0111-KDIB2-1.4010.458.2026.1.MN

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych przedstawionego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 23 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy art. 16c pkt 2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych wyłącza możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych stanowiących środki trwałe wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej polegającej na (…).

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką komandytową będącą podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Przeważającym przedmiotem działalności gospodarczej Wnioskodawcy (…). W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Wnioskodawca zajmuje się również (…). Zakres prowadzonej działalności został ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Od początku działalności gospodarczej podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (…). Działalność ta ma charakter zorganizowany, ciągły oraz zarobkowy i stanowi główne źródło przychodów Spółki.

Model biznesowy Wnioskodawcy polega na (…). (…) nie są nabywane w celu ich krótkookresowej odsprzedaży ani osiągnięcia zysku z wzrostu ich wartości rynkowej. Celem ich nabycia jest wieloletnie wykorzystywanie w działalności gospodarczej poprzez (…).

Majątek Wnioskodawcy obejmuje między innymi:

1.  budynki usługowe,

2.  lokale użytkowe,

3.  lokale mieszkalne.

Wszystkie wskazane nieruchomości zostały nabyte na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, zostały zaliczone do środków trwałych oraz zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Lokale mieszkalne stanowią składniki majątku wykorzystywane wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. (…).

Lokale mieszkalne nie są wykorzystywane na potrzeby własne wspólników ani członków ich rodzin.

Nie są również przeznaczane na cele osobiste. Przez cały okres ich posiadania służą wyłącznie prowadzeniu działalności gospodarczej.

Do 31 grudnia 2022 r. Wnioskodawca dokonywał odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych oraz zaliczał je do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z obowiązującymi przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Od 1 stycznia 2023 r. Wnioskodawca zaprzestał zaliczania tych odpisów do kosztów uzyskania przychodów w związku z obowiązywaniem art. 16c pkt 2a tej ustawy.

Jednocześnie zmiana przepisów nie wpłynęła na charakter prowadzonej działalności gospodarczej. Wnioskodawca nadal prowadzi działalność polegającą na (…) i również po 1 stycznia 2023 r. nabywał kolejne lokale mieszkalne stanowiące środki trwałe przedsiębiorstwa.

Lokale te zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych, jednak z uwagi na obowiązujące przepisy Wnioskodawca nie zalicza do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od tych lokali.

W konsekwencji Wnioskodawca posiada obecnie dwie grupy lokali mieszkalnych:

1.  lokale mieszkalne nabyte przed 1 stycznia 2023 r., od których do 31 grudnia 2022 r. dokonywano odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów,

2.  lokale mieszkalne nabyte po 1 stycznia 2023 r., od których - pomimo spełniania przesłanek uznania za środki trwałe - odpisy amortyzacyjne nie są zaliczane do kosztów uzyskania przychodów.

Obie grupy lokali są wykorzystywane w identyczny sposób, tj. wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej (…).

Lokale mieszkalne stanowią obok lokalu i budynków usługowych podstawowe aktywa przedsiębiorstwa Wnioskodawcy. Są one wykorzystywane w sposób ciągły w celu osiągania przychodów, podlegają stopniowemu ekonomicznemu zużyciu oraz wymagają ponoszenia nakładów związanych z ich utrzymaniem i odtworzeniem.

W ocenie Wnioskodawcy okoliczność, że lokal posiada charakter mieszkalny, nie zmienia faktu, iż stanowi środek trwały wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i podlega ekonomicznemu zużyciu w takim samym stopniu jak inne środki trwałe wykorzystywane przez przedsiębiorców.

W związku z powyższym Wnioskodawca powziął wątpliwość co do zakresu zastosowania art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytanie

Czy art. 16c pkt 2a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych wyłącza możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych stanowiących środki trwałe wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej Wnioskodawcy polegającej na wynajmie nieruchomości?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa opinii, art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wyłącza możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych stanowiących środki trwałe wykorzystywane wyłącznie w profesjonalnej działalności gospodarczej polegającej na (…).

Uzasadnienie Państwa stanowiska

1.  Istota problemu prawnego.

Przedmiotem niniejszego wniosku nie jest ustalenie, czy lokale mieszkalne stanowią środki trwałe ani czy podlegają ekonomicznemu zużyciu. Okoliczności te pozostają bezsporne.

Bezsporne jest również, że lokale mieszkalne będące przedmiotem niniejszego wniosku:

·      stanowią własność Wnioskodawcy,

·      zostały nabyte na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej,

·      zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych,

·      są kompletne i zdatne do użytku,

·      są wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej,

·      służą osiąganiu przychodów z najmu.

W konsekwencji spełniają wszystkie przesłanki określone w art. 16a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, warunkujące uznanie ich za środki trwałe podlegające amortyzacji.

Istota niniejszego wniosku sprowadza się wyłącznie do odpowiedzi na pytanie, czy art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych należy interpretować w sposób prowadzący do wyłączenia możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie w profesjonalnej działalności gospodarczej polegającej na (…).

Państwa zdaniem odpowiedź na powyższe pytanie powinna być przecząca.

2.  Amortyzacja jako element konstrukcyjny podatku dochodowego.

Podatek dochodowy obciąża dochód rozumiany jako nadwyżka przychodów nad kosztami ich uzyskania.

Jednym z podstawowych kosztów prowadzenia działalności gospodarczej jest ekonomiczne zużycie składników majątku trwałego wykorzystywanych do osiągania przychodów. Zużycie to znajduje odzwierciedlenie w instytucji amortyzacji podatkowej.

Amortyzacja nie stanowi ulgi podatkowej ani preferencji przyznanej określonej grupie podatników. Jest mechanizmem służącym rozłożeniu w czasie kosztu nabycia środka trwałego odpowiadającego stopniowemu zużyciu tego składnika majątku.

W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie podkreśla się, że amortyzacja jest instytucją służącą prawidłowemu ustaleniu dochodu podatnika poprzez uwzględnienie kosztu zużywania się środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej.

Nie budzi przy tym żadnych wątpliwości, że lokale mieszkalne wykorzystywane przez Wnioskodawcę podlegają stopniowemu zużyciu. Zużycie to następuje niezależnie od treści przepisów podatkowych, jest konsekwencją wieloletniej eksploatacji lokali przez najemców oraz upływu czasu.

Zmiana przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie wyeliminowała ekonomicznego kosztu tego zużycia. Doprowadziła jedynie do wyłączenia możliwości jego podatkowego rozpoznania. W rezultacie Wnioskodawca zobowiązany jest ustalać dochód podatkowy z pominięciem jednego z podstawowych kosztów prowadzonej działalności gospodarczej.

3.  Wykładnia systemowa art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Jednocześnie art. 15 ust. 6 ustawy o CIT stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych dokonywane zgodnie z przepisami dotyczącymi amortyzacji.

System podatku dochodowego opiera się zatem na założeniu, że zużycie środków trwałych wykorzystywanych w działalności gospodarczej stanowi koszt uzyskania przychodów.

Art. 16a ustawy o CIT określa, jakie składniki majątku podlegają amortyzacji. Natomiast art. 16c zawiera zamknięty katalog składników majątku niepodlegających amortyzacji podatkowej.

Przepis art. 16c pkt 2a stanowi wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 16a ustawy o CIT. Zgodnie z utrwalonymi zasadami wykładni prawa przepisy stanowiące wyjątek od zasady nie powinny być interpretowane rozszerzające.

W Państwa ocenie wykładnia art. 16c pkt 2a ustawy o CIT powinna uwzględniać miejsce tego przepisu w całym systemie podatku dochodowego oraz cel instytucji amortyzacji.

Nie można pomijać, że lokale mieszkalne wykorzystywane przez Państwa, pełnią identyczną funkcję gospodarczą jak inne środki trwałe wykorzystywane przez przedsiębiorców. Stanowią podstawowe aktywa przedsiębiorstwa, których wykorzystanie służy bezpośrednio osiąganiu przychodów.

4.  Charakter działalności Wnioskodawcy.

W Państwa opinii, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma charakter prowadzonej przez Państwa działalności.

Nie nabywają Państwo lokali mieszkalnych w celu zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych ani jako formy prywatnego lokowania kapitału.

Lokale mieszkalne stanowią podstawowe narzędzie prowadzenia działalności gospodarczej. Model Państwa działalności polega na (…). Osiągane z tego tytułu przychody stanowią główne źródło przychodów przedsiębiorstwa.

W tym zakresie lokale mieszkalne pełnią funkcję analogiczną do:

·      maszyn wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo produkcyjne,

·      pojazdów wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo transportowe,

·      budynków magazynowych wykorzystywanych przez przedsiębiorstwo logistyczne,

·      budynków biurowych wykorzystywanych przez przedsiębiorców świadczących usługi.

W każdym z powyższych przypadków środek trwały stanowi podstawowe narzędzie prowadzenia działalności gospodarczej i podlega ekonomicznemu zużyciu. Państwa zdaniem, brak jest racjonalnych podstaw do odmiennego traktowania lokali mieszkalnych wyłącznie z uwagi na ich funkcję budowlaną, skoro są one wykorzystywane wyłącznie jako składniki majątku przedsiębiorstwa służące osiąganiu przychodów.

5.  Wykładnia art. 16c pkt 2a ustawy o CIT nie może abstrahować od charakteru prowadzonej działalności gospodarczej.

Przepis art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych posługuje się kryterium przedmiotowym, odwołując się do charakteru środka trwałego jako budynku lub lokalu mieszkalnego.

Nie oznacza to jednak, że przy jego wykładni całkowicie irrelewantny pozostaje sposób wykorzystywania tego środka trwałego.

Podatek dochodowy jest podatkiem od dochodu osiąganego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. W konsekwencji poszczególne przepisy regulujące zasady ustalania dochodu powinny być interpretowane z uwzględnieniem funkcji, jaką dany składnik majątku pełni w przedsiębiorstwie podatnika.

W realiach niniejszej sprawy lokale mieszkalne nie pełnią funkcji mieszkalnej w znaczeniu ekonomicznym z Państwa punktu widzenia. Dla Państwa stanowią one podstawowe aktywa przedsiębiorstwa służące generowaniu przychodów z działalności gospodarczej.

Ich funkcja gospodarcza jest zatem tożsama z funkcją:

·      hali produkcyjnej wykorzystywanej przez producenta,

·      magazynu wykorzystywanego przez przedsiębiorstwo logistyczne,

·      budynku biurowego wykorzystywanego przez przedsiębiorstwo usługowe,

·      środków transportu wykorzystywanych przez przewoźnika.

W każdym z powyższych przypadków środek trwały jest wykorzystywany do osiągania przychodów, ulega stopniowemu zużyciu i jego wartość ekonomiczna jest sukcesywnie konsumowana w toku prowadzonej działalności gospodarczej.

Nie istnieje ekonomiczna różnica uzasadniająca odmienne traktowanie lokalu mieszkalnego wykorzystywanego wyłącznie jako składnik majątku przedsiębiorstwa.

6.  Wyłączenie amortyzacji prowadzi do opodatkowania dochodu w oderwaniu od rzeczywistego wyniku ekonomicznego.

Jedną z podstawowych zasad podatku dochodowego jest opodatkowanie rzeczywiście osiągniętego dochodu. Dochód podatkowy powinien możliwie wiernie odzwierciedlać wynik ekonomiczny osiągnięty przez podatnika. Nie ulega wątpliwości, że lokal mieszkalny wykorzystywany przez wiele lat na potrzeby najmu ulega stopniowemu zużyciu.

Zużycie to ma charakter obiektywny i nie zależy od treści obowiązujących przepisów prawa podatkowego. Zmiana przepisów obowiązująca od 1 stycznia 2023 r. nie spowodowała, że lokale mieszkalne przestały się zużywać. Nie spowodowała również, że przestały stanowić środki trwałe przedsiębiorstwa. Nie wyeliminowała także konieczności ponoszenia przez właściciela wydatków odtworzeniowych związanych z utrzymaniem ich wartości użytkowej.

Skutkiem zmiany przepisów było wyłącznie pozbawienie podatników możliwości uwzględnienia tego ekonomicznego kosztu przy ustalaniu podstawy opodatkowania. W konsekwencji podatnik prowadzący działalność gospodarczą polegającą na (…) zobowiązany jest ustalać dochód podatkowy z pominięciem jednego z podstawowych kosztów prowadzonej działalności. Takie rozwiązanie prowadzi do opodatkowania dochodu ustalonego w sposób odbiegający od rzeczywistego wyniku ekonomicznego przedsiębiorstwa.

7.  Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w zasadach konstytucyjnych oraz najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W Państwa opinii, przedstawiona przez Państwa wykładnia art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych pozostaje zgodna z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi regulującymi sposób stanowienia i stosowania prawa podatkowego.

W szczególności wykładnia ta uwzględnia wynikające z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa, ochrony praw słusznie nabytych oraz ochrony interesów w toku. Pozostaje również zgodna z zasadą równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP oraz zasadą proporcjonalności wynikającą z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.

W Państwa ocenie, stanowisko przedstawione we wniosku znajduje ponadto potwierdzenie w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. W wyroku z 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23, NSA wskazał, że wykładnia przepisów dotyczących wyłączenia amortyzacji lokali mieszkalnych nie może ograniczać się wyłącznie do wykładni językowej, jeżeli prowadzi ona do rezultatów pozostających w sprzeczności z zasadami wynikającymi z art. 2 Konstytucji RP. Sąd podkreślił, że amortyzacja podatkowa stanowi proces rozłożony w czasie, będący elementem prawa majątkowego podatnika, a ustawodawca - korzystając ze swobody kształtowania prawa podatkowego - obowiązany jest respektować zasadę ochrony praw nabytych, ochrony interesów w toku oraz zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że sądy administracyjne, kontrolując interpretacje indywidualne, nie są ograniczone wyłącznie do wykładni literalnej. W ramach kontroli legalności interpretacji mają obowiązek dokonywania wykładni zgodnej z Konstytucją RP, jeżeli wykładnia językowa prowadziłaby do rezultatów naruszających standardy konstytucyjne. W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił także, że amortyzacja jest instytucją służącą rozłożeniu w czasie kosztu nabycia środka trwałego, a pozbawienie podatnika możliwości kontynuowania tego procesu wymaga szczególnie starannego poszanowania zasad demokratycznego państwa prawnego.

Chociaż powołany wyrok zapadł na gruncie art. 22c pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, argumentacja przedstawiona przez Naczelny Sąd Administracyjny zachowuje pełną aktualność również na gruncie art. 16c pkt 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Oba przepisy zostały bowiem wprowadzone tą samą ustawą nowelizującą z 29 października 2021 r., realizują ten sam cel legislacyjny oraz posługują się analogiczną konstrukcją normatywną, polegającą na wyłączeniu podatkowej amortyzacji lokali i budynków mieszkalnych.

W Państwa ocenie przyjęcie wykładni prowadzącej do wyłączenia możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych wykorzystywanych wyłącznie jako środki trwałe przedsiębiorstwa skutkowałoby zróżnicowaniem sytuacji podatników prowadzących działalność gospodarczą pomimo braku istotnych różnic w ekonomicznej funkcji wykorzystywanych przez nich środków trwałych. Jednocześnie prowadziłoby do ustalenia dochodu podatkowego w oderwaniu od rzeczywistego wyniku ekonomicznego przedsiębiorstwa, pomimo że lokale nadal ulegają ekonomicznemu zużyciu i pozostają podstawowymi aktywami służącymi osiąganiu przychodów z działalności gospodarczej. Przedstawiona przez Państwa wykładnia zapewnia natomiast spójność przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi oraz z kierunkiem wykładni zaprezentowanym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2026 r., sygn. akt II FSK 490/23.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa CIT”):

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT:

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

Treść powyższych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Zgodnie z art. 16c ustawy o CIT:

Wskazany powyżej pkt 2a do art. 16c ustawy o CIT został dodany do ustawy o CIT na mocy art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105; dalej: „ustawa Polski Ład”).

Jednakże w celu zniwelowania negatywnych skutków powyższego przepisu ustawodawca wprowadził przepisy przejściowe umożliwiające dokonywanie ww. odpisów jeszcze do 31 grudnia 2022 r.

Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład:

Z powyższych przepisów wynika, że ustawa Polski Ład wprowadziła zmiany w zakresie amortyzacji podatkowej, które polegały na wyłączeniu z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Wydatki na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie budynków i lokali mieszkalnych począwszy od 1 stycznia 2022 r., nie stanowią kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, zgodnie z treścią art. 16c pkt 2a ustawy o CIT.

Jednocześnie, na podstawie przepisu art. 71 ust. 2 ustawy Polski Ład podatnicy mogli do końca 2022 r., zaliczać do kosztów podatkowych odpisy amortyzacyjne od środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r.

Przepis ten pozwolił na amortyzację budynków i lokali mieszkalnych przez kolejny rok, aby z tej możliwości skorzystali podatnicy, którzy byli w trakcie takiej amortyzacji oraz tacy, którzy przed 2022 r. byli właścicielami takich nieruchomości lub praw majątkowych i zaczęli je amortyzować w 2022 r.

Zatem, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok mogli stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r. Z uwagi na brak stosownego wyłączenia, od 1 stycznia 2023 r. żaden podatnik nie może już zaliczać do kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych.

Jak wskazano bowiem w uzasadnieniu do ustawy Polski Ład (Druk sejmowy nr 1532), w części określonej jako Zmiany w zakresie amortyzowania budynków i lokali mieszkalnych: „Proponowane zmiany zakładają wyłączenie z kosztów podatkowych odpisów amortyzacyjnych od budynków i lokali mieszkalnych. Zmiany dotyczą zatem tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Projektowane rozwiązanie będzie zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji.

Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wynajmowanych mieszkań, szczególnie z rynku wtórnego, powoduje, że dochody uzyskiwane z tego tytułu są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje.

(…) Budynki i lokale mieszkalne powinny zaspokajać przede wszystkim potrzeby mieszkaniowe obywateli. Tymczasem korzystne regulacje podatkowe powodują, iż bardzo opłacalnym obecnie, jest inwestowanie wolnych środków w rynek mieszkaniowy, co ma niewątpliwie wpływ na wzrost cen mieszkań. Zakłada się, że nieruchomości o charakterze mieszkalnym wykorzystywane w prowadzonej działalności gospodarczej, nie tylko nie będą podlegały amortyzacji, ale również nie będą ujmowane w ewidencji środków trwałych.

W podatku CIT analogicznie jak w podatku PIT wyłącza się możliwość amortyzacji nieruchomości i praw o charakterze mieszkalnym”.

Jak wynika z opisanego we wniosku stanu faktycznego, od początku Państwa działalności gospodarczej jej podstawowym przedmiotem jest profesjonalne inwestowanie w nieruchomości przeznaczone na wynajem. Działalność ta ma charakter zorganizowany, ciągły oraz zarobkowy i stanowi główne źródło przychodów Spółki.

Państwa model biznesowy polega (…). Nieruchomości nie są nabywane w celu ich krótkookresowej odsprzedaży ani osiągnięcia zysku z wzrostu ich wartości rynkowej. Celem ich nabycia jest wieloletnie wykorzystywanie w działalności gospodarczej poprzez (…).

Państwa majątek obejmuje między innymi:

1.  budynki usługowe,

2.  lokale użytkowe,

3.  lokale mieszkalne.

Wszystkie wskazane nieruchomości zostały nabyte na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, zostały zaliczone do środków trwałych oraz zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych.

Lokale mieszkalne stanowią składniki majątku wykorzystywane wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej. (…).

Lokale mieszkalne nie są wykorzystywane na potrzeby własne wspólników ani członków ich rodzin.

Nie są również przeznaczane na cele osobiste. Przez cały okres ich posiadania służą wyłącznie prowadzeniu działalności gospodarczej.

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii czy art. 16c pkt 2a ustawy o CIT wyłącza możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych stanowiących środki trwałe wykorzystywane wyłącznie w działalności gospodarczej Wnioskodawcy polegającej na (…).

Odnosząc się do Państwa wątpliwości zauważyć należy, że z cytowanego powyżej art. 16c ust. 2a ustawy o CIT jednoznacznie i bez żadnych wątpliwości wynika, że amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej. Tym samym, nie można się zgodzić z Państwa zdaniem, że ww. przepis nie wyłącza możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych stanowiących środki trwałe wykorzystywane wyłącznie w profesjonalnej działalności gospodarczej, polegającej na (…).

Tym samym Państwa stanowisko należało uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

W odniesieniu do Państwa stanowiska w zakresie niezgodności powołanych przepisów z ustawą z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy Ordynacji podatkowej. Dlatego też niniejsza interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w okolicznościach podanego przez Państwa zdarzenia przyszłego w zakresie postawionego przez Państwa pytania, które wyznacza zakres Państwa żądania. Wydawane przez Organ interpretacje indywidualne nie mają charakteru aktu normatywnego, a jedynie przedstawiają pogląd Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na interpretowane zagadnienie podatkowe.

Natomiast kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.