0111-KDIB2-1.4010.448.2026.2.ED

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 14 września 2026 r. (data wpływu tego samego dnia).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność w zakresie produkcji i dystrybucji (…).

W ramach prowadzonej działalności produkcyjnej Spółka wykorzystywała zorganizowaną linię produkcyjną służącą do wytwarzania (…) (dalej: „linia A”). Linia ta stanowiła element wyodrębnionego segmentu działalności produkcyjnej Spółki, na który, poza określonymi środkami trwałymi w postaci maszyn i urządzeń produkcyjnych, składały się również zapasy materiałów i towarów wykorzystywanych wyłącznie w ramach tego procesu produkcyjnego.

W toku bieżącej działalności operacyjnej Spółki przeprowadzono szczegółową analizę sytuacji ekonomicznej oraz uwarunkowań rynkowych w segmencie (…), obejmującą ocenę sytuacji konkurencyjnej i perspektyw rozwoju tego segmentu, wyników finansowych linii A za ostatnie lata oraz struktury jej przychodów i kosztów. W wyniku analizy ustalono, że działalność linii A ma charakter trwale nieefektywny i nierentowny. Spółka nie posiada realnych możliwości prowadzenia skutecznej konkurencji z podmiotami oferującymi produkty o istotnie niższych kosztach wytworzenia, a wyniki finansowe linii A cechowały się istotną niestabilnością i brakiem zdolności do generowania trwałej dodatniej rentowności operacyjnej – w przeważającym okresie linia generowała straty operacyjne.

Analiza wykazała ponadto wysoką wrażliwość rentowności linii na wahania wolumenu sprzedaży i cen jednostkowych oraz nieelastyczną strukturę kosztów (wysoki udział kosztów stałych), które sprawiają, że nawet relatywnie niewielki spadek przychodów skutkował istotnym pogorszeniem wyników operacyjnych. Pomimo dodatniej marży na poziomie produkcyjnym, przychody linii A nie pokrywały kosztów ogólnych i stałych związanych z jej funkcjonowaniem, co oznacza, że problem nierentowności miał charakter strukturalny, a nie incydentalny.

W konsekwencji powyższego, Spółka podjęła decyzję o zakończeniu działalności produkcyjnej realizowanej w ramach linii A, obejmującą zaprzestanie wytwarzania (…) oraz zakończenie wykorzystywania infrastruktury produkcyjnej przypisanej do tej linii.

W związku z podjętą decyzją o zakończeniu działalności w ramach linii A, Spółka dokonała odpisów aktualizujących wartość bilansową wskazanych środków trwałych oraz zapasów do poziomu odpowiadającego ich odzyskiwanej wartości, co w praktyce oznaczało rozpoznanie pełnej utraty ich wartości ekonomicznej na gruncie sprawozdawczości rachunkowej.

Ze względu na wysoko specjalistyczne właściwości poszczególnych środków trwałych oraz zapasów wykorzystywanych w ramach linii A, a także braku możliwości ich bezpośredniego wykorzystania w innych obszarach działalności Spółki bez ponoszenia istotnych nakładów, składniki majątkowe wchodzące w skład tej linii utraciły dla Spółki swoją ekonomiczną użyteczność. Dlatego też, po zaprzestaniu produkcji Spółka podjęła działania zmierzające do zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, w szczególności poprzez ofertowanie ich potencjalnym nabywcom. Spółka znalazła nabywcę, podmiot niepowiązany ze Spółką, na całość środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A. Zbycie tych składników majątku nastąpi za cenę rynkową, która będzie niższa od ich niezamortyzowanej wartości netto.

Wnioskodawca podkreśla, że zamknięcie linii A nie stanowi likwidacji działalności gospodarczej Spółki, ani zmiany jej zasadniczego profilu działalności – Spółka zamierza kontynuować działalność w zakresie produkcji i dystrybucji (…). W związku z zamknięciem linii A Spółka nie dokonuje i nie planuje dokonywać żadnych zmian w zakresie przedmiotu działalności określonego w umowie spółki, ani w zakresie wpisów w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Klasyfikacja PKD Spółki, obejmująca w szczególności produkcję (…) (główny kod PKD) pozostaje niezmieniona.

Pytanie

Czy w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiednio niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedawanych środków trwałych oraz wartości sprzedawanych zapasów (w zakresie, w jakim wartość ta nie została uprzednio rozliczona dla celów podatkowych) w momencie dokonania sprzedaży?

Państwa stanowisko w sprawie

W Państwa ocenie, w przypadku sprzedaży środków trwałych, Spółka jest uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części ich wartości początkowej oraz wartości sprzedawanych zapasów w momencie dokonania sprzedaży.

Uzasadnienie stanowiska

W ocenie Wnioskodawcy, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedawanych środków trwałych w zakresie oraz wartości sprzedawanych zapasów, w jakim wartość ta nie została uprzednio rozliczona dla celów podatkowych w miesiącu dokonania ich odpłatnego zbycia.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia tego źródła, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Z powyższego przepisu wynika, że dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów konieczne jest w szczególności, aby wydatek ten:

      i.        został poniesiony przez podatnika,

    ii.        miał charakter definitywny,

   iii.        pozostawał w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   iv.        został poniesiony w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia ich źródła oraz

    v.        nie podlegał wyłączeniu z kosztów podatkowych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

W analizowanym zdarzeniu przyszłym przesłanki te należy uznać za spełnione. Środki trwałe oraz zapasy wchodzące w skład linii A zostały nabyte lub wytworzone przez Spółkę na potrzeby prowadzonej przez Spółkę działalności produkcyjnej, a wydatki nie zostały Spółce w żadnej formie zwrócone. Ich sprzedaż, po zakończeniu produkcji linii A, będzie stanowiła element racjonalnego i gospodarczo uzasadnionego zakończenia wykorzystywania składników majątku przypisanych do trwale nierentownego segmentu działalności. Celem sprzedaży będzie ograniczenie negatywnych skutków ekonomicznych zamknięcia linii A oraz odzyskanie możliwej wartości z majątku, który utracił dla Spółki ekonomiczną użyteczność w dotychczasowym zakresie. Tym samym działania Spółki pozostają w związku z zachowaniem i zabezpieczeniem źródła przychodów, ponieważ służą ograniczeniu dalszych strat oraz racjonalizacji prowadzonej działalności gospodarczej.

W przypadku środków trwałych ustawodawca przewidział szczególne zasady rozliczania wydatków poniesionych na ich nabycie lub wytworzenie. Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, wydatków na nabycie lub wytworzenie środków trwałych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Natomiast kosztem uzyskania przychodów są te wydatki pomniejszone o sumę dokonanych odpisów amortyzacyjnych, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych bez względu na czas ich poniesienia.

Z powyższego wynika, że ustawodawca odracza możliwość podatkowego rozpoznania wydatków na nabycie lub wytworzenie środka trwałego do momentu ich rozliczenia poprzez odpisy amortyzacyjne albo w zakresie niezamortyzowanej części wartości początkowej, do momentu odpłatnego zbycia danego środka trwałego. Tym samym w przypadku sprzedaży środka trwałego kosztem uzyskania przychodów jest ta część jego wartości początkowej, która nie została wcześniej rozliczona podatkowo poprzez odpisy amortyzacyjne.

Ponadto, dopiero w momencie sprzedaży dochodzi do definitywnego rozliczenia podatkowego wydatków poniesionych na nabycie lub wytworzenie środka trwałego w tej części, w jakiej nie zostały one wcześniej rozliczone poprzez odpisy amortyzacyjne. W konsekwencji do momentu dokonania sprzedaży Spółka nie powinna rozpoznawać niezamortyzowanej części wartości początkowej środków trwałych jako kosztu uzyskania przychodów na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Takie ujęcie zapewnia prawidłowe ustalenie wyniku podatkowego na transakcji sprzedaży, poprzez zestawienie przychodu należnego z tytułu sprzedaży z kosztem podatkowym odpowiadającym nierozliczonej dotychczas wartości podatkowej zbywanego środka trwałego.

Od czerwca 2026 r. produkcja w ramach linii A nie jest już prowadzona, a Spółka podjęła działania zmierzające do zbycia środków trwałych wchodzących w jej skład. Sama decyzja o zakończeniu produkcji, zaprzestanie wykorzystywania środków trwałych w procesie produkcyjnym, zaprzestanie ich amortyzacji albo dokonanie bilansowych odpisów aktualizujących ich wartość nie skutkują jednak automatycznie możliwością rozpoznania dla celów podatkowych niezamortyzowanej części ich wartości początkowej jako kosztu uzyskania przychodów.

Natomiast, w przypadku odpłatnego zbycia zapasów związanych z linią A, koszt podatkowy powinien zostać rozpoznany – zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT jako koszt bezpośrednio związany z przychodem – w momencie uzyskania przychodu z ich sprzedaży, o ile wartość tych zapasów (ustalona zgodnie ze stosowaną przez Spółkę metodą wyceny zapasów) nie została wcześniej zaliczona do kosztów uzyskania przychodów. Zapasy te były wykorzystywane wyłącznie w ramach zakończonego procesu produkcyjnego linii A, a ich dalsze wykorzystanie w działalności Spółki jest istotnie ograniczone albo niemożliwe. Ich sprzedaż stanowi zatem gospodarczo uzasadniony sposób odzyskania możliwej wartości ekonomicznej z aktywów obrotowych i pozostaje w bezpośrednim związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą.

Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedawanych środków trwałych oraz wartości sprzedawanych zapasów, w zakresie, w jakim wartość ta nie została uprzednio rozliczona dla celów podatkowych, w momencie sprzedaży.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Z powyższego przepisu wynika, że podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT), pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu.

Tak więc, kosztami uzyskania przychodów są wszelkie, racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, z wyjątkiem wymienionych w art. 16 ust. 1 ww. ustawy.

Zatem, aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodów, między tym kosztem a przychodem musi istnieć związek przyczynowo-skutkowy.

Kosztem uzyskania przychodów będzie zatem taki koszt, który spełnia łącznie następujące warunki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie znajduję się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu, każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach, należy zaś zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Podatnik oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodu. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Na nim więc spoczywa ciężar udowodnienia, że określony wydatek jest kosztem uzyskania przychodu.

Uznanie danego wydatku za koszt uzyskania przychodów jest możliwe tylko wtedy, gdy z prawidłowo i rzetelnie udokumentowanych zdarzeń wynika ponad wszelką wątpliwość, że jest to wydatek celowy i racjonalnie uzasadniony. Podatnik zobowiązany jest więc wykazać nie tylko fakt poniesienia danego wydatku, ale także jego celowość i racjonalność. Przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości.

W tym miejscu należy zauważyć, że ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów.

Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN, pojęcie:

-        „celowość” oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”,

-        „zabezpieczyć” oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, natomiast

-        „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”.

Można więc przyjąć, że koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto, poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronienie istniejącego źródła przychodów, w taki sposób, aby to źródło funkcjonowało w bezpieczny sposób.

Koszty uzyskania przychodu są drugim obok przychodów elementem konstrukcyjnym dochodu, który stanowi podstawę opodatkowania w roku podatkowym (art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy o CIT). Oba te elementy są częściami tego samego stosunku prawno-podatkowego składającego się na zobowiązanie podatkowe.

Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym. W tym celu każdorazowo wymagana jest ocena istnienia związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodów lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestia ustalenia, czy w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, będą Państwo uprawnieni do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiednio niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedawanych środków trwałych oraz wartości sprzedawanych zapasów (w zakresie, w jakim wartość ta nie została uprzednio rozliczona dla celów podatkowych) w momencie dokonania sprzedaży.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Na podstawie art. 16a ust. 1 ustawy o CIT:

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT:

Natomiast, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:

W tym miejscu należy zauważyć, że przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „likwidacja”, zatem zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej. Zgodnie z definicją słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego pojęcia - likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie czy sprzedaż.

Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich.

Z literalnej wykładni art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT jasno wynika, że ustawodawca uzależnia możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat w wyniku nieumorzonych środków trwałych od zmiany rodzaju działalności.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy należy stwierdzić, że wyłączenie wynikające z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie znajdzie zastosowanie w niniejszej sprawie, bowiem, jak wynika z opisu sprawy, zamknięcie linii A nie stanowi likwidacji Państwa działalności gospodarczej, ani zmiany zasadniczego profilu Państwa działalności – zamierzają Państwo kontynuować działalność w zakresie produkcji i dystrybucji (…).

Zatem, należy zgodzić się z Państwem, że w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, Państwa Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedawanych środków trwałych oraz wartości sprzedawanych zapasów, w zakresie, w jakim wartość ta nie została uprzednio rozliczona dla celów podatkowych.

Przechodząc zatem do momentu rozpoznania ww. kosztów wskazać należy, że w oparciu o kryterium powiązania kosztów z przychodami, koszty podatkowe można podzielić na:

-        bezpośrednio związane z przychodami, których poniesienie przekłada się wprost na uzyskanie konkretnych przychodów (możliwe jest ustalenie, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód – art. 15 ust. 4, ust. 4b-4c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych),

-        inne niż bezpośrednio związane z przychodami, których nie można w taki sposób przypisać do określonych przychodów, ale są racjonalnie uzasadnione jako prowadzące do ich osiągnięcia (tzw. koszty pośrednie – art. 15 ust. 4d-4e ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych).

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” – brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie, te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Przy czym, jeżeli określone wydatki można powiązać z osiąganiem konkretnego przychodu, to bez względu na możliwość jednoczesnego wywiedzenia pośredniego związku tych wydatków z ewentualnymi innymi przychodami, zaliczenie ich do kosztów uzyskania przychodów ocenić należy w kontekście tego przychodu, z którym wydatki te są bezpośrednio związane.

Stosownie do treści art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Natomiast w świetle art. 15 ust. 4d ustawy o CIT:

Zatem, przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku.

Zaznaczyć należy, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Mając na względzie powyższe przepisy oraz przedstawiony we wniosku opis sprawy, stwierdzić należy, że po zakończeniu działalności produkcyjnej realizowanej w ramach linii A, a następnie sprzedaży całości środków trwałych wchodzących w skład linii A oraz zapasów towarów i materiałów do produkcji, które nie podlegały dotychczas gospodarczemu wykorzystaniu przez Państwa, wydatki te stanowić będą „bezpośrednie” koszty uzyskania przychodu, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT.

Powyższe wydatki wykazują bowiem bezpośredni związek z przychodami osiąganymi ze sprzedaży całości środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A na rzecz podmiotu niepowiązanego ze Spółką, które można powiązać z konkretnym przychodem. Wydatki te będą miały bowiem bezpośrednie odzwierciedlenie w osiąganych przychodach. Zatem powyższe wydatki powinny być traktowane dla celów podatkowych – co do zasady - jako tzw. koszty bezpośrednie, o których mowa w art. 15 ust. 4 ustawy o CIT. Ww. wydatki ponoszone przez Spółkę przekładają się wprost (w sposób bezpośredni) na przychody ze sprzedaży linii produkcyjnej A oraz zapasów na rzecz nabywcy.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w przypadku odpłatnego zbycia środków trwałych oraz zapasów wchodzących w skład linii A, Państwa Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów odpowiednio niezamortyzowanej części wartości początkowej sprzedawanych środków trwałych oraz wartości sprzedawanych zapasów (w zakresie, w jakim wartość ta nie została uprzednio rozliczona dla celów podatkowych) w momencie dokonania sprzedaży – należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i Państwa własnego stanowiska w sprawie, które nie zostały objęte pytaniem, nie mogą być – zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa – rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

• Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.