0111-KDIB2-3.4014.353.2026.1.BD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Pani wniosek z 13 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy m.in. podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych czasowego przechowania środków pieniężnych męża, który nie posiada konta bankowego, na koncie bankowym żony.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W 2018 r. zawarła Pani związek małżeński. Przed zawarciem małżeństwa ustanowiła Pani wraz z mężem ustrój rozdzielności majątkowej. Pomimo rozdzielności majątkowej prowadzi Pani razem z mężem wspólne gospodarstwo domowe. W 2026 r. została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny wierzytelność w wysokości (…)  złotych (słownie: (…) ) oraz wierzytelność w wysokości (…)  zł (słownie: (…) ) z tytułu zachowku przysługująca Pani mężowi, jednak została ona przekazana na Pani numer rachunku bankowego (pierwsza kwota – (…) 2026 r., druga – (…) 2026 r.) ponieważ Pani mąż nie posiada rachunku bankowego. Celem zdarzenia nie było faktyczne przysporzenie na Pani rzecz ani Pani obdarowanie. Odbiór środków przez Panią miał charakter wyłącznie techniczny i służył umożliwieniu odbioru wierzytelności oraz czasowemu przechowaniu środków do momentu ich rozdysponowania zgodnie z wolą Pani męża. Pełni Pani jedynie rolę dysponenta środków wyłącznie na rzecz Pani męża i zgodnie z jego dyspozycjami. Środki z tego tytułu będą przeznaczane na zaspokajanie potrzeb Pani męża poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, jak również poprzez dokonywanie wypłat gotówkowych przekazywanych bezpośrednio do rąk Pani męża.

Pytanie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych

Czy otrzymanie przez Panią, na Pani rachunek bankowy, środków pieniężnych należących do Pani męża w łącznej kwocie (…)  zł, przeznaczonych na potrzeby Pani męża, w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej, podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Pani stanowisko w sprawie w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych

Pani zdaniem, otrzymanie przez Panią, na Pani rachunek bankowy, środków pieniężnych należących do Pani męża w łącznej kwocie (…)  zł, przeznaczonych na potrzeby Pani męża, w sytuacji istnienia rozdzielności majątkowej, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych; stanowi tylko czynność techniczną służącą odbiorowi wierzytelności przysługującej Pani mężowi. Nie jest to bowiem żadna z czynności wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

a)  umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b)  umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c)  (uchylona),

d)  umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo

zobowiązań darczyńcy,

e)  umowy dożywocia,

f)   umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub

dopłat,

g)  (uchylona),

h)  ustanowienie hipoteki,

i)    ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

j)    umowy depozytu nieprawidłowego,

k)  umowy spółki.

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 ww. ustawy, podatkowi podlegają:

2)  zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4;

3)  orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 7 ww. ustawy, obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

Stwierdzić należy, że ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Tym samym, o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu opodatkowaniu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa. Zatem, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikację pod względem prawnym.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że posiada Pani wraz z mężem rozdzielność majątkową. Na Pani rachunek bankowy wpłynęły środki z tytułu zachowku przysługujące Pani mężowi, ponieważ mąż nie posiada rachunku bankowego. Celem zdarzenia nie było faktyczne przysporzenie na Pani rzecz, a stanowiło jedynie czynność techniczną umożliwiająca odbiór wierzytelności. Środki z tego tytułu będą przeznaczane na zaspokajanie potrzeb Pani męża poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, jak również poprzez dokonywanie wypłat gotówkowych przekazywanych bezpośrednio do rąk Pani męża.

Wskazać w tym miejscu należy, że pomiędzy Panią a Pani małżonkiem nie doszło do zawarcia ani umowy pożyczki, ani umowy depozytu nieprawidłowego. Taki zamiar nie towarzyszył stronom na żadnym etapie opisanego zdarzenia.

Ponieważ ustawa o podatku od czynności cywilnoprawnych nie zawiera definicji pojęć „umowa pożyczki” oraz „umowa depozytu nieprawidłowego”, dla ustalenia ich znaczenia należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.

Zgodnie z art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego, przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, natomiast biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Natomiast, stosownie do art. 845 Kodeksu cywilnego, jeżeli z przepisów szczególnych, umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, do takiego stosunku prawnego odpowiednio stosuje się przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy), przy czym czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

W przedstawionym zdarzeniu przyszłym (powinno być stanie faktycznym) nie występują elementy przedmiotowo istotne (essentialia negotii) żadnej z powyższych umów. Wolą stron nie było bowiem przeniesienie na Panią własności środków pieniężnych przysługujących Pani mężowi ani zobowiązanie Pani do zwrotu określonej kwoty pieniędzy. Nie zamierzano również przyznać Pani uprawnienia do swobodnego rozporządzania otrzymanymi środkami we własnym imieniu i na własny rachunek, co stanowi cechę charakterystyczną depozytu nieprawidłowego.

Pani rola ogranicza się wyłącznie do technicznego odbioru środków pieniężnych należnych Pani mężowi oraz ich czasowego pozostawania na Pani rachunku bankowym do momentu rozdysponowania zgodnie z jego wolą. Pani działa zatem jedynie jako pośrednik, wykonując dyspozycje męża. Środki te będą przeznaczane wyłącznie na zaspokajanie jego potrzeb poprzez dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, a także poprzez wypłatę gotówki przekazywanej bezpośrednio do rąk Pani męża. Pani nie uzyskuje zatem ekonomicznego władztwa nad otrzymanymi środkami ani nie wykorzystuje ich dla zaspokojenia własnych potrzeb.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że skoro – jak wskazano w opisie zdarzenia przyszłego (powinno być stanu faktycznego) – pomiędzy Panią a Pani mężem nie została zawarta żadna z umów wymienionych w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, w szczególności umowa pożyczki ani umowa depozytu nieprawidłowego, to samo otrzymanie przez Panią na Pani rachunek bankowy środków pieniężnych z tytułu zachowku przysługującego Pani mężowi nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. W konsekwencji zdarzenie to pozostaje poza zakresem przedmiotowym ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Z uwagi na zakres tej interpretacji, przywołałem powyżej tylko tę część Pani stanowiska, która odnosi się do zagadnienia dotyczącego podatku od czynności cywilnoprawnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191):

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:

W myśl natomiast art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają więc wyłącznie czynności, które zostały wymienione w ustawie, w tym umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego, do których Pani się odwołuje i które to czynności, ze względu na opis sprawy wymagają szczegółowej analizy prawnej.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Na podstawie art. 4 pkt 7 cyt. ustawy:

Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Zgodnie z art. 835 cyt. ustawy:

W myśl art. 839 ww. ustawy:

Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:

Z treści art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą, polegającą na zobowiązaniu stron do przeniesienia własności pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, natomiast jej gospodarczy sens wyraża się w tym, że biorący pożyczkę uzyskuje możliwość korzystania przez pewien czas z wartości przekazanych mu przez dającego pożyczkę.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.

Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne – sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.

Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, umowa przechowania nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku.

Z opisu wniosku wynika, że posiada Pani z mężem rozdzielność majątkową. Pomimo rozdzielności majątkowej prowadzi Pani razem z mężem wspólne gospodarstwo domowe. W 2026 r. została wyegzekwowana przez organ egzekucyjny wierzytelność w łącznej wysokości (…)  zł z tytułu zachowku przysługującego Pani mężowi. Kwota ta została przekazana na Pani rachunek bankowy, ponieważ Pani mąż nie posiada rachunku bankowego. Celem zdarzenia nie było faktyczne przysporzenie na Pani rzecz ani Pani obdarowanie. Odbiór środków przez Panią miał charakter wyłącznie techniczny i służył umożliwieniu odbioru wierzytelności oraz czasowemu przechowaniu środków do momentu ich rozdysponowania zgodnie z wolą Pani męża. Pełni Pani jedynie rolę dysponenta środków wyłącznie na rzecz Pani męża i zgodnie z jego dyspozycjami. Pomiędzy Panią a Pani małżonkiem nie doszło do zawarcia ani umowy pożyczki, ani umowy depozytu nieprawidłowego. Wolą stron nie było przeniesienie na Panią własności środków pieniężnych przysługujących Pani mężowi ani zobowiązanie Pani do zwrotu określonej kwoty pieniędzy. Nie zamierzano również przyznać Pani uprawnienia do swobodnego rozporządzania otrzymanymi środkami we własnym imieniu i na własny rachunek. Pani działa jedynie jako pośrednik, wykonując dyspozycje męża. Środki te będą przeznaczane wyłącznie na zaspokajanie potrzeb Pani męża i dokonywanie w jego imieniu płatności za nabywane przez niego towary i usługi, a także poprzez wypłatę gotówki przekazywanej bezpośrednio do rąk Pani męża. Pani nie uzyskuje ekonomicznego władztwa nad otrzymanymi środkami ani nie wykorzystuje ich dla zaspokojenia własnych potrzeb. W konsekwencji czynność ta pozostaje poza zakresem przedmiotowym ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Należy podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlegają czynności ściśle w ustawie określone. M.in. opodatkowaniu podlega umowa pożyczki oraz umowa depozytu nieprawidłowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) i j) ww. ustawy), do których Pani się odwołuje. Aby umowa przechowania przybrała postać pożyczki bądź depozytu nieprawidłowego, przechowawca środków pieniężnych musi być uprawniony do swobodnego rozporządzania tymi środkami oddanymi mu na przechowanie, czyli może przeznaczyć je na własne cele. Natomiast Pani – jak wynika z wniosku – nie będzie do tego uprawniona.

Z wniosku jednoznacznie wynika, że między Panią a Pani małżonkiem nie doszło do zawarcia ani umowy pożyczki, ani umowy depozytu nieprawidłowego. Nie uzyskała Pani ekonomicznego władztwa nad środkami należącymi do Pani męża, które wpłynęły na Pani konto, nie wykorzystuje ich Pani również dla zaspokojenia własnych potrzeb. Środki te – jak Pani wskazała – będą przeznaczane wyłącznie na zaspokajanie potrzeb Pani męża. Wpływ środków należących do Pani męża na Pani konto miał wyłącznie charakter techniczny i służył umożliwieniu odbioru wierzytelności oraz czasowemu przechowaniu środków do momentu ich rozdysponowania zgodnie z wolą Pani męża.

Zatem, taka czynność w postaci czasowego przechowania środków pieniężnych należących do Pani męża na Pani koncie (pomimo rozdzielności majątkowej) nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych bowiem nie mieści się ona w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Tym samym nie będzie na Pani ciążył obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu opisanej we wniosku czynności.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Stosownie do art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej:

Zatem przedmiotowa interpretacja rozstrzyga w zakresie zastosowania przepisów podatkowych w stosunku do Pani; nie wywiera skutku prawnego dla Pani męża.

Ta interpretacja stanowi ocenę Pani stanowiska wyłącznie w zakresie przepisów ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. W zakresie podatku od spadków i darowizn zostało wydane odrębne rozstrzygnięcie – (...).

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.