0111-KDIB2-1.4010.484.2026.1.AJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

7 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z 3 sierpnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w opisanym modelu rozliczeń dniem uzyskania przychodu w podatku CIT z tytułu świadczenia przez Spółkę Usługi magazynowej będzie dla Spółki ostatni dzień okresu rozliczeniowego, tj. ostatni dzień miesiąca.

Uzupełnili go Państwo 30 września 2026 r. i 7 października 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego (winno być: zdarzenia przyszłego)

X S.A. jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „podatek VAT”) oraz podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „podatek CIT”) na terenie Rzeczypospolitej Polskiej.

Spółka oświadcza, iż posiada siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności tylko i wyłącznie na terytorium RP.

Spółka zarządza (…) świadcząc usługi związane z obsługą (…), a także inne usługi w szczególności jak najem, dzierżawa nieruchomości, prowadzenie parkingów dla samochodów.

Spółka planuje rozpoczęcie działalności gospodarczej m.in. w zakresie magazynowania paliwa (…)

Spółka nie będzie właścicielem paliwa, poza tzw. „stanem technologicznym”, który jest niezbędny w celu prawidłowego funkcjonowania magazynu. Innymi słowy, będzie to określona ilość paliwa, która będzie znajdowała się w magazynie, tak żeby umożliwić przepływ paliwa kontrahentów Spółki (Deponentom).

Spółka będzie prowadzić skład podatkowy, w którym będą znajdowały się zbiorniki na paliwo (…). Paliwo będzie dostarczane do magazynów za pomocą transportu drogowego oraz transportu kolejowego.

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka będzie magazynować paliwo w zbiornikach, a następnie dystrybuować je do Deponenta (właściciela lub podmiotu z nim współpracującego).

Dystrybucja będzie odbywać się za pomocą rur paliwowych, które będą przekazywały paliwo bezpośrednio do cystern należących do właściciela paliwa lub wskazanego podmiotu z nim współpracującego.

Spółka nie będzie prowadziła sprzedaży paliwa, a będzie dysponowała nim zgodnie ze wskazaniem Deponenta. Urządzenia pomiarowe znajdujące się w magazynach, będą umożliwiały dokładne wskazanie daty oraz ilości paliwa, zarówno w momencie jego odebrania, jak i dystrybucji zgodnie ze wskazaniem właściciela paliwa.

Usługa magazynowania nie daje Deponentom żadnego prawa do korzystania z nieruchomości, jej części ani infrastruktury magazynowej. Deponenci nie uzyskują prawa dostępu, kontroli ani fizycznego władztwa nad jakąkolwiek częścią obiektu.

Nieruchomość stanowi wyłącznie środek techniczny służący wykonaniu usługi, a nie jej przedmiot. Tym samym wykorzystanie nieruchomości ma charakter wyłącznie instrumentalny i techniczny, podobnie jak wykorzystanie infrastruktury IT, transportowej czy energetycznej. Nie stanowi ono elementu świadczenia usługowego w rozumieniu art. 28e ustawy o VAT.

Istotą świadczenia jest zapewnienie ciągłości dostępności paliwa oraz jego obsługi logistycznej, a nie oddanie powierzchni magazynowej do używania.

Jedynie na wniosek Deponenta Spółka umożliwi Deponentowi lub jego przedstawicielom udział w czynnościach inwentaryzacyjnych na terenie magazynu Spółki, zgodnie z obowiązującymi procedurami Spółki. Również coroczna inwentaryzacja magazynu będzie odbywała się przy udziale Deponentów. Poza wskazanymi przypadkami Deponenci nie będą mieli swobodnego wstępu na teren magazynu, w którym przechowywane jest paliwo.

Zgodnie z ustaleniami stron Spółka będzie pozostawać w sposób nieprzerwany w gotowości do świadczenia usługi magazynowania przez cały okres obowiązywania umowy, natomiast poszczególne przyjęcia i wydania paliwa będą stanowić wyłącznie czynności wykonywane w ramach jednego stosunku zobowiązaniowego.

Co istotne Deponent nie będzie nabywał usługi najmu powierzchni magazynowej, lecz kompleksową usługę logistyczną obejmującą:

-         przyjęcie,

-         kontrolę,

-         magazynowanie,

-         monitoring,

-         prowadzenie ewidencji,

-         utrzymanie parametrów paliwa,

-         wydanie zgodnie z dyspozycją.

Tym samym celem Deponenta nie będzie korzystanie z magazynu, lecz zapewnienie ciągłości dostaw paliwa.

Spółka przewiduje, że w przyszłości mogą pojawić się usługobiorcy (Deponenci) nabywający usługi magazynowania na cele wyłącznie działalności gospodarczej posiadający siedzibę oraz stałe miejsce prowadzenia działalności wyłącznie poza terytorium RP, zidentyfikowani na potrzeby podatku od wartości dodanej w kraju Unii Europejskiej innym niż Polska albo dla podatku o podobnym charakterze poza Unią Europejską.

W ramach ww. usług Spółka planuje przyjąć następujący sposób rozliczenia usługi magazynowania paliwa i jego dystrybucji do Deponenta (dalej: „Usługa magazynowania”).

Podstawową ofertą Spółki, jest przyjęcie paliwa do magazynu, magazynowanie przez okres do 15 dni. Za wskazany okres magazynowania, Spółka będzie pobierać od Deponentów opłatę za magazynowanie (stałą, ryczałtową), niezależnie od tego, czy magazynowanie potrwało 1, 2, 3 czy 10 dni. Niewykorzystanie pełnego okresu magazynowania nie zwalnia Deponenta z obowiązku uiszczenia opłaty stałej w pełnej wysokości.

Opłata za magazynowanie będzie skalkulowana jako iloczyn liczby litrów paliwa przyjętego do magazynowania w momencie przyjęcia i ustalonej stawki za litr paliwa za okres 15 dni kalendarzowych. Rozliczenie będzie odbywało się na zasadzie FIFO - pierwsze wchodzi, pierwsze wychodzi, co oznacza, że paliwo przyjęte do magazynu jako pierwsze zostaje wydane (rozliczone) w pierwszej kolejności. Jako pierwszy dzień okresu 15-dniowego będzie liczony dzień przyjęcia do magazynu. Wnioskodawca podkreśla, że piętnastodniowy okres stanowi wyłącznie jednostkę kalkulacyjną służącą ustaleniu wynagrodzenia, natomiast strony ustaliły miesięczne okresy rozliczeniowe, a usługa jest wykonywana nieprzerwanie przez cały okres obowiązywania umowy, gdyż strony ustaliły jedno niepodzielne świadczenie polegające na zapewnieniu dostępności infrastruktury magazynowej oraz zarządzaniu paliwem w całym okresie obowiązywania umowy, bez wyodrębniania poszczególnych usług cząstkowych.

Strony w sposób jednoznaczny przyjęły miesięczne okresy rozliczeniowe jako jedyny wiążący punkt odniesienia dla ustalania wynagrodzenia oraz momentu wykonania usługi. Oznacza to, że za dany miesiąc kalendarzowy, Spółka wystawi kontrahentowi fakturę, za wszystkie świadczone w danym miesiącu Usługi magazynowania. W przyjętym modelu rozliczeń przed wykonaniem Usługi magazynowania Spółka nie będzie otrzymywała całości lub części zapłaty, w szczególności przedpłaty, zaliczki, zadatku lub raty.

W przypadku usług magazynowania, które rozpoczną się w jednym okresie rozliczeniowym (miesiącu kalendarzowym), a zakończą w drugim okresie rozliczeniowym (w następnym miesiącu kalendarzowym), Spółka będzie liczyła ten okres proporcjonalnie względem przyjętego okresu rozliczeniowego tzn. opłata skalkulowana jako iloczyn liczby litrów paliwa przyjętego do magazynowania w dniu przyjęcia i ustalonej stawki za litr paliwa (za okres 15 dni kalendarzowych) zostanie podzielona przez liczbę 15 dni kalendarzowych (stawka dzienna), a następnie pomnożona przez liczbę dni świadczonych usług magazynowania w danym okresie rozliczeniowym, tj. miesiącu kalendarzowym, pozostała liczba dni zostanie rozliczona w następnym okresie rozliczeniowym. Przykładowo, jeśli Usługa magazynowania potrwa od 20 kwietnia do 4 maja, to magazynowanie w dniach od 20 do 30 kwietnia będzie rozliczone w okresie kwietnia (za 11 dni), natomiast w dniach od 1 do 4 maja (za okres 4 dni) zostanie rozliczone za okres maja.

W przypadku, gdy na koniec 15-dniowego okresu Deponent nie odbierze wszystkich litrów z danej dostawy Spółka skalkuluje kolejną opłatę za magazynowanie (za niewyrotowane paliwo) na następny okres 15-dniowy jako iloczyn liczby litrów paliwa pozostających na ostatni dzień okresu 15-dniowego i stawki za dany litr na okres kolejnych 15 dni. Rozliczenie będzie dokonywane do momentu wydania Deponentowi wszystkich litrów z danej dostawy. Niewykorzystanie pełnego okresu magazynowania za niewyrotowane paliwo nie zwalnia Deponenta z obowiązku uiszczenia opłaty stałej w pełnej wysokości. W przyszłości Spółka rozważa zmianę stawki za litr za niewyrotowane paliwo.

Podstawą do wyliczeń dla każdego okresu rozliczeniowego, będą dane pochodzące z urządzeń pomiarowych Spółki oraz uzupełniająco dane pochodzące z dokumentów związanych z odbiorem i dystrybucją zamówień, które umożliwią wygenerowanie szczegółowych raportów potwierdzających okres magazynowania paliwa (…).

Pytanie

Czy w opisanym modelu rozliczeń dniem uzyskania przychodu w podatku CIT z tytułu świadczenia przez Spółkę Usługi magazynowej będzie dla Spółki ostatni dzień okresu rozliczeniowego, tj. ostatni dzień miesiąca?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, w opisanym modelu rozliczeń dniem uzyskania przychodu w podatku CIT z tytułu świadczenia przez Spółkę Usługi magazynowej będzie dla Spółki ostatni dzień okresu rozliczeniowego, tj. ostatni dzień miesiąca.

Uzasadnienie

W myśl art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), przychodami z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne w tym również różnice kursowe.

Zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT za przychody związane z działalnością gospodarczą i działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Zatem, przychodem są wszelkie przysporzenia majątkowe o charakterze trwałym, których rzeczywiste otrzymanie, a w niektórych przypadkach już sam fakt, że są należne, powoduje obowiązek zapłaty podatku dochodowego. Co do zasady, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa.

Przychody należne to wszelkiego rodzaju przychody, co do których przysługuje podatnikowi uprawnienie do ich dochodzenia, czyli takie, które wynikają z konkretnego stosunku prawnego. „Należność” wynika z treści stosunku prawnego, a odnosi się zarówno do możliwości dochodzenia konkretnego świadczenia oraz do powinności jego spełnienia. Oznacza to, że powstanie przychodów należnych związane jest z powstaniem wierzytelności. Ponieważ wierzytelność to termin wywodzący się z prawa cywilnego, to przychodami należnymi są przychody wymagalne w rozumieniu prawa cywilnego, tj. możliwe do prawnie skutecznego ich dochodzenia.

Dla ustalenia przychodu w podatku CIT istotne jest określenie daty uzyskania przychodu, z którą ustawa łączy moment powstania obowiązku podatkowego. Podstawowa zasada w tym zakresie została uregulowana w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, zgodnie z którą za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień wystawienia faktury albo uregulowania należności.

Z ww. art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, wynika, że dla rozpoznania przychodu osiąganego przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą istotne pozostają daty zaistnienia następujących zdarzeń:

-     w zależności od przedmiotu tej działalności - wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi;

-     wystawienia faktury; uregulowania należności.

W piśmiennictwie wskazuje się, że wymienione powyżej zdarzenia określające datę powstania przychodu, są od siebie niezależne, nie warunkują się wzajemnie, a po spełnieniu jednego z nich, pozostałe nie mają wpływu na datę powstania przychodu. O momencie powstania przychodu decyduje więc to zdarzenie, które zaszło jako pierwsze (por. E. Adamus, M. Chudy, Ł. Jedynak, M. Kaniewska-Środecka, M. Mastalski, P. Mikuła, A. Obońska, P. Skorłutowski, E. Stawarczyk, P. Śleboda, M. Wądołek, D. Wolczyński [w:] K. Gil, A. Obońska, A. Wacławczyk, A. Walter (red.), Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz, wyd. 3, 2019, art. 12 oraz P. Małecki, M. Mazurkiewicz [w:] P. Małecki, M. Mazurkiewicz, CIT. Podatki i rachunkowość. Komentarz, wyd. XVI, Warszawa 2025, art. 12).

W ustawie o CIT Ustawodawca przewidział przepis art. 12 ust. 3c, który stanowi lex specialis do zasady ogólnej. Zgodnie z treścią tego artykułu, gdy strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego, określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

W przypadku usługi rozliczanej w okresach rozliczeniowych, zazwyczaj chodzi o usługę ciągłą, gdzie nigdzie nie wyodrębnia się poszczególnych etapów jej świadczenia, ale która jest świadczona w ten sam sposób ciągle, a kolejne następujące po sobie terminy płatności za poszczególne okresy rozliczeniowe, zapadają w zasadzie bez względu na to, czy dana część usługi została zaakceptowana przez kontrahenta.

W tym miejscu należy podkreślić, że przepisy podatkowe nie definiują pojęcia usług ciągłych. W odniesieniu do kwestii powstania przychodów należnych w zakresie tzw. usług ciągłych należy sprecyzować zakres tego pojęcia.

Słownikowe znaczenie słowa „ciągłość” to „łączność, nieprzerywający się związek jakichś faktów, brak luk, przerw w czasie albo w przestrzeni. To także dziejący się, odbywający się, trwający stale, nieustannie, bezustanny, ustawiczny, stale się powtarzający, stały”.

Usługi o charakterze ciągłym obejmują czynności polegające na stałym i powtarzalnym (trwałym) zachowaniu strony zobowiązanej do ich świadczenia. Wynikają one ze zobowiązania o charakterze ciągłym, które wytwarza trwały stosunek prawny i z którego wypływają obowiązki ciągłe bądź okresowe. Istotą usług o charakterze ciągłym jest stałe i powtarzalne zachowanie się osoby zobowiązanej do ich świadczenia zgodnie z treścią umowy i w okresie, na jaki została ona zawarta.

Zatem, w odniesieniu do usług ciągłych rozliczanych okresowo (w okresach rozliczeniowych) - co powinno wynikać z ustaleń między stronami - za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, zgodnie z dyspozycją art. 12 ust. 3c ustawy o CIT.

Przepisy podatkowe nie zawierają również definicji pojęcia okresu rozliczeniowego. Zatem należy odwołać się do wykładni literalnej przepisu art. 12 ust. 3c ustawy o CIT. Zgodnie z definicją słownikową (vide: Słownik języka polskiego, Wydawnictwo Naukowe PWN):

-         „okres” to m.in. „czas, w którym ma miejsce jakieś zjawisko cykliczne i po jego upływie powtarza się jego przebieg”;

-         „rozliczeniowy” to m.in. „dotyczący rozliczenia - uregulowania wzajemnych należności”;

-         „rozliczenie” to „uregulowanie wzajemnych należności, zobowiązań między przedsiębiorstwem i dostawcami, dłużnikami i wierzycielami, pracodawcami i pracownikami itp.”

Tym samym, pojęcie „okres rozliczeniowy” oznacza umownie zdefiniowany powtarzalny przedział czasowy, którego upłynięcie pociąga za sobą obowiązek uregulowania przez dane podmioty wzajemnych zobowiązań finansowych, np. miesiąc, kwartał, rok.

Mając na uwadze powyższe należy uznać, że w przypadku usług, dla których ustalono rozliczenie okresowe, zgodnie z zasadą lex specialis derogat legi generali zastosowanie znajdzie przepis art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, a nie zasada ogólna wyrażona w art. 12 ust. 3a ustawy o CIT, tym samym datą postania przychodu będzie koniec ustalonego okresu rozliczeniowego.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w wyroku WSA w Krakowie z 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Kr 201/21: „w przypadku usług rozliczanych w okresach cyklicznych datą powstania przychodu jest zawsze koniec okresu rozliczeniowego, nie ma natomiast wówczas znaczenia ani data wystawienia faktury, ani data otrzymania należności” oraz w piśmie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 5 marca 2026 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.26.2026.4.JMS: „Istotnym dla wskazania daty powstania przychodu jest okoliczność ustalenia w umowie (fakturze) rozliczania w okresach rozliczeniowych i ustalenie tych okresów. Wystąpienie więc tej sytuacji - zależnej wyłącznie od woli stron - skutkuje rozliczaniem przychodu w zgodzie z cytowanym przepisem art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, tj. w okresach rozliczeniowych. W takim przypadku przychód z tytułu usług o ustalonym okresie rozliczeniowym powinien być określany w ostatnim dniu przyjętego przez strony okresu rozliczeniowego, a data wystawienia faktury oraz termin płatności nie decydują o terminie powstania przychodu.”

Odnosząc powyższą argumentację do przedstawionego opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego (winno być: zdarzenia przyszłego), Państwa zdaniem, przychód Spółki z tytułu świadczonych usług ciągłych w postaci Usług magazynowania, z uwagi na fakt, że strony ustaliły rozliczenie okresowe, powstanie zgodnie z art. 12 ust. 3c ustawy o CIT w ostatnim dniu okresu rozliczeniowego, tj. ostatniego dnia miesiąca.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa we wniosku oraz stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została one wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego

Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłegoi muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.