0111-KDIB2-3.4015.238.2026.2.ASZ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

12 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych otrzymania środków pieniężnych od osoby uprawnionej do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Uzupełnił go Pan - w odpowiedzi na wezwanie 6 lipca2026 r. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis zdarzenia przyszłego (doprecyzowany w uzupełnieniu)

Wnioskodawca jest osobą fizyczną, podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu; nie prowadzi jednoosobowej działalności gospodarczej wpisanej  w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej.

Sprawa dotyczy potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, realizowanego na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U.2017.2097 t.j. z dnia 2017.11.13 dalej jako: „ustawa zabużańska”).

Współwłaścicielami pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości, która była położona w (…) („Nieruchomość pozostawiona”) było rodzeństwo A.A. („Właściciel mienia nr 1”) oraz B.B. („Właściciel mienia nr 2”) w udziałach po 1/2 (jedna druga).

A.A. i B.B. nabyli Nieruchomość pozostawioną w ramach spadku po swym dziadku C.C. a to na postawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego (…) z (…) 2013 r., sygn. akt: (…), zgodnie z którym spadek po C.C. nabyły wnuki: A.A. i B.B. po 1/2 każde z nich. A.A. i B.B. nie dokonywali zniesienia współwłasności Nieruchomości pozostawionej.

A.A. i B.B zwani dalej jako „Właściciele Nieruchomości pozostawionej”.

Wnioskodawca jest spadkobiercą w całości po swej matce - Właścicielu nr 1 - A.A. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w (…) z (…) 2002 r. sygn. akt: (…).

Spadek po Właścicielu nr 2 - B.B. na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w (…) z (…) 1984 r., sygn. akt: (…) nabyli: żona D.D., córka E.E. oraz córka F.F. po 1/3 każda z nich. Spadek po D.D. na podstawie notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia z (…) 2014 r., rep (…), nabyły córki E.E. i F.F. po 1/2 (jednej drugiej) każda z nich.

Na podstawie wskazanych postanowień spadkowych wynika, że: Wnioskodawcy przysługuje udział wynoszący 1/2 w rekompensacie za Nieruchomość pozostawioną, E.E. przysługuje udział wynoszący 1/4 w rekompensacie za Nieruchomość pozostawioną, F.F. przysługuje udział wynoszący 1/4 w rekompensacie za Nieruchomość pozostawioną.

W toku postępowania administracyjnego prowadzonego przez Wojewodę (…), znak sprawy (…), działając na podstawie art. 3 ust. 2 ww. ustawy zabużańskiej, Wnioskodawca (…) 2015 r. przed notariuszem (…) z Kancelarii Notarialnej w (…) złożył oświadczenie, w którym wskazał Panią E.E., jako osobę uprawnioną do realizacji prawa do rekompensaty za swój udział wynoszący 1/2 (jedna druga) odziedziczony po A.A.

Decyzją z (…) 2026 r., znak (…), Wojewoda (…) w pkt I.1. potwierdził, że prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.A. i B.B. Nieruchomości pozostawionej przysługuje F.F. w 1/4 (jednej czwartej) części i E.E. w 3/4 (trzech czwartych), również w zakresie udziału odpowiadającego 1/2 (jednej drugiej) udziałowi Wnioskodawcy.

Natomiast w pkt II ww. decyzji Wojewoda (…) odmówił Wnioskodawcy potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez A.A. oraz B.B. Nieruchomości pozostawionej ze względu na złożenie przez Wnioskodawcę przed notariuszem (…) z Kancelarii Notarialnej w (…) skutecznego oświadczenia o wskazaniu E.E. jako osoby uprawnionej do rekompensaty.

Zatem 3/4 (trzy czwarte) przyznanej rekompensaty za Nieruchomość pozostawioną zostanie wypłacona osobie wskazanej - E.E. Następnie osoba wskazana E.E. zamierza przekazać Wnioskodawcy część otrzymanej rekompensaty odpowiadającą udziałowi Wnioskodawcy w prawie do rekompensaty. Kwota planowana do przekazania odpowiada całej kwocie rekompensaty przypadającej historycznie Wnioskodawcy, a więc udziałowi 1/2 (jedna druga) w Nieruchomości pozostawionej.

Wnioskodawca nie zawierał z osobą wskazaną E.E. umowy darowizny ani umowy przeniesienia prawa do rekompensaty. Wskazanie osoby uprawnionej miało charakter organizacyjny i służyło uproszczeniu postępowania administracyjnego i oparte zostało o art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej, zgodnie z którym: „W przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony w art. 2 pkt 2. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.”

Wymóg określony w art. 2 pkt 2 ustawy zabużańskiej dotyczy posiadania obywatelstwa polskiego. Wnioskodawca spełnia ten wymóg.

Pytanie

Czy środki pieniężne otrzymane przez Wnioskodawcę od E.E. - osoby wskazanej jako uprawniona do realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, odpowiadające udziałowi Wnioskodawcy w prawie do rekompensaty wynikającemu z dziedziczenia oraz wcześniejszych ustaleń pomiędzy współuprawnionymi stanowi nabycie tytułem darowizny w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn?

Pana stanowisko w sprawie

Pana zdaniem, przekazanie na Pana rzecz przez osobę, przez Pana wskazaną na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej, - E.E. części rekompensaty przyznanej tej osobie przez Wojewodę Śląskiego, odpowiadającej Pana udziałowi wynikającemu z dziedziczenia, nie stanowi nabycia tytułem darowizny w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a tym samym nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym nie dochodzi do nieodpłatnego przysporzenia kosztem majątku osoby wskazanej.

Osoba wskazana nie przekazuje Panu własnego majątku, lecz część rekompensaty otrzymanej od Skarbu Państwa, odpowiadającą Pana udziałowi wynikającemu z dziedziczenia.

Przekazanie środków stanowi rozliczenie pomiędzy współuprawnionymi do rekompensaty oraz wykonanie wcześniejszych ustaleń dotyczących sposobu realizacji prawa do rekompensaty.

Wskazał, że był Pan osobą uprawnioną do rekompensaty na podstawie ustawy zabużańskiej. Dokonane przez Pana na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy zabużańskiej oświadczenie z podpisem notarialnie poświadczonym o wskazaniu E.E., jako uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty za Pana udział w prawie do rekompensaty, nie oznaczało zrzeczenia się prawa do rekompensaty ani definitywnej rezygnacji z udziału w tym prawie.

Ponadto zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. prawo do rekompensaty jest niezbywalne.

Wojewoda Śląski odmawiając Panu w decyzji (…) 2026 r., znak (…), prawa do rekompensaty, jednocześnie przyznał osobie wskazanej - E.E. prawo do rekompensaty również w zakresie udziału przypadającego Panu, czego nie mógłby uczynić, gdyby nie spełnił Pan wymogów do uzyskania prawa do rekompensaty, bowiem w takim przypadku nie mógłby wskazać oświadczeniem E.E. jako osoby uprawnionej do uzyskania prawa do rekompensaty za Pana udział.

NSA w wyroku z 26 stycznia 2024 r. I OSK 1788/20 wskazał, iż skutkiem wskazania nie jest bowiem zbycie uprawnienia po stronie osoby wskazującej, lecz wybór jednego lub kilku spośród pozostałych uprawnionych, na rzecz których nastąpić ma realizacja posiadanego przez osobę wskazującą uprawnienia (por. wyrok NSA z 24 września 2019 r. I OSK 2808/17). Na powyższe wskazuje treść art. 4 ustawy zabużańskiej, zgodnie z którym prawo do rekompensaty jest niezbywalne. Równocześnie wskazać należy, iż doktryna rozróżnia wyszczególnione w tej ustawie pojęcie „wskazania” od „zrzeczenia się” wskazując, iż użyte w ustawie „wskazanie” nie jest zrzeczeniem się prawa do rekompensaty. Instytucja wskazania nie podlega regułom prawa cywilnego określonym  w art. 509 i następnie k.c. o przelewie wierzytelności. W związku z czym wskazanie jednego uprawnionego nie może być traktowane jako zbycie prawa w rozumieniu cywilnoprawnym przez pozostałych spadkobierców. Wskazanie należy traktować nie jako umowę między uprawnionymi, lecz jednostronne oświadczenie woli dokonane causa donandi lub tytułem rozliczeń wynikających ze zdarzeń przeszłych lub jakich dokonają te osoby w przyszłości. Współwłaściciele pozostawionej nieruchomości albo spadkobiercy takiego właściciela nie pozostają wobec siebie w relacji podmiotów mających cywilnoprawne udziały w prawie do rekompensaty. Jest to zatem sytuacja, w której w tej samej sprawie administracyjnej, w której przedmiotem jest jedno uprawnienie, występuje więcej niż jeden podmiot uprawniony (por. wyrok NSA z 9 września 2020 r., I OSK 1395/20).

Przekazane środki będą odpowiadały udziałowi w rekompensacie należnej Panu, nie będą stanowiły odrębnego przysporzenia majątkowego.

Dla oceny skutków na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn istotne jest wyłącznie ustalenie, czy dochodzi do nieodpłatnego przysporzenia kosztem majątku osoby wskazanej.  W Pana ocenie, taka sytuacja nie zachodzi.

Pana stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 2017 r., sygn. II FSK 1704/15, w którym NSA uznał, że przekazanie środków przez osobę wskazaną osobie wskazującej nie stanowi darowizny, gdyż brak jest elementu causa donandi charakterystycznego dla umowy darowizny. Sąd przyjął, że mamy do czynienia z rozliczeniem pomiędzy współuprawnionymi do rekompensaty, a nie z nieodpłatnym przysporzeniem.

W konsekwencji planowane przekazanie środków nie mieści się w katalogu tytułów nabycia określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn i nie będzie podlegało opodatkowaniu tym podatkiem.

W związku z powyższym wnosi Pan o potwierdzenie, że otrzymanie od osoby wskazanej części rekompensaty opisanej we wniosku nie stanowi nabycia tytułem darowizny i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

 

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn  (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;

2) darowizny, polecenia darczyńcy;

3) zasiedzenia;

4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;

5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;

6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Stosownie do art. 1 ust. 2 ww. ustawy:

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że katalog tytułów nabycia podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn określony w art. 1 ust. 1 i 2 cyt. ustawy jest katalogiem zamkniętym. Wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych stanowią jedyne przypadki podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji darowizny (do której się Pan odwołuje), w związku z tym należy sięgnąć do odpowiednich przepisów uregulowanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 1071 ze zm.).

Zgodnie z art. 888 § 1 ustawy Kodeks cywilny:

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu w postaci świadczenia wzajemnego i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Darowizna jest więc czynnością, której celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego (świadczenie musi wzbogacić obdarowanego), a zobowiązanie darczyńcy musi być zamierzone jako nieodpłatne.

Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Stosownie do treści art. 890 § 1 Kodeksu cywilnego:

Zatem daną czynność można uznać za darowiznę, jeżeli posiada cechy tegoż zobowiązania, tzn. gdy zostanie złożone oświadczenie darczyńcy o przekazaniu darowizny oraz oświadczenie obdarowanego o jej przyjęciu, a ponadto czynność ta musi polegać na nieodpłatnym świadczeniu darczyńcy (kosztem jego majątku) na rzecz obdarowanego, pod warunkiem, że czynność ta nie została wymieniona w treści art. 889 ustawy.

 

Wg tego przepisu (art. 889 Kodeksu cywilnego):

Nie stanowią darowizny następujące bezpłatne przysporzenia:

1) gdy zobowiązanie do bezpłatnego świadczenia wynika z umowy uregulowanej innymi przepisami kodeksu;

2) gdy kto zrzeka się prawa, którego jeszcze nie nabył albo które nabył w taki sposób, że w razie zrzeczenia się prawo jest uważane za nienabyte.

Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że jest Pan spadkobiercą Pani A.A., która była współwłaścicielką nieruchomości pozostawionej poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, położonej w (…), nabytej przez nią w drodze spadku po C.C. W toku postępowania prowadzonego przez Wojewodę (…) na podstawie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, złożył Pan - na podstawie art. 3 ust. 2 tej ustawy - oświadczenie o wskazaniu Pani E.E. jako osoby uprawnionej do realizacji prawa do rekompensaty w zakresie udziału odpowiadającego Pana udziałowi odziedziczonego po Pani A.A. Decyzją Wojewody (…) z (…) 2026 r. potwierdzono prawo do rekompensaty Pani E.E. (w odpowiednim udziale obejmującym również udział wynikający z Pana oświadczenia) oraz F.F., natomiast Panu odmówiono potwierdzenia prawa do rekompensaty z uwagi na złożone oświadczenie o wskazaniu Pani E.E. jako osoby uprawnionej do rekompensaty. Pani E.E. zamierza przekazać Panu część otrzymanej rekompensaty odpowiadającą Panu udziałowi w prawie do rekompensaty. Nie zawierał Pan z Panią E.E. umowy darowizny ani umowy przeniesienia prawa do rekompensaty. Podaje Pan, że wskazanie osoby uprawnionej miało charakter organizacyjny i służyło uproszczeniu postępowania administracyjnego.

Stosownie do art. 2 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2097):

Prawo do rekompensaty przysługuje właścicielowi nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli spełnia on łącznie następujące wymogi:

1) był w dniu 1 września 1939 r. obywatelem polskim i miał miejsce zamieszkania na byłym terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu przepisów:

    a) art. 3 ustawy z dnia 2 sierpnia 1926 r. o prawie właściwym dla stosunków prywatnych wewnętrznych (Dz.U. poz. 580) lub

    b) art. 24 Kodeksu Postępowania Cywilnego (Dz.U. z 1932 r. poz. 934), lub

    c) § 3-10 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 23 maja 1934 r. wydanego  w  porozumieniu z Ministrem Skarbu co do § 2 ust. 3-5, z Ministrem Spraw Wojskowych co do  §§ 20, 21, 22, 24 ust. 3, § 49 ust. 1 i 2, § 55 i § 56 oraz z Ministrem Spraw Zagranicznych co do  § 18 ust. 1 i 2, § 51 i § 55, o meldunkach i księgach ludności (Dz.U. poz. 489)

            - oraz opuścił byłe terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z przyczyn, o których mowa w art. 1, lub  z tych przyczyn nie mógł na nie powrócić;

2) posiada obywatelstwo polskie.

 

Na podstawie art. 3 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej:

 1. W przypadku gdy nieruchomości pozostawione poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej były przedmiotem współwłasności, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim współwłaścicielom, spełniającym wymogi określone w art. 2, albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych współwłaścicieli. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo  przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.

 2. W przypadku śmierci właściciela nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, prawo do rekompensaty przysługuje wszystkim spadkobiercom albo niektórym z nich, wskazanym przez pozostałych spadkobierców, jeżeli spełniają wymóg określony  w art. 2 pkt 2. Wskazanie osoby uprawnionej do rekompensaty następuje przez złożenie oświadczenia z podpisem poświadczonym notarialnie lub przed organem administracji publicznej albo przez złożenie oświadczenia w polskiej placówce konsularnej.

 

W myśl art. 4 ww. ustawy:

Prawo do rekompensaty potwierdzone na podstawie niniejszej ustawy albo odrębnych przepisów jest niezbywalne.

 

Stosownie do brzmienia art. 5 cyt. ustawy:

    1. Potwierdzenie prawa do rekompensaty następuje na wniosek osoby ubiegającej się o potwierdzenie tego prawa, złożony nie później niż do dnia 31 grudnia 2008 r.

    2. Wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty w przypadkach, o których mowa w art. 3, składa współwłaściciel lub spadkobierca, lub wskazana osoba uprawniona do rekompensaty.

    3. Prawo do rekompensaty potwierdza, w drodze decyzji:

          1) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania wnioskodawcy będącego właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej albo 

          2) wojewoda właściwy ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania osoby będącej właścicielem nieruchomości pozostawionych poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli  o zaliczenie ubiegają się spadkobiercy tej osoby, albo     

          3) wojewoda właściwy ze względu na miejsce zamieszkania jednego z wnioskodawców wskazanego przez pozostałych, jeżeli współwłaściciele nieruchomości mieszkają lub mieszkali w różnych województwach, albo

          4) wojewoda właściwy ze względu na miejsce złożenia wniosku, jeżeli nie można określić właściwości zgodnie z pkt 1-3.

    4. Wojewoda, do którego wpłynął wniosek o potwierdzenie prawa do rekompensaty, zawiadamia  o wszczęciu postępowania wojewodów właściwych ze względu na miejsce zamieszkania pozostałych współwłaścicieli lub spadkobierców, lub wskazanych osób uprawnionych do rekompensaty.

Jak wynika z powołanych powyżej przepisów ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej prawo do rekompensaty jest wspólnym uprawnieniem spadkobierców. Ustawodawca przewidział szczególne rozwiązanie, zgodnie z którym spadkobiercy – bez konieczności przeprowadzania działu spadku - mogą uzgodnić, który z nich będzie realizował przysługujące im wspólne prawo do rekompensaty. W tym celu mogą wskazać jednego ze spadkobierców jako osobę uprawnioną do realizacji tego prawa.

Oznacza to, że poprzez złożenie oświadczenia, o którym mowa w art. 3 ust. 2 ustawy o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, spadkobierca dysponuje przysługującym mu udziałem w prawie do rekompensaty. Jednocześnie wskazanie osoby uprawnionej nie oznacza jeszcze realizacji prawa do rekompensaty ani otrzymania świadczenia przewidzianego ustawą zabużańską.

W konsekwencji realizacja prawa do rekompensaty następuje na rzecz osoby wskazanej w decyzji wydanej na podstawie ustawy zabużańskiej. To ta osoba uzyskuje świadczenie przewidziane tą ustawą. W omawianej sprawie środki pieniężne, które Pan otrzyma, nie będą wypłacone Panu w wykonaniu decyzji wydanej na podstawie ustawy zabużańskiej. Otrzyma je Pan od Pani E.E. po wypłacie rekompensaty dokonanej na jej rzecz.

Jak wskazano powyżej, katalog tytułów nabycia podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn, określony w art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, jest katalogiem zamkniętym. Zatem tylko wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn

Wskazał Pan, że nie zawierał Pan z Panią E.E. umowy darowizny ani umowy przeniesienia prawa do rekompensaty. Z treści wniosku nie wynika również, aby nabycie przez Pana ww. środków pieniężnych miało nastąpić na podstawie któregokolwiek z tytułów nabycia określonych w ustawie o podatku od spadków i darowizn.

Skoro zatem przekazanie przez Panią E.E. środków pieniężnych, istotnie nie nastąpi na podstawie żadnego z tytułów określonych w art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, to nabycie przez Pana ww. środków nie będzie podlegało opodatkowaniu tym podatkiem. Tym samym, nie spowoduje po Pana stronie powstania obowiązku w podatku od spadków i darowizn oraz zobowiązania do zapłaty tego podatku.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

 

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.