Tego rodzaju działania oraz ilość wydzielonych działek, same przez się nie dają podstaw do zakwalifikowania, że są one typowe dla działań „handlowca”, a więc podatnika podatku VAT (wyrok NSA z: 24 marca 2023 r., I FSK 2068/22; 17 marca 2023 r., I FSK 2290/18; 8 grudnia 2022 r., I FSK 863/19; 28 sierpnia 2020 r., I FSK 2036/17)”. 

W niniejszej sprawie jak wskazano wcześniej działka nr 1 nie była nabyta z intencją inwestycji na przyszłość, nie była wykorzystywana w działalności gospodarczej, nie stanowiła źródła innego przychodu przez wszystkie lata posiadania tj. ponad 17 lat. Opisany grunt wykorzystywała do celów rekreacyjno-wypoczynkowych oraz jako ogródek przydomowy do uprawy warzyw. Nie podejmowała czynności mogących podnieść wartość nieruchomości. Nieruchomość nie była i nie będzie wykorzystywana do żadnej działalności zarobkowej, nie była i nie będzie udostępniana osobom trzecim. W związku z planowaną sprzedażą nie udzieliła pełnomocnictwa ani prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, jak również nie zawierała umów przedwstępnych na sprzedaż działek nr 3, 4, 5 i 6 oraz działki nr 8 na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości w myśl art. 93 ust. 2a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1145 ze zm.) zgodnie z warunkami wynikającymi z decyzji Prezydenta Miasta (...) z dnia (...) 2026 r. nr (...) w sprawie zatwierdzenia projektu podziału.

Zatem, planowaną sprzedaż wydzielonych działek nr 3, 4, 5 i 6 oraz działki nr 8 należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Dokonując dostawy ww. działek Wnioskodawczyni będzie korzystała z przysługującego prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co oznacza, że nie wypełni przesłanek zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.p.t.u., a tym samym nie wystąpi w roli podatnika podatku od towarów i usług.

Skutkiem powyższego, transakcje związane ze zbyciem ww. działek nie będą podlegały opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej ustawą lub ustawą o VAT:

Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zwanym dalej „podatkiem”, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

W myśl art. 7 ust. 1 ustawy:

Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…).

Stosownie do art. 2 pkt 6 ustawy:

Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach, rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii.

Należy przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy.

Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym, przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia.

Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy podlega jednak opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy:

podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

W myśl art. 15 ust. 2 ustawy:

działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik.

Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym.

Analizując powyższe przepisy należy stwierdzić, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy.

Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej.

W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności.

W tym miejscu podkreślić należy, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen V. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę, będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych.

Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż nieruchomości jest sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, była przedmiotem orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10).

Z ww. orzeczenia wynika m.in., że osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym tej osoby.

Ponadto, Trybunał orzekł, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych.

Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie, nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego.

Trybunał wyjaśnił, że inaczej jest w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działki, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich.

W kwestii opodatkowania planowanej sprzedaży działek gruntu, istotne jest czy w świetle zaprezentowanego opisu sprawy w celu dokonania sprzedaży tych gruntów podjęła lub podejmie Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania Panią za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż ta nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym.

Z opisu sprawy wynika, że jest Pani osobą fizyczną (emerytką) nieprowadzącą działalności gospodarczej oraz nie jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. W dniu (...) 1999 r. na podstawie Umowy działu spadku i zniesienia współużytkowania wieczystego w wyniku działu spadku i zniesienia współużytkowania wieczystego nabyła Pani do majątku prywatnego całą Nieruchomość oznaczoną numerem ewidencyjnym 1, bez obowiązku jakichkolwiek spłat na rzecz dotychczasowych współwłaścicieli. Nabycie ww. Nieruchomości nie podlegało opodatkowaniu podatkiem VAT. Nieruchomość przez cały okres stanowiła Pani majątek prywatny i była wykorzystywana na cele osobiste wypoczynkowo-rekreacyjne oraz stanowiła w części ogródek przydomowy z przeznaczeniem na uprawę warzyw na potrzeby rodziny. Nieruchomość nie była wynajmowana ani dzierżawiona zarówno w całości jak i w części, jak również nigdy nie była wykorzystywana do celów zarobkowych. Działka nr 1 nie jest objęta Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego. W związku z planowanymi zmianami przepisów dotyczących planów zagospodarowania przestrzennego wystąpiła Pani o wydanie warunków zabudowy dla działki nr 1. Prezydent Miasta w dniu (...) 2025 r. wydał decyzję o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Następnie Prezydent Miasta zatwierdził podział działki nr 1 na działki nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6, nr 7, nr 8 nr 9. Teren, na którym położone są działki nr 2 do 9 powstałe w wyniku podziału działki nr 1 nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie dokonywała Pani na działce nr 1 jak i na powstałych z jej podziału działek nr 2 do 9 i nie zamierza dokonywać występować z wnioskiem o lokalizację sieci wodociągowej i energetycznej ani o wydanie warunków technicznych przyłączenia do sieci wody i innych mediów, budowy drogi wewnętrznej, utwardzenia ww. działek, ponoszenia nakładów inwestycyjnych zwiększających atrakcyjność nieruchomości w sposób charakterystyczny dla profesjonalnych podmiotów zajmujących się obrotem nieruchomościami, zlecenia sprzedaży działek podmiotowi zajmującemu się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, działań marketingowych w celu sprzedaży działek (np. zamieszczanie ogłoszeń w internecie, reklamę w środkach masowego komunikowania itp.), nie zwierała umów przedwstępnych na sprzedaż działek nr 2 do 9 powstałych w wyniku podziału działki nr 1. Zatem wszystkie nowopowstałe działki o nr 2 do 9 z podziału działki nr 1 są nieuzbrojone. Nie była i nie jest Pani rolnikiem ryczałtowym. Płody rolne pochodzące z tej działki nie były przedmiotem sprzedaży, a tym samym nie wystąpił obowiązek ich opodatkowana podatkiem VAT. Nie udzieliła Pani jak i nie zamierza udzielać pełnomocnictw jak i innych umocowań prawnych do działania w jej imieniu w związku z transakcją sprzedaży działek. Nie posiada Pani innych działek jak innych nieruchomości przeznaczonych w przyszłości do sprzedaży. W przeszłości nie dokonywała Pani żadnych sprzedaży nieruchomości.

Przy tak przedstawionym opisie sprawy Pani wątpliwości dotyczą ustalenia kwestii czy darowizna na rzecz córki działki nr 7 będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy i należy uznać Panią za podatnika podatku VAT z tytułu tej transakcji w świetle art. 15 ust. 1 ustawy oraz czy z tytułu planowanej sprzedaży niezabudowanych działek gruntu nr 3, 4, 5 i 6 oraz działki nr 8 na rzecz właściciela sąsiedniej nieruchomości będzie Pani podatnikiem podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ww. ustawy prowadzącym działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy z tytułu tych transakcji, a tym samym ich dostawa będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Jak już wyżej wskazano, istotnym dla określenia, czy w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT - co do zasady - mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy.

Z przywołanych wyżej przepisów wynika, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez niego statusu podatnika. Warto w tym miejscu zaznaczyć, że powyższe może mieć miejsce również w odniesieniu do czynności dokonanej jednorazowo. Dla uznania czynności za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej nie ma bowiem znaczenia częstotliwość jej wykonywania, lecz okoliczności w jakich ją wykonano. Oznacza to, że w niniejszej sprawie należy przeanalizować całokształt działań jakie zostały podjęte w odniesieniu do działek będących przedmiotem sprzedaży. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga zatem oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

W przypadku osób fizycznych, które dokonują dostawy towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Bowiem, co do zasady, osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, nie są podatnikami podatku VAT.

W świetle powyższego, aby wyjaśnić wątpliwości należy w pierwszej kolejności ustalić, czy w okolicznościach niniejszej sprawy działa Pani w charakterze podatnika VAT zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy.

W kontekście powyższych rozważań istotna jest więc ocena, czy z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że podejmowała Pani działania charakterystyczne dla profesjonalnego obrotu nieruchomościami. Ocena ta winna przy tym uwzględniać, nie tylko samodzielne znaczenie poszczególnych kryteriów kwalifikacji określonych działań jako cech charakteryzujących działalność handlową, ale też brać pod uwagę całokształt tychże działań, ich wzajemne uzupełnianie się i przydatność z punktu widzenia tego rodzaju działalności gospodarczej.

Z przedstawionych okoliczności sprawy wynika, że skala zaangażowania, w odniesieniu do darowizny i sprzedaży ww. działek, nie wykracza poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W analizowanej sprawie brak jest przesłanek świadczących o takiej aktywności w przedmiocie darowizny i sprzedaży ww. działek, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Nie wystąpił bowiem taki ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądziłby, że darowizna córce działki nr 7 oraz sprzedaż działek nr 3, 4, 5, 6 i 8 wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Wprawdzie podzieliła Pani pierwotną działkę nr 1 na 8 mniejszych działek oraz wystąpiła Pani o wydanie warunków zabudowy dla działki nr 1, jednakże fakt ten nie przesądza w tej sytuacji o tym, że darowizna działki nr 7 oraz sprzedaż działek nr 3, 4, 5, 6 i 8 działek podlegać będzie opodatkowaniu. Poza ww. czynnościami nie dokonała Pani żadnych innych czynności, które świadczyłyby za uznaniem Pani za podatnika.

W związku z tak przedstawionym przez Panią opisem sprawy stwierdzić należy, że w tym konkretnym przypadku nie podjęła Pani aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców, bowiem z okoliczności sprawy wynika, że czynności poczynione w stosunku przedmiotowych działek nie wykraczają poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności w stosunku do przedmiotowych działek. Działania podjęte przez Panią należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym.

Uwzględniając przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz ww. przepisy należy stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie brak jest podstaw do uznania Pani – w związku darowizną córce działki nr 7 oraz sprzedażą działek nr 3, 4, 5, 6 i 8 – za podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie handlu nieruchomościami.

Zatem, w związku z darowizną córce działki nr 7 oraz sprzedażą działek nr 3, 4, 5, 6 i 8, nie będzie działała Pani w charakterze podatnika, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy. Zatem darowiznę działki nr 7 oraz sprzedaż działek nr 3, 4, 5, 6 i 8, w analizowanej sprawie, należy uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Wobec powyższego zamierzona przez Panią darowizna działki nr 7 oraz sprzedaż działek nr 3, 4, 5, 6 i 8 nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Reasumując, w związku darowizną córce działki nr 7 oraz sprzedażą działek nr 3, 4, 5, 6 i 8 nie występuje/nie wystąpi Pani w charakterze podatnika podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Zatem darowizna córce działki nr 7 oraz sprzedaż działek nr 3, 4, 5, 6 i 8 nie stanowi/nie będzie stanowić czynności podlegającej opodatkowaniu, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy

Z uwagi na powyższe, powołany przez Panią przepis art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy o VAT nie będzie miał zastosowania w sprawie.

Zatem Pani stanowisko w zakresie pytania nr 1 i nr 2 należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Zauważam, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia przyszłego. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, wydana interpretacja traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.