0111-KDIB2-3.4014.207.2026.2.ASZ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

9 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przechowywania środków pieniężnych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – w piśmie z 5 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Pani babcia poprosiła Panią o nieodpłatne zarządzanie jej środkami pieniężnymi. Umówiły się Panie, że Pani babcia przeleje Pani pieniądze a Pani ma je umieszczać na kontach oszczędnościowych, lokatach, itp., tak żeby możliwie jak najwięcej urosły. W pierwszej kolejności umieściła je Pani na koncie oszczędnościowym, które założyła Pani na ten cel a następnie przesunęła na lokatę na 3 miesiące. Całość trwała 7 miesięcy i po wszystkim całą kwotę wraz z zyskiem przelała Pani na konto babci. Nie korzystała Pani w tym czasie w żaden sposób z tych środków i nimi nie obracała, wszystko oddała Pani babci wraz z zyskami. Ma też Pani potwierdzenie w dokumentach całej tej sytuacji wraz z potwierdzeniami wpłat. Nie odniosła Pani żadnej korzyści majątkowej.

Z treści wniosku wynika, że była to umowa przechowania (art. 835 Kodeksu cywilnego) lub nieodpłatne zlecenie zarządzania środkami, a nie pożyczka.

W uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że nie miała miejsca darowizna. Pani babcia to starsza kobieta i nie potrafi zakładać lokat i kont oszczędnościowych w internecie. Poprosiła Panią o zarządzanie określoną sumą pieniędzy tak, żeby sama nie musiała nic robić i nigdzie wychodzić. Nie zawarły Panie żadnej umowy, z której wynikałoby, że Pani babcia przekazuje Pani pieniądze i w jakim celu. Doszło do tylko do ustnych ustaleń i na wyraźną prośbę babci zarządzała Pani jej pieniędzmi przez określony czas a następnie całość oddała Pani babci wraz z osiągniętym zyskiem. Na wszystkie te operacje ma Pani potwierdzenia z banku. Począwszy od pierwszego przelewu przez operacje a następnie przelew powrotny.

Z uzupełnienia wniosku wynika, że oczekuje Pani wydania interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od czynności cywilnoprawnych.

Pytania – ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku

Czy w związku z zaistniałą sytuacją powinna Pani dokonać jakichś czynności, tzn. zgłosić to do urzędu, opłacić podatek lub innej (jakiej)?

Czy powinna Pani składać jakieś wyjaśnienia?

Czy samo przechowywanie całej dokumentacji wystarczy?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, nie powinna Pani nic zgłaszać i płacić, ewentualnie przechowywać potwierdzenie i historię tej sprawy w razie konieczności złożenia wyjaśnień.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191):

Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c) (uchylona),

d) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

e) umowy dożywocia,

f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,

g) (uchylona),

h) ustanowienie hipoteki,

i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

j) umowy depozytu nieprawidłowego,

k) umowy spółki.

Stosownie do art. 1 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4.

W myśl natomiast art. 1 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Podatkowi od czynności cywilnoprawnych podlegają więc wyłącznie czynności, które zostały wymienione w ustawie, w tym umowy pożyczki i depozytu nieprawidłowego.

W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem ust. 2, powstaje z chwilą dokonania czynności cywilnoprawnej.

Na podstawie art. 4 pkt 7 cyt. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy.

Stosownie do art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.):

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Zgodnie z art. 835 cyt. ustawy:

Przez umowę przechowania przechowawca zobowiązuje się zachować w stanie niepogorszonym rzecz ruchomą oddaną mu na przechowanie.

W myśl art. 839 ww. ustawy:

Przechowawcy nie wolno używać rzeczy bez zgody składającego, chyba że jest to konieczne do jej zachowania w stanie niepogorszonym.

Zgodnie z art. 845 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

Z treści art. 720 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą, polegającą na zobowiązaniu stron do przeniesienia własności pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, natomiast jej gospodarczy sens wyraża się w tym, że biorący pożyczkę uzyskuje możliwość korzystania przez pewien czas z wartości przekazanych mu przez dającego pożyczkę.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki. Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.

Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne – sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.

Przechowawca „nieprawidłowy” nabywa na własność przedmiot depozytu i może nim rozporządzać tak, jak w umowie pożyczki. Depozyt nieprawidłowy różni się jednak od pożyczki tym, że jest zawierany w interesie składającego. Nie można utożsamiać depozytu nieprawidłowego z pożyczką. Depozyt nieprawidłowy może być odpłatny lub nieodpłatny.

Zgodnie z przywołanymi wyżej przepisami, umowa przechowania nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych jeżeli przechowawca nie może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku.

Z opisu stanu faktycznego oraz jego uzupełnienia wynika, że Pani babcia poprosiła Panią o nieodpłatne zarządzanie jej środkami pieniężnymi. Umówiły się Panie, że Pani babcia przeleje Pani pieniądze a Pani ma je umieszczać na kontach oszczędnościowych, lokatach, itp., tak żeby uzyskać możliwie jak największy zysk. W pierwszej kolejności umieściła je Pani na koncie oszczędnościowym, które założyła Pani na ten cel a następnie przesunęła na lokatę na 3 miesiące. Całość trwała 7 miesięcy i po wszystkim całą kwotę wraz z zyskiem przelała Pani na konto babci. Nie korzystała Pani w tym czasie w żaden sposób z tych środków i nimi nie obracała, wszystko oddała Pani babci wraz z zyskami. Nie odniosła Pani żadnej korzyści majątkowej. Nie doszło do darowizny. Nie zawarły Panie żadnej umowy, z której mogłoby wynikać, że Pani babcia przekazuje Pani pieniądze i w jakim celu. Doszło tylko do ustnych ustaleń, na podstawie których zarządzała Pani pieniędzmi babci przez określony czas a następnie całość oddała je Pani swojej babci wraz z osiągniętym zyskiem.

Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny należy uznać, że między Panią i Pani babcią zawarta została jedynie ustna umowa, na podstawie której zarządzała Pani pieniędzmi swojej babci, tzn. umieściła je na koncie oszczędnościowym, które założyła Pani w tym celu a następnie przelała je na lokatę na 3 miesiące. Nie była Pani uprawniona do swobodnego rozporządzania środkami pieniężnymi Pani babci ulokowanymi na koncie oszczędnościowym a później na lokacie. Z wniosku nie wynika również, aby została zawarta umowa pożyczki bądź też umowa depozytu nieprawidłowego.

Należy podkreślić, że opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych podlega umowa pożyczki oraz umowa depozytu nieprawidłowego (art. 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) i j) ww. ustawy). Aby umowa przechowania przybrała postać pożyczki bądź depozytu nieprawidłowego, przechowawca środków pieniężnych musi być uprawniony do swobodnego rozporządzania tymi środkami oddanymi mu na przechowanie, czyli może przeznaczyć je na własne cele. Natomiast Pani – jak wynika z wniosku – nie była do tego uprawniona.

Zatem, taka umowa przechowania środków pieniężnych na koncie oszczędnościowym oraz na lokacie nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Umowa ta nie mieści się w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem, wymienionych w ustawie o podatku od czynności cywilnoprawnych.

Tym samym nie będzie na Pani ciążył obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych z tytułu opisanych we wniosku czynności jak również nie będzie ciążył obowiązek zgłoszenia ww. czynności.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.