0111-KDIB2-3.4015.292.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 13 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych czasowego przechowania środków pieniężnych męża, który nie posiada konta bankowego, na koncie bankowym żony.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2018 r. zawarła Pani związek małżeński. Przed zawarciem małżeństwa ustanowiła Pani wraz z mężem ustrój rozdzielności majątkowej. Pomimo rozdzielności majątkowej prowadzi Pani razem z mężem wspólne gospodarstwo domowe. W 2026 r. została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny wierzytelność w wysokości 74 700,96 złotych (słownie: siedemdziesiąt cztery tysiące siedemset złotych 96/100) oraz wierzytelność w wysokości 1 600,00 zł (słownie: tysiąc sześćset złotych 00/100) z tytułu zachowku przysługująca Pani mężowi, jednak została ona przekazana na Pani numer rachunku bankowego (pierwsza kwota – (…) 2026 r., druga – (…) 2026 r.) ponieważ Pani mąż nie posiada rachunku bankowego. Celem zdarzenia nie było faktyczne przysporzenie na Pani rzecz ani Pani obdarowanie. Odbiór środków przez Panią miał charakter wyłącznie techniczny i służył umożliwieniu odbioru wierzytelności oraz czasowemu przechowaniu środków do momentu ich rozdysponowania zgodnie z wolą Pani męża. Pełni Pani jedynie rolę dysponenta środków wyłącznie na rzecz Pani męża i zgodnie z jego dyspozycjami. Środki z tego tytułu będą przeznaczane na zaspokajanie potrzeb Pani męża poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, jak również poprzez dokonywanie wypłat gotówkowych przekazywanych bezpośrednio do rąk Pani męża.

Pytanie w zakresie podatku od spadków i darowizn

Czy otrzymanie przez Panią, na Pani rachunek bankowy, środków pieniężnych należących do Pani męża w łącznej kwocie 76 300,96 zł, przeznaczonych na potrzeby Pani męża, w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej, podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn? (pytanie oznaczone we wniosku nr 1)

Pani stanowisko w sprawie w zakresie podatku od spadków i darowizn

Pani zdaniem, otrzymanie przez Panią, na Pani rachunek bankowy, środków pieniężnych należących do Pani męża w łącznej kwocie 76 300,96 zł, przeznaczonych na potrzeby Pani męża, w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn; stanowi tylko czynność techniczną służącą odbiorowi wierzytelności przysługującej Pani mężowi. Nie jest bowiem to żadna z czynności wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: darowizny, polecenia darczyńcy.

Jako, że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia „darowizna” należy odwołać się do odpowiednich przepisów Kodeksu cywilnego.

Na podstawie art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę.

Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.

Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.

W myśl art. 890 § 1 cyt. Kodeksu, oświadczenie darczyńcy powinno być złożone w formie aktu notarialnego. Jednakże umowa darowizny zawarta bez zachowania tej formy staje się ważna, jeżeli przyrzeczone świadczenie zostało spełnione.

Przepisy Kodeksu cywilnego przewidują zatem szczególną formę dla umowy darowizny; umowa taka – pod rygorem nieważności powinna zostać sporządzona w formie aktu notarialnego.

Niezachowanie tej formy nie powoduje nieważności umowy tylko wówczas, gdy darowizna została spełniona.

Jak stanowi natomiast art. 889 Kodeksu cywilnego nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:

1)  gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu,

2)  gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób, że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nie nabyte.

Zatem daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy tegoż zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego, pod warunkiem, że czynność ta nie została wymieniona w treści cytowanego art. 889 ustawy.

Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy, obowiązek podatkowy powstaje: przy nabyciu w drodze darowizny – z chwilą złożenia przez darczyńcę oświadczenia w formie aktu notarialnego, a w razie zawarcia umowy bez zachowania przewidzianej formy – z chwilą spełnienia przyrzeczonego świadczenia; jeżeli ze względu na przedmiot darowizny przepisy wymagają szczególnej formy dla oświadczeń obu stron, obowiązek podatkowy powstaje z chwilą złożenia takich oświadczeń.

Należy zauważyć, że – co do zasady – darowizna podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn. Wysokość podatku od spadków i darowizn ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Zaliczenie do jednej z trzech grup podatkowych odbywa się w zależności od jego stopnia pokrewieństwa albo powinowactwa z osobą, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej.

Na podstawie art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy, wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

Zgodnie z treścią art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, do poszczególnych grup podatkowych zalicza się: do grupy I – małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.

Natomiast zgodnie z art. 4a ust. 1 ww. ustawy, zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli:

1)  zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2-5, 7 i 8 oraz ust. 2, a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia – w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4, oraz

2)  w przypadku gdy przedmiotem nabycia tytułem darowizny lub polecenia darczyńcy są środki pieniężne, a wartość majątku nabytego łącznie od tej samej osoby w okresie 5 lat poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, doliczona do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych, przekracza kwotę określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 – udokumentują ich otrzymanie dowodem przekazania na rachunek płatniczy nabywcy, na jego rachunek, inny niż płatniczy, w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.

Zgłoszenie o nabyciu rzeczy i praw majątkowych powinno być dokonane na formularzu SD-Z2 określonym przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 20 listopada 2015 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 2060).

Zgodnie z art. 4a ust. 3 ww. ustawy, w przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-2, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.

Przy czym, w myśl art. 4a ust. 4 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek zgłoszenia nie obejmuje przypadków, gdy:

1)  wartość majątku nabytego łącznie od tej samej osoby lub po tej samej osobie w okresie 5 lat, poprzedzających rok, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, doliczona do wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych, nie przekracza kwoty określonej w art. 9 ust. 1 pkt 1 lub

2)  nabycie następuje na podstawie umowy zawartej w formie aktu notarialnego albo w tej formie zostało złożone oświadczenie woli jednej ze stron.

Natomiast art. 4 ust. 4 ww. ustawy stanowi, że zwolnienia określone w ust. 1 oraz art. 4a i art. 4b stosuje się, jeżeli w chwili nabycia nabywca posiadał obywatelstwo polskie lub obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium takiego państwa.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że posiada Pani wraz z mężem rozdzielność majątkową. Na Pani rachunek bankowy wpłynęły środki z tytułu zachowku przysługujące Pani mężowi, ponieważ Pani mąż nie posiada rachunku bankowego. Celem zdarzenia nie było faktyczne przysporzenie na Pani rzecz, a stanowiło jedynie czynność techniczną umożliwiająca odbiór wierzytelności. Środki z tego tytułu będą przeznaczane na zaspokajanie potrzeb Pani męża poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez męża towary i usługi, jak również poprzez dokonywanie wypłat gotówkowych przekazywanych bezpośrednio do rąk Pani męża.

Kwestie stosunków majątkowych w małżeństwie reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy.

Stosownie do art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Obowiązek ten – jako wynikający z przepisu powszechnie obowiązującego – powstaje z chwilą zawarcia małżeństwa i gaśnie z chwilą jego ustania, orzeczenia separacji lub unieważnienia. Rodzaj i zakres potrzeb, które powinny zostać zaspokojone, zależą od uzasadnionych indywidualnych okoliczności dotyczących każdego z członków rodziny.

W związku z powyższym należy stwierdzić, że skoro w omawianej sprawie – jak Pani wskazała we wniosku – sam fakt posiadania rachunku bankowego, przy istniejącej rozdzielności majątkowej małżeńskiej, nie oznacza, że uprawnienie do dysponowania środkami pochodzącymi z odrębnych majątków jest darowizną, a Pani intencją i Pani męża jest zaspokajanie potrzeb Pani męża z tego tytułu poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, jak również poprzez dokonywanie wypłat gotówkowych przekazywanych bezpośrednio do rąk Pani męża, a nie wzbogacenie się Pani, to w świetle powołanych przepisów prawa, brak jest podstaw do stwierdzenia, że przekazanie środków pieniężnych należących do Pani męża na Pani rachunek bankowy powoduje powstanie jakichkolwiek obowiązków podatkowych na gruncie podatku od spadków i darowizn.

Należy bowiem nadmienić, że posiadanie rachunku bankowego nie przesądza o własności środków znajdujących się na tym rachunku. Tym samym, jedynie zawarcie umowy darowizny i/lub faktyczne przekazanie środków finansowych przez Pani męża na Pani rzecz (w celu wzbogacenia się) wiązałoby się z koniecznością dokonania – dla celów zachowania zwolnienia z opodatkowania – zgłoszenia otrzymania darowizny przekraczającej kwotę wolną od podatku, na formularzu SD-Z2. Tak długo jak taka umowa nie zostanie zawarta lub nie dojdzie do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego (przedmiot darowizny nie zostanie faktycznie wydany – co oznacza, że środki finansowe znajdujące się na Pani rachunku bankowym z tego tytułu nie staną się Pani własnością, to brak jest podstaw do zastosowania przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. To oznacza, że skoro nie dochodzi do aktu darowizny, bo jak Pani twierdzi – sam fakt posiadania konta bankowego przy istniejącej rozdzielności majątkowej małżeńskiej, nie oznacza, że uprawnienie do dysponowania środkami pieniężnymi pochodzącymi z odrębnych majątków jest darowizną, to nie będzie Pani zobowiązana do składania zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-Z2 w celu skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn, bowiem brak jest przedmiotu zwolnienia (brak jest nabycia tytułem darowizny).

Z uwagi na zakres tej interpretacji, przywołałem powyżej tylko tę część Pani stanowiska, która odnosi się do zagadnienia dotyczącego podatku od spadków i darowizn.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlega nabycie na podstawie tytułów ściśle w ustawie określonych. Jednym z takich tytułów jest darowizna, do której Pani się odwołuje.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie definiuje pojęcia „darowizna”, należy więc odwołać się do odpowiednich przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.

Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Jak stanowi natomiast art. 890 § 1 i Kodeksu cywilnego:

Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Z opisu wniosku wynika, że posiada Pani z mężem rozdzielność majątkową. Pomimo rozdzielności majątkowej prowadzi Pani razem z mężem wspólne gospodarstwo domowe. W 2026 r. została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny wierzytelność w łącznej wysokości 76 300,96 zł z tytułu zachowku przysługującego Pani mężowi. Kwota ta została przekazana na Pani rachunek bankowy, ponieważ Pani mąż nie posiada rachunku bankowego. Celem zdarzenia nie było faktyczne przysporzenie na Pani rzecz, ani Pani obdarowanie. Odbiór środków przez Panią miał charakter wyłącznie techniczny i służył umożliwieniu odbioru wierzytelności oraz czasowemu przechowaniu środków do momentu ich rozdysponowania zgodnie z wolą Pani męża. Pełni Pani jedynie rolę dysponenta środków wyłącznie na rzecz Pani męża i zgodnie z jego dyspozycjami. Środki z tego tytułu będą przeznaczane na zaspokajanie potrzeb Pani męża poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, jak również poprzez dokonywanie wypłat gotówkowych przekazywanych bezpośrednio do rąk Pani męża. Tym samym nie będą one stanowiły Pani wzbogacenia się. Czynność techniczna polegająca na wpływie wierzytelności przysługującej Pani mężowi na Pani rachunek bankowy nie jest żadną z czynności wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Sam fakt posiadania rachunku bankowego, przy istniejącej rozdzielności majątkowej małżeńskiej, nie oznacza, że uprawnienie do dysponowania środkami pochodzącymi z odrębnych majątków jest darowizną. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia, że przekazanie środków pieniężnych należących do Pani męża na Pani rachunek bankowy powoduje powstanie jakichkolwiek obowiązków podatkowych na gruncie podatku od spadków i darowizn.

Zgodnie z art. 835 ww. ustawy Kodeks cywilny:

Jak już wcześniej wskazano, opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn podlegają wyłącznie nabycia, które zostały enumeratywnie wymienione w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, tj. takie, których skutkiem jest nieodpłatne nabycie rzeczy lub praw majątkowych przez osoby fizyczne. Czynność techniczna polegająca na wpływie wierzytelności przysługującej Pani mężowi na Pani rachunek bankowy – jak sama Pani wskazała – nie jest żadną z czynności (nabyć) wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Nie stanowi też ona faktycznego przysporzenie na Pani rzecz ani Pani obdarowania.

Z treści wniosku wynika, że środki pieniężne należące do Pani męża, które zostały przekazane na Pani numer rachunku bankowego (ponieważ Pani mąż go nie posiadał) nie stanowią faktycznego przysporzenie na Pani rzecz, ani Pani obdarowania. Odbiór środków przez Panią miał – jak wynika z wniosku – wyłącznie charakter techniczny i służył umożliwieniu odbioru wierzytelności oraz czasowemu przechowaniu środków do momentu ich rozdysponowania zgodnie z wolą Pani męża.

Skoro w analizowanej sprawie – jak Pani twierdzi – nie doszło do aktu darowizny czy też innego rodzaju przysporzenia na Pani rzecz, to przekazanie środków pieniężnych należących do Pani męża na Pani rachunek bankowy, przy rozdzielności majątkowej, nie powoduje powstania po Pani stronie obowiązku podatkowego na gruncie podatku od spadków i darowizn. Tym samym, nie będzie Pani zobowiązana do składania zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-Z2 w celu skorzystania ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn (na który powołuje się Pani we wniosku) bowiem jak sama Pani wskazała, brak jest przedmiotu zwolnienia czyli nabycia tytułem darowizny. Dlatego też w interpretacji pominięto analizę zwolnienia wynikająca z art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów podatkowych w stosunku do Pani; nie wywiera skutku prawnego dla Pani męża.

Ta interpretacja stanowi ocenę Pani stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie – interpretacja znak: 0111-KDIB2-3.4014.353.2026.1.BD.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.