0111-KDIB2-2.4015.95.2026.1.DR

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 kwietnia 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków spłaty kredytu przez dłużników solidarnych. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

W dniu 9 lipca 2025 r. Wnioskodawczyni A. A. razem ze swoją matką (…) zawarły umowę kredytu hipotecznego w banku (…). Umowa związana była z zakupem lokalu mieszkalnego przez A. A. (córkę). Z uwagi bowiem na brak zdolności kredytowej Wnioskodawczyni, stroną umowy kredytowej - współkredytobiorcą została jednocześnie jej matka. Zgodnie z zapisami umowy kredytowej zobowiązani do spłaty zaciągniętego kredytu zostali solidarnie oboje współkredytobiorcy, a na nieruchomości tytułem zabezpieczenia została ustanowiona hipoteka. Właścicielem mieszkania na mocy aktu notarialnego z dnia 22 lipca 2025 r. została jedynie Wnioskodawczyni - A. A. Od samego początku cały zaciągnięty kredyt (kapitał i odsetki) jest spłacany zgodnie z harmonogramem przez oboje kredytobiorców tj. przez Wnioskodawczynię i jej matkę w częściach odpowiednich do możliwości finansowych obu kredytobiorców. Najczęściej większa kwota raty spłacana jest przez matkę Wnioskodawczyni. Kwoty na spłatę kredytu (raty) są pobierane automatycznie z rachunku bankowego utworzonego przy kredycie w Banku, w którym zostało zaciągnięte zobowiązanie. Rachunek został utworzony na Wnioskodawczynię, jednakże matka Wnioskodawczyni jest pełnomocnikiem do tego rachunku. Matka Wnioskodawczyni systematycznie, co miesiąc i mając na uwadze termin zakreślony na spłatę rat zgodnie z umową, zasila w/w rachunek bankowy utworzony przy kredycie. Każda z wpłat jest opisana jako „spłata raty” lub podobnie. Planowany termin zakończenia spłaty kredytu przypada na 15 czerwca 2045 r. Z chwilą zakończenia kredytu ustanie zobowiązanie wszystkich kredytobiorców (Wnioskodawczyni i jej matki) wobec banku i zostanie usunięty wpis z księgi wieczystej o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku, a która została ustanowiona na nieruchomości stanowiącej wyłączną własność Wnioskodawczyni. Z uwagi na trwającą spłatę kredytu zarówno przez Wnioskodawczynię jak i jej matkę, oraz ze względu na niejednoznaczne rozumienie przepisów Ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn w odniesieniu do spłaty wierzytelności przy współodpowiedzialności wszystkich kredytobiorców, Wnioskodawczyni zwraca się z zapytaniem jak niżej.

Pytania

1. Czy fakt spłaty kredytu hipotecznego przez dwóch współkredytobiorców (Wnioskodawczynię i jej matkę) jako ich zobowiązania solidarnego wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawczyni, określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn i w związku z tym podlega obowiązkowi zgłoszenia nabycia majątku w drodze darowizny na formularzu SD-Z2?

2. Czy okoliczność spłaty kredytu hipotecznego i wykreślenia wpisu o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z księgi wieczystej implikuje po stronie Wnioskodawczyni powstanie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od spadków i darowizn?

Pani stanowisko w sprawie

Stanowisko Wnioskodawczyni:

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawczyni, fakt spłaty kredytu hipotecznego przez dwóch współkredytobiorców (Wnioskodawczynię i jej matkę) nie wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn u Wnioskodawczyni.

Art. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn definiuje przedmiot opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Zgodnie z brzmieniem przywołanego przepisu: 1. Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem: 1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego; 2) darowizny, polecenia darczyńcy; 3) zasiedzenia; 4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności; 5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu; 6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności. 2. Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci.

Należy zauważyć, iż art. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn definiuje w sposób precyzyjny i enumeratywny przedmiot opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Przedmiotowy kredyt hipoteczny stanowi zobowiązanie solidarne, które zgodnie z brzmieniem art. 366 § 1 Kodeksu Cywilnego oznacza sytuację, w której kilku dłużników może być zobowiązanych w ten sposób, że wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich dłużników łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a zaspokojenie wierzyciela przez któregokolwiek z dłużników zwalnia pozostałych (solidarność dłużników). Natomiast art. 366 § 2 Kodeksu Cywilnego stanowi, iż aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Spłata długu przez dwóch współkredytobiorców stanowi zatem spłatę ich własnego długu, do którego zdecydowali się przystąpić. W myśl art. 367 § 1 Kodeksu Cywilnego, jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Oznacza to, iż fakt spłaty zobowiązania przez jednego z dłużników oznacza, iż może on stać się wierzycielem wobec pozostałych współdłużników. Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy. Zdaniem Wnioskodawczyni, wobec powyższego należy stwierdzić, iż fakt solidarnej spłaty kredytu hipotecznego przez współkredytobiorców nie wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn u trzeciego kredytobiorcy. W konsekwencji, w przypadku braku wystąpienia obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn, Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż złożenie zgłoszenia nabycia majątku w drodze darowizny na formularzu SD-Z2 jest bezprzedmiotowe. Stanowisko Wnioskodawczyni w podobnych stanach faktycznych potwierdzane było w innych interpretacjach indywidualnych, w tym w szczególności w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2014 r., znak sprawy: IPPB2/436-313/14-2/MZ.

Ad. 2

Wnioskodawczyni stoi na stanowisku, iż fakt solidarnej spłaty kredytu hipotecznego przez dwóch współkredytobiorców (Wnioskodawczynię i jej matkę) nie wiąże się z powstaniem obowiązku podatkowego określonego w ustawie o podatku od spadków i darowizn u Wnioskodawczyni. W konsekwencji również sam fakt zakończenia spłaty kredytu i wykreślenia wpisu o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z księgi wieczystej nie pociąga za sobą skutków podatkowych na gruncie podatku od spadków i darowizn.

W opinii Wnioskodawczyni zakończenie spłaty kredytu oraz wykreślenie wpisu o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z księgi wieczystej nie powoduje zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. W związku z tym zdarzenia te nie powodują powstania obowiązku podatkowego po stronie Wnioskodawczyni w zakresie podatku od spadków i darowizn. Podobnie i w analogicznej sprawie wypowiedział się Dyrektor Izby Skarbowej wydając interpretację z dnia 29 grudnia 2011 r., znak sprawy: ILPB2/436-204/11-2/MK: „Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych. W sytuacji więc, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy. Wskazać jednak należy, że stosownie do art. 376 § 1 Kodeksu cywilnego, jeżeli jeden z dłużników solidarnych spełnił świadczenie, treść istniejącego między współdłużnikami stosunku prawnego rozstrzyga o tym, czy i w jakich częściach może on żądać zwrotu od współdłużników. Jeżeli z treści tego stosunku nie wynika nic innego, dłużnik, który świadczenie spełnił, może żądać zwrotu w częściach równych. Treść powyższego przepisu wskazuje więc, że z chwilą spełnienia świadczenia przestaje istnieć jakikolwiek stosunek pomiędzy wierzycielem a współdłużnikami solidarnymi. Natomiast dłużnik, który spełnił świadczenie, przestaje być współdłużnikiem solidarnym i staje się wierzycielem dla pozostałych współdłużników. W związku z powyższym stwierdzić należy, że jeżeli rodzice Wnioskodawczyni będący współkredytobiorcami dokonują spłaty kredytu, to w przypadku spłaty nawet całości zobowiązania wynikającego z zawartej umowy kredytu na Wnioskodawczyni jako ich córce i współkredytobiorcy nie ciąży obowiązek podatkowy w podatku od spadków i darowizn. W rezultacie Zainteresowana nie ma również obowiązku składania zgłoszenia o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych (SD-Z2), o którym mowa w art. 4a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):

Ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji pojęcia „darowizna”. Z tego względu, celem ustalenia tej definicji, należy sięgnąć do ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

W myśl art. 888 § 1 Kodeksu cywilnego:

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie to ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Treść tego świadczenia określa umowa darowizny.

Stosownie do art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn:

W myśl art. 6 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy:

Z treści wniosku wynika, że razem ze swoją matką zawarła Pani umowę kredytu hipotecznego w banku. Umowa związana była z zakupem przez Panią lokalu mieszkalnego. Z uwagi na Pani brak zdolności kredytowej, stroną umowy kredytowej - współkredytobiorcą została jednocześnie Pani matka. Zgodnie z zapisami umowy kredytowej zobowiązani do spłaty zaciągniętego kredytu zostali solidarnie oboje współkredytobiorcy, a na nieruchomości tytułem zabezpieczenia została ustanowiona hipoteka. Właścicielem mieszkania na mocy aktu notarialnego jest Pani. Od samego początku cały zaciągnięty kredyt (kapitał i odsetki) jest spłacany zgodnie z harmonogramem przez oboje kredytobiorców tj. przez Panią i Pani matkę w częściach odpowiednich do możliwości finansowych obu kredytobiorców. Najczęściej większa kwota raty spłacana jest przez Pani matkę. Kwoty na spłatę kredytu (raty) są pobierane automatycznie z rachunku bankowego utworzonego przy kredycie w Banku, w którym zostało zaciągnięte zobowiązanie. Rachunek został utworzony na Panią, jednakże Pani matka jest pełnomocnikiem do tego rachunku. Pani matka systematycznie, co miesiąc i mając na uwadze termin zakreślony na spłatę rat zgodnie z umową, zasila w/w rachunek bankowy utworzony przy kredycie. Z chwilą zakończenia kredytu ustanie zobowiązanie wszystkich kredytobiorców (Pani i Pani matki) wobec banku i zostanie usunięty wpis z księgi wieczystej o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku, a która została ustanowiona na nieruchomości stanowiącej Pani wyłączną własność.

Zgodnie z art. 366 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Z istoty solidarnej odpowiedzialności dłużników wynika więc, że aż do zupełnego zaspokojenia wierzyciela wszyscy dłużnicy solidarni pozostają zobowiązani. Każdy z dłużników solidarnych odpowiada więc za całość długu, a nie tylko część, jaką można by mu przypisać poprzez np. równy podział kwoty długu pomiędzy zobowiązanych.

Zatem w sytuacji, gdy strona zobowiązania solidarnego spłaca całość lub znaczą część zadłużenia bez woli czynienia tego w celu obdarowania pozostałych stron tego zobowiązania, a jedynie w zamiarze zwolnienia się z długu, poprzez samą zapłatę całości, czy też części zobowiązania solidarnego nie może dojść do obdarowania kogokolwiek. Dłużnik solidarny spłaca bowiem własny dług, a nie cudzy.

Spłata rat kredytu (zaciągniętego solidarnie przez Panią wraz z matką) w części przez Pani matkę nie może być postrzegana w kategorii darowizny na Pani rzecz. Jak sama Pani wskazała w opisie wniosku, kredyt został zaciągnięty solidarnie. Oznacza to, że zarówno Pani jak i Pani matka dokonując spłaty, realizujecie swoje własne zobowiązanie wynikające z solidarnej odpowiedzialności za dług wobec banku. Tym samym, sytuacja przedstawiona we wniosku nie rodzi po Pani stronie skutków podatkowych na gruncie ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zatem, nie ciąży na Pani obowiązek podatkowy z tego tytułu, jak również nie jest Pani zobowiązana do złożenia zgłoszenia SD-Z2.

Ma Pani również rację twierdząc, że w konsekwencji sam fakt zakończenia spłaty kredytu i wykreślenia wpisu o ustanowieniu hipoteki na rzecz banku z księgi wieczystej nie pociąga za sobą skutków podatkowych na gruncie podatku od spadków i darowizn.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.