0111-KDIB2-3.4015.184.2026.2.AD

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 maja 2026 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych nabycia spadku po matce. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie 8 czerwca 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Jest Pan obywatelem Litwy mającym stałe miejsce zamieszkania i pracę zawodową w Rzeczypospolitej Polskiej (...), mieszka i pracuje Pan w Polsce, rozlicza się Pan z polskim Urzędem Skarbowym.

Odziedziczył Pan po zmarłej matce (obywatelce Litwy w chwili śmierci) pół nieruchomości – mieszkania, znajdującego się na terytorium Litwy (miejscowość (...)) oraz środki pieniężne w kwocie (...) zł przelewem bankowym na mocy spisanego przez litewskiego notariusza Świadectwa dziedziczenia zgodnego z przepisami ustawowymi (tłum. przysięgłe litewskiego dokumentu Paveldejimo teises pagal istatymą liudijimas z (...) r.).

Chciałby Pan uzyskać informację czy podlega obowiązkowi zgłoszenia tego spadku do Urzędu Skarbowego w Polsce (formularz SD-Z2) oraz obowiązkowi podatku od spadku i darowizn w Polsce w ramach ustawy o podatku od spadków i darowizn, czy jedynym właściwym organem w tej sprawie jest organ litewski czyli Litewski Urząd Skarbowy.

Konsultował Pan tę kwestię z Infolinią Krajowej Informacji Skarbowej oraz Urzędem Skarbowym w (...) i otrzymał sprzeczne informacje, dlatego zależy Panu na otrzymaniu jednoznacznej interpretacji indywidualnej w tej sprawie.

W uzupełnieniu wniosku podał Pan następujące informacje:

-        data śmierci matki: (...) r.;

-        w dniu śmierci matki miał Pan miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

-        dokument stwierdzający nabycie przez Pana spadku (Świadectwo dziedziczenia zgodnie z przepisami ustawowymi) był wydany (...) r. przez notariusza 1. Kancelarii Notarialnej rejonu (...) (posiada Pan tłumaczenie tego dokumentu z języka litewskiego na język polski). Zarządzenie w sprawie rejestracji praw do nieruchomości, ograniczeń tych praw i faktów prawnych zostało przekazane do Rejestru Nieruchomości Państwowego Przedsiębiorstwa Centrum Rejestrów na Litwie;

-        (...) r. z Państwowego Przedsiębiorstwa Centrum Rejestrów na Litwie był wydrukowany Wyciąg z bazy danych rejestru nieruchomości, w którym jest Pan wskazany jako jeden z właścicieli (razem z bratem) nieruchomości (mieszkania);

-        w sprawie nie zostało wydane europejskie poświadczenie spadkowe.

Pytanie

Czy jako obywatel Litwy mający stałe miejsce zamieszkania i pracę zawodową w Rzeczypospolitej Polskiej i rozliczający się z polskim Urzędem Skarbowym, dziedzicząc po zmarłej matce (obywatelce Litwy w chwili śmierci) pół nieruchomości – mieszkania, znajdującego się na terytorium Litwy oraz środki pieniężne w kwocie (...) zł przelewem bankowym na mocy spisanego przez litewskiego notariusza Świadectwa dziedziczenia zgodnego z przepisami ustawowymi podlega Pan obowiązkowi zgłoszenia tego spadku do Urzędu Skarbowego w Polsce (formularz SD-Z2) oraz obowiązkowi podatku od spadku i darowizn w Polsce w ramach ustawy o podatku od spadków i darowizn?

Pana stanowisko w sprawie

W Pana opinii, nie podlega Pan obowiązkowi w Polsce w ramach ustawy o podatku od spadków i darowizn i nie ma Pan obowiązku zgłoszenia tego spadku w polskim Urzędzie Skarbowym, nie składa Pan formularza SD-Z2 z tytułu odziedziczonych środków pieniężnych i nieruchomości do polskiego Urzędu Skarbowego, ponieważ spadkodawczyni w chwili śmierci była obywatelką Litwy i dziedziczona przez Pana nieruchomość znajduje się na terytorium Litwy. Zgłoszenie tego spadku oraz obowiązki podatkowe z nim związane rozlicza Pan wyłącznie z litewskim organem podatkowym, wg litewskiego prawa; jest to zgodnie z umową między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych, pracowniczych i karnych z dnia 26 stycznia 1993 art. 43 ust. 1 i 2 (Dz. U. z 1994 Nr 30 poz. 130).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z przepisem art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem, tytułem dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego.

W myśl art. 2 ww. ustawy:

Nabycie własności rzeczy znajdujących się za granicą lub praw majątkowych wykonywanych za granicą podlega podatkowi, jeżeli w chwili otwarcia spadku lub zawarcia umowy darowizny nabywca był obywatelem polskim lub miał miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych.

Stosownie do treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy powstaje przy nabyciu w drodze dziedziczenia – z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia lub wydania europejskiego poświadczenia spadkowego.

Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1c tej ustawy:

Jeżeli stwierdzenie nabycia spadku jest dokonywane przez inny niż sąd organ państwa obcego, za zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia w rozumieniu ustawy uważa się również wydanie dokumentu stwierdzającego nabycie spadku przez ten organ.

Treść art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 1c w brzmieniu wyżej przywołanym ma zastosowanie w sytuacji przez Pana przedstawionej. Wynika to z przepisów przejściowych ustawy wprowadzającej te przepisy. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1854):

Przepisy art. 6 ust. 1 pkt 1 i ust. 1c ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, mają zastosowanie do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych w drodze dziedziczenia, w przypadku którego uprawomocnienie się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, zarejestrowanie aktu poświadczenia dziedziczenia, wydanie europejskiego poświadczenia spadkowego lub wydanie dokumentu stwierdzającego nabycie spadku przez inny niż sąd organ państwa obcego nastąpiło od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Stosownie do treści art. 7 ust. 1 ww. ustawy:

Podstawę opodatkowania stanowi wartość nabytych rzeczy i praw majątkowych po potrąceniu długów i ciężarów (czysta wartość), ustalona według stanu rzeczy i praw majątkowych w dniu nabycia i cen rynkowych z dnia powstania obowiązku podatkowego. Jeżeli przed dokonaniem wymiaru podatku nastąpi ubytek rzeczy spowodowany siłą wyższą, do ustalenia wartości przyjmuje się stan rzeczy w dniu dokonania wymiaru, a odszkodowanie za ubytek należne z tytułu ubezpieczenia wlicza się do podstawy wymiaru.

Jak wynika z treści art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej.

Stosownie do treści art. 9 ust. 2 ww. ustawy:

Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.

Zgodnie z art. 14 ust. 1, 2 i 3 pkt 1 ww. ustawy:

Wysokość podatku ustala się w zależności od grupy podatkowej, do której zaliczony jest nabywca.

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

Do I grupy podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.

W myśl art. 17a ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn w brzmieniu wprowadzonym powołaną powyżej ustawą dnia 21 listopada 2025 r. o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn, które ma równie zastosowanie w Pana sytuacji:

Podatnicy podatku są obowiązani złożyć w terminie miesiąca od dnia powstania obowiązku podatkowego, w tym na podstawie art. 6 ust. 4, właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego zeznanie podatkowe o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych według ustalonego wzoru. Do zeznania podatkowego dołącza się dokumenty mające wpływ na określenie podstawy opodatkowania.

Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 3 ustawy o zmianie ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Przepis art. 17a ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, ma zastosowanie do nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych, z tytułu którego obowiązek podatkowy, w tym także obowiązek podatkowy, o którym mowa w art. 6 ust. 4 ustawy zmienianej w art. 1, powstał od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Niezależnie od powyższego, ustawodawca przewidział w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn zwolnienie podmiotowe.

Zgodnie z ww. art. 4a ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:

Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę, jeżeli zgłoszą nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego powstałego na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2–5, 7 i 8 oraz ust. 1a–2 , a w przypadku nabycia w drodze dziedziczenia - w terminie 6 miesięcy od dnia uprawomocnienia się orzeczenia sądu stwierdzającego nabycie spadku, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.

Stosownie do treści art. 4 ust. 1a ustawy:

Jeżeli dokumentem potwierdzającym nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych jest akt poświadczenia dziedziczenia lub europejskie poświadczenie spadkowe, termin 6 miesięcy, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, do zgłoszenia tego nabycia właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego liczy się od dnia zarejestrowania aktu poświadczenia dziedziczenia lub wydania europejskiego poświadczenia spadkowego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 4.

W myśl art. 4a ust. 3 ww. ustawy:

W przypadku niespełnienia warunków, o których mowa w ust. 1-2, nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla nabywców zaliczonych do I grupy podatkowej.

Stosownie do treści art. 4 ust. 4 ustawy:

Zwolnienia określone w ust. 1 oraz art. 4a i art. 4b stosuje się, jeżeli w chwili nabycia nabywca posiadał obywatelstwo polskie lub obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub miał miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub terytorium takiego państwa.

Zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy i praw majątkowych powinno być dokonane na formularzu SD-Z2 określonym przez Ministra Finansów w rozporządzeniu z dnia 20 listopada 2015 r. w sprawie wzoru zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (Dz.U. poz. 2060).

Z przedstawionego opisu zdarzenia wynika, że jest Pan obywatelem Litwy. Odziedziczył Pan po zmarłej matce (obywatelce Litwy) pół nieruchomości – mieszkania, znajdującego się na terytorium Litwy oraz środki pieniężne w kwocie (...) zł. Pana matka zmarła (...) r. W uzupełnieniu wniosku wskazał Pan, że w dniu śmierci matki miał Pan miejsce stałego pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dokument stwierdzający nabycie przez Pana spadku (Świadectwo dziedziczenia) był wydany (...) r. przez notariusza 1. Kancelarii Notarialnej rejonu (...).

Ma Pan przede wszystkim wątpliwość czy w związku z nabyciem spadku podlega Pan obowiązkowi podatkowemu w Polsce.

Pana zdaniem nie podlega Pan obowiązkowi podatkowemu w Polsce, ponieważ spadkodawczyni była obywatelką Litwy i dziedziczona przez Pana nieruchomość znajduje się na terytorium Litwy.

Z takim stanowiskiem nie mogę się zgodzić.

Stosownie do treści ww. art. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn, podatkowi od spadków i darowizn w Polsce podlega nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych znajdujących się/wykonywanych za granicą, jeśli nabywca w chwili otwarcia spadku miał miejsce stałego pobytu na terytorium RP.

Zatem, skoro w momencie śmierci Pana matki miał Pan miejsce stałego pobytu w Polsce (tak Pan wskazał w uzupełnieniu wniosku), to – mimo iż nabył Pan spadek znajdujący się za granicą – podlega Pan opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn w Polsce.

W art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn przewidziano jednak zwolnienie z przedmiotowego opodatkowania dla członków najbliższej rodziny spadkodawcy. Aby z tego zwolnienia skorzystać spadkobiercy spełnić muszą wymogi, które przepis ten przewiduje, tj. złożyć zgłoszenie o nabyciu rzeczy lub praw majątkowych na formularzu SD-Z2 właściwemu naczelnikowi urzędu skarbowego w terminie 6 miesięcy od dnia powstania obowiązku podatkowego.

W sytuacji nie dopełnienia warunków ww. zwolnienia – stosownie do treści art. 4a ust. 3 ustawy o podatku od spadków i darowizn – będzie Pan podlegał opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn na zasadach ogólnych, tj. tych przewidzianych dla I grupy podatkowej.

Końcowo zwracam uwagę, że wbrew Pana twierdzeniu, w stosunku do opodatkowania spadku, który znajduje się na terytorium Litwy nie ma zastosowania umowa z dnia 26 stycznia 1993 r. między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Litewską o pomocy prawnej i stosunkach prawnych w sprawach cywilnych, rodzinnych, pracowniczych i karnych (t. j. Dz. U. 1994 Nr 35, poz. 130). Ww. umowa reguluje ogólne przepisy dotyczące spraw spadkowych, ale nie dotyczy kwestii podatkowych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Kwestia wykonania obowiązków podatkowych na Litwie jest poza zakresem tej interpretacji. Moje uprawnienie dotyczy tylko wykładni polskiego prawa podatkowego. Dlatego też wypowiedzi w zakresie obowiązku wobec litewskiego organu podatkowego mogę przyjąć jedynie jako element Pana stanowiska niepodlegający ocenie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja jest zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia i zastosuje się Pan do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.