0111-KDIB2-3.4015.235.2026.1.JKU

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

 

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

11 czerwca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 9 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nabycia spadku po obywatelu Francji. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pani obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej, dotychczas głównie mieszkającą we Francji. W obecnie toczącym się postępowaniu spadkowym przed francuskim notariuszem okazało się, że jest Pani osobą wymienioną w testamencie i ma prawo do dziedziczenia nieruchomości położonej w Polsce. Spadkodawca zmarł we Francji i miał jedynie obywatelstwo Francuskie, dodatkowo nie był z Panią spokrewniony ani spowinowacony.

Z racji zawiłości prawa francuskiego i zmiany miejsca zamieszkania na Polskę musiała Pani skorzystać z usług francuskiego adwokata, który reprezentuje Panią w postępowaniu spadkowym. Z racji zapisu w testamencie przyznającego Pani nieruchomość położoną w Polsce oraz mając na uwadze gotowość do przyjęcia tego spadku, musiała Pani pokryć koszty sporządzenia opinii o wartości nieruchomości gruntowej dla potrzeb spadkowych wraz z tłumaczeniem na język francuski.

Dodatkowo francuskie prawo wymaga by, spadkobierca zapisany w testamencie, niebędący jego ustawowym spadkobiercą (tj. wstępny, zstępnym, powinowatą), wystosował do rodziny spadkodawcy pismo o formalne zatwierdzenie i wydanie zapisu testamentowego („delivrance des legs”). W związku z czym musiała Pani pokryć koszty sporządzenia i wysłania takiego pisma.

W systemie dziedziczenia we Francji istotne miejsce zajmuje instytucja „rezerwy spadkowej” (la reserve hereditaire). Jest to część majątku, która z mocy prawa musi zostać przekazana najbliższym krewnym. Tylko pozostała część, określana jako „wolny udział” (quotite disponible), może być rozdysponowana zgodnie z wolą spadkodawcy. W związku, z czym może się okazać, że odziedziczona nieruchomość przekroczy „wolny udział” i będzie Pani musiała zwrócić w formie pieniężnej nadwyżkę wartości odziedziczonej nieruchomości ustawowym spadkobiercom (w tym przypadku dzieciom spadkodawcy).

 

Pytania

 1. Czy opłaty notarialne oraz koszty (takie jak wynagrodzenie adwokata, koszty sporządzenia opinii o wartości nieruchomości gruntowej dla potrzeb spadkowych wraz z tłumaczeniem na język francuski, koszty sporządzenia i wysłania takiego pisma do ustawowych spadkobierców) poniesione przez Panią w związku z nabyciem spadku stanowią ciężar nabytego spadku, który należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn w Polsce?

 2. Czy w razie przekroczenia wartości „wolnego udziału” dziedziczonego majątku, kwota jaką będzie Pani musiała zwrócić w formie pieniężnej ustawowym spadkobiercom, stanowić będzie ciężar nabytego spadku, który należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn w Polsce?

 

Pani stanowisko w sprawie

W Pani ocenie, opłaty notarialne oraz koszty poniesione przez Panią w związku z nabyciem spadku stanowią ciężar nabytego spadku, który należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn w Polsce, gdyż do podobnego rodzaju kosztów w polskich sprawach spadkowych wprost wskazują na to przepisy.

W Pani ocenie kwota, jaką będzie Pani musiała zwrócić w formie pieniężnej ustawowym spadkobiercom, stanowić będzie ciężar nabytego spadku, który należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn w Polsce, gdyż obowiązek taki nie wynika ze stosunków prawnych istniejących za życia spadkodawcy, lecz powstaje z mocy przepisów prawa spadkowego i ponoszony jest już przez spadkobiercę. Zauważyć również należy, że ustawa o podatku od spadków i darowizn w ciężar wspomnianych kosztów wprost zalicza zachowek, a opisany mechanizm z francuskiego prawa jest bardzo podobny do tej instytucji prawa polskiego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 zdanie pierwsze ustawy o podatku od spadków i darowizn, podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego.

Z kolei art. 7 ust. 3 ww. ustawy stanowi, że do długów i ciężarów zalicza się również koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku, koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących spadków.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie określa na własne potrzeby pojęcia długów i ciężarów, niezbędne zatem jest odniesienie do znaczenia, jakie mają one w przepisach prawa cywilnego. Definicja długów i ciężarów spadkowych wynika z definicji spadku zawartej w art. 922 ustawy Kodeks cywilny. W myśl tego przepisu, do spadku należą prawa i obowiązki majątkowe spadkodawcy z wyłączeniem tych, które bądź są ściśle związane z jego osobą, bądź też przechodzą na określone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Długiem związanym z nabyciem spadku są więc obowiązki majątkowe zmarłego wynikające ze stosunków prawnych pozostających w mocy mimo jego śmierci, które z tą datą przeszły na spadkobierców. Można przyjąć, że takie długi obejmuje art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Natomiast art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, będący w znacznej mierze powtórzeniem art. 922 § 3 Kodeksu cywilnego, rozszerza ten zakres i dotyczy obciążeń, które nie wynikają ze stosunków prawnych istniejących za życia spadkodawcy, lecz powstają z mocy przepisów prawa spadkowego i ponoszonych już przez spadkobiercę.

Mając na uwadze, że spadek jest dziedziczony zgodnie z zasadami francuskimi, należy zauważyć, że podobne mechanizmy zachodzą w prawie francuskim, tj. przewiduje się obciążenie, które nie wynikają ze stosunków prawnych istniejących za życia spadkodawcy, lecz powstają z mocy przepisów prawa spadkowego i są ponoszone już przez spadkobiercę. Francuski kodeks cywilny (Code civil) nakłada na zapisobiercę obowiązek wystąpienia z żądaniem wydania majątku objętego testamentem ("delivrance des legs"). W obowiązkach spadkobierców jest również wycena majątku, czyli opłacenie rzeczoznawcy. Do tego dochodzą również opłaty notarialne oraz z racji majątku położonego w innym kraju koszty tłumaczeń.

Należy również zauważyć, że mechanizm zwrotu w formie pieniężnej nadwyżki wartości odziedziczonej nieruchomości ponad „wolny udział” (quotite disponible) ustawowym spadkobiercom jest podobny do Polskiego zachowku.

Na potwierdzenie swojego stanowiska powołała się Pani na interpretację indywidualną.

 

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

 

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):

Spadek (dziedziczenie) jest instytucją uregulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 922 § 1 tej ustawy:

Stosownie do treści art. 922 § 2 i 3 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 924 ww. ustawy:

Jak wynika z treści art. 925 Kodeksu cywilnego:

Z powołanych wyżej przepisów wynika, iż spadkobiercy w zasadzie wchodzą w sytuację prawną, w jakiej pozostawał spadkodawca. Oznacza to, że w skład spadku wchodzi ogół praw i obowiązków należących do zmarłego w chwili jego śmierci, które ze swej istoty mogą przejść na jego następców prawnych. Innymi słowy spadkobierca nabywa spadek w stanie istniejącym w chwili jego otwarcia (a zatem w chwili śmierci spadkodawcy). Masę spadkową stanowi zatem majątek, który spadkodawca posiadał w chwili śmierci.

W myśl art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Stosownie do treści art. 6 ust. 1c ww. ustawy:

W myśl art. 6 ust. 4 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

W myśl art. 7 ust 2 i 3 ww. ustawy:

Jak wynika z treści art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Stosownie do treści art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:

Stosownie do treści art. 14 ust. 3 ww. ustawy:

W myśl art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Z przedstawionego opisu zdarzenia wynika, że jest Pani obywatelką Rzeczypospolitej Polskiej. W obecnie toczącym się postępowaniu spadkowym przed francuskim notariuszem okazało się, że jest Pani osobą wymienioną w testamencie i ma prawo do dziedziczenia nieruchomości położonej w Polsce. Spadkodawca zmarł we Francji i miał jedynie obywatelstwo Francuskie, dodatkowo nie był z Panią spokrewniony ani spowinowacony. Z racji zawiłości prawa francuskiego i zmiany miejsca zamieszkania na Polskę musiała Pani skorzystać z usług francuskiego adwokata, który reprezentuje Panią w postępowaniu spadkowym. Musiała Pani pokryć koszty sporządzenia opinii o wartości nieruchomości gruntowej dla potrzeb spadkowych wraz z tłumaczeniem na język francuski. Dodatkowo francuskie prawo wymaga by, spadkobierca zapisany w testamencie, niebędący jego ustawowym spadkobiercą, wystosował do rodziny spadkodawcy pismo o formalne zatwierdzenie i wydanie zapisu testamentowego. Musiała Pani pokryć koszty sporządzenia i wysłania takiego pisma. W systemie dziedziczenia we Francji istotne miejsce zajmuje instytucja „rezerwy spadkowej”. Jest to część majątku, która z mocy prawa musi zostać przekazana najbliższym krewnym. Tylko pozostała część, określana jako „wolny udział”, może być rozdysponowana zgodnie z wolą spadkodawcy. W związku, z czym może się okazać, że odziedziczona nieruchomość przekroczy „wolny udział” i będzie Pani musiała zwrócić w formie pieniężnej nadwyżkę wartości odziedziczonej nieruchomości ustawowym spadkobiercom (dzieciom spadkodawcy).

Ma Pani wątpliwości czy opłaty notarialne oraz koszty (tj. wynagrodzenie adwokata, koszty sporządzenia opinii o wartości nieruchomości gruntowej dla potrzeb spadkowych wraz z tłumaczeniem, koszty sporządzenia i wysłania pisma do ustawowych spadkobierców) poniesione w związku z nabyciem spadku, stanowią ciężar nabytego spadku, który należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania.

Należy podkreślić, iż zapłacenie we Francji określonej kwoty podatku od spadku nie zwalnia od uiszczenia należnego podatku według prawa polskiego.

Odnosząc się do Pani wątpliwości w kwestii właściwego ustalenia podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn, należy podkreślić, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie określa na własne potrzeby pojęcia długów i ciężarów, niezbędne zatem jest odniesienie do znaczenia, jakie mają one w przepisach prawa cywilnego.

Definicja długów i ciężarów spadkowych wynika z definicji spadku zawartej w art. 922 ustawy Kodeks cywilny. W myśl tego przepisu do spadku należą prawa i obowiązki majątkowe spadkodawcy z wyłączeniem tych, które bądź są ściśle związane z jego osobą, bądź też przechodzą na określone osoby niezależnie od tego, czy są one spadkobiercami. Długiem związanym z nabyciem spadku są więc obowiązki majątkowe zmarłego wynikające ze stosunków prawnych pozostających w mocy mimo jego śmierci, które z tą datą przeszły na spadkobierców. Można przyjąć, że takie długi obejmuje art. 7 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Natomiast art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, będący w znacznej mierze powtórzeniem art. 922 § 3 Kodeksu cywilnego, rozszerza ten zakres i dotyczy obciążeń, które nie wynikają ze stosunków prawnych istniejących za życia spadkodawcy, lecz powstają z mocy przepisów prawa spadkowego i ponoszonych już przez spadkobiercę.

Do długów i ciężarów zalicza się również:

   - koszty leczenia i opieki w czasie ostatniej choroby spadkodawcy, jeżeli nie zostały pokryte za jego życia i z jego majątku,

   - koszty pogrzebu spadkodawcy, łącznie z nagrobkiem, w takim zakresie, w jakim koszty te odpowiadają zwyczajom przyjętym w danym środowisku, jeżeli nie zostały pokryte z majątku spadkodawcy, z zasiłku pogrzebowego lub nie zostały zwrócone w innej formie,

   - oraz koszty postępowania spadkowego, wynagrodzenie wykonawcy testamentu, obowiązki wykonania zapisów i poleceń zamieszczonych w testamencie, wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczące spadków.

Tym samym, odliczeniu od podstawy opodatkowania jako długi i ciężary, o których stanowi art. 7 ust. 1-3, mogą podlegać poniesione przez Panią opłaty notarialne oraz koszty (tj. wynagrodzenie adwokata, koszty sporządzenia opinii o wartości nieruchomości gruntowej dla potrzeb spadkowych wraz z tłumaczeniem, koszty sporządzenia i wysłania pisma do ustawowych spadkobierców) poniesione w związku z nabyciem spadku.

Ma Pani również wątpliwość czy w razie przekroczenia wartości „wolnego udziału” dziedziczonego majątku, kwota jaką będzie Pani musiała zwrócić w formie pieniężnej ustawowym spadkobiercom, będzie stanowić ciężar nabytego spadku, który należy uwzględnić przy ustalaniu podstawy opodatkowania.

W polskim systemie prawnym nie ma instytucji, która w pełni odpowiadałaby francuskiemu pojęciu „wolnego udziału”. Instytucją najbardziej zbliżoną do opisanej przez Panią procedury dziedziczenia przez spadkobiercę testamentowego i zachowania „rezerwy spadkowej” (możliwość rozdysponowania przez spadkodawcę tylko „wolnego udziału”) w polskim prawie spadkowym jest instytucja zachowku uregulowana w art. 991 Kodeksu cywilnego.

Stosownie do treści art. 991 Kodeksu cywilnego:

W myśl przepisu art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn do długów i ciężarów zalicza się m. in. wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z przepisów Kodeksu cywilnego dotyczące spadków.

Zatem skoro ustawodawca określił, iż do długów i ciężarów spadku można zaliczyć wypłaty z tytułu zachowku oraz inne obowiązki wynikające z Kodeksu cywilnego dotyczące spadków, to brak jest podstaw, aby uznać, że sytuację obciążenia wartości nabytego spadku instytucją zbliżoną do zachowku, opartą o przepisy zagranicznego kodeksu cywilnego, traktować inaczej.

Tym samym, nie można Pani odmówić prawa do odliczenia od podstawy opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn równowartości wypłaty związanej z przekroczeniem „wolnego udziału” w spadku. Kwota ta bowiem będzie stanowiła dług nabytego spadku.

Końcowo należy podkreślić, że ustawodawca w art. 7 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn literalnie powiązał z długami i ciężarami wypłaty z tytułu zachowku, co zawęża pod tym względem możliwość zaliczenia także roszczenia z tego tytułu. Reasumując, tylko wypłacone świadczenie będzie stanowić dług spadkowy.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

 

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

 

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.