0111-KDIB2-1.4010.549.2026.1.MN

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 1 września 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w pierwszy roku opodatkowania ryczałtem, tj. 2024 r., Spółka spełniła warunek zatrudnienia, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawcą (dalej również jako: „Podatnik”, „Spółka”) jest (…) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, która została zarejestrowana w Krajowym Rejestrze Sądowym (…) 2016 r. Przedmiotem przeważającej działalności, zgodnie z aktualnym odpisem KRS, jest działalność (…). Spółka definiuje swój rok podatkowy zgodnie z rokiem kalendarzowym.

Podatnik w odpowiednim terminie zgłosił do właściwego Urzędu Skarbowego zawiadomienie o wyborze ryczałtu od dochodów spółek (dalej jako „ZAW-RD”), wskazując dzień rozpoczęcia opodatkowania ryczałtem od 1 stycznia 2024 r. Tym samym spółka uznała pierwszy rok opodatkowania ryczałtem jako rok kalendarzowy, kończący się 31 grudnia 2024 r.

Poniżej przedstawiono zestawienie dotyczące podstaw zatrudnienia oraz okresów świadczenia pracy przez poszczególne osoby w spółce w 2024 roku:

1.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy przez cały 2024 rok;

2.  (…) była zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.;

3.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, od (…) 2024 r. do (…) 2024 r. Wcześniej, w okresie od (…) 2024 r. do (…) 2024 r., wykonywała czynności na rzecz Spółki na podstawie umowy zlecenia, z wynagrodzeniem ustalonym na poziomie (…) zł brutto za każdą godzinę wykonywania pracy;

4.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, od (…) 2024 r. do (…) 2024 r. Wcześniej, w okresie od (…) 2024 r. do (…) 2024 r., wykonywała czynności na rzecz Spółki na podstawie umowy zlecenia, z wynagrodzeniem ustalonym na poziomie (…) zł brutto za każdą godzinę wykonywania pracy.

Sąd Rejonowy (…) wydał dwa wyroki, w których kolejno stwierdził, że:

1.  Zgodnie z wyrokiem z (…) 2026 r., sygn. akt (…) - Powódkę (…) i pozwaną (tj. Wnioskodawczynię) od (…) 2024 r. do (…) 2024 r. łączył stosunek pracy na podstawie umowy o pracę, w ramach którego powódka (…) wykonywała pracę na stanowisku (…) w pełnym wymiarze czasu pracy;

2.  Zgodnie z wyrokiem z (…) 2026 r., sygn. akt (…) - Powódkę (…) i pozwaną (tj. Wnioskodawczynię) od (…) 2024 r. do (…) 2024 r. łączył stosunek pracy na podstawie umowy o pracę, w ramach którego powódka wykonywała prace na stanowisku (…) w pełnym wymiarze czasu pracy.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku oba ww. wyroki, pozostają prawomocne.

Właściwie więc do omawianych wyroków, Wnioskodawczyni w roku 2024, przedstawiała zatrudnienie czterech osób, z czego:

1.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy przez cały 2024 rok;

2.  (…) była zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.

3.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.

4.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.

Powyższe osoby nie pozostają wspólnikami Podatnika.

Pozostałe warunki wejścia oraz stosowania ryczałtu Spółka uznaje za spełnione. Nie pozostają one jednak przedmiotem niniejszego wniosku.

Nadto, Spółka w roku 2024 nie spełniała definicji małego podatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytanie

Czy Spółka w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem, tj. 2024 r., spełniła warunek zatrudnienia, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie, Spółka w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem, tj. 2024 r., spełniła warunek zatrudnienia, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny, Spółka w pierwszym roku podatkowym opodatkowania ryczałtem, zatrudniała na podstawie umów o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy osoby fizyczne niebędące udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami podatnika z czego: jedna osoba pozostawała zatrudnia przez 328 dni, druga przez 366 dni, trzecia przez 122 dni oraz czwarta przez 122 dni w roku 2024.

Państwa zdaniem zauważyć należy, że w przepisie art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT wyraźnie mowa jest o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę co najmniej 3 osób w przeliczeniu na pełne etaty przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym.

Z treści ww. przepisu wynika zatem konieczność ustalenia zatrudnienia według liczby osób zatrudnionych tylko według etatów. Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że aby spełnić warunek zatrudnienia określony w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT podatnik estońskiego CIT nie musi zatrudniać trzech osób na pełne etaty, ale jak wynika z treści przepisu „co najmniej” czyli również więcej niż 3 osoby, których łączny etat zatrudnienia w przeliczeniu da 3 pełne etaty przez okres wskazany w tym przepisie. Przy czym, przepis ten nie wymaga, aby każdy zatrudniony w określonym roku podatkowym pracownik zatrudniony na umowę o pracę przepracował 300 dni. Jednakże łącznie zatrudnienie to musi obejmować w przeliczeniu co najmniej 3 etaty przez 300 dni w roku podatkowym.

Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w przypadku zatrudniania 4 pracowników na pełen etat przez łączny okres 938 dni, w przeliczeniu na 3 etaty daje ponad 300 dni, a więc warunek z art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT został spełniony przez Wnioskodawczynię.

Tożsamą wykładnię wskazał Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w piśmie z 14 lutego 2024 r., (sygn. akt 0111-KDIB2-1.4010.579.2023.1 .BJ).

Nadto podobne stanowisko zaprezentowane zostało w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 maja 2025 r., sygn. akt II FSK 163/25, w którym stwierdzono, że analiza ww. przepisu prowadzi do wniosku, iż zwrot „przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym”, opisujący jeden z warunków opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek, należy rozumieć w ten sposób, iż opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek może podlegać podatnik zatrudniający na podstawie umowy o pracę oznaczoną liczbę osób w przeliczeniu na pełne etaty przez okres 300 dni, a wymagany okres powinien być liczony łącznie dla wszystkich wymaganych etatów.

Ustawodawca w przepisie art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT nie nakazuje łączyć „okresu co najmniej 300 dni w roku podatkowym” z każdym odrębnym etatem. Tym bardziej, że etat ma być rozumiany jako pełen etat przeliczeniowy. Odmienna interpretacja powodowałaby, że w przypadku konieczności zatrudnienia pracownika, w tym z różnych przyczyn losowych, musiałoby to nastąpić w pierwszych dwóch miesiącach roku kalendarzowego i powinno trwać do końca roku kalendarzowego. Ponadto w przypadku zatrudnienia np. 2 osób w wymiarze po 1/2 etatu, dla spełnienia warunku dotyczącego etatu przeliczeniowego, do zatrudnienia musiałoby dochodzić jednocześnie. W przeciwnym wypadku nie byłoby możliwe łączenie okresów zatrudnienia.

Natomiast, łączenie „okresu co najmniej 300 dni w roku podatkowym” z każdym odrębnym etatem przeliczeniowym - jak argumentował to Organ interpretacyjny, a z czym zgodził się sąd pierwszej instancji - prowadzi do nieuzasadnionego i sprzecznego z celem regulacji zawężenia możliwości stosowania opodatkowania spółki ryczałtem, tj. według reżimu tzw. CIT estońskiego, ale też utrzymania się w tym reżimie. Stosowanie wykładni zawężającej skutkuje tym, że podatnik w zasadzie pozostaje przez większość roku podatkowego w stanie niepewności i przy realnym ograniczeniu wpływu na własną politykę zatrudnienia. Oczywiste bowiem jest, że w okresie zatrudnienia pracownika - z różnych przyczyn, w tym losowych - pracodawca często, bez własnego wyboru, zostaje postawiony w sytuacji, gdy to pracownik rezygnuje z dalszego zatrudnienia w trakcie roku podatkowego, także przez porzucenie pracy. Również należy dopuścić sytuację, gdy to pracodawca zmuszony jest, np. w trybie dyscyplinarnym, rozwiązać stosunek pracy z pracownikiem w trakcie roku podatkowego. Nadto, nierzadko sama specyfika prowadzonej działalności gospodarczej (np. sezonowość), niejako wymusza na pracodawcy konieczność zatrudnienia większej liczby osób, np. przez 6 miesięcy w roku, oraz ograniczenie zatrudnienia przez pozostałą część roku. W takiej sytuacji, nakaz łączenia „okresu co najmniej 300 dni w roku podatkowym” z każdym odrębnym etatem przeliczeniowym - jak wywiódł to Organ i Sąd pierwszej instancji - prowadzi do niczym nieuzasadnionego rygoryzmu, skutkującego utratą, i to w drugim roku podlegania opodatkowaniu ryczałtem od spółek, możliwości kontynuowania takiej formy opodatkowania.

Podkreślają Państwo, że prawomocny wyrok ustalający istnienie stosunku pracy ma charakter deklaratoryjny i wywołuje skutki ex tunc. Nie kreuje on stosunku pracy z chwilą uprawomocnienia, lecz potwierdza, że stosunek ten istniał od daty wskazanej w wyroku. W konsekwencji sporny okres powinien być traktowany tak, jakby pracownik przez cały ten czas pozostawał w stosunku pracy.

Państwa zdaniem, uznać więc należy, że warunek zatrudnienia, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT został przez Państwa spełniony.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy wyłącznie kwestii objętych zakresem zadanego przez Państwa pytania. Zatem inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji. Przede wszystkim przedmiotem interpretacji nie była ocena, czy w istocie spełnione są przez Państwa pozostałe przesłanki do korzystania z zasad opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek.

Na podstawie art. 28j ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), opodatkowaniu ryczałtem może podlegać podatnik, o którym mowa w art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, tj. podatnik, który ma siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, jeżeli spełnia łącznie w każdym okresie opodatkowania ryczałtem pozostałe warunki określone w przepisie art. 28j ustawy o CIT.

Dodatkowo art. 28k ww. ustawy wyłącza wprost niektóre kategorie podatników z zakresu podmiotowego tej regulacji.

Ustawodawca jako jeden z warunków możliwości korzystania z opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek wymienił w przepisie art. 28j ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT spełnienie kryterium zatrudnienia.

Zgodnie z art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT:

W myśl art. 28l ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT:

Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że Państwa Spółka została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego (…) 2016 r.

Zgłosili Państwo w odpowiednim terminie do właściwego Urzędu Skarbowego zawiadomienie o wyborze ryczałtu od dochodów spółek, wskazując dzień rozpoczęcia opodatkowania ryczałtem od 1 stycznia 2024 r. Tym samym uznali Państwo pierwszy rok opodatkowania ryczałtem jako rok kalendarzowy, kończący się 31 grudnia 2024 r.

W roku 2024 wykazali Państwo zatrudnienie czterech osób, z czego:

1.  (…) pozostawała zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy przez cały 2024 rok;

2.  (…) była zatrudniona w spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, w okresie od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.

3.  (…) pozostawała zatrudniona w Spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.

4.  (…) pozostawała zatrudniona w Spółce na podstawie umowy o pracę, w pełnym wymiarze czasu pracy, od (…) 2024 r. do (…) 2024 r.

Powyższe osoby nie pozostają Państwa wspólnikami.

Pozostałe warunki wejścia oraz stosowania ryczałtu uznają Państwo za spełnione.

Dodatkowo we wniosku informują Państwo, iż nie spełniają definicji małego podatnika w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy w 2024 r. Spółka spełniła warunek, o którym mowa w przepisie art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości, wskazać należy, że w przypadku zatrudniania pracownika w oparciu o umowę o pracę, aby uznać za spełniony wymóg zatrudnienia w pierwszym roku opodatkowania ryczałtem od dochodów spółek istotnym jest, aby zatrudnione były na podstawie takiej umowy co najmniej 3 osoby w przeliczeniu na pełne etaty, niebędące udziałowcami, akcjonariuszami ani wspólnikami tego podatnika, przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym, a w przypadku gdy rokiem podatkowym nie jest okres kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych – przez co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym.

Do limitu osób zatrudnionych nie wlicza się udziałowców, akcjonariuszy ani wspólników tego podatnika. Dotyczy to zarówno zatrudnienia na podstawie umowy o pracę oraz na podstawie innej umowy.

Zauważyć należy jednak, że w przepisie art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT wyraźnie jest mowa o zatrudnieniu na podstawie umowy o pracę co najmniej 3 osób w przeliczeniu na pełne etaty przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym.

Z treści ww. przepisu wynika zatem konieczność ustalenia zatrudnienia według liczby osób zatrudnionych według etatów, gdzie np. dwie osoby zatrudnione w wymiarze 4 godzin dziennie to 2 x pół etatu, czyli łącznie 1 etat, przez okres co najmniej 300 dni w roku podatkowym.

Powyższe prowadzi do wniosku, że aby spełnić warunek zatrudnienia określony w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT, podatnik estońskiego CIT nie musi zatrudniać trzech osób na pełne etaty, ale jak wynika z treści przepisu „co najmniej”, czyli również więcej niż 3 osoby, których łączny etat zatrudnienia w przeliczeniu da 3 pełne etaty przez okres wskazany w tym przepisie. Przy czym, przepis ten wymaga, aby łącznie zatrudnienie obejmowało w przeliczeniu co najmniej 3 etaty przez minimum 300 dni w roku podatkowym.

Powołany powyżej art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT wskazuje na możliwość przeliczania liczby pracowników na pełne etaty, natomiast takiej możliwości nie przewidziano dla okresu zatrudnienia, który w każdym przypadku musi wynosić co najmniej 300 dni.

W konsekwencji Spółka, nie spełniając definicji małego podatnika - co wynika z treści wniosku – aby dochować warunku zatrudnienia, o którym mowa w art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT, obowiązana była do zatrudnienia w pierwszym roku podatkowym co najmniej 3 osób w przeliczeniu na pełne etaty, przez okres 300 dni, który nie ulega żadnym modyfikacjom.

Literalne brzmienie przepisu art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT wskazuje na możliwość przeliczania liczby pracowników na pełne etaty, natomiast takiej możliwości nie przewidziano dla okresu zatrudnienia, który w każdym przypadku musi wynosić co najmniej 300 dni. Ustawodawca ma na myśli 300 różnych dni w roku podatkowym, co za tym idzie dni te, nie mogą się na siebie nakładać ani nie można spełnić tego warunku sumarycznie, zatrudniając większą liczbę osób przez krótszy czas.

Jedynie w sytuacji, gdy rok podatkowy nie jest okresem kolejnych dwunastu miesięcy kalendarzowych, to w takim przypadku okres zatrudnienia pracownika/ów powinien wynosić co najmniej 82% dni przypadających w roku podatkowym. Powołane przepisy nie przewidują żadnych innych możliwości spełnienia warunku zatrudnienia w zakresie długości okresu zatrudnienia pracowników.

Zatem, omawiany przepis rozstrzyga o możliwości zatrudnienia pracowników w wymiarze ilościowym, natomiast w żadnym przypadku, w przepisie tym nie ma mowy o możliwości sumarycznego spełnienia warunku w zakresie okresu zatrudniania.

W opisanym we wniosku przypadku zatrudnienie przekroczy wymagany minimalny poziom co najmniej 3 osoby w przeliczeniu na pełne etaty, jednak wskazany przepisem art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT, warunek utrzymania każdorazowo w okresie co najmniej 300 dni roku stanu zatrudnienia na podstawie umowy o pracę, na poziomie co najmniej 3 osób, w przeliczeniu na pełne etaty (niebędących udziałowcem, akcjonariuszem ani Państwa wspólnikiem) nie zostanie przez Państwa spełniony. Z wniosku bowiem wynika, że tylko dwóch pracowników przepracowało w 2024 r. na umowę o pracę co najmniej 300 dni. Od (...) 2024 r. do końca tego roku Spółka zatrudniała na podstawie umowy o pracę kolejne dwie osoby. Z powyższego wynika, że pracownicy zatrudnieni od (...) 2024 r. do (...) 2024 r. nie przepracowali na umowę o pracę 300 dni w danym roku kalendarzowym.

Tym samym, w 2024 r. Spółka nie spełniła warunku, o którym mowa w przepisie art. 28j ust. 1 pkt 3 lit. a) ustawy o CIT.

Wobec powyższego, Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Wydając niniejsze rozstrzygnięcie nie wzięto pod uwagę powołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej, jako wydanej w indywidualnej sprawie podmiotu, który o jej wydanie wystąpił. Ponadto ze względów wskazanych w niniejszej interpretacji Organ nie podziela zawartego w niej stanowiska. Jednolitość orzecznictwa chociaż jest cechą pożądaną nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy mogą ewoluować, np. pod wpływem orzecznictwa sądowego. Zmiana stanowiska w konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co znalazło wyraz w treści art. 14e Ordynacji podatkowej, a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji zasady jednolitości interpretacji. Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że jednostkowe zajęcie stanowiska przez Organ podatkowy skutkowałoby zawsze obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez wszystkie inne organy bez względu na to, czy stanowisko to byłoby słuszne, czy też nie.

Z kolei odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.