0111-KDIB2-2.4015.65.2026.4.MM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowna Pani,

stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

16 marca 2026 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie opodatkowania środków pieniężnych otrzymanych od matki. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismem z 13 kwietnia 2026 r. oraz pismem z 25 maja 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Stan faktyczny nr 1 – opłaty za studia

W latach 2023–2026 Pani mama przekazywała Pani przelewem bankowym środki pieniężne przeznaczone na opłacenie czesnego za Pani studia w … . Wysokość czesnego zmieniała się w czasie i wynosiła kolejno około 790 zł miesięcznie, następnie 1000 zł miesięcznie, a obecnie 1100 zł miesięcznie. Po otrzymaniu tych środków niezwłocznie przekazywała je Pani dalej na rachunek bankowy uczelni tytułem opłaty za studia. W praktyce Pani rachunek bankowy pełnił jedynie funkcję pośrednika w przekazaniu środków na rzecz uczelni.

Stan faktyczny nr 2 – koszty terapii

Pani mama przekazywała Pani przelewem bankowym środki pieniężne przeznaczone na pokrycie kosztów Pani terapii psychologicznej. Po otrzymaniu tych środków dokonywała Pani płatności za wizyty terapeutyczne na rzecz terapeuty. Otrzymane środki były przeznaczane bezpośrednio na pokrycie kosztów terapii.

Stan faktyczny nr 3 – opłaty za gaz

Część przelewów od Pani mamy dotyczyła pokrycia kosztów gazu w mieszkaniu, w którym Pani mieszka. Umowa na dostawę gazu zawarta jest na Pani mamę, natomiast rachunki opłaca Pani. Pani mama częściowo również korzystała z gazu – przygotowywała Pani dla niej przetwory (tzw. weki), a ponadto zdarzało się, że okresowo u Pani pomieszkiwała, ponieważ jest osobą starszą. W związku z tym dokładała się do rachunków za gaz, przekazując Pani przelewem środki przeznaczone na pokrycie części tych kosztów.

Stan faktyczny nr 4 – koszty garażu

Wynajmuje Pani garaż od osoby trzeciej, przy czym umowa najmu zawarta jest na Panią i to Pani dokonuje płatności czynszu. Z garażu korzystała Pani jednak wspólnie z mamą, która przechowywała tam również swoje rzeczy. W związku z tym mama partycypowała w kosztach wynajmu garażu i przekazywała Pani przelewem środki przeznaczone na pokrycie części tych kosztów.

Uzupełniając opis stanu faktycznego nr 1 i 2 wskazała Pani, że nie była zobowiązana do zwrotu środków pieniężnych przekazywanych Pani przez Pani matkę ani do świadczenia wzajemnego na jej rzecz w zamian za ich otrzymanie.

Ponadto wskazała Pani, że jednocześnie środki te były przekazywane wyłącznie w celu pokrycia konkretnych kosztów (czesnego za studia oraz kosztów terapii psychologicznej) i nie były przeznaczone do Pani swobodnego dysponowania. Po ich otrzymaniu były niezwłocznie przekazywane dalej odpowiednio na rachunek uczelni oraz terapeuty.

Przekazywanie przez Pani matkę środków pieniężnych na opłacenie czesnego za studia oraz kosztów terapii nie było związane z realizacją zasądzonego obowiązku alimentacyjnego. Pomoc ta miała charakter dobrowolnego wsparcia finansowego udzielanego Pani przez matkę z jej własnej woli. W okresie objętym wnioskiem nie byłaby Pani w stanie samodzielnie ponosić wszystkich wskazanych wydatków. Pomimo zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy Pani dochody nie pozwalały na pokrycie kosztów studiów oraz terapii przy jednoczesnym ponoszeniu innych zobowiązań finansowych (np. spłaty kredytu). Środki przekazywane przez Pani matkę przeznaczane były na pokrycie części kosztów związanych ze studiami i terapią. Przelewy dotyczące czesnego za studia w zdecydowanej większości były przekazywane na rachunek uczelni jeszcze tego samego dnia po otrzymaniu środków od matki, a w nielicznych przypadkach kolejnego dnia, nie później. W przypadku środków przeznaczonych na terapię termin ich wykorzystania uzależniony był od terminów wizyt terapeutycznych, które czasami ulegały przesunięciu. Zdarzały się więc sytuacje, w których środki pozostawały na Pani rachunku bankowym przez okres około tygodnia lub dwóch tygodni do czasu dokonania płatności za wizytę terapeutyczną. Pomoc ze strony matki miała na celu wsparcie Pani w ponoszeniu części kosztów związanych z edukacją oraz terapią, a przekazywane środki były przeznaczane na wskazane wyżej cele.

Pytania

Pytanie do stanu faktycznego nr 1 – studia

Czy środki pieniężne przekazywane Pani przez Pani mamę przelewem bankowym z przeznaczeniem na opłacenie czesnego za studia, które następnie niezwłocznie przekazywała Pani na rachunek uczelni tytułem opłaty za studia, stanowią darowiznę w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn?

Pytanie do stanu faktycznego nr 2 – terapia

Czy środki pieniężne przekazywane Pani przez Pani mamę przelewem bankowym z przeznaczeniem na pokrycie kosztów Pani terapii psychologicznej, które następnie przekazywała Pani na rzecz terapeuty jako zapłatę za wizyty, stanowią darowiznę w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn?

Pytanie do stanu faktycznego nr 3 – gaz

Czy środki pieniężne przekazywane Pani przez Pani mamę w celu partycypacji w kosztach rachunków za gaz w mieszkaniu, z którego również częściowo korzystała, stanowią darowiznę w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn?

Pytanie do stanu faktycznego nr 4 – garaż

Czy środki pieniężne przekazywane Pani przez Pani mamę w celu pokrycia części kosztów wynajmu garażu, z którego korzystały Panie wspólnie, stanowią darowiznę w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn?

Pani stanowisko w sprawie

Pani zdaniem, środki pieniężne przekazywane Pani przez Pani mamę w opisanych stanach faktycznych nie stanowią darowizny w rozumieniu ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn.

W przypadku środków przekazywanych na opłacenie czesnego za studia oraz na pokrycie kosztów terapii środki te były przekazywane na konkretny cel i niezwłocznie przekazywane przez Panią dalej odpowiednio na rachunek uczelni lub terapeuty. Pani rachunek bankowy pełnił w praktyce jedynie funkcję technicznego pośrednika w przekazaniu środków na pokrycie tych kosztów. Środki te nie stanowiły więc przysporzenia majątkowego po Pani stronie.

Podobnie w przypadku przelewów dotyczących kosztów gazu oraz kosztów garażu środki te stanowiły partycypację Pani mamy w kosztach, z których również korzystała. Mama częściowo korzystała z gazu w mieszkaniu, w którym Pani mieszka, a także zdarzało się, że u Pani pomieszkiwała.

W przypadku garażu korzystałyście z niego wspólnie, a Pani mama przechowywała tam również swoje rzeczy. Przekazywane środki stanowiły zatem jedynie udział w kosztach, a nie przekazanie środków w celu nieodpłatnego przysporzenia majątkowego na Pani rzecz.

W związku z powyższym uważa Pani, że opisane środki pieniężne nie stanowią darowizny w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn i nie powodują powstania obowiązku podatkowego po Pani stronie.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 478):

Podatkowi od spadków i darowizn, zwanemu dalej „podatkiem”, podlega nabycie przez osoby fizyczne własności rzeczy znajdujących się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub praw majątkowych wykonywanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem:

1) dziedziczenia, zapisu zwykłego, dalszego zapisu, zapisu windykacyjnego, polecenia testamentowego;

2) darowizny, polecenia darczyńcy;

3) zasiedzenia;

4) nieodpłatnego zniesienia współwłasności;

5) zachowku, jeżeli uprawniony nie uzyskał go w postaci uczynionej przez spadkodawcę darowizny lub w drodze dziedziczenia albo w postaci zapisu;

6) nieodpłatnej: renty, użytkowania oraz służebności.

Stosownie do art. 1 ust. 2 ww. ustawy:

Podatkowi podlega również nabycie praw do wkładu oszczędnościowego na podstawie dyspozycji wkładem na wypadek śmierci oraz nabycie jednostek uczestnictwa na podstawie dyspozycji uczestnika funduszu inwestycyjnego otwartego albo specjalistycznego funduszu inwestycyjnego otwartego na wypadek jego śmierci.

Jak wynika z przywołanych przepisów, katalog tytułów nabycia podlegającego opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn jest katalogiem zamkniętym. Wymienione w nim tytuły nabycia własności rzeczy lub praw majątkowych stanowią jedyne przypadki podlegające opodatkowaniu tym podatkiem.

Zatem opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn może podlegać jedynie nieodpłatne nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych wymienionych w ww. art. 1 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Tym samym nabycie własności rzeczy lub praw majątkowych z innych tytułów, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

W związku z tym, że ustawa o podatku od spadków i darowizn nie zawiera definicji darowizny należy w tej kwestii odnieść się do przepisów uregulowanych w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm.).

W myśl art. 888 § 1 ww. Kodeksu cywilnego:

Przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku.

Darowizna należy do czynności, których celem jest dokonanie aktu przysporzenia majątkowego bez ekwiwalentu i polega najczęściej na przesunięciu jakiegoś dobra majątkowego z majątku darczyńcy do majątku obdarowanego. Świadczenie ma charakter nieodpłatny, gdy druga strona umowy nie zobowiązuje się do jakiegokolwiek świadczenia w zamian za uczynioną darowiznę. Do zawarcia umowy darowizny, podobnie jak każdej innej umowy, niezbędne jest zgodne oświadczenie woli złożone przez obie strony umowy. Umowa darowizny dochodzi do skutku dopiero z chwilą złożenia oświadczenia woli przez obdarowanego o przyjęciu darowizny. Należy zaznaczyć, że ustawodawca nie wymaga żadnej szczególnej formy oświadczenia obdarowanego o przyjęciu darowizny.

Z wniosku wynika, że Pani matka przekazywała Pani środki pieniężne na opłatę czesnego za studia, na pokrycie kosztów Pani terapii psychologicznej, na opłaty za gaz w Pani mieszkaniu oraz najem garażu. Przy czym Pani matka korzystała z gazu w Pani mieszkaniu oraz przechowywała rzeczy w garażu, który Pani wynajmuje.

Z powyższego opisu wynika więc, że Pani matka dokładała się do rachunków za gaz oraz opłat za najem garażu, ponieważ korzystała z gazu oraz garażu. Środki pieniężne otrzymane od matki w ramach jej partycypowania w kosztach związanych z rachunkami za gaz, z którego korzystała w Pani mieszkaniu oraz kosztach związanych z czynszem za garaż, w którym przechowywała swoje rzeczy, nie stanowią dla Pani przysporzenia. Tym samym należy stwierdzić, że czynność ta (otrzymanie środków pieniężnych od matki na ww. cele) nie posiada elementów charakterystycznych dla umowy darowizny lub któregokolwiek z tytułów nabycia podlegających opodatkowaniu, wymienionych w zamkniętym katalogu umieszczonym w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Zatem z tytułu otrzymania od matki środków pieniężnych na pokrycie części kosztów za gaz oraz czynszu za wynajmowany garaż, nie jest Pani zobowiązana do uiszczenia podatku od spadków i darowizn.

Natomiast w odniesieniu do środków, które Pani matka przekazała Pani na opłacenie czesnego za studia oraz terapii psychologicznej należy zauważyć, że w uzupełnieniu wniosku wskazała Pani, że przekazywanie przez Pani matkę środków pieniężnych na ww. cele nie było związane z realizacją zasądzonego obowiązku alimentacyjnego. Jednakże z uzupełnienia wniosku wynika również, że:

- mimo zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy nie była Pani w stanie samodzielnie pokrywać kosztów studiów oraz terapii,

- środki przekazywane przez matkę służyły pokrywaniu Pani konkretnych usprawiedliwionych potrzeb życiowych i edukacyjnych,

- środki miały charakter celowy i były przeznaczane bezpośrednio na opłacenie czesnego oraz terapii,

- środki były niezwłocznie przekazywane dalej – odpowiednio na rachunek uczelni i terapeuty,

- pomoc miała umożliwić Pani kontynuowanie studiów oraz terapii.

W tym miejscu należy przywołać art. 128, art. 133 § 1 oraz art. 135 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 236), które regulują zakres i zasady realizacji obowiązku alimentacyjnego rodziców względem dzieci.

I tak, zgodnie z art. 128 § 1 ww. ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy:

Obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo.

Z kolei w myśl 133 § 1 ww. ustawy:

Rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania.

W myśl art. 135 § 1 ww. ustawy:

Zakres świadczeń alimentacyjnych zależy od usprawiedliwionych potrzeb uprawnionego oraz od zarobkowych i majątkowych możliwości zobowiązanego.

Zgodnie z powyższymi przepisami rodzice obowiązani są do świadczeń alimentacyjnych względem dziecka, które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego konsekwentnie podkreśla się, że obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka:

- nie jest ograniczony żadnym sztywnym terminem,

- nie ustaje automatycznie wraz z osiągnięciem pełnoletności,

- nie jest związany z osiągnięciem określonego poziomu wykształcenia,

- trwa tak długo, jak długo dziecko nie jest w stanie utrzymać się samodzielnie.

W wyroku z 30 czerwca 1999 r., sygn. akt III CKN 199/99, Sąd Najwyższy wskazał, że „jedyną miarodajną okolicznością, od której zależy trwanie bądź ustanie tego obowiązku, jest to, czy dziecko jest w stanie utrzymać się samodzielnie”.

W konsekwencji sam fakt:

- pełnoletności Wnioskodawczyni,

- posiadania zatrudnienia,

- braku sądowego orzeczenia alimentów

– nie wyklucza jeszcze uznania przekazywanych świadczeń za wykonywanie obowiązku alimentacyjnego.

Sam fakt osiągania przez dziecko własnych dochodów nie przesądza o pełnej zdolności do samodzielnego zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb. W doktrynie oraz orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że osoba uprawniona do alimentacji może pozostawać jedynie częściowo zdolna do samodzielnego utrzymania, zaś obowiązek alimentacyjny może obejmować tę część kosztów utrzymania i edukacji, której nie jest ona w stanie pokryć samodzielnie.

Jak wskazuje się w komentarzu do art. 133 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, jeżeli uprawniony może własnymi siłami zaspokoić swoje potrzeby tylko częściowo, obowiązek alimentacyjny zobowiązanego ogranicza się do ich niezaspokojonej części (por. K. Pietrzykowski, Komentarz do art. 133 KRO, Legalis).

W realiach przedstawionego stanu faktycznego wskazała Pani, że pomimo zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, Pani dochody nie pozwalały na samodzielne ponoszenie kosztów studiów oraz terapii, a wsparcie matki miało służyć pokryciu części tych wydatków.

Istotne jest również, że obowiązek alimentacyjny może być wykonywany dobrowolnie i nie wymaga uprzedniego skonkretyzowania orzeczeniem sądowym. Wyrok sądu nie kreuje obowiązku alimentacyjnego, lecz jedynie konkretyzuje obowiązek wynikający z ustawy. Zatem Pani stwierdzenie, że otrzymane środki pieniężne „nie były związane z realizacją zasądzonego obowiązku alimentacyjnego”, nie przesądza jeszcze o tym, że świadczenia te nie mają charakteru alimentacyjnego. Odniosła się Pani bowiem wyłącznie do braku sądowego zasądzenia alimentów, nie zaś do samego istnienia obowiązku alimentacyjnego wynikającego z przepisów Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

W analizowanej sprawie środki pieniężne nie miały charakteru swobodnego przysporzenia majątkowego po Pani stronie – ich celem było pokrycie określonych kosztów związanych z Pani edukacją i zdrowiem, których nie była Pani w stanie pokryć samodzielnie. Środki były przeznaczane na konkretny cel i niezwłocznie przekazywane dalej na rachunki podmiotów świadczących usługi edukacyjne i terapeutyczne.

Powyższe okoliczności odpowiadają przesłankom obowiązku alimentacyjnego określonego w art. 128 i art. 133 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego.

W konsekwencji należy stwierdzić, że środki przekazywane przez Pani matkę na pokrycie kosztów czesnego oraz terapii stanowiły realizację obowiązku alimentacyjnego wobec swojego dziecka (tj. Pani), które nie było w stanie samodzielnie ponosić usprawiedliwionych kosztów utrzymania i edukacji. Tym samym nie można kwalifikować tych świadczeń jako darowizny podlegającej opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

Reasumując, Pani stanowisko zgodnie z którym środki pieniężne przekazywane Pani przez matkę na czesne, terapię, rachunki za gaz oraz czynsz za garaż nie stanowią darowizny w rozumieniu ustawy o podatku od spadków i darowizn i nie powodują powstania obowiązku podatkowego po Pani stronie.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji.

-    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.