0111-KDIB2-3.4014.241.2026.3.MD

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 maja 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych umowy pożyczki zawartej z ojcem. Uzupełniła go Pani pismami z 9 czerwca 2026 r. (wpływ 9 i 19 czerwca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwania. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawczyni, będąca obywatelką Polski i Ukrainy, posiadająca nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, zawarła (...) r. z ojcem, obywatelem Ukrainy, mającym nieograniczony obowiązek podatkowy w Ukrainie, umowę pożyczki na Ukrainie w formie urzędniczej (podobną do formy z prawa polskiego z datą pewną, tylko nie przed notariuszem, a przed urzędnikiem rady miasta – w polskim prawie odpowiednikiem byłoby poprzez wzmiankę organu państwowego/samorządowego, stwierdzenie w dokumencie urzędowym lub opatrzenie dokumentu elektronicznego kwalifikowanym znacznikiem czasu) na kwotę (...) euro (średni kurs NBP na dzień poprzedzający zawarcie umowy pożyczki wynosił 1 euro = (...) PLN, tj. kwota pożyczki wyniosła (...) zł).

Przedmiotem umowy pożyczki jest zobowiązanie ojca Wnioskodawczyni do zapłaty ww. kwoty za 2 pojazdy mechaniczne, tj. stroną umowy zakupu pojazdów jest córka (Wnioskodawczyni), zaś jej ojciec udzielił jej pożyczki na ich zakup, z zastrzeżeniem, iż to on za nie zapłaci.

Po korzystaniu z samochodów przez okres 3 lat, córka ma sprzedać pojazdy oraz zwrócić środki wynikające z pożyczki. Odpowiednio, (...) r. (kwota (...) zł) oraz (...) r. (kwota (...) zł) zostały dokonane zapłaty za dwa pojazdy, które zakupiła Wnioskodawczyni. Ojciec dokonał płatności za pojazdy z własnego rachunku bankowego (z polskiego rachunku bankowego, nie ukraińskiego, ze względu na niemożność w związku ze stanem wojennym w Ukrainie, na dokonywanie przelewów z Ukrainy).

Wyłącznie na marginesie, aktualnie Wnioskodawczyni dokonuje sprzedaży jednego z pojazdu, zaś uzyskaną kwotę zwróci ojcu jako częściowy zwrot pożyczki.

W uzupełnieniach wniosku Wnioskodawczyni wskazała, że środki pieniężne zostały przez pożyczkodawcę – ojca Wnioskodawczyni przywiezione samodzielnie z Ukrainy (zgodnie z obowiązującymi limitami) oraz wpłacone na rachunek bankowy ojca (po pozytywnym przejściu weryfikacji przez bank), a następnie pożyczkodawca uiścił środki salonowi samochodowemu z własnego rachunku bankowego. Wnioskodawczyni z ostrożności procesowej (...) r. uiściła (wychodząc z najdalej idącej ostrożności procesowej) kwotę podatku wraz z odsetkami za zwłokę.

Środki w dniu zwarcia umowy pożyczki znajdowały się na terenie Polski (na rachunku pożyczkodawcy).

Pytanie

Czy w związku z zawarciem umowy pożyczki z (...) r., Wnioskodawczyni zobowiązana jest do uiszczenia podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości 0,5%?

Pani stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawczyni, będzie ona zobowiązana do uiszczenia ww. podatku.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, podatkowi podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

W myśl natomiast art. 4 pkt 7 ustawy obowiązek zapłaty podatku spoczywa na biorącym pożyczkę (pożyczkobiorcy).

W myśl art. 1 ust. 4 ustawy czynności cywilnoprawne (zakres terytorialny) podlegają podatkowi, jeżeli ich przedmiotem są:

1) rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2) rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Biorąc pod uwagę wykładnię funkcjonalną należy dojść do wniosku, że zagraniczna pożyczka podlega opodatkowaniu w Polsce, jeżeli spełnione są trzy elementy:

1) rzeczy będące przedmiotem pożyczki znajdują się za granicą;

2) pożyczkobiorca ma miejsce zamieszkania w Polsce;

3) umowa została zawarta na terytorium Polski.

W art. 720 Kodeksu cywilnego i art. 1 ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych traktuje się pieniądze jako znaki pieniężne i rzeczy, nie zaś jako prawo majątkowe, którego wykonaniem byłby wpływ pieniędzy na konto podatnika (wyrok WSA w Poznaniu z 9 grudnia 2010 r., III SA/Po 463/10). W świetle powyższego, pieniądze stanowią rzecz, która w przypadku pożyczki udzielonej od osoby z zagranicy znajduje się w zagranicznym banku lub też pozostaje do dyspozycji zagranicznej osoby.

Kluczową kwestią okazuje się określenie miejsca, gdzie umowa została zawarta. Umowa została zawarta w przepisanej formie (z datą pewną) w Ukrainie. W ramach innego zagadnienia prawnego, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w interpretacji z 31 października 2013 r., nr ILPB2/436-202/13-2MK wskazał: „Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że Wnioskodawczyni ma możliwość zawarcia umowy pożyczki z obywatelem Japonii. Pożyczkodawca za pomocą poczty elektronicznej (e-mail) wyśle Pożyczkobiorcy ofertę pożyczki. Z powyższego wynika, że do zawarcia planowanej umowy pożyczki dojdzie za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej, dokładnie poczty elektronicznej. Fizyczne podpisanie umowy oraz przesłanie jej do Pożyczkodawcy pocztą będzie wtórne w stosunku do prowadzonych pomiędzy stronami rokowań, będzie miało charakter dowodowy. W myśl powyższego przepisu kryterium decydującym o miejscu zawarcia opisanej we wniosku umowy pożyczki w postaci elektronicznej jest miejsce zamieszkania albo siedziby składającego ofertę w chwili zawarcia umowy. Zatem w rozpatrywanym przypadku miejscem dokonania (zawarcia) umowy pożyczki będzie Japonia”.

Powyższe zagadnienie dotyczyło zawarcia umów na odległość, a nie jak w przedmiotowej sprawie.

Zdaniem Wnioskodawczyni, powstanie obowiązek podatkowy, mimo zawarcia umowy na Ukrainie, albowiem w chwili zawarcia zagranicznej umowy pożyczki pieniądze znajdowały się na terenie RP (niezależnie od tego jaka była przyczyna ich wpłacenia na polski rachunek przez ojca podatniczki – nie ma znaczenia, gdzie umowa zostanie zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy, w szczególności pożyczkobiorca. Inaczej natomiast przedstawiałaby się sytuacja, gdy pieniądze będące przedmiotem pożyczki w chwili jej zawarcia znajdowałyby się za granicą. W tym bowiem przypadku kluczowe jest ustalenie miejsca zawarcia umowy pożyczki.

W związku z powyższym, ze względu, iż Wnioskodawczyni nie złożyła w terminie 14 dni deklaracji PCC-3, w jej przypadku należny będzie podatek w wysokości 0,5%, liczony od różnicy tj. (...) – 36.120 zł (kwota wolna) = (tj. (...) zł) – poprzez brak zgłoszenia deklaracji w terminie, utraciła ona tzw. ulgę zwolnieniową.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 170 ze zm.):

Podatkowi podlegają umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku.

Jako że przepisy tej ustawy nie definiują pojęcia umowy pożyczki, należy odwołać się do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795), zgodnie z którym:

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z powyższym przepisem, elementami przedmiotowo istotnymi umowy pożyczki są: obowiązek pożyczkodawcy przeniesienia na własność pożyczkobiorcy określonej ilości pieniędzy albo rzeczy oznaczonych co do gatunku oraz obowiązek pożyczkobiorcy zwrotu tej samej ilości pieniędzy albo rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Umowa pożyczki ma charakter zobowiązujący, a zatem do jej skutecznego zawarcia wystarczające jest zgodne oświadczenie woli pożyczkodawcy i pożyczkobiorcy. Strony umowy mogą dowolnie określić moment przekazania przedmiotu pożyczki.

W myśl art. 1 ust. 4 ww. ustawy:

Czynności cywilnoprawne podlegają podatkowi, z zastrzeżeniem ust. 4a i 5, jeżeli ich przedmiotem są:

1)  rzeczy znajdujące się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa majątkowe wykonywane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

2)  rzeczy znajdujące się za granicą lub prawa majątkowe wykonywane za granicą, w przypadku gdy nabywca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność cywilnoprawna została dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Z treści powołanego przepisu wynika, że umowa pożyczki podlega podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeżeli w chwili zawarcia umowy jej przedmiot, tj. pieniądze znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Wówczas nie ma znaczenia, gdzie umowa zostanie zawarta i gdzie mają miejsce zamieszkania (siedzibę) strony umowy.

Pożyczka podlega również podatkowi od czynności cywilnoprawnych, jeśli pieniądze będące przedmiotem pożyczki w chwili jej zawarcia znajdują się za granicą, ale nabywca – pożyczkobiorca ma miejsce zamieszkania lub siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i czynność zostanie dokonana na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Stosownie do treści art. 3 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Z art. 4 pkt 7 tej ustawy wynika, że:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży – przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 omawianej ustawy:

Obowiązek zapłaty podatku ciąży na podatnikach tego podatku.

Jak wynika z art. 6 ust. 1 pkt 7 oraz art. 6 ust. 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych:

Podstawę opodatkowania stanowi: przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – kwota lub wartość pożyczki albo depozytu, a w przypadku umowy określającej, że wypłata środków pieniężnych nastąpi niejednokrotnie i ich suma nie jest znana w chwili zawarcia umowy – kwota każdorazowej wypłaty środków pieniężnych.

Wartość rynkową przedmiotu czynności cywilnoprawnych określa się na podstawie przeciętnych cen stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich miejsca położenia, stanu i stopnia zużycia, oraz w obrocie prawami majątkowymi tego samego rodzaju, z dnia dokonania tej czynności, bez odliczania długów i ciężarów.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 4 tej ustawy:

Stawki podatku wynoszą: od umowy pożyczki oraz depozytu nieprawidłowego – 0,5%, z zastrzeżeniem ust. 5.

A zatem, umowa pożyczki podlega generalnie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych i obowiązek uiszczenia tego podatku ciąży na biorącym pożyczkę.

Niezależnie od powyższego, ustawodawca przewidział także w określonych sytuacjach zwolnienia przedmiotowe.

W myśl art. 9 pkt 10 lit. b) omawianej ustawy:

Zwalnia się od podatku pożyczki udzielane w formie pieniężnej na podstawie umowy zawartej między osobami, o których mowa w art. 4a ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz.U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843), w wysokości przekraczającej kwotę, określoną w art. 9 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pod warunkiem:

-    złożenia deklaracji w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od daty dokonania czynności, z wyłączeniem przypadku, gdy umowa została zawarta w formie aktu notarialnego,

-    udokumentowania otrzymania pieniędzy przez biorącego pożyczkę dowodem przekazania na jego rachunek płatniczy lub na jego inny rachunek w banku lub w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, lub przekazem pocztowym.

Jak wynika natomiast z art. 9 pkt 10 lit. c) tej ustawy:

Zwalnia się od podatku pożyczki udzielane na podstawie umowy zawartej między osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej do wysokości kwoty niepodlegającej opodatkowaniu – na zasadach określonych w przepisach o podatku od spadków i darowizn.

Stosownie do art. 4a ust. 1 ww. ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478 ze zm.):

Zwalnia się od podatku nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych przez małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, rodzeństwo, ojczyma i macochę (…).

Art. 9 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ww. ustawy stanowi, że:

Opodatkowaniu podlega nabycie, od jednego zbywcy, własności rzeczy i praw majątkowych o czystej wartości przekraczającej 36 120 zł – jeżeli nabywcą jest osoba zaliczona do I grupy podatkowej.

Jeżeli nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych od tego samego zbywcy następuje więcej niż jeden raz, do czystej wartości rzeczy i praw majątkowych ostatnio nabytych dolicza się czystą wartość rzeczy i praw majątkowych nabytych dotychczas od tego samego zbywcy w roku, w którym nastąpiło ostatnie nabycie, i w okresie 5 lat poprzedzających ten rok. Od podatku obliczonego od łącznej wartości nabytych rzeczy i praw majątkowych potrąca się podatek przypadający od opodatkowanych poprzednio nabytych rzeczy i praw majątkowych. Wynikająca z obliczenia nadwyżka podatku nie podlega ani zaliczeniu na poczet innych podatków, ani zwrotowi. Nabywcy obowiązani są w zeznaniu podatkowym wymienić rzeczy i prawa majątkowe nabyte w podanym wyżej okresie.

Zgodnie z art. 14 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Zaliczenie do grupy podatkowej następuje według osobistego stosunku nabywcy do osoby, od której lub po której zostały nabyte rzeczy i prawa majątkowe.

W myśl art. 14 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o podatku od spadków i darowizn:

Do I grupy podatkowej zalicza się małżonka, zstępnych, wstępnych, pasierba, zięcia, synową, rodzeństwo, ojczyma, macochę i teściów.

Jak wynika z opisu stanu faktycznego, zawarła Pani (...) r. z ojcem, obywatelem Ukrainy, umowę pożyczki na Ukrainie w formie urzędniczej (podobną do formy z prawa polskiego z datą pewną) na kwotę (...) euro (średni kurs NBP na dzień poprzedzający zawarcie umowy pożyczki wynosił 1 euro = (...) PLN, tj. kwota pożyczki wyniosła (...) zł). Przedmiotem umowy pożyczki jest zobowiązanie Pani ojca do zapłaty ww. kwoty za 2 pojazdy mechaniczne; stroną umowy zakupu pojazdów jest Pani, zaś Pani ojciec udzielił Pani pożyczki na ich zakup, z zastrzeżeniem, iż to on za nie zapłaci. Po korzystaniu z samochodów przez okres 3 lat, ma Pani sprzedać pojazdy oraz zwrócić środki wynikające z pożyczki. Odpowiednio, (...) r. (kwota (...) zł) oraz (...) r. (kwota (...) zł) zostały dokonane zapłaty za dwa pojazdy, które Pani zakupiła. Ojciec dokonał płatności za pojazdy z własnego rachunku bankowego (z polskiego rachunku bankowego, nie ukraińskiego, ze względu na niemożność w związku ze stanem wojennym w Ukrainie, na dokonywanie przelewów z Ukrainy). Środki w dniu zwarcia umowy pożyczki znajdowały się na terenie Polski (na rachunku pożyczkodawcy).

Zwolnienie zawarte w art. 9 pkt 10 lit. b) ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych ma charakter warunkowy, co oznacza, że umowa pożyczki pieniężnej jest zwolniona od podatku od czynności cywilnoprawnych, tylko wtedy, gdy:

-    umowa została zawarta pomiędzy osobami wymienionymi w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn,

-    pożyczkobiorca złoży deklarację w sprawie podatku od czynności cywilnoprawnych właściwemu organowi podatkowemu w terminie 14 dni od dnia dokonania czynności,

-    pożyczkobiorca udokumentuje otrzymanie pieniędzy dowodem przekazania, na jego rachunek płatniczy lub na jego inny rachunek w banku lub spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej lub przekazem pocztowym.

Wyżej opisane warunki do skorzystania ze zwolnienia muszą być spełnione łącznie.

Nie ulega wątpliwości, że w analizowanej sprawie umowa pożyczki została zawarta pomiędzy osobami wymienionymi w art. 4a ustawy o podatku od spadków i darowizn (ojciec - córka).

Z wniosku wynika również, że nie złożyła Pani w wymaganym terminie deklaracji PCC-3. W Pani przypadku zwolnienie przewidziane w art. 9 pkt 10 lit. b) nie znajduje zastosowania. Nie zostały bowiem spełnione wszystkie wymagane warunki do jego zastosowania.

Wobec powyższego, skoro środki pieniężne w chwili zawarcia umowy pożyczki znajdowały się na polskim rachunku bankowym pożyczkodawcy, to umowa pożyczki podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Obowiązek podatkowy ciążył na Pani, jako pożyczkobiorcy, a podatek należało obliczyć według stawki 0,5%.

Podstawę opodatkowania stanowi kwota pożyczki, jednak z uwzględnieniem brzmienia art. 9 pkt 10 lit. c) – a więc z uwzględnieniem kwoty wolnej przewidzianej ustawą o podatku od spadków i darowizn. Dla I grupy podatkowej jest to kwota 36 120 zł, z zachowaniem zasady kumulacji z art. 9 ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Uprawnienia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ograniczają się wyłącznie do interpretacji przepisów prawa podatkowego. Tym samym, nie mogę potwierdzić obliczeń, które przedstawiła Pani w swoim stanowisku. Uregulowania zawarte w Ordynacji podatkowej nie pozwalają organowi interpretacyjnemu (nie dają mu takich uprawnień) na dokonywanie dokładnych obliczeń (kwotowych) dotyczących podstawy opodatkowania i należnego podatku. W ramach interpretacji mogę jedynie wskazać prawidłowy sposób obliczenia tej podstawy.

(…)

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.