0111-KDIB2-2.4015.136.2026.1.PB

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowny Panie,

stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od spadków i darowizn jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 czerwca 2026 r. wpłynął Pana wniosek z 12 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od spadków i darowizn w zakresie skutków podatkowych zasiedzenia udziału w nieruchomości przez spadkodawców. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

1.  Status Wnioskodawcy i tożsamość nieruchomości:

Przedmiotem wniosku jest uregulowanie sytuacji prawnopodatkowej nieruchomości położonej w (…), stanowiącej działkę o numerze geodezyjnym (…), o powierzchni (…) m², dla której nie jest prowadzona księga wieczysta. Wnioskodawca jest synem (…), którzy wraz z innymi członkami rodziny byli wieloletnimi samoistnymi posiadaczami wskazanej nieruchomości.

2.  Nabycie własności przez zasiedzenie:

Przed Sądem Rejonowym (…) pod sygn. akt (…) toczyło się postępowanie o stwierdzenie nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie. W dniu (…) 2025 r. Sąd Rejonowy w (…) wydał postanowienie, z którego sentencji wynika, że:

-     w dniu (…) 1972 r. własność wyżej opisanej nieruchomości (działka nr (…)) nabyli przez zasiedzenie: (…) w udziale wynoszącym 4/12 części; (…) w udziale wynoszącym 1/12 część oraz na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej (…) w udziale wynoszącym 1/12 część;

-     w dniu (…) 1975 r. własność pozostałego udziału w nieruchomości, wynoszącego 6/12 części, nabyli przez zasiedzenie na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej (…).

Nabycie powyższych udziałów nastąpiło z mocy samego prawa z upływem terminów posiadania samoistnego, które dobiegły końca odpowiednio w 1972 i 1975 r.

3.  Zgony pierwotnych nabywców i sukcesja prawna:

Wszyscy pierwotni nabywcy nieruchomości wymienieni w postanowieniu sądu zmarli przed zakończeniem postępowania i wydaniem orzeczenia. Sukcesja prawna i udziały spadkowe po poszczególnych osobach przedstawiają się w sposób następujący:

-     (…) zmarł (…) 1987 r. Następcami prawnymi pod tytułem ogólnym zostali: jego żona (…) oraz dzieci: (…), którzy nabyli spadek po zmarłym w częściach równych, po 1/4;

-     (…) zmarła (…) 1999 r. Spadek po niej na podstawie ustawy nabyli w częściach równych (po 1/3 części spadku) żyjący w tym momencie zstępni: (…);

-     (…) zmarła przed orzekaniem w niniejszej sprawie, a spadek po niej nabyła na podstawie ustawy jej córka (…);

-     (…) również zmarł przed datą orzekania, a spadek po nim na podstawie ustawy nabyli w drodze dziedziczenia ustawowego w częściach równych jego żona (…) oraz syn Wnioskodawca (…);

-     (…) zmarła dnia (…) 2021 r. Spadek po niej nabył w całości jej syn Wnioskodawca (…);

-     (…) zmarła (…) 2025 r. Spadek po niej na podstawie testamentu notarialnego nabył w całości jej syn (…).

4.  Postępowanie sądowe i wydanie postanowienia:

Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia został złożony w Sądzie Rejonowym (…) 13 sierpnia 2019 r.

W dacie wydania orzeczenia oraz w dacie jego uprawomocnienia, żadna z osób fizycznych wskazanych w sentencji jako bezpośredni nabywcy nieruchomości (w tym (…)) już nie żyła. W konsekwencji brak obiektywnej możliwości podmiotowego rozliczenia i zgłoszenia obowiązku podatkowego przez osoby zmarłe. Wnioskodawca jako spadkobierca, który ostatecznie wskutek dziedziczenia po zmarłych rodzicach nabył udział 1/12 części w nieruchomości, powziął wątpliwość co do momentu i podmiotu ciążącego obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn.

Pytania

1.  Czy w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy (…) postanowienia z (…) 2025 r. (sygn. akt …), stwierdzającego nabycie przez zmarłych rodziców Wnioskodawcy ((…)) własności udziału wynoszącego 1/12 części nieruchomości w drodze zasiedzenia z dniem (…) 1972 r., momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn jest data, w której uprawomocniło się orzeczenie, pomimo faktu, iż pierwotni nabywcy zmarli przed tą datą?

2.  Czy w opisanym stanie faktycznym podmiotem zobowiązanym (podatnikiem) do rozliczenia i zadeklarowania podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia nieruchomości byli zmarli pierwotni nabywcy, czy też obowiązek ten – z racji tego, że nastąpiło otwarcie spadku – przechodzi na ich spadkobierców, w tym na Wnioskodawcę ((…)) realizującego następstwo prawne pod tytułem ogólnym w zakresie przypadających na niego udziałów w masach spadkowych po zmarłych rodzicach?

3.  Czy w sytuacji, gdy postanowienie o stwierdzeniu nabycia własności nieruchomości przez zasiedzenie uprawomocnia się wiele lat po śmierci osób wskazanych w jego treści jako pierwotni nabywcy, Wnioskodawca realizuje własny obowiązek podatkowy z tytułu zasiedzenia na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn w zakresie przypadających na niego udziałów w masach spadkowych po zmarłych rodzicach, czy też jego odpowiedzialność podatkowa powinna być rozpatrywana wyłącznie na gruncie przepisów ustawy – Ordynacja podatkowa regulujących zasady odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy?

Pana stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, na wszystkie trzy pytania sformułowane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej należy odpowiedzieć twierdząco w zakresie braku jego opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia nieruchomości, a także pierwszeństwa i wyłączności stosowania przepisów regulujących opodatkowanie dziedziczenia.

W ocenie Wnioskodawcy, stwierdzenie przez Sąd Rejonowy (…) zasiedzenia udziału wynoszącego 1/12 części w prawie własności nieruchomości położonej w (…) skutkuje całkowitym brakiem obowiązku podatkowego z tytułu zasiedzenia po stronie Wnioskodawcy.

Pytanie 1:

W ocenie Wnioskodawcy, w związku z wydaniem przez Sąd Rejonowy (…) postanowienia z dnia (…) 2025 r. (sygn. akt …), stwierdzającego nabycie przez jego zmarłych rodziców własności udziału wynoszącego 1/12 części w prawie własności nieruchomości w drodze zasiedzenia z dniem (…) 1972 r., momentem powstania obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn dla zmarłych rodziców (pierwotnych nabywców) nie może być data uprawomocnienia się orzeczenia sądu. Wobec osób zmarłych obowiązek podatkowy z tytułu zasiedzenia w ogóle nie powstaje.

Instytucja zasiedzenia uregulowana w przepisach art. 172-176 Kodeksu cywilnego prowadzi do pierwotnego nabycia własności nieruchomości z mocy samego prawa (ex lege) z upływem ostatniego dnia wymaganego przepisami terminu samoistnego posiadania. Postanowienie sądu stwierdzające zasiedzenia ma charakter wyłącznie deklaratoryjny. Oznacza to, że orzeczenie sądu jedynie potwierdza stan prawny, który zaistniał już wcześniej, tj. w dacie spełnienia się przesłanek ustawowych. W konsekwencji, (…) stali się właścicielami udziału 1/12 części w nieruchomości przy (…) dnia (…) 1972 r. Z tą też chwilą prawo to weszło do ich majątku wspólnego.

Na gruncie prawa podatkowego, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy przy nabyciu w drodze zasiedzenia powstaje z chwilą uprawomocnienia się postanowienia sądu stwierdzającego zasiedzenie. Przepis ten wiąże powstanie obowiązku podatkowego z określonym zdarzeniem formalnoprocesowym.

Jednakże, aby stosunek prawnopodatkowy mógł w ogóle powstać i zostać ukształtowany, musi istnieć jego podmiot (podatnik).

Zgodnie z art. 8 § 1 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 7 § 1 Ordynacji podatkowej, zdolność prawna osoby fizycznej, będąca warunkiem koniecznym do bycia podmiotem praw i obowiązków podatkowych, ustaje bezpowrotnie z chwilą śmierci. (…) zmarli na długo przed wydaniem postanowienia. W dacie wydania oraz uprawomocnienia się postanowienia pierwotni nabywcy nieruchomości od wielu lat nie żyli.

W dacie uprawomocnienia się orzeczenia zaistniała zatem obiektywna i bezwzględna niemożliwość ukształtowania stosunku prawnopodatkowego wobec osób zmarłych z uwagi na całkowity brak substratu podmiotowego po stronie podatników. Śmierć podatnika przed momentem określonym w art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn uniemożliwia powstanie wobec niego obowiązku podatkowego. Państwo nie może sformułować skutecznego roszczenia podatkowego ani nałożyć obowiązków publicznoprawnych na podmiot, który utracił zdolność prawną. Z tego względu, w dacie uprawomocnienia się postanowienia sądu, obowiązek podatkowy z tytułu zasiedzenia nie powstał i nie mógł powstać wobec (…).

Pytanie 2:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w opisanym stanie faktycznym nie jest on podmiotem zobowiązanym (podatnikiem) do rozliczenia i zadeklarowania podatku od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia udziału 1/12 części w przedmiotowej nieruchomości. Obowiązek podatkowyz tego tytułu nie przeszedł na niego jako na spadkobiercę pierwotnych nabywców.

Zgodnie z art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn, obowiązek podatkowy ciąży na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych. W przypadku nabycia własności w drodze zasiedzenia, podatnikiem jest wyłącznie ten podmiot, który nabył rzecz w drodze zasiedzenia – czyli samoistny posiadacz, na rzecz którego sąd stwierdził zasiedzenia. W sentencji postanowienia Sądu Rejonowego (…) z dnia (…) 2025 r. (sygn. akt …) jako jedyni nabywcy udziału 1/12 części zostali wskazani zmarli rodzice Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie został wskazany w tym orzeczeniu jako bezpośredni nabywca nieruchomości w drodze zasiedzenia.

Powyższa konfrontacja stanów faktycznych znajduje bezpośrednie i pełne odzwierciedlenie w oficjalnym stanowisku organów podatkowych, wyrażonym w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 27 września 2023 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4015.155.2023.1.BD:

„(...) należy wyjaśnić, że z tytułu stwierdzenia przez Sąd zasiedzenia nieruchomości (działki) na rzecz Pani mamy, nie powstał po Pani stronie obowiązek podatkowy, z uwagi na to, że zasiedzenie zostało stwierdzone na rzecz Pani mamy (...) W przypadku gdy zasiedzenie jest stwierdzone na rzecz osoby zmarłej, zobowiązanie podatkowe z tego tytułu w ogóle nie powstanie, ponieważ brak jest podmiotu, któremu można by doręczyć decyzję o wymiarze podatku z tego tytułu”.

Powołany wzorzec interpretacyjny jednoznacznie rozstrzyga, że w przypadku stwierdzenia zasiedzenia na rzecz osoby zmarłej, obowiązek podatkowy z tego tytułu w ogóle nie przekształca się w zobowiązanie podatkowe spadkobierców. Wnioskodawca nie jest i nie może być uznany za podatnika podatku od zasiedzenia na gruncie art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn, ponieważ jego tytułem prawnym do władania nieruchomością nie jest zasiedzenie, lecz wyłącznie dziedziczenie (sukcesja uniwersalna) po zmarłych rodzicach. Obowiązek podatkowy z tytułu zasiedzenia nie przeszedł na spadkobierców, a próba jego wymierzenia wobec Wnioskodawcy stanowiłaby rażące naruszenie prawa materialnego.

Pytanie 3:

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że na przedstawionym stanie faktycznym nie realizuje on własnego obowiązku podatkowego z tytułu zasiedzenia na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku od spadków i darowizn. Jego odpowiedzialność podatkowa nie może być również rozpatrywana na gruncie przepisów ustawy Ordynacja podatkowa regulujących zasady odpowiedzialności spadkobierców za zobowiązania podatkowe spadkodawcy (art. 97 i 98 OP). Wnioskodawca nabywa udział wynoszący 1/12 części przedmiotowej nieruchomości wyłącznie w drodze dziedziczenia. Zgodnie z art. 922 § 1 Kodeksu cywilnego, spadek stanowią prawa i obowiązki majątkowe zmarłego, które z chwilą jego śmierci przechodzą na jego spadkobierców. Ponieważ (…) nabyli własność udziału 1/12 części w nieruchomości ex lege w dacie (…) 1972 r., prawo to stało się trwałym i realnym składnikiem ich majątku, a w konsekwencji – składnikiem masy spadkowej w chwilach ich śmierci.

Spadkobiercy zmarłych (w tym Wnioskodawca, który ostatecznie na skutek dziedziczenia po obojgu rodzicach uzyskał udział 1/12 części w nieruchomości) nabyli te prawa majątkowe z chwilą otwarcia poszczególnych spadków, co nastąpiło w dacie śmierci spadkodawców (art. 924 i 925 KC).

W celu oceny ewentualnego przejścia obowiązków podatkowych zmarłych rodziców na Wnioskodawcę należy przeanalizować relację pomiędzy pojęciami „obowiązku podatkowego” a „zobowiązania podatkowego”. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 2 OP, zobowiązania podatkowe w podatkach majątkowych, takich jak podatek od zasiedzenia, powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego ustalającej wysokość tego zobowiązania. Decyzja ta ma charakter konstytutywny – to jej doręczenie kreuje stosunek zobowiązaniowy.

Zgodnie z art. 97 § 1 OP, spadkobiercy podatnika przejmują przewidziane w przepisach prawa podatkowego majątkowe prawa i obowiązki spadkobiercy. Jednakże w dacie śmierci rodziców Wnioskodawcy roszczenie podatkowe z tytułu zasiedzenia nie istniało w postaci skonkretyzowanego zobowiązania podatkowego. Przed ich śmiercią nie zostało wszczęte żadne postępowanie podatkowe, ani nie wydano i nie doręczono im decyzji ustalającej podatek z tytułu zasiedzenia. Na gruncie art. 97 § 1 i art. 98 OP spadkobiercy przejmują wyłącznie istniejące, realne i skonkretyzowane za życia spadkodawcy długi podatkowe. Nie podlegają sukcesji obowiązki o charakterze czysto hipotetycznym lub instrumentalnym, które nie zdążyły się przekształcić w zobowiązanie podatkowe przed śmiercią podatnika.

Co więcej, wydanie decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe wobec osoby zmarłej jest prawnie niedopuszczalne. Skierowanie takiej decyzji do osoby zmarłej skutkuje jej bezwzględną nieważnością na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 OP z uwagi na brak zdolności prawnej adresata. Z tego powodu zobowiązanie podatkowe z tytułu zasiedzenia po stronie zmarłych rodziców nigdy nie powstało i nie mogło wejść do długów spadkowych podlegających rozliczeniu przez Wnioskodawcę na zasadach odpowiedzialności spadkobierców.

W konsekwencji, jedynym zdarzeniem podlegającym ocenie prawnopodatkowej po stronie Wnioskodawcy jest nabycie przez niego udziału 1/12 części w nieruchomości w drodze dziedziczenia po zmarłych rodzicach.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 478):

Spadek jest instytucją regulowaną przepisami zawartymi w ustawie z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795).

W myśl art. 922 § 1 tej ustawy:

Zgodnie z art. 924 ww. ustawy:

Jak wynika z treści art. 925 Kodeksu cywilnego:

Z kolei kwestia zasiedzenia uregulowana została w przepisach art. 172-176 ustawy Kodeks cywilny.

W myśl art. 172 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego:

Zasiedzenie jest tzw. instytucją dawności, służącą korygowaniu rzeczywistego stanu posiadania ze stanem prawnym. Prowadzi ono do nabycia przez posiadacza własności na skutek długotrwałego posiadania przez niego rzeczy, czemu towarzyszy utrata własności przez dotychczasowego właściciela, który w przeszłości utracił posiadanie rzeczy. Poprzez zasiedzenie można nabyć własność rzeczy ruchomych i nieruchomych, udziału we współwłasności, prawa użytkowania wieczystego, służebność gruntową. Zasiedzenie jest instytucją prowadzącą do nabycia prawa na skutek upływu czasu. Umożliwia ono, sankcjonując stan faktyczny, usunięcie długotrwałej niezgodności między stanem prawnym a stanem posiadania. Na skutek zasiedzenia, które następuje ex lege, dotychczasowy uprawniony traci swoje prawo, a nabywca uzyskuje je niezależnie od niego; jest więc ono pierwotnym sposobem nabycia prawa podmiotowego.

Przechodząc ponownie na grunt ustawy o podatku od spadków i darowizn, należy zauważyć, że, co do zasady, zarówno dziedziczenie jak i zasiedzenie – jako tytuły wymienione w art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku od spadków i darowizn – podlegają opodatkowaniu podatkiem od spadków i darowizn.

W myśl art. 5 ww. ustawy:

Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 1 i 6 oraz ust. 4 cyt. ustawy:

Skalę podatkową określa art. 15 ustawy o podatku od spadków i darowizn.

Jak wynika z powyższych przepisów, nabycie w drodze dziedziczenia i nabycie tytułem zasiedzenia to dwa odrębne nabycia. Zatem ewentualny obowiązek podatkowy uzależniony jest od tego, na podstawie jakich tytułów nastąpiło nabycie.

Z opisu stanu faktycznego wynika, że (…) 2025 r. Sąd Rejonowy (…) wydał postanowienie, z którego sentencji wynika, m.in. że:

-     w dniu (…) 1972 r. własność wyżej opisanej nieruchomości (działka nr (…)) nabyli przez zasiedzenie: (…) w udziale wynoszącym 4/12 części; (…) w udziale wynoszącym 1/12 część oraz na prawach wspólności ustawowej małżeńskiej (…) w udziale wynoszącym 1/12 część.

Nabycie powyższych udziałów nastąpiło z mocy samego prawa z upływem terminów posiadania samoistnego, które dobiegły końca w 1972 r. Wszyscy pierwotni nabywcy nieruchomości wymienieni w postanowieniu sądu zmarli przed zakończeniem postępowania i wydaniem orzeczenia. Sukcesja prawna i udziały spadkowe po poszczególnych osobach przedstawiają się w sposób następujący:

-     (…) również zmarł przed datą orzekania, a spadek po nim na podstawie ustawy nabyli w drodze dziedziczenia ustawowego w częściach równych jego żona (…) oraz syn (…) (Pan);

-     (…) zmarła (…) 2021 r. Spadek po niej nabył w całości jej syn (…) (Pan).

Wniosek o stwierdzenie zasiedzenia został złożony w Sądzie Rejonowym (…) 13 sierpnia 2019 r. W dacie wydania orzeczenia oraz w dacie jego uprawomocnienia, żadna z osób fizycznych wskazanych w sentencji jako bezpośredni nabywcy nieruchomości (w tym (…)) już nie żyła.

Powziął Pan wątpliwość co do momentu i podmiotu ciążącego obowiązku podatkowego w podatku od spadków i darowizn.

Jak już powyżej wskazano, nabycie tytułem zasiedzenia jest tytułem odrębnym od nabycia tytułem dziedziczenia (spadku).

Nabycie tytułem zasiedzenia jest tzw. nabyciem pierwotnym dokonywanym przez posiadacza nieruchomości niebędącego jej właścicielem i jest stwierdzane przez sąd w sytuacji gdy rzeczywisty stan posiadania jest inny niż stan prawny nieruchomości.

Jeżeli więc w postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie sąd wskaże, iż termin zasiedzenia upłynął przed dniem śmierci spadkodawcy, tj. nieruchomość znajdowała się w posiadaniu spadkodawcy tak długo, iż wypełnione zostały terminy ustawowe – zasiedzenie może być wykonane jedynie w jego imieniu (spadkodawcy). Oznacza to, że nawet gdy z wnioskiem wystąpi jego spadkobierca, lecz sąd w postanowieniu stwierdzającym zasiedzenie stwierdzi, iż zasiedzenia dokonał spadkodawca – a tym samym nabył własność nieruchomości tym tytułem (zasiedzenie następuje z mocy prawa; postępowanie przed sądem jedynie ten stan potwierdza), to w takiej sytuacji spadkobiercy nabędą własność nieruchomości w drodze spadkobrania, a nie w drodze zasiedzenia, bowiem nabycie własności w drodze zasiedzenia powstało jeszcze za życia spadkodawcy.

Wskazać należy, że stwierdzenie przez sąd zasiedzenia ww. udziału w nieruchomości na rzecz Pana rodziców, nie spowodowało powstania obowiązku podatkowego tytułem zasiedzenia, ponieważ zasiedzenie zostało stwierdzone na rzecz osób zmarłych, gdyż jak wynika z opisu wniosku – w dacie wydania orzeczenia oraz w dacie jego uprawomocnienia, żadna z osób fizycznych wskazanych w sentencji jako bezpośredni nabywcy nieruchomości (w tym Pana rodzice) już nie żyła.

Zgodnie bowiem z ww. art. 5 ustawy o podatku od spadków i darowizn obowiązek podatkowy ciąży wyłącznie na nabywcy własności rzeczy i praw majątkowych. Ponadto, należy wskazać, że na podstawie art. 21 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.):

Zatem w przypadku gdy zasiedzenie jest stwierdzone na rzecz osoby zmarłej, zobowiązanie podatkowe z tego tytułu w ogóle nie powstanie, ponieważ brak jest podmiotu, któremu można by doręczyć decyzję o wymiarze podatku z tego tytułu. Tym samym nie ponosi Pan jako spadkobierca odpowiedzialności określonej w Rozdziale 14 Ordynacji podatkowej za zobowiązania podatkowe spadkodawców (swoich rodziców) w związku ze stwierdzeniem zasiedzenia na ich rzecz.

Tytułem prawnym, na podstawie którego stał się Pan właścicielem udziału w nieruchomości nie było zasiedzenie lecz dziedziczenie po rodzicach.

Pana stanowisko, zgodnie z którym brak jest opodatkowania Pana podatkiem od spadków i darowizn z tytułu zasiedzenia nieruchomości, a także pierwszeństwa i wyłączności stosowania przepisów regulujących opodatkowanie dziedziczenia, należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w …. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.