0111-KDIB2-2.4014.201.2026.2.MM

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od czynności cywilnoprawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

22 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku od czynności cywilnoprawnych w zakresie skutków podatkowych przekazania środków pieniężnych. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 20 sierpnia 2026 r. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą jest (…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…), prowadząca działalność gospodarczą. Wnioskodawca posiada rachunek bankowy służący do prowadzenia działalności gospodarczej. Członek zarządu Wnioskodawcy, będący jednocześnie wspólnikiem Spółki, posiada rachunek osobisty w tym samym banku.

W dniu (…) 2026 r. Wnioskodawca potrzebował gotówki w walucie EUR w celu dokonania wymiany waluty na złote polskie (PLN) w kantorze. Zgodnie z taryfą opłat bankowych wypłata gotówki EUR z rachunku firmowego Wnioskodawcy w oddziale banku podlegała prowizji, podczas gdy wypłata gotówki EUR z rachunku osobistego była bezpłatna. Jednocześnie bankomat znajdujący się w tej placówce umożliwiał wpłaty i wypłaty wyłącznie w PLN i nie obsługiwał gotówki w EUR. Z przyczyn wyłącznie technicznych i ekonomicznych, związanych z organizacją obsługi bankowej oraz wysokością prowizji, Wnioskodawca przekazał kwotę (…) EUR na rachunek osobisty członka zarządu, wyłącznie w celu umożliwienia wypłaty tej kwoty w gotówce, dokonania wymiany waluty w kantorze oraz wpłacenia uzyskanej kwoty w PLN na rachunek bankowy Wnioskodawcy.

Członek zarządu niezwłocznie wypłacił całą kwotę (…) EUR w gotówce, dokonał wymiany waluty w kantorze na PLN, a następnie tego samego dnia wpłacił całość uzyskanych środków w PLN na rachunek bankowy Wnioskodawcy za pomocą wpłatomatu. Cała operacja została zakończona w ciągu około jednej godziny. Kwota wpłacona na rachunek Wnioskodawcy odpowiadała pełnej wartości środków uzyskanych po wymianie waluty.

Środki pieniężne nie zostały przeznaczone na cele prywatne członka zarządu. Nie została zawarta żadna umowa pożyczki, ani w formie pisemnej, ani ustnej, ani dorozumianej. Nie ustalono terminu zwrotu, oprocentowania, wynagrodzenia ani innych warunków właściwych dla umowy pożyczki. Celem czynności było wyłącznie techniczne przeprowadzenie operacji gotówkowej i wymiany waluty na potrzeby Wnioskodawcy oraz ograniczenie kosztów prowizji bankowej.

Pytania

Czy przekazanie przez Wnioskodawcę kwoty (…) EUR na rachunek osobisty członka zarządu, dokonane wyłącznie w celu technicznego dokonania wypłaty gotówki, wymiany waluty oraz niezwłocznego wpłacenia uzyskanej kwoty w PLN na rachunek bankowy Wnioskodawcy, przy braku zawarcia umowy pożyczki lub innej umowy cywilnoprawnej, powoduje po stronie Wnioskodawcy powstanie obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych (PCC)?

Czy opisana czynność, polegająca na czasowym przekazaniu środków pieniężnych na rachunek osobisty członka zarządu wyłącznie w celu wykonania operacji gotówkowej i wymiany waluty na potrzeby Wnioskodawcy, a następnie niezwłocznym przekazaniu środków w PLN na rachunek Wnioskodawcy, bez ustalenia obowiązku zwrotu, terminu zwrotu, oprocentowania lub wynagrodzenia, stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu PCC po stronie Wnioskodawcy?

Państwa stanowisko

Zdaniem Wnioskodawcy opisana czynność nie powoduje po stronie Wnioskodawcy powstania obowiązku podatkowego w podatku od czynności cywilnoprawnych.

W przedstawionym stanie faktycznym nie doszło do zawarcia umowy pożyczki ani innej czynności cywilnoprawnej wymienionej w art. 1 ust. 1. ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych. Przekazanie kwoty (…) EUR na rachunek osobisty członka zarządu miało wyłącznie charakter techniczny i było związane z organizacją obsługi bankowej Wnioskodawcy, wysokością prowizji za wypłatę gotówki EUR z rachunku firmowego oraz brakiem możliwości dokonania wypłaty gotówki EUR z bankomatu. Środki zostały przekazane wyłącznie w celu dokonania wypłaty gotówki, wymiany waluty na PLN i niezwłocznego przekazania uzyskanych środków na rachunek bankowy Wnioskodawcy. Cała operacja została zakończona tego samego dnia w ciągu około jednej godziny. Środki nie zostały wykorzystane na cele prywatne członka zarządu. Nie została zawarta umowa pożyczki ani pisemna, ani ustna, ani dorozumiana. Nie ustalono obowiązku zwrotu, terminu zwrotu, oprocentowania ani wynagrodzenia. W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, opisane czynności nie stanowią umowy pożyczki ani innej czynności podlegającej opodatkowaniu PCC, a po stronie Wnioskodawcy nie powstaje obowiązek podatkowy w PCC ani obowiązek złożenia deklaracji PCC-3.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Przepis art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 9 września 2000 r. o podatku od czynności cywilnoprawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 191) zawiera zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy:

Podatkowi podlegają następujące czynności cywilnoprawne:

a) umowy sprzedaży oraz zamiany rzeczy i praw majątkowych,

b) umowy pożyczki pieniędzy lub rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku,

c) (uchylona)

d) umowy darowizny – w części dotyczącej przejęcia przez obdarowanego długów i ciężarów albo zobowiązań darczyńcy,

e) umowy dożywocia,

f) umowy o dział spadku oraz umowy o zniesienie współwłasności – w części dotyczącej spłat lub dopłat,

g) (uchylona)

h) ustanowienie hipoteki,

i) ustanowienie odpłatnego użytkowania, w tym nieprawidłowego, oraz odpłatnej służebności,

j) umowy depozytu nieprawidłowego,

k) umowy spółki.

W myśl art. 1 ust. 1 pkt 2 i 3 cyt. ustawy:

Podatkowi podlegają:

2) zmiany umów wymienionych w pkt 1, jeżeli powodują one podwyższenie podstawy opodatkowania podatkiem od czynności cywilnoprawnych, z zastrzeżeniem ust. 3 pkt 4;

3) orzeczenia sądów, w tym również polubownych, oraz ugody, jeżeli wywołują one takie same skutki prawne, jak czynności cywilnoprawne wymienione w pkt 1 lub 2.

Zgodnie z art. 1 ust. 3 pkt 2 ww. ustawy:

W przypadku umowy spółki za zmianę umowy uważa się – przy spółce kapitałowej – podwyższenie kapitału zakładowego z wkładów lub ze środków spółki oraz dopłaty.

Na podstawie art. 4 pkt 7 i 9 ww. ustawy:

Obowiązek podatkowy, z zastrzeżeniem art. 5, ciąży:

7) przy umowie pożyczki i umowie depozytu nieprawidłowego – na biorącym pożyczkę lub przechowawcy;

9) przy umowie spółki cywilnej – na wspólnikach, a przy pozostałych umowach spółki – na spółce.

Ustawodawca wprowadził zasadę enumeratywnego określenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Tym samym, o kwalifikacji określonej czynności prawnej, a w konsekwencji o jej podleganiu opodatkowaniu tym podatkiem decyduje jej treść (elementy przedmiotowo istotne), a nie nazwa.

Zatem, jeżeli strony zawierają umowę i układają stosunki w jej ramach w określony sposób, to dla oceny czy powstanie obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych, w związku z dokonaniem wskazanej w ustawie czynności, miarodajne będą rzeczywiste prawa i obowiązki stron tej umowy pozwalające na ich kwalifikacje pod względem prawnym.

Szczegółowe ustalenie zakresu przedmiotowego ma określone konsekwencje. Ustawodawca, wprowadzając zamknięty katalog czynności podlegających opodatkowaniu, wyłączył od opodatkowania inne podobne, które nie zostały wyraźnie wskazane w przepisie. Oznacza to, że czynności niewymienione w ustawowym katalogu nie podlegają opodatkowaniu, nawet gdy wywołują skutki w sferze gospodarczej takie same bądź podobne do tych, które zostały w nim wyliczone.

Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że posiadają Państwo rachunek bankowy do prowadzenia działalności gospodarczej. W dniu (…) 2026 r. potrzebowali Państwo gotówki w walucie EUR w celu dokonania wymiany waluty na złote polskie w kantorze. Z przyczyn wyłącznie technicznych i ekonomicznych, związanych z organizacją obsługi bankowej oraz wysokością prowizji, przekazali Państwo (…) EUR na rachunek osobisty członka zarządu. Członek zarządu niezwłocznie wypłacił całą kwotę (…) EUR w gotówce, dokonał wymiany waluty w kantorze na PLN, a następnie tego samego dnia wpłacił całość uzyskanych środków w PLN na Państwa rachunek bankowy. Kwota wpłacona na Państwa rachunek odpowiadała pełnej wartości środków uzyskanych po wymianie waluty. Środki pieniężne nie zostały przeznaczone na cele prywatne członka zarządu. Nie została zawarta żadna umowa pożyczki, ani w formie pisemnej, ani ustnej, ani dorozumianej. Nie ustalono terminu zwrotu, oprocentowania, wynagrodzenia ani innych warunków właściwych dla umowy pożyczki. Celem czynności było wyłącznie techniczne przeprowadzenie operacji gotówkowej i wymiany waluty na Państwa potrzeby oraz ograniczenie kosztów prowizji bankowej.

Państwa wątpliwość dotyczy tego, czy opisana transakcja podlega po Państwa stronie opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych.

W przypadku czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych, wymienionych w art. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, których to pojęć ustawa ta nie definiuje, przy ich interpretacji należy odwołać się do znaczenia nadanego w przepisach prawa cywilnego.

Zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795):

Przez umowę pożyczki dający pożyczkę zobowiązuje się przenieść na własność biorącego określoną ilość pieniędzy albo rzeczy oznaczonych tylko co do gatunku, a biorący zobowiązuje się zwrócić tę samą ilość pieniędzy albo tę samą ilość rzeczy tego samego gatunku i tej samej jakości.

Z treści powołanego przepisu wynika, że umowa pożyczki jest umową konsensualną, dwustronnie zobowiązującą, polegającą na zobowiązaniu stron do przeniesienia własności pieniędzy lub innych rzeczy oznaczonych rodzajowo, natomiast jej gospodarczy sens wyraża się w tym, że biorący pożyczkę uzyskuje możliwość korzystania przez pewien czas z wartości przekazanych mu przez dającego pożyczkę.

Zgodnie natomiast z art. 845 Kodeksu cywilnego:

Jeżeli z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku, stosuje się odpowiednio przepisy o pożyczce (depozyt nieprawidłowy). Czas i miejsce zwrotu określają przepisy o przechowaniu.

Depozyt nieprawidłowy uznawany jest albo za odmianę zwykłej umowy przechowania, instytucję odrębną od umowy pożyczki, albo odrębny typ umowy nazwanej. Uznaje się również, że depozyt nieprawidłowy (przechowanie nieprawidłowe) jest umową szczególnego rodzaju, zawierającą elementy przechowania i pożyczki.

Przedmiotem depozytu nieprawidłowego mogą być wyłącznie pieniądze lub rzeczy oznaczone tylko co do gatunku. Osoba biorąca pieniądze (rzecz) do depozytu nieprawidłowego ma obowiązek oddać taką samą ilość pieniędzy (rzeczy), ale niekoniecznie tę samą.

Depozyt nieprawidłowy ma miejsce wtedy, gdy z przepisów szczególnych albo z umowy lub okoliczności wynika, że przechowawca może rozporządzać oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub innymi rzeczami oznaczonymi tylko co do gatunku. Do przyjęcia depozytu nieprawidłowego nie jest konieczne wyraźne zastrzeżenie tego w umowie, niemniej dla zastosowania art. 845 Kodeksu cywilnego konieczne jest ustalenie, że przechowawca uprawniony został do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi lub rzeczami oznaczonymi co do gatunku, co nie ma miejsca w opisanej we wniosku sytuacji.

Upoważnienie do rozporządzania oddanymi na przechowanie pieniędzmi jest dla bytu umowy depozytu nieprawidłowego konieczne – sam fakt oddania na przechowanie pieniędzy nie tworzy bowiem jeszcze stosunku depozytu nieprawidłowego z prawem rozporządzania nimi.

Mając na uwadze powyższe przepisy, należy stwierdzić, że czynność przedstawiona we wniosku nie nosi znamion umowy pożyczki, ani depozytu nieprawidłowego. Przekazali Państwo (…) EUR członkowi zarządu wyłącznie w celu wymiany tej kwoty w kantorze. Kwota, którą członek zarządu niezwłocznie wpłacił na Państwa rachunek bankowy odpowiadała pełnej wartości środków uzyskanych po wymianie waluty.

Potwierdzeniem powyższego jest to, że z treści wniosku nie wynika, żeby Państwo – Spółka zawarli z członkiem zarządu umowę pożyczki (zaciągali pożyczkę), czy też brali w depozyt środki pieniężne (zawierali umowę depozytu).

Wpłata przez członka zarządu wymienionej w kantorze kwoty na Państwa rachunek bankowy w żaden sposób nie zmienia umowy spółki ani też nie stanowi żadnej z czynności wskazanych w art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych, tj. nie stanowi podwyższenia kapitału zakładowego z wkładów lub ze środków spółki ani dopłaty.

Środki pieniężne przekazane na rachunek członka zarządu cały czas stanowiły Państwa (Spółki) własność i jako Państwa własność zostały tylko za pośrednictwem członka zarządu przewalutowane z EUR na PLN.

Reasumując, opisana we wniosku czynność nie stanowi czynności wymienionej w art. 1 ust. 1 ustawy o podatku od czynności cywilnoprawnych; nie podlega więc opodatkowaniu podatkiem od czynności cywilnoprawnych. Z tytułu opisanych we wniosku czynności nie ciąży na Państwu (Spółce) obowiązek podatkowy w podatku od czynności cywilnoprawnych.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.); dalej jako „PPSA”.

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.