0111-KDIB2-1.4010.442 2026.2.AS

Interpretacja indywidualna

 – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 lipca 2026 r. za pośrednictwem operatora pocztowego wpłynął Państwa wniosek z 21 lipca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie 14 maja 2003 r.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 27 sierpnia 2026 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.442.2026.1.AS wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 7 września 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego  

X (dalej także: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Republiki Federalnej Niemiec w zakresie produkcji (…) A (…).

A to (…).

Dzięki innowacyjnym rozwiązaniom A Spółka umożliwia swoim klientom (…). Jako część rozwiązań A, Spółka dostarcza także (…).

Spółka oferuje szeroką gamę produktów i usług (…).

(…) produktów dostarczane przez Spółkę zapewniają (…).

Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec.

Spółka nie posiada klientów w Polsce, jednak produkuje w Niemczech (…), która jest dostarczana (…) w branży (…), posiadającemu siedzibę w Księstwie Liechtensteinu, który produkuje (…).

Odbiorca (…) posiada w Polsce podwykonawców, dlatego (…) produkowane przez Spółkę są dostarczane podwykonawcy tego klienta do jego zakładów produkcyjnych znajdujących się w Polsce.

Spółka zatrudnia w Polsce kilku pracowników na stanowiskach (…).

Praca zatrudnionych w Polsce pracowników sprowadza się w głównej mierze do (…) na urządzenia projektowane i wykonywane przez Spółkę.

W zależności od wymagań klienta (…).

Pracownicy zatrudnieni w Polsce pracują (…).

Wynikiem pracy pracowników zatrudnionych w Polsce jest (…).

Spółka wynajmuje w Polsce biuro, w którym zatrudnieni przez Spółkę (…) wykonują swoją pracę.

Zatrudnieni w Polsce (…) nie mają żadnego kontaktu z klientami Spółki, ani w Niemczech, ani w Polsce.

Zatrudnieni w Polsce (…) nie są upoważnieni do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki, w szczególności nie są upoważnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki, ani do negocjowania żadnych warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami.

Wszelkie umowy z klientami są zawierane bezpośrednio przez centralę Spółki z siedzibą w Niemczech.

Produkcja i wysyłka produktów Spółki odbywa się wyłącznie w Niemczech i z Niemiec.

W szczególności należy podkreślić, że cała wartość dodana związana z produkcją (…) dostarczanych do Polski do podwykonawcy klienta Spółki z siedzibą w Księstwie Lichtensteinu jest wytwarzana przez w Niemczech (produkcja, rozwój, dystrybucja).

(…) pracujący dla Spółki w Polsce nie wnoszą żadnej wartości dodanej do produktu dostarczanego przez Spółkę do Polski.

W uzupełnieniu wniosku ujętym w piśmie z 1 września 2026 r. (wpływ 7 września 2026 r. za pośrednictwem operatora pocztowego) wskazali Państwo m.in., że:

-        umowa wynajmu biura w Polsce została zawarta przez Spółkę na czas nieokreślony, do momentu wypowiedzenia przez jedną ze stron;

-        wszyscy pracownicy Spółki wykonujący pracę w Polsce są zatrudnieni w oparciu o umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony;

-        Spółka zatrudnia w kraju siedziby personel, który wykonuje analogiczne czynności i obowiązki do obowiązków, które należą do zatrudnionych w Polsce pracowników. Ze względu na fakt, że personel zatrudniony w Niemczech na stanowiskach (…) wykonuje analogiczne zadania do tych, które są przedmiotem obowiązków pracowników zatrudnionych w Polsce, są one wykonywane w analogiczny sposób do tego w jaki wykonują swoje obowiązki pracownicy zatrudnieni w Polsce, opisywanie wykonywanych czynności przez niemieckich pracowników w takich okolicznościach wydaje się zatem zbędne. Nie ma żadnych różnic w zakresie obowiązków między niemieckimi a polskimi pracownikami zatrudnionymi na tych samych stanowiskach, są oni jedynie przypisani do różnych projektów;

-        Spółka zatrudnia pracowników wykonujących opisane w treści wniosku zadania na terytorium Polski w oparciu o umowę o pracę od 2018 r. Wcześniej, od 2008 r. Spółka współpracowała w tym samym zakresie z osobami świadczącymi dla Spółki analogiczne zadania w oparciu o umowę współpracy zawartą w ramach prowadzonej przez te osoby działalności gospodarczej w Polsce. Obecni pracownicy Spółki wykonujący pracę w Polsce nigdy nie współpracowali ze Spółką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Od początku ich aktywności na rzecz Spółki wykonują oni swoje obowiązki w oparciu o umowę o pracę. Spółka zamierza zatrudniać w Polsce osoby na stanowiskach (…) i utrzymywać w Polsce wynajmowane biuro dopóki będzie to racjonalnie uzasadnione, pracownicy zatrudnieni w Polsce będą utrzymywali wysoką jakość świadczonej pracy i koszty zatrudnienia pracowników na terytorium Polski nie będą przerastały kosztów zatrudnienia pracowników wykonujących analogiczne zadania na terytorium Niemiec;

-        Spółka nie zatrudnia osób, które wykonywałyby na terytorium Polski czynności wykonywane zwykle przez przedstawicieli handlowych, ani żadnych innych osób, których zadaniem byłoby pozyskiwanie nowych klientów. Spółka nie zatrudnia też w Polsce żadnych osób, które posiadałyby upoważnienie do zawierania umów w imieniu Spółki.

-        proces (…), w uproszczeniu, wymaga przeprowadzenia następujących czynności: (…)

Jest to praca zespołowa, w której udział biorą pracownicy Spółki wykonujący pracę w Polsce, przy czym czynności wykonywane przez pracowników zatrudnionych w Polsce skupiają się głównie na wykonywaniu czynności wskazanych powyżej w pkt b) i c);

-        czynności wykonywane przez pracowników wykonujących pracę w Polsce są wykonywane w sposób regularny i stały;

-        pracownicy wykonujący pracę w Polsce są odpowiedzialni wyłącznie za wykonanie zadań opisanych w części G formularza ORD-IN oraz w pkt 6 lit b) i c) niniejszego pisma. Nie odpowiadają oni za żadne inne działania Spółki, w tym nie odpowiadają za zarządzanie, czy ogólną organizację działalności w Polsce;

-        pracownicy wykonujący pracę w Polsce:

a)    nie organizują, ani nie uczestniczą w spotkaniach z klientami,

b)    nie budują nowej, ani nie rozwijają dotychczasowej bazy klientów, ani też nie identyfikują nowych możliwości biznesowych,

c)    nie kontaktują się w czasie rzeczywistym (lub zbliżonym) z klientami Spółki przebywającymi w innych strefach czasowych,

d)    nie świadczą usługi dla klientów Spółki, które wymagałyby ich fizycznej obecności,

e)    współpracują ze sobą w ramach poszczególnych projektów, natomiast nie współpracują z klientami Spółki znajdującymi się w Polsce;

-        czynności wykonywane przez pracowników zatrudnionych w Polsce są realizowane zgodnie z ogólnymi wytycznymi i oczekiwaniami wskazanymi przez Spółkę, jednak charakter pracy (…) zatrudnionych w Polsce zakłada wykonywanie pracy (…). Spółka nie stosuje szczególnego mechanizmu kontrolowania pracowników zatrudnionych w Polsce. Jednak pracownicy zatrudnieni w Polsce pracują w zespole, w kontakcie z innymi pracownikami Spółki zatrudnionymi w Niemczech, w związku z tym, w praktyce Spółka ma stałą wiedzę o zaangażowaniu pracowników w pracę oraz ma praktyczną możliwość kontrolowania efektów pracy pracowników zatrudnionych w Polsce. W Spółce odbywają się regularne spotkania zespołów, podczas których omawiany jest stan zaawansowania prac i wspólnie podejmowane są decyzje dotyczące zadań poszczególnych (…).

Ważny element opisu sprawy zawarli Państwo również w uzasadnieniu własnego stanowiska w prawie, zgodnie z którym, zadania pracowników zatrudnionych w Polsce ograniczają się do (…), przy czym zakres tych zadań jest określany w ramach procesu organizowanego przez Wnioskodawcę w Niemczech.

W szczególności pracownicy: (…)

Rezultatem pracy pracowników jest (…). (…) nie stanowi jednak samodzielnego produktu sprzedawanego przez Wnioskodawcę klientom. (…) jest elementem większego rozwiązania technologicznego, obejmującego również: (…)

Wartość gospodarcza końcowego produktu wynika z połączenia wszystkich powyższych elementów.

Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie 14 maja 2003 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Wnioskodawcy (dalej także: „Spółka”) w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm. - dalej: „ustawa o CIT”) oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90 ze zm. - dalej: „UPO PL-DE”).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis zawarty w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.

Definicja „zakładu podatkowego” zawarta została w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT który stanowi, że zagraniczny zakład oznacza:

a)    stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych, plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

b)    osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

- chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Ustawa o CIT odwołuje się zatem do właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, a dodatkowo art. 91 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec, zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą odpowiednie przepisy UPO PL-DE.

Z treści art. 7 ust. 1 UPO PL-DE wynika, że zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim umawiającym się państwie poprzez położony tam zakład. W tym ostatnim przypadku zyski mogą być opodatkowane w drugim państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Przepisy zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 UPO PL-DE stanowią, że określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

Zakład w szczególności stanowią:

a)    miejsce zarządu,

b)    filia,

c)    biuro,

d)    fabryka,

e)    warsztat,

f)     kopalnia, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

Z art. 5 ust. 4 UPO PL-DE wynika, że bez względu na inne postanowienia UPO PL-DE, nie stanowią zakładu:

a)    placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

b)    utrzymanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;

c)    utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

d)    stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

e)    stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

f)     utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Ponadto przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO PL-DE stanowi, że jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, działa w imieniu przedsiębiorstwa i osoba ta posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w umawiającym się państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności wymienionych w art. 5 ust. 4 UPO PL-DE i są takimi rodzajami działalności, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.

Zgodnie z przedstawionymi powyżej przepisami ustawy o CIT i UPO PL-DE „zakład podatkowy” Wnioskodawcy w Polsce powstanie tylko wówczas, gdy:

1)    będzie istniała w Polsce stała placówka, poprzez którą w całości lub częściowo Wnioskodawca będzie prowadził działalność, z wyłączeniem jednak stałych placówek poprzez które prowadzona będzie działalność o charakterze pomocniczym lub uzupełniającym, lub

2)    Wnioskodawca będzie działał w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do działania w imieniu Wnioskodawcy.

Z przepisu zawartego w art. 5 UPO PL-DE wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:

·         istnienie miejsca prowadzenia działalności, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza,

·         pewna stałość miejsca prowadzenia działalności gospodarczej,

·         działalność prowadzona w placówce nie może być ograniczona do czynności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

W sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku Spółka wynajmuje wprawdzie biuro w Polsce, w którym pracują zatrudnieni przez Spółkę programiści, jednak samo istnienie stałego biura nie jest wystarczające do powstania zakładu podatkowego w Polsce.

Decydujące znaczenie ma bowiem ustalenie, czy przez tę placówkę prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust.1 UPO PL-DE.

Pomocnym w interpretacji zapisów UPO PL-DE może być tekst Komentarza do Modelowej Konwencji OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, który został wypracowany w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Komentarz do Modelowej Konwencji OECD nie jest źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast jego postanowienia stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania.

W Komentarzu do art. 5 Modelowej Konwencji OECD wskazuje się, że dla powstania zakładu konieczne jest istnienie miejsca, w którym przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą. Jednocześnie podkreśla się, że samo wykorzystywanie określonego miejsca przez osoby wykonujące czynności związane z działalnością przedsiębiorstwa nie powinno automatycznie prowadzić do uznania, że miejsce to stanowi miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

Ocena powinna uwzględniać całokształt okoliczności konkretnego przypadku.

W szczególności należy zbadać:

·         charakter wykonywanych czynności,

·         ich miejsce w strukturze działalności przedsiębiorstwa,

·         stopień samodzielności osób wykonujących te czynności,

·         funkcję danej placówki,

·         związek działalności wykonywanej w danym miejscu z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa jako całości.

W ocenie Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym praca wykonywana przez (…) w Polsce nie stanowi samodzielnej działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę na terytorium Polski.

Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie (…) A.

Działalność ta obejmuje (…).

Proces ten jest organizowany i zarządzany przez centralę Wnioskodawcy w Niemczech.

Praca wykonywana przez (…) w Polsce stanowi wyłącznie jeden z wielu elementów całego procesu technologicznego.

Polscy pracownicy nie są odpowiedzialni za samodzielną realizację projektu gospodarczego. Nie podejmują oni decyzji dotyczących:

·         strategii produktowej,

·         zakresu oferowanych produktów,

·         warunków handlowych,

·         sprzedaży produktów,

·         zawierania umów,

·         wyboru klientów,

·         organizacji produkcji,

·         dystrybucji produktów.

Ich zadania ograniczają się do realizacji określonych zadań (…), przy czym zakres tych zadań jest określany w ramach procesu organizowanego przez Wnioskodawcę w Niemczech.

Pracownicy Wnioskodawcy zatrudnieni w Polsce wykonują przede wszystkim (…).

W szczególności pracownicy: (…)

Rezultatem pracy pracowników jest (…).

(…) ten nie stanowi jednak samodzielnego produktu sprzedawanego przez Wnioskodawcę klientom.

Nie jest on również przedmiotem odrębnej sprzedaży na terytorium Polski.

(…) jest elementem większego rozwiązania technologicznego, obejmującego również: (…).

Wartość gospodarcza końcowego produktu wynika z połączenia wszystkich powyższych elementów.

Praca polskich (…) nie stanowi zatem samodzielnej działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Polski.

W opinii Wnioskodawcy działalność wykonywaną przez polskich pracowników można zakwalifikować jedynie jako działalność o charakterze pomocniczym w rozumieniu art. 5 ust. 4 UPO PL-DE.

W Komentarzu do art. 5 Modelowej Konwencji OECD wskazuje się, że działalność ma charakter pomocniczy, jeżeli nie stanowi istotnej i znaczącej części działalności przedsiębiorstwa jako całości.

Ocena ta powinna być dokonywana z uwzględnieniem działalności konkretnego przedsiębiorstwa, a nie wyłącznie rodzaju czynności wykonywanych w danym miejscu.

W sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku podstawowym przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (…).

(…) stanowi tylko jeden z elementów tego procesu.

Polskie biuro nie realizuje natomiast funkcji, które przesądzają o komercyjnym funkcjonowaniu przedsiębiorstwa.

W szczególności nie jest ono miejscem:

·         zawierania umów,

·         negocjowania umów,

·         sprzedaży produktów,

·         produkcji produktów,

·         organizacji dostaw,

·         zarządzania relacjami z klientami,

·         podejmowania strategicznych decyzji biznesowych.

Działalność wykonywana w Polsce ma zatem jedynie charakter wewnętrznego wsparcia procesu prowadzonego przez centralę Wnioskodawcy w Niemczech.

Wnioskodawca wskazuje również, że zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji OECD, fakt iż działalność wykonywana w danej placówce może być częścią działalności przedsiębiorstwa, nie oznacza jeszcze, że placówka automatycznie prowadzi podstawową działalność przedsiębiorstwa. Konieczne jest bowiem ustalenie, czy działalność tej placówki stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości.

W Komentarzu do Modelowej Konwencji OECD wskazano także, że:

·         pojęcie zakładu należy analizować w odniesieniu do konkretnego przedsiębiorstwa,

·         konieczne jest ustalenie rzeczywistej funkcji danego miejsca,

·         sama obecność osób wykonujących czynności związane z działalnością przedsiębiorstwa nie przesądza jeszcze o powstaniu zakładu,

·         należy ustalić, czy działalność wykonywana w danym miejscu stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa,

·         ocena charakteru działalności pomocniczej i przygotowawczej musi być dokonywana indywidualnie, z uwzględnieniem całokształtu okoliczności.

Powyższe zasady prowadzą do wniosku, że w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku należy odróżnić:

1.    wykonywanie w Polsce określonych czynności technicznych przez pracowników Wnioskodawcy, od:

2.    prowadzenia w Polsce działalności gospodarczej Wnioskodawcy za pośrednictwem stałej placówki.

Zdaniem Wnioskodawcy, nie można utożsamiać tych dwóch sytuacji.

Polskie biuro nie jest bowiem miejscem prowadzenia samodzielnej działalności gospodarczej Wnioskodawcy.

Jest ono jedynie miejscem wykonywania określonych, wewnętrznych czynności technicznych w ramach działalności organizowanej i zarządzanej przez centralę Wnioskodawcy w Niemczech.

W ocenie Wnioskodawcy istotnym argumentem przemawiającym za brakiem istnienia zakładu podatkowego w Polsce jest również praktyczny brak możliwości przypisania Polsce dochodu z działalności Wnioskodawcy.

W szczególności dochodu ze sprzedaży (…) dostarczanych do Polski nie należy traktować jako przychodu powstałego w Polsce i podlegającego opodatkowaniu w Polsce.

Wnioskodawca podkreśla, że dostawy (…) do Polski nie są realizowane za pośrednictwem polskiego biura ani przez polskich pracowników.

(…) są:

·         projektowane w ramach działalności Wnioskodawcy prowadzonej w Niemczech;

·         produkowane w Niemczech;

·         wysyłane z Niemiec.

Odbiorcą produktów jest klient mający siedzibę w Księstwie Liechtensteinu.

Produkty są dostarczane do zakładów produkcyjnych podwykonawcy tego klienta znajdujących się w Polsce.

Miejsce fizycznego dostarczenia towaru wynika z organizacji łańcucha dostaw przyjętej przez klienta i jego podwykonawcę.

Nie oznacza to jednak, że Wnioskodawca prowadzi w Polsce działalność produkcyjną lub handlową.

W szczególności:

·         Wnioskodawca nie posiada w Polsce zakładu produkcyjnego,

·         Wnioskodawca nie prowadzi w Polsce montażu,

·         Wnioskodawca nie posiada w Polsce magazynu produktów,

·         Wnioskodawca nie prowadzi w Polsce sprzedaży,

·         Wnioskodawca nie posiada polskich klientów,

·         Wnioskodawca nie zawiera w Polsce umów sprzedaży.

Całość czynności związanych z produkcją, organizacją dostaw i sprzedażą jest wykonywana poza terytorium Polski.

Samo fizyczne dostarczenie produktu do podwykonawcy klienta w Polsce nie może zatem prowadzić do powstania przychodu powstałego w Polsce i podlegającego opodatkowaniu w Polsce.

Zakład podatkowy Spółki w Polsce może także powstać na podstawie art. 5 ust. 5 UPO PL-DE jeżeli Spółka będzie działała w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do działania w jej imieniu.

Nie ulega wątpliwości, że (…) wykonujący pracę na rzecz Spółki w Polsce w oparciu o umowę o pracę, są osobami zależnymi od Spółki, ponieważ podlegają kierownictwu Spółki, wykonują polecenia Spółki i nie ponoszą samodzielnie ryzyka prowadzonej działalności.

Przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO PL-DE stanowi jednak, że zakład powstaje wówczas, gdy przedsiębiorstwo działa poprzez osobę od niego zależną, która posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w imieniu tego przedsiębiorstwa.

W tym kontekście Wnioskodawca podkreśla, że żaden z pracowników zatrudnionych przez Spółkę w Polsce:

·         nie posiada pełnomocnictwa do zawierania umów w imieniu Wnioskodawcy,

·         nie negocjuje umów,

·         nie uzgadnia warunków handlowych,

·         nie reprezentuje Wnioskodawcy wobec klientów,

·         nie podejmuje decyzji dotyczących zawierania umów.

Wszystkie umowy z klientami są zawierane przez centralę Wnioskodawcy w Niemczech. 

W konsekwencji, nie zachodzą przesłanki powstania zakładu podatkowego w formie zależnego przedstawiciela, o którym mowa w art. 5 ust. 5 UPO PL-DE.

Spółka nie będzie zatem działała w Polsce poprzez agenta zależnego uprawnionego do działania w jej imieniu.

Uwzględniając powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis stanu faktycznego, nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o CIT oraz art. 5 UPO PL-DE.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które powinny być opodatkowane na terytorium Rzeczypospolitej.

Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy CIT pojęcie to oznacza:

Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej.

Są Państwo rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec, dlatego też analiza czy posiadają Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej: „UPO PL-DE” lub „umowa polsko-niemiecka”).

Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO PL-DE:

W myśl art. 5 ust. 2 UPO PL-DE:

Zgodnie z art. 5 ust. 3 UPO PL-DE:

Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 UPO PL-DE:

Zatem art. 5 ust. 4 UPO PL-DE, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki). Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco.

Stosownie do art. 5 ust. 5 UPO PL-DE:

Zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO PL-DE:

W myśl art. 5 ust. 7 UPO PL-DE:

Należy wskazać, że powyższe przepisy odnoszą się zasadniczo do 3 sytuacji, w których na terytorium Polski może powstać zagraniczny zakład spółki niemieckiej:

1)    zakład w formie stałej placówki,

2)    zakład w formie placu budowy/montażu,

3)    zakład poprzez tzw. „agenta zależnego”.

Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 UPO PL-DE:

Dokonując interpretacji postanowień UPO PL-DE należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Reasumując, z unormowań zawartych w art. 5 ust. 1 w zw. z ust 4 UPO PL-DE wynika, że dla przyjęcia, iż doszło do utworzenia stałej placówki przedsiębiorstwa konstytuującej zakład, wymagane jest zaistnienie łącznie następujących przesłanek:

-        istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

-        stały charakter takiej placówki,

-        wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Należy podkreślić, że brak spełnienia któregokolwiek spośród wymienionych warunków oznacza, iż nie powstanie zakład w postaci stałej placówki w rozumieniu właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego.

Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”, musi zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres. Nawet jeżeli praktyka państw członkowskich nie jest jednolita, jeżeli chodzi o kryterium czasu, to jednak doświadczenie wskazuje, że zwykle nie uważa się, że zakład istnieje, jeżeli działalność była wykonywana w państwie za pośrednictwem stałej placówki utrzymywanej krócej niż sześć miesięcy.

Jednym z wyjątków od tej reguły jest sytuacja, gdy działalność ma charakter powtarzalny, w takim przypadku każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat). Cykliczność przerw, mieszczących się w zwykłym toku działalności nie wyklucza stałości placówki.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się, aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo przez stałą placówkę. Słowo „przez którą” należy rozumieć szeroko i odnosić je do działalności gospodarczej wykonywanej w określonej lokalizacji (pomieszczeniu czy przestrzeni), będącej do dyspozycji przedsiębiorstwa. Tytułem przykładu, przedsiębiorca układający nawierzchnię drogi prowadzi działalność „przez” miejsce wykonywania tej czynności (komentarz do art. 5 Konwencji OECD pkt 4.6).

Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności poprzez placówkę oznacza, że osoby w określony sposób zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność gospodarczą w państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).

Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5 - w przedmiotowym przypadku pracownicy będą zatrudnieni na podstawie umowy o pracę).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka od 2018 r. zatrudnia w Polsce, w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, kilku pracowników na stanowiskach (…). Spółka wynajmuje w Polsce biuro, w którym zatrudnieni (…) wykonują swoją pracę. Pracownicy zatrudnieni w Polsce pracują nad (…). Czynności wykonywane przez pracowników wykonujących pracę w Polsce są wykonywane w sposób regularny i stały. Pracownicy nie odpowiadają za żadne inne działania w Polsce, w tym nie odpowiadają za zarządzanie, czy ogólną organizację działalności w Polsce.

W rozpoznawanej sprawie Spółka zapewnia zatrudnionym od 2018 r. pracownikom biuro, w którym wykonują swoją pracę w sposób regularny i stały, co świadczy o istnieniu stałej placówki przedsiębiorstwa.

W tym miejscu ponownie należy podnieść, iż w literaturze przedmiotu podkreśla się, że cecha stałości oznacza, że placówka winna posiadać określony stopień trwałości. Zatem nie może mieć charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Krótkotrwale istniejąca placówka również może być uznana za stałą, o ile została zorganizowana z zamiarem stałego wykorzystywania. Decydujące znaczenie dla przyjętej klasyfikacji placówki mają intencje podmiotu, który ją prowadzi. Odczytanie tych intencji może w praktyce rodzić poważne wątpliwości, zatem powinny być brane pod uwagę tylko takie intencje, jakie można wywnioskować ze sposobu działania podatnika, tj. sposobu zorganizowania placówki.

Ponadto, jeżeli konkretna placówka jest użytkowana tylko przez krótki czas, lecz to użytkowanie powtarza się regularnie przez długi okres, to nie można uważać, że taka placówka ma czysto tymczasowy charakter (pkt 6.1 Komentarza do artykułu 5).

Podnieść również należy, iż zawarcie umowy o pracę z pracownikiem jest czynnością prawną dwustronną, na mocy której powstaje stosunek pracy.

Zgodnie z art. 22 §  1 ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U. z 2025 r., poz. 277 ze zm., dalej: „KP”)

Praca wykonywana w ramach stosunku pracy jest świadczeniem ciągłym – zakłada istnienie trwałej więzi prawnej. Istota ciągłości świadczenia pracy w ramach stosunku pracy tkwi w tym, że zobowiązanie pracownika nie polega na jednorazowym wykonaniu pewnej czynności lub na wykonaniu ich zespołu składającego się na określony rezultat, lecz wiąże się z wykonywaniem określonych czynności w powtarzających się odstępach czasu, w okresie istnienia trwałej więzi łączącej pracownika z pracodawcą (wyrok SN z 14 grudnia 1999 r., sygn. akt: I PKN 451/99).

Mając na uwadze powyższe, należy podnieść, że zatrudnienie przez Spółkę pracownika na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony może świadczyć, iż Państwa intencją jest współpraca z dłuższą perspektywą i z pewnością nie ma charakteru tymczasowego.

W rezultacie, uwzględniając przedstawiony we wniosku stan faktyczny, w ocenie Organu, będziemy mieli do czynienia z powstaniem stałej placówki. Państwa działalność na terytorium Polski spełnia, co do zasady, warunki istnienia placówki (stałego miejsca prowadzenia działalności) pod względem dostępności powierzchni oraz jej stałego charakteru.

Uznanie, że w przedmiotowej sprawie powstanie stała placówka pociąga za sobą konieczność ustalenia, czy nie znajdzie do niej zastosowania wyłączenie o jakim mowa w powołanym wcześniej art. 5 ust. 4 lit. e UPO PL-DE.

Cechą konstytutywną zakładu jest między innymi to, iż przez placówkę prowadzona jest całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru pomocniczego czy przygotowawczego.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Nadmienić należy, że obok opisanej powyżej zasadniczej formy zakładu, UPO PL-UK przewiduje także alternatywny sposób ustalania istnienia zakładu, na podstawie którego można uznać, że zagraniczne przedsiębiorstwo posiada zakład, nawet jeśli nie dysponuje stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w drugim państwie. Jak wynika z art. 5 ust. 5 UPO PL-UK, zakład może powstać także w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego przedstawiciela (tj. podmiotu działającego w drugim Państwie w imieniu zagranicznego przedsiębiorstwa).

Z opisu sprawy wynika, że Spółka prowadzi działalność w zakresie (…) A (…). Dzięki (…) rozwiązaniom A Spółka umożliwia swoim klientom (…). Jako część rozwiązań A, Spółka dostarcza (…). Spółka oferuje (…).

(…) produktów dostarczane przez Spółkę zapewniają (…).

Zgodnie z Państwa wskazaniem, praca zatrudnionych w Polsce pracowników sprowadza się w głównej mierze do (…). Pracownicy zatrudnieni w Polsce pracują nad (…). Wynikiem pracy pracowników zatrudnionych w Polsce jest (…). Pracownicy zatrudnieni w Polsce pracują w zespole, w kontakcie z innymi pracownikami Spółki zatrudnionymi w Niemczech, w związku z tym, w praktyce Spółka ma stałą wiedzę o zaangażowaniu pracowników w pracę oraz ma praktyczną możliwość kontrolowania efektów pracy pracowników zatrudnionych w Polsce. W Spółce odbywają się regularne spotkania zespołów, podczas których omawiany jest stan zaawansowania prac i wspólnie podejmowane są decyzje dotyczące zadań poszczególnych (…).

Do obowiązków pracowników należy: (…)

Rezultatem pracy pracowników jest (…). (…) nie stanowi jednak samodzielnego produktu sprzedawanego przez Wnioskodawcę klientom. (…) jest elementem większego rozwiązania technologicznego, obejmującego również: (…)

Wartość gospodarcza końcowego produktu wynika z połączenia wszystkich powyższych elementów.

W analizowanym stanie faktycznym można zatem mówić o przygotowawczym lub pomocniczym charakterze Państwa działalności na terytorium Polski za pośrednictwem ww. pracowników w odniesieniu do działalności Spółki. Pracownicy zatrudnieni w Polsce nie będą bowiem wykonywali Państwa zasadniczej działalności gospodarczej, a jedynie czynności techniczne związane z (…). Ponadto, jak wynika z opisu sprawy, pracownicy zatrudnieni na terytorium Polski:

-        nie są upoważnieni do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki,

-        nie są upoważnieni do podpisywania umów w imieniu Spółki,

-        nie mogą negocjować żadnych warunków umów zawieranych przez Spółkę z klientami,

-        nie organizują, ani nie uczestniczą w spotkaniach z klientami,

-        nie budują nowej, ani nie rozwijają dotychczasowej bazy klientów, ani też nie identyfikują nowych możliwości biznesowych,

-        nie kontaktują się w czasie rzeczywistym (lub zbliżonym) z klientami Spółki przebywającymi w innych strefach czasowych,

-        nie świadczą usługi dla klientów Spółki, które wymagałyby ich fizycznej obecności,

-        współpracują ze sobą w ramach poszczególnych projektów, natomiast nie współpracują z klientami Spółki znajdującymi się w Polsce.

Ponadto, wszelkie umowy z klientami są zawierane bezpośrednio przez centralę Spółki z siedzibą w Niemczech, jak również produkcja i wysyłka produktów Spółki odbywa się wyłącznie w Niemczech i z Niemiec.

Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że działalność Państwa pracowników na terenie Polski nie będzie stanowić „zakładu” w rozumieniu art. 5 umowy o unikania podwójnego opodatkowania zawartej pomiędzy Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec oraz art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zatem, Państwa stanowisko w tym zakresie należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy oraz zmiany stanu prawnego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.