0111-KDIB2-3.4015.221.2026.4.JKU

Interpretacja indywidualna –

stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku od spadków i darowizn jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

1 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej m.in. podatku od spadków i darowizn w zakresie wykładni art. 4a oraz art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Jest Pan osobą fizyczną, obywatelem polskim i polskim rezydentem podatkowym, który nie prowadzi działalności gospodarczej.

Pozostaje Pan od ponad 40 lat w trwałym, stabilnym związku ze swoim partnerem tej samej płci. Relacja ta ma charakter faktycznego pożycia odpowiadającego związkom małżeńskim, obejmując wspólnotę osobistą, gospodarczą oraz majątkową. (…) 2026 r. zawarł Pan związek małżeński w Niemczech z małżonkiem tej samej płci (dalej: „Małżonek”). Dysponuje Pan aktem małżeństwa wydanym przez Urząd Stanu Cywilnego (…).

Zamierza Pan dokonać transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego. Jednocześnie stoi Pan na stanowisku, że:

-  transkrypcja ma charakter wyłącznie deklaratoryjny i techniczny,

-  stanowi odzwierciedlenie zdarzenia prawnego, które już nastąpiło,

-  nie kreuje nowego stosunku prawnego, lecz jedynie potwierdza jego istnienie.

Powyższe stanowisko znajduje odzwierciedlenie w doktrynie oraz orzecznictwie, zgodnie z którym akty stanu cywilnego odzwierciedlają zdarzenia, a nie je kreują. Jak wskazał Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 20 listopada 2012 r., III CZP 58/12: „akt stanu cywilnego sporządzony za granicą stanowi wyłączny dowód zdarzeń w nim stwierdzonych także wtedy, gdy nie został wpisany do polskich ksiąg stanu cywilnego”. Oznacza to, że samo zdarzenie prawne – takie jak zawarcie małżeństwa między Panem a Pana Małżonkiem – istnieje i wywołuje skutki prawne niezależnie od dokonania jego transkrypcji, która ma jedynie charakter technicznego odzwierciedlenia i formalnego „przeniesienia” treści zagranicznego aktu do krajowego rejestru.

Zgodnie z przepisami ustawy Prawo prywatne międzynarodowe, prawo właściwe dla majątkowych stosunków małżeńskich ustala się na podstawie norm kolizyjnych tej ustawy.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 Prawa prywatnego międzynarodowego, małżonkowie mogą dokonać wyboru prawa właściwego dla swoich stosunków majątkowych. W niniejszym przypadku nie dokonali Panowie takiego wyboru. W konsekwencji zastosowanie znajduje art. 51 ust. 1 Prawa prywatnego międzynarodowego, który stanowi, że w braku wyboru prawa w pierwszej kolejności właściwe jest wspólne każdoczesne prawo ojczyste małżonków. Dopiero w razie braku, stosowane jest prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zamieszkania, a w razie braku miejsca zamieszkania w tym samym państwie – prawo państwa, w którym oboje małżonkowie mają miejsce zwykłego pobytu. Pan i Pana małżonek są obywatelami polskimi, a zatem Panów wspólnym prawem ojczystym jest prawo polskie, które znajduje zastosowanie do Panów majątkowych stosunków małżeńskich. Oznacza to, że bez znaczenia pozostaje fakt zawarcia małżeństwa w Niemczech i treść tamtejszego prawa. Prawo niemieckie nie znajduje w niniejszym przypadku zastosowania jako prawo właściwe dla ustroju majątkowego małżeństwa. W konsekwencji do stosunków majątkowych Pana oraz Pana małżonka zastosowanie znajduje prawo polskie, a tym samym – w braku zawarcia umowy majątkowej małżeńskiej – zastosowanie ma ustawowy ustrój wspólności majątkowej.

Zamierza Pan w przyszłości skorzystać z możliwości złożenia wspólnego zeznania podatkowego wraz z Małżonkiem, na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednocześnie, w kontekście potencjalnych przyszłych darowizn lub zdarzeń związanych z nabyciem spadku, dąży Pan do potwierdzenia, że Pana Małżonek – w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn – należy do tzw. „grupy zerowej”, o której mowa w art. 4a tej ustawy, ewentualnie do I grupy podatkowej, o której mowa w art. 14 ust. 1-3 tej ustawy.

Ponadto, w przypadku ewentualnego zawarcia w przyszłości umowy pożyczki pomiędzy Panem a Pana Małżonkiem, zamierza Pan skorzystać ze zwolnienia przewidzianego w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Pytania w zakresie podatku od spadków i darowizn

1. Czy mieści się Pan wraz z Małżonkiem w pojęciu „małżonka” w rozumieniu art. 4a ust. 1 oraz art. 14 ust. 1-3 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a tym samym czy nabycie pomiędzy Panami własności rzeczy lub praw majątkowych korzysta ze zwolnienia z opodatkowania przy spełnieniu warunków określonych w art. 4a ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy?

2. W przypadku braku spełnienia wskazanych warunków – czy nabycie to podlega opodatkowaniu według zasad właściwych dla I grupy podatkowej, o której mowa w art. 14 ust. 3 pkt 1 tej ustawy?

(Pytania oznaczone we wniosku nr 2)

Pana stanowisko w sprawie w zakresie podatku od spadków i darowizn

Pana zdaniem, mieści się Pan wraz z małżonkiem w pojęciu „małżonka” w rozumieniu art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, a tym samym nabycie między Panami własności rzeczy lub praw majątkowych – zarówno w drodze darowizny, zniesienia współwłasności, jak i dziedziczenia – korzysta ze zwolnienia z opodatkowania, o ile spełnione zostaną warunki formalne określone w tym przepisie. W przypadku braku spełnienia przesłanek wynikających z art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn, powinien Pan podlegać opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.

Przywołując treść art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn wskazał Pan, iż art. 4a ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn precyzuje, że w przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-2, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca. Ust. 2 analizowanego przepisu precyzuje, że zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

Art. 14 ust. 3 omawianej ustawy wskazuje, że do I grupy podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów. W zależności od stopnia zaszeregowania, podatek od spadków i darowizn wymierzany jest na podstawie stawek określonych w art. 15 tej ustawy.

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera autonomicznej definicji „małżonka”. Posługuje się tym pojęciem jako kategorią odnoszącą się do stanu cywilnego osoby. Oznacza to, że dla celów stosowania art. 4a ust. 1, art. 4a ust. 3 czy art. 14 ust. 1-3 tej ustawy decydujące znaczenie ma obiektywne istnienie stosunku małżeństwa, a nie jego formalne odzwierciedlenie w krajowym rejestrze.

Należy wyraźnie podkreślić, że przytoczone orzecznictwo TSUE, jak też krajowych sądów administracyjnych odnosi się nie tylko do samej instytucji transkrypcji zagranicznych aktów stanu cywilnego, lecz przede wszystkim do uznania skutków prawnych istniejącego stosunku małżeństwa. Państwo członkowskie nie może prowadzić do sytuacji, w której to samo małżeństwo jest uznawane w jednym porządku prawnym, a ignorowane w innym, gdyż prowadzi to do naruszenia prawa do życia rodzinnego oraz swobody przemieszczania się. Trybunał podkreślił, że brak uznania statusu cywilnego prowadzi do „poważnych niedogodności administracyjnych, zawodowych i osobistych” oraz do ograniczenia praw jednostki. Skoro więc pozostaje Pan w ważnie zawartym małżeństwie zgodnie z prawem państwa miejsca zawarcia, to posiada status „małżonka” także na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Orzecznictwo ETPC rozwija się w sposób spójny i w pełni zgodny z orzecznictwem TSUE, który nakłada na państwa członkowskie UE obowiązek uznawania skutków prawnych relacji rodzinnych ustanowionych zgodnie z prawem innych państw członkowskich UE, a w szczególności, gdy odmowa takiego uznania prowadzi do naruszenia praw podstawowych jednostki.

Z jednej strony, ETPC konsekwentnie podkreśla, że brak prawnego uznania relacji osób tej samej płci – lub odmowa przyznania im skutków prawnych porównywalnych do tych, jakie wiążą się z relacją małżeńską – prowadzi do naruszenia art. 8 EKPC, zwłaszcza gdy skutkuje realnymi konsekwencjami majątkowymi i podatkowymi (vide: przytoczone wyroki ETPCz w sprawach polskich – Przybyszewska, Formela).

Z drugiej strony, TSUE w swoim orzecznictwie podkreśla obowiązek uznania stanu małżeńskiego powstałego zgodnie z prawem innego państwa członkowskiego, jeżeli jest to konieczne dla zapewnienia skuteczności praw wynikających z prawa Unii oraz ochrony praw podstawowych. Obowiązek ten nie sprowadza się do wprowadzenia nowej instytucji prawa rodzinnego do prawa krajowego (taką kompetencję posiadają wyłącznie państwa członkowskie UE i Unia Europejska w nią nie ingeruje), lecz polega na uznaniu zmienionego stanu cywilnego (stanu małżeńskiego) w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ochrony praw jednostki. Podobnie uważa NSA (II OSK 216/21), który wskazał na istotne punkty, mające znaczenie dla wydania niniejszej interpretacji. NSA stanął bowiem na stanowisku, że: „ciążący na Polsce obowiązek uznania tego małżeństwa [zawartego przez dwóch mężczyzn w Niemczech] w trakcie korzystania przez skarżących ze swobody przemieszczania i pobytu w Polsce, kraju którego są obywatelami, celem kontynuowania w nim życia rodzinnego nie ma wpływu na prawnie uregulowaną w ustawodawstwie polskim instytucję małżeństwa. Jak już zauważono, kompetencja wprowadzenia do ustawodawstwa krajowego instytucji małżeństwa osób tej samej płci należy do prawodawcy krajowego, a konieczność uznania takiego małżeństwa zawartego legalnie w innym państwie członkowskim, w którym ukształtowali i rozwinęli swoje życie rodzinne, tej kompetencji nie narusza. Czym innym jest możliwość zawarcia w Polsce małżeństwa jako związku mężczyzny i kobiety, przewidziana w art. 1 § 1 KRO, czym innym zaś uznanie (obowiązek uznania) małżeństwa zawartego przez osoby tej samej płci w trakcie wykonywania prawa przewidzianego w art. 21 ust. 1 TFUE”. NSA dostrzegł, że co prawda polskie ustawodawstwo nie przewiduje możliwości zawarcia w Polsce małżeństwa między osobami tej samej płci, lecz to nie oznacza, że takie małżeństwo jest nieistniejące. Wręcz przeciwnie, stwierdzono, że: „powinnością prawodawcy polskiego w ramach przysługujących mu kompetencji legislacyjnych, celem zapewnienia w Polsce skuteczności (effet utile) prawa Unii, jest ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego związku, legalnie zawartego w innym państwie członkowskim, w trakcie korzystania przez obywateli Unii ze swobody przemieszczania się”.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy więc wskazać, że zgodnie z orzecznictwem ETPC Polska ma pozytywny obowiązek wprowadzenia ochrony prawnej dla par tej samej płci, obejmującej m.in. obszar ochrony ich interesów majątkowych (a więc i podatkowych). Ponadto zgodnie z orzecznictwem TSUE Polska ma obowiązek uznawania zmienionego statusu małżeńskiego osób tej samej płci, które sformalizowały swój związek w postaci małżeństwa w innym państwie członkowskim, a więc traktowania takich osób jako małżonków.

W konsekwencji relacja małżeńska pomiędzy Panem a Pana Małżonkiem powinna zostać uznana również na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn, jako że stanowi ona element obiektywnego statusu cywilnego, który – zgodnie z przytoczonym orzecznictwem – podlega ochronie w sposób jednolity i nieselektywny. Odmowa uznania tej relacji dla celów stosowania art. 4a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn czy inna wykładnia art. 14 ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn prowadziłaby do niedopuszczalnej fragmentaryzacji stanu cywilnego oraz pozbawienia Pana skutków prawnych wynikających z pozostawania w związku małżeńskim, a tym samym do naruszenia standardów wynikających z prawa UE oraz EKPC.

Końcowo, zwraca Pan uwagę, że ewentualne powoływanie się przez organ interpretacyjny na orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych z lat 2010–2015 nie może stanowić przekonującego uzasadnienia odmowy zastosowania art. 6 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn czy art. 14 ust. 1-3 UPSD oraz art. 9 pkt 10 lit b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych w tej sprawie (przykładowo: WSA w Gdańsku z 27.04.2010 r., I SA/Gd 99/10, WSA w Gliwicach z 3.02.2011 r., I SA/Gl 1074/10, WSA w Gdańsku z 2.06.2015 r., I SA/Gd 468/15). Orzecznictwo to zapadło w zupełnie odmiennym kontekście normatywnym i społecznym.

Odmowy uwzględnienia dodatkowych osób w dyspozycji powyższych artykułów odnosiły się w głównej mierze do partnerów pozostających w związkach faktycznych, a nie małżeństwach. Orzeczenia zapadały w okresie, w którym instytucja związków małżeńskich „otwartych” dla par tej samej płci nie była w Unii Europejskiej tak powszechna. W roku 2012 tylko 7 państw członkowskich przewidywało taką możliwość (Niderlandy, Belgia, Hiszpania, Norwegia, Szwecja, Portugalia, Dania), podczas gdy w roku 2026 liczba ta w samej Unii Europejskiej wynosi 20. Inna była więc liczba małżeństw jednopłciowych zawieranych w państwach europejskich kilkanaście lat temu, a co za tym idzie – sądy miały do czynienia z zupełnie innym ciężarem spraw dotyczących odmów uznania takich związków.

Końcowo podkreśla Pan, że wyroki te zapadły przed istotnym rozwojem orzecznictwa ETPC w sprawach dotyczących pozytywnych obowiązków państwa w zakresie ochrony związków osób tej samej płci oraz przed ukształtowaniem się obecnej linii orzeczniczej TSUE (wspartej przez najnowsze orzecznictwo NSA) dotyczącej obowiązku uznawania stanu rodzinnego powstałego zgodnie z prawem innych państw członkowskich.

W tych warunkach mechaniczne odwoływanie się do dawnego orzecznictwa prowadziłoby do utrwalenia nieaktualnej wykładni, która pozostaje w oczywistej kolizji z aktualnym standardem konstytucyjnym, konwencyjnym i unijnym.

Z uwagi na zakres tej interpretacji, przywołałem powyżej tylko tę część Pana stanowiska, która odnosi się do zagadnienia dotyczącego podatku od spadków i darowizn.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;

2) darowizny, polecenia darczyńcy;

3) zasiedzenia;

4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;

5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;

6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Stosownie do treści art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.

Jak wynika z art. 14 ust. 1 i 2 ww. ustawy:

Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

Stosownie do art. 14 ust. 3 ww. ustawy:

Do poszczególnych grup podatkowych zalicza się:

1) do grupy I - małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów;

2) do grupy II - zstępnych rodzeństwa, rodzeństwo rodziców, zstępnych i małżonków pasierbów, małżonków rodzeństwa i rodzeństwo małżonków, małżonków rodzeństwa małżonków, małżonków innych zstępnych;

3) do grupy III - innych nabywców.

Z treści wniosku wynika, że (…) 2026 r. zawarł Pan związek małżeński w Niemczech z małżonkiem tej samej płci. Dysponuje Pan aktem małżeństwa wydanym przez Urząd Stanu Cywilnego w (…). Zamierza Pan dokonać transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego. Dąży Pan do potwierdzenia, że Pana małżonek należy – w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn – do tzw. „grupy zerowej”, o której mowa w art. 4a tej ustawy, ewentualnie do I grupy podatkowej, o której mowa w art. 14 ust. 1-3 tej ustawy.

Ustawodawstwo polskie nie przewiduje możliwości zawarcia małżeństwa między osobami tej samej płci, dopuszcza jedynie małżeństwo jako związek mężczyzny i kobiety – art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236). Wobec czego mamy do czynienia z 2 różnymi sytuacjami prawnymi. Czym innym jest więc zawarcie małżeństwa według przepisów prawa polskiego, a czym innym uznanie (obowiązek uznania) małżeństwa zawartego w innym państwie członkowskim przez osoby tej samej płci w trakcie wykonywania prawa przewidzianego w art. 21 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. W wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 25 listopada 2025 r. w sprawie C-713/23 wskazane zostało m.in., że:

68 (…) do państwa członkowskiego, które nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, należy ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego małżeństwa, gdy zostało ono zawarte przez dwóch obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu zgodnie z prawem przyjmującego państwa członkowskiego.

69 W tym względzie należy zauważyć, że wybór sposobu uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim należy do zakresu uznania, jakim dysponują państwa członkowskie w ramach wykonywania ich kompetencji, o której mowa w pkt 47 niniejszego wyroku, w dziedzinie norm dotyczących małżeństwa. A zatem transkrypcja aktów małżeństwa do rejestru stanu cywilnego tych państw członkowskich stanowi tylko jeden ze sposobów umożliwiających takie uznanie. Jest jednak konieczne, aby sposoby te nie czyniły niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonywania praw przyznanych w art. 21 TFU (…)

75 O ile zaś, jak przypomniano w pkt 69 niniejszego wyroku, państwa członkowskie dysponują zakresem uznania w odniesieniu do sposobów uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysyłającej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, o tyle brak sposobu uznawania równoważnego z tym przyznanym parom osób odmiennej płci stanowi dyskryminację ze względu na orientację seksualną, zakazaną przez art. 21 ust. 1 Karty. Wynika z tego, że jeżeli państwo członkowskie w ramach tego zakresu uznania zdecyduje się ustanowić w swoim prawie krajowym jeden sposób uznawania małżeństw zawartych przez obywateli Unii w trakcie korzystania z przysługującej im swobody przemieszczania się i pobytu w innym państwie członkowskim, taki jak w niniejszym przypadku transkrypcja aktu małżeństwa do rejestru stanu cywilnego, to państwo członkowskie jest zobowiązane stosować ten sposób bez rozróżnienia do małżeństw zawieranych przez osoby tej samej płci oraz małżeństw zawieranych przez osoby odmiennej płci.

Jak wynika z powyższego do państwa członkowskiego, które nie dopuszcza małżeństw osób tej samej płci, należy ustanowienie odpowiednich procedur uznania takiego małżeństwa.

Konsekwencją braku transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa do polskiego rejestru stanu cywilnego jest brak możliwości rozpatrywania Pana sytuacji w świetle przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Tym samym Pana stanowisko w kwestii zaliczenia do właściwej grupy podatkowej oraz możliwości skorzystania ze zwolnienia, o którym mowa w art. 4a ust. 1 ww. ustawy należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Ta interpretacja stanowi ocenę Pana stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od spadków i darowizn. W zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych oraz podatku dochodowego od osób fizycznych wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.