0111-KDIB2-1.4010.352.2026.1.ED

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

23 czerwca 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek z 22 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega opodatkowaniu w Rzeczypospolitej Polskiej od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (posiada nieograniczony obowiązek podatkowy i jest rezydentem podatkowym w Polsce). Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku VAT.

Jedynym akcjonariuszem Spółki jest (A) (dalej jako: „A”), posiadająca siedzibę na terytorium Królestwa Szwecji. (A) podlega opodatkowaniu w Królestwie Szwecji od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (posiada nieograniczony obowiązek podatkowy i jest rezydentem podatkowym w Szwecji) oraz jest czynnym podatnikiem VAT w tym kraju. (A) zarejestrowana jest również w Rzeczypospolitej Polskiej jako podatnik VAT czynny.

Spółka oraz (A) należą do międzynarodowej grupy kapitałowej (B) (dalej: „Grupa”), prowadzącej działalność w sektorze (…), w szczególności w zakresie produkcji (…) oraz ich kluczowych komponentów.

Jednocześnie (A) należy do Grupy (C) (w której jednostką dominującą jest spółka (D) notowana na Giełdzie Papierów Wartościowych we Frankfurcie oraz na giełdzie Nasdaq w Sztokholmie). Grupa (C) jest natomiast częścią Grupy kapitałowej (E).

Spółka w Grupie realizuje działalność produkcyjną, która obecnie obejmuje produkcję (…), stanowiących zasadniczą konstrukcję (…). Wnioskodawca zajmuje się produkcją na zlecenie z wykorzystaniem materiałów powierzonych (tzw. toll manufacturing).

Produkcja wykonywana przez Wnioskodawcę obejmuje w szczególności:

- (…);

- (…).

W przeszłości Wnioskodawca prowadził również działalność polegającą na produkcji kompletnych (…). Jednakże, w związku ze zmianą strategii produkcyjnej Grupy, koncentrującej się na wytwarzaniu kluczowych komponentów oraz współpracy z wyspecjalizowanymi producentami, działalność ta nie jest już prowadzona.

(A) prowadzi działalność związaną z produkcją (…)) oraz komponentów do nich. (A) zajmuje się projektowaniem, wytwarzaniem i montażem (…), w tym układów napędowych i innych kluczowych elementów technicznych wykorzystywanych w (…). Działalność (A) ma charakter produkcyjny i koncentruje się na dostarczaniu wyrobów dla rynku (…).

W związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, na podstawie umowy produkcyjnej zawartej w 2014 r. (dalej: „Umowa”), Wnioskodawca świadczy na rzecz (A) usługi produkcyjne polegające w szczególności na montażu (…) oraz do 2023 roku świadczył usługi w zakresie montażu (…) (dalej: „Usługi”). W ramach świadczenia Usług, Spółka pełni funkcję tzw. toll manufacturera, wykonującego Usługi zgodnie ze specyfikacją i zapotrzebowaniem określonym przez (A). Świadczenie Usług przez Spółkę jest realizowane zgodnie z wytycznymi, oczekiwaniami oraz ilościami określonymi przez (A). Jednocześnie Spółka nie świadczy usług montażowych na rzecz innych podmiotów.

(A) nie posiada nieograniczonego wstępu do magazynów, w których przechowywane są materiały wykorzystywane przy wykonywaniu Usług przez Spółkę, ani żadnego tytułu prawnego do tych magazynów lub innych miejsc składowania materiałów. Ponadto, (A) nie ma wpływu na czas pracy zasobów osobowych Spółki, ani na dobór zasobów osobowych Spółki do realizacji poszczególnych czynności w ramach Usług.

Wynagrodzenie należne Spółce z tytułu świadczenia Usług kalkulowane jest w oparciu o ustaloną bazę kosztową powiększoną o narzut w wysokości 5% (zgodnie z zasadą koszt-plus).

W ramach Grupy podjęto decyzję o zakończeniu części działalności produkcyjnej Spółki w zakresie świadczenia Usług obejmującej montaż (…). Decyzja ta była związana ze zmianą strategii produkcyjnej w Grupie (B). Strategia ta przewiduje wygaszanie części produkcji (…), co jest konsekwencją pogorszenia sytuacji na globalnym rynku (spadku zamówień, utraty rentowności oraz wolniejszej, niż oczekiwano, odbudowy rynku po pandemii COVID-19).

Na podstawie aneksu do Umowy zawartego w 2023 r. (dalej: „Aneks”), doprecyzowano zakres odpowiedzialności (A) w odniesieniu do kosztów powstających po stronie Spółki w związku z zakończeniem części działalności.

W Aneksie wskazano, iż koszty bezpośrednio związane z zakończeniem tej działalności ponoszone przez Spółkę są przenoszone na (A) (dalej jako: „Transakcja wewnętrzna”). Spółka pełni funkcję tzw. toll manufacturera o ograniczonej decyzyjności strategicznej, realizującego Usługi zgodnie z wytycznymi (A). W związku z takim podziałem funkcjonalnym, Spółka nie ponosi istotnych ryzyk strategicznych ani rynkowych, które przypisane są podmiotowi pełniącemu rolę pryncypała, tj. (A). Z tego względu, finansowe skutki zakończenia współpracy w zakresie produkcji (…), w tym koszty związane z zamknięciem części działalności produkcyjnej, obciążają (A). Transakcja wewnętrzna stanowi odzwierciedlenie przyjętego w Grupie modelu biznesowego oraz modelu cen transferowych (w tym wewnątrzgrupowego podziału funkcji, aktywów i ryzyk), a także postanowień wynikających z Umowy oraz Aneksu. Innymi słowy, przeniesienie kosztów związanych z zakończeniem części działalności produkcyjnej Spółki stanowi element wewnątrzgrupowego rozliczenia skutków reorganizacji i ma na celu ekonomiczne wyrównanie konsekwencji podjętych decyzji, zgodnie z rolami pełnionymi przez strony.

Zgodnie z Aneksem, (A) jest zobowiązana do pokrycia kosztów związanych z zakończeniem części produkcji oraz ma prawo kontrolować i negocjować rozliczenia tych kosztów.

Przenoszone w ramach Transakcji wewnętrznej koszty obejmują w szczególności koszty odpraw, bonusów, zlikwidowanych zapasów (dalej jako: „Koszty 1”).

Wśród kosztów przenoszonych na (A) znajdują się również koszty związane z aktywami trwałymi dotyczącymi zamkniętej części produkcji, tj. koszty związane z likwidacją środków trwałych (dalej jako: „Koszty 2”). Część środków trwałych wykorzystywana przez Spółkę do świadczenia Usług na rzecz (A) została zlikwidowana i w związku z tym została wyksięgowana z ewidencji, a ich niezamortyzowana wartość została ujęta w kosztach.

W ramach Transakcji wewnętrznej Koszty 1 oraz Koszty 2 przenoszone są na (A) w wysokości odpowiadającej rzeczywistym kosztom poniesionym przez Wnioskodawcę, bez naliczania dodatkowych opłat (koszty przenoszone są na rzecz (A) bez narzutu). Jednocześnie, zgodnie z Aneksem, Spółka zobowiązana jest do dokumentowania oraz uzasadniania kosztów i prognoz związanych z zakończeniem części produkcji.

Koszty 1 oraz Koszty 2 przenoszone na (A) w ramach Transakcji wewnętrznej zostały ustalone na podstawie danych z centrów kosztów (MPK), które odpowiadają kosztom dotyczącym zamkniętej części produkcji. Koszty te wcześniej stanowiły bazę do kalkulacji wynagrodzenia za Usługi świadczone przez Spółkę na rzecz (A).

Spółka w ramach Transakcji wewnętrznej wystawia faktury dokumentujące obciążenie (A) Kosztami 1 oraz Kosztami 2.

Spółka otrzymała interpretację indywidualną z 18 maja 2026 r., znak: 0113-KDIPT1-2.4012.210.2026.2.MC, w której Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, iż:

  - miejsce świadczenia Usług należy ustalać na zasadach ogólnych tj. na podstawie art. 28b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.),

  - obciążanie (A) kosztami związanymi z zakończeniem części produkcji dotyczącej Usług nie stanowi odpłatnego świadczenia usług i pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT.

Pytania

1. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód podatkowy w związku z Transakcją wewnętrzną, polegającą na przeniesieniu kosztów dotyczących likwidacji części produkcji na (A)?

2. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1 za prawidłowe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym momentem rozpoznania przychodów podatkowych w związku z Transakcją wewnętrzną powinien być moment otrzymania płatności od (A)?

3. Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczenia Kosztów 1 i Kosztów 2 do kosztów uzyskania przychodów?

4. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 za prawidłowe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym Koszty 1 powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów na bieżąco, zgodnie z zasadami ustawy o CIT?

5. W przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3 za prawidłowe, czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym w opisanym stanie faktycznym Koszty 2 powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w dacie likwidacji środków trwałych i ich wyksięgowania z ewidencji?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad 1. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawca powinien rozpoznać przychód podatkowy w związku z Transakcją wewnętrzną, polegającą na przeniesieniu kosztów dotyczących likwidacji części produkcji na (A).

Ad 2. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska dotyczącego pytania nr 1 za prawidłowe, w opisanym stanie faktycznym momentem rozpoznania przychodów podatkowych w związku z Transakcją wewnętrzną powinien być moment otrzymania płatności od (A).

Ad 3. Zdaniem Wnioskodawcy, w opisanym stanie faktycznym, Wnioskodawca jest uprawniony do zaliczania Kosztów 1 i Kosztów 2 do kosztów uzyskania przychodów.

Ad 4. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska dotyczącego pytania nr 3 za prawidłowe, w opisanym stanie faktycznym Koszty 1 powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów na bieżąco, zgodnie z zasadami ustawy o CIT.

Ad 5. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku uznania stanowiska dotyczącego pytania nr 3 za prawidłowe, w opisanym stanie faktycznym Koszty 2 powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów w dacie likwidacji środków trwałych i ich wyksięgowania z ewidencji.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”), przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Z treści art. 12 ust. 1 ustawy o CIT wynika, że przychodem zasadniczo jest każde przysporzenie majątkowe, które w sposób definitywny powiększa aktywa podatnika i którym może on rozporządzać jak własnym. O powstaniu przychodu decyduje zatem moment faktycznego uzyskania środków, czyli ich wpływ bezpośrednio do majątku podatnika lub na jego rachunek bankowy, co skutkuje możliwością swobodnego dysponowania nimi.

Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, za przychody związane z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej, osiągnięte w roku podatkowym, a także za przychody uzyskane z zysków kapitałowych, z wyłączeniem przychodów, o których mowa w art. 7b ust. 1 pkt 1, uważa się także należne przychody, choćby nie zostały jeszcze faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont.

Wykładnia językowa powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że do przychodów podatkowych zalicza się wyłącznie takie przychody, które mają charakter trwały, definitywny i bezwarunkowy. Podatnik powinien zatem rozpoznawać jako przychód tylko te kwoty, do których przysługuje mu skuteczne i skonkretyzowane prawo, stanowiące realne, ostateczne przysporzenie majątkowe. Nie chodzi więc o jakiekolwiek potencjalne korzyści, lecz o takie należności, które w sposób pewny powiększają majątek podatnika.

Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sąd Administracyjnego z 12 lutego 2013 r., sygn. akt II FSK 1248/11, z istoty podatku dochodowego wynika, że jest on ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem jest ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Przychodem jest zatem takie przysporzenie majątkowe o charakterze trwałym, które definitywnie powiększa aktywa osoby prawnej.

Co do zasady, o kwalifikacji danego przysporzenia majątkowego jako przychodu osoby prawnej przesądza jego definitywny charakter, rozumiany jako trwałe i ostateczne zwiększenie aktywów podatnika bądź trwałe zmniejszenie jego zobowiązań, a nie jedynie przejściowa zmiana sytuacji majątkowej.

W odniesieniu do środków pieniężnych, o ich definitywności świadczy przede wszystkim możliwość swobodnego dysponowania nimi przez podatnika. W ocenie Wnioskodawcy, otrzymanie środków pieniężnych może zostać uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych pod warunkiem, że łącznie spełnione są następujące przesłanki:

- przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz

- podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.

Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT do przychodów nie zalicza zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

W ocenie Spółki, odnosząc powyższe rozważania do przedstawionego stanu faktycznego, należy stwierdzić, że środki otrzymane przez Wnioskodawcę w związku z przeniesieniem na

(A) kosztów likwidacji części produkcji stanowią przychód podatkowy w rozumieniu art. 12 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o CIT.

Przede wszystkim wskazać należy, że otrzymane przez Wnioskodawcę środki pieniężne mają charakter definitywny. Nie stanowią one zaliczki, kaucji, depozytu ani innego świadczenia o charakterze warunkowym. Z chwilą ich otrzymania dochodzi do trwałego przysporzenia majątkowego po stronie Spółki - środki te wchodzą do jej majątku i powiększają aktywa w sposób ostateczny. Spółka może nimi swobodnie dysponować, bez obowiązku ich zwrotu, o ile nie zaistnieją szczególne, nadzwyczajne okoliczności wynikające z odrębnych ustaleń umownych.

Co istotne, otrzymane kwoty nie mieszczą się w katalogu wyłączeń wskazanych w art. 12 ust. 4 ustawy o CIT. W szczególności nie mogą zostać zakwalifikowane jako „zwrócone inne wydatki niezaliczone do kosztów uzyskania przychodów” w rozumieniu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT. Świadczenia otrzymywane od (A) w związku z Transakcją wewnętrzną nie stanowią bowiem prostego zwrotu uprzednio poniesionych wydatków, lecz są elementem rozliczenia pomiędzy stronami, wynikającym z zawartego Aneksu oraz doprecyzowanego w nim zakresu odpowiedzialności (A) w odniesieniu do kosztów powstających po stronie Spółki w związku z zakończeniem części działalności, w związku z pełnioną przez Spółkę funkcją tzw. toll manufacturera. Ma ono charakter odrębnego, samodzielnego przysporzenia majątkowego, pozostającego w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością gospodarczą. Należy przy tym podkreślić, że konieczność poniesienia kosztów związanych z zakończeniem przez Spółkę części działalności produkcyjnej wynikała z przyjętej polityki Grupy oraz decyzji biznesowych podejmowanych na poziomie grupowym. Spółka realizowała w tym zakresie założenia reorganizacyjne określone przez Grupę, a otrzymane świadczenie stanowiło ekonomiczne wyrównanie ciężaru finansowego przenoszonego w ramach Transakcji wewnętrznej. Tym samym nie można uznać, że Spółka ma do czynienia z neutralnym podatkowo zwrotem konkretnego, uprzednio poniesionego wydatku, lecz z odrębnym przychodem związanym z reorganizacją działalności prowadzonej zgodnie z polityką Grupy.

(A) zobowiązała się do poniesienia Kosztów 1 i Kosztów 2, ponieważ to na poziomie (A) podejmowane są kluczowe decyzje strategiczne dotyczące działalności produkcyjnej w Grupie (B), tj. Spółka realizuje usługi produkcyjne na zlecenie (A) i ponosi jedynie ograniczone ryzyka operacyjne. Zasadnicze ryzyka ekonomiczne i decyzyjność strategiczna przypisane są do (A) jako podmiotu pełniącego rolę pryncypała.

Należy przy tym dodatkowo podkreślić, że wyłączenie przewidziane w art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT znajduje zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy dochodzi do zwrotu wydatków, które uprzednio nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Tymczasem w analizowanej sprawie - jak wskazano w uzasadnieniu stanowiska Wnioskodawcy do pytania nr 3 - wydatki związane z likwidacją części produkcji (Koszty 1 i Koszty 2), jako pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą i ponoszone w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, zdaniem Wnioskodawcy, mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Skoro zatem, w ocenie Spółki, przedmiotowe wydatki stanowią koszty uzyskania przychodów, art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT nie znajduje zastosowania, a otrzymane środki nie mogą korzystać z wyłączenia z przychodów podatkowych na tej podstawie. Tym samym, powyższe świadczy o konieczności rozpoznania otrzymanych środków jako przychodu podatkowego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż przychody otrzymane przez Spółkę w związku z Transakcją wewnętrzną, polegającą na przeniesieniu kosztów dotyczących likwidacji części produkcji na (A), stanowią przychody podatkowe po stronie Spółki.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 2

Przepisy ustawy o CIT precyzyjnie określają moment powstania przychodu ze źródła jakim jest działalność gospodarcza. Podstawowa zasada określania daty powstania przychodu związanego z działalnością gospodarczą i z działami specjalnymi produkcji rolnej została uregulowana przez ustawodawcę w treści art. 12 ust. 3a ustawy o CIT. Na mocy tego przepisu, za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3 uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j - 3m dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1.   wystawienia faktury albo

2. uregulowania należności.

Przytoczony przepis w odniesieniu do podmiotów uzyskujących przychody z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej ustanawia generalną zasadę określającą moment powstania przychodów dla celów podatku dochodowego od osób prawnych. Wyjątek od tak skonstruowanej zasady wprowadzają zapisy art. 12 ust. 3c-3g ustawy o CIT.

Jak stanowi art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, jeżeli strony ustalą, że usługa jest rozliczana w okresach rozliczeniowych, za datę powstania przychodu uznaje się ostatni dzień okresu rozliczeniowego określonego w umowie lub na wystawionej fakturze, nie rzadziej niż raz w roku.

Zapis art. 12 ust. 3d ustawy o CIT, wskazuje, natomiast że przepis ust. 3c stosuje się odpowiednio do dostawy energii elektrycznej i cieplnej oraz gazu przewodowego.

Zgodnie art. 12 ust. 3f ustawy CIT, za datę powstania przychodu z tytułu realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych uważa się moment realizacji tych praw.

Natomiast zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy CIT, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Z powyższego przepisu wynika zatem, że w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d, 3f, a więc w szczególności przychodu niezwiązanego ze świadczeniem usług, wydaniem towarów, częściowym świadczeniem usług oraz zbyciem praw majątkowych, za datę powstania przychodu uważa się datę otrzymania zapłaty.

W analizowanym przypadku, przeniesienie na (A) kosztów likwidacji części produkcji (Transakcja wewnętrzna) nie wiąże się z wydaniem rzeczy, zbyciem prawa majątkowego ani wykonaniem usługi (w tym częściowym wykonaniem usługi) w rozumieniu art. 12 ust. 3a ustawy o CIT. Tym samym brak jest zdarzenia, z którym ustawodawca w tym przepisie wiąże moment powstania przychodu podatkowego.

Jednocześnie przedmiotowe świadczenie nie jest rozliczane w okresach rozliczeniowych, o których mowa w art. 12 ust. 3c ustawy o CIT, ani nie dotyczy dostaw energii, ciepła czy gazu przewodowego (art. 12 ust. 3d ustawy o CIT), jak również nie dotyczy realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych (art. 12 ust. 3f ustawy o CIT). W konsekwencji nie znajdują tu zastosowania szczególne zasady ustalania momentu powstania przychodu przewidziane w art. 12 ust. 3a-3d oraz 3f ustawy o CIT.

W takiej sytuacji, zastosowanie znajduje regulacja o charakterze subsydiarnym zawarta w art. 12 ust. 3e ustawy o CIT. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku otrzymania przychodu, o którym mowa w ust. 3, do którego nie stosuje się ust. 3a, 3c, 3d i 3f, za datę powstania przychodu uznaje się dzień otrzymania zapłaty.

Należności z tytułu przeniesienia kosztów likwidacji części produkcji (tj. w szczególności Koszty 1 i Koszty 2) na (A) stanowią przysporzenie majątkowe po stronie Spółki, jednakże ich rozpoznanie dla celów podatkowych powinno nastąpić dopiero w momencie faktycznego wpływu środków pieniężnych. Dopiero w tej dacie dochodzi bowiem do definitywnego i bezwarunkowego powiększenia aktywów Spółki.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, przychód podatkowy z tytułu Transakcji wewnętrznej powinien zostać rozpoznany przez Spółkę w dacie otrzymania płatności od (A), zgodnie z art. 12 ust. 3e ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 3

Zasady kwalifikowania wydatków do kosztów uzyskania przychodów określają przepisy art. 15 oraz 16 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Definicja przyjęta przez ustawodawcę ma charakter ogólny, dlatego każdy wydatek poniesiony przez podatnika powinien być oceniany indywidualnie pod kątem jego kwalifikacji prawnej. Wyjątek stanowi sytuacja, w której ustawa wprost wskazuje, że dany wydatek jest kosztem uzyskania przychodu albo wyraźnie wyklucza możliwość zaliczenia go do tej kategorii. W pozostałych przypadkach konieczne jest ustalenie, czy istnieje związek przyczynowy między poniesionym wydatkiem a uzyskaniem przychodu, realną możliwością jego osiągnięcia lub zachowaniem czy zabezpieczeniem źródła przychodów.

Oznacza to, że kluczowe znaczenie przy ocenie danego wydatku ma cel jego poniesienia. Wydatek może zostać uznany za koszt uzyskania przychodów wtedy, gdy pozostaje w związku przyczynowym z powstaniem, zwiększeniem albo potencjalnym powstaniem przychodu.

Jako konieczne do spełnienia warunki przy kwalifikacji kosztu do kosztów uzyskania przychodów zarówno w literaturze, jak i orzecznictwie przyjmuje się, że aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, musi spełnić następujące warunki:

  - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

  - jest definitywny (rzeczywisty),

  - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

  - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

  - został właściwie udokumentowany,

  - nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Oznacza to, że co do zasady każdy poniesiony wydatek - z wyjątkiem tych, które zostały wprost wyłączone w przepisach ustawy o CIT - może zostać zaliczony do kosztów uzyskania

przychodów, pod warunkiem istnienia związku przyczynowo-skutkowego z osiąganymi przychodami, w tym z utrzymaniem lub zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Zakwalifikowanie wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest jednak dopuszczalne wyłącznie wtedy, gdy z prawidłowej i rzetelnej dokumentacji jednoznacznie wynika, że został on poniesiony w sposób celowy i ekonomicznie uzasadniony. Na podatniku spoczywa zatem obowiązek wykazania nie tylko samego faktu poniesienia wydatku, lecz również jego zasadności i związku z prowadzoną działalnością.

W związku z likwidacją części produkcji, na (A) przeniesione przez Spółkę zostały w szczególności:

- koszty odpraw pracowniczych, bonusów oraz zlikwidowanych zapasów (Koszty 1),

- koszty związane z likwidacją środków trwałych dotyczących zamkniętej części produkcji (Koszty 2).

W ocenie Wnioskodawcy, zarówno Koszty 1, jak i Koszty 2 mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Przede wszystkim należy podkreślić, że wydatki te zostały faktycznie poniesione przez Wnioskodawcę i pokryte z jego zasobów majątkowych. Ich przeniesienie w ramach Transakcji wewnętrznej nastąpiło jako element rozliczenia reorganizacji działalności w Grupie.

Koszty 1 (odprawy, bonusy, zlikwidowane zapasy) pozostają w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Ich poniesienie było konsekwencją biznesowej decyzji o zakończeniu części działalności produkcyjnej i stanowiło racjonalny oraz gospodarczo uzasadniony element procesu reorganizacji działalności. Wydatki te służyły prawidłowemu i zgodnemu z przepisami prawa zakończeniu działalności w określonym zakresie, a tym samym zabezpieczeniu funkcjonowania pozostałego źródła przychodów oraz utrzymaniu relacji gospodarczych.

Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów mogą być tzw. „koszty pracownicze”, gdyż wydatki ponoszone na rzecz pracowników, co do zasady stanowią dla pracodawcy koszty uzyskania przychodów, jeśli spełniają wymogi art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników, a także odprawy, rekompensaty i ekwiwalenty. Pracodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Dodatkowo należy wskazać, że kosztem uzyskania przychodów mogą być również koszty zlikwidowanych zapasów (np. materiałów, półproduktów), o ile spełnione są ogólne przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności dotyczy to sytuacji, gdy utrata wartości zapasów wynika z ich zniszczenia, przeterminowania, uszkodzenia, utraty przydatności gospodarczej bądź niedoborów niezawinionych przez podatnika.

Analogicznie, kosztem uzyskania przychodów mogą być również koszty związane z likwidacją środków trwałych. W wyniku likwidacji nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, po stronie podatnika powstaje strata w postaci niezamortyzowanej części wartości likwidowanych środków trwałych. Jeżeli likwidacja następuje z powodów uzasadnionych ekonomicznie i nie jest spowodowana zmianą rodzaju prowadzonej działalności, niezamortyzowana część wartości likwidowanego środka trwałego może stanowić koszt uzyskania przychodów.

W tym zakresie należy wskazać, że rozpoznane przez Spółkę Koszty 2 związane z likwidacją środków trwałych wykorzystywanych w ramach zamkniętej części produkcji stanowią ekonomiczną konsekwencję zakończenia tej części działalności. Środki trwałe były uprzednio wykorzystywane w działalności generującej przychody. Ich likwidacja oraz wyksięgowanie z ewidencji wynikały z uzasadnionej decyzji biznesowej o zmianie modelu operacyjnego. Tym samym, rozpoznane koszty odpowiadające niezamortyzowanej wartości środków trwałych pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz z procesem jej reorganizacji. Jednocześnie, względem likwidowanych środków trwałych nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6, zgodnie z którym nie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności, gdyż w analizowanym stanie faktycznym rodzaj działalności Wnioskodawcy nie uległ zmianie, a zakończona została jedynie część jego produkcji.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, Spółka jest uprawniona do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów z tytułu poniesienia Kosztów 1 związanych z odprawami pracowniczymi, bonusami oraz zlikwidowanymi zapasami, a także Kosztów 2 związanych z likwidacją środków trwałych.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 4

Biorąc pod uwagę stopień powiązania kosztów z przychodami, koszty uzyskania przychodów można podzielić na dwie kategorie:

  - koszty bezpośrednio związane z przychodami - czyli takie, których poniesienie związane jest z uzyskaniem konkretnych przychodów i możliwe jest ustalenie, w jakim okresie oraz w jakiej wysokości przychody te zostały osiągnięte (art. 15 ust. 4 oraz ust. 4b-4c ustawy o CIT),

  - koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami - czyli takie, których nie da się przyporządkować do konkretnych przychodów, lecz które są gospodarczo uzasadnione jako ogólnie służące osiąganiu przychodów (tzw. koszty pośrednie - art. 15 ust. 4d-4e ustawy o CIT).

Ustawa o CIT nie definiuje pojęć „kosztów bezpośrednich” ani „kosztów pośrednich”. Wynika to z braku jednoznacznych i stałych kryteriów pozwalających w każdej sytuacji jednoznacznie określić charakter danego kosztu. W praktyce ten sam koszt w jednych okolicznościach może zostać uznany za koszt bezpośredni, a w innych - za pośredni. Dlatego każdorazowo konieczna jest indywidualna ocena, uwzględniająca specyfikę działalności podatnika oraz warunki, w jakich koszt został poniesiony. Jeżeli jednak dany koszt można jednoznacznie powiązać z konkretnym przychodem, to nawet gdy da się wskazać jego pośredni związek z innymi przychodami, jego kwalifikację należy rozpatrywać przede wszystkim w odniesieniu do tego przychodu, z którym pozostaje w bezpośrednim związku.

W myśl art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c tego artykułu.

Zgodnie zaś z art. 15 ust. 4b ustawy o CIT, koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia:

 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, czyli do dnia podpisania przez właściwe do tego osoby, co powinno nastąpić nie później niż wciągu 3 miesięcy od dnia bilansowego, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo

 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego

          - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Art. 15 ust. 4c ustawy o CIT stanowi natomiast, że koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w art. 15 ust. 4b pkt 1 albo pkt 2 ustawy o CIT, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie.

Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią one koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą (art. 15 ust. 4d ustawy).

Zgodnie z dyspozycją art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów.

Dla określenia daty poniesienia kosztów uzyskania przychodów kluczowe jest zatem ustalenie, czy koszty te są kosztami bezpośrednio związanymi z przychodami, czy też stanowią koszty inne niż bezpośrednio związane z przychodami. W przypadku kosztów należących do tej drugiej kategorii istotne jest również, czy dotyczą one ściśle określonego okresu czasu.

Odnośnie momentu, w którym wydatek na odprawy i inne świadczenia dla pracowników powinien zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, należy zwrócić uwagę na art. 15 ust. 4g ustawy o CIT, zgodnie z którym należności z tytułów, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakład pracy stanowią koszty uzyskania przychodów w miesiącu, za który są należne, pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy lub innego stosunku prawnego łączącego strony. W przypadku uchybienia temu terminowi, do należności tych stosuje się art. 16 ust. 1 pkt 57 ustawy o CIT, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodów niewypłaconych, niedokonanych lub niepostawionych do dyspozycji wypłat, świadczeń oraz innych należności z tytułów określonych w art. 12 ust. 1 i 6, art. 13 pkt 2 i 4 - 9 oraz w art. 18 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (…).

Z treści cytowanych przepisów ustawy o CIT wynika więc, że wynagrodzenia, premie, nagrody i inne świadczenia pieniężne ponoszone na rzecz pracownika mogą stanowić koszt uzyskania przychodu w miesiącu, za który są należne, jednak pod warunkiem, że zostały wypłacone lub postawione do dyspozycji pracownika w terminie wynikającym z przepisów prawa pracy, umowy o pracę lub innego stosunku prawnego łączącego strony.

W odniesieniu natomiast do kosztów związanych z likwidacją zapasów należy wskazać, że moment ich rozpoznania powinien być ustalany zgodnie z zasadą ogólną wyrażoną w art. 15 ust. 1 oraz ust. 4-4e ustawy o CIT. Oznacza to, że koszty te - jako pośrednio związane z przychodami - powinny zostać potrącone w dacie ich poniesienia, tj. w momencie ujęcia ich w księgach rachunkowych na podstawie odpowiedniego dowodu księgowego. W praktyce będzie to moment stwierdzenia i udokumentowania zniszczenia lub likwidacji zapasów (np. sporządzenia protokołu likwidacyjnego), potwierdzający definitywną utratę ich wartości gospodarczej. Powyższe stanowisko potwierdza Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, przykładowo w interpretacji indywidualnej z 28 kwietnia 2022 r., znak : 0111-KDIB1-1.4010.82.2022.2.SG.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 3 za prawidłowe, w ocenie Wnioskodawcy, Koszty 1, dotyczące w szczególności odpraw, bonusów, zlikwidowanych zapasów, powinny zostać zaliczane do kosztów uzyskania przychodów na bieżąco, zgodnie z zasadami ustawy o CIT.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 5

Jak wspomniano wcześniej, przepisy ustawy o CIT dzielą koszty uzyskania przychodów na dwie grupy:

- koszty bezpośrednio związane z przychodami,

- koszty pośrednie (inne niż bezpośrednio związane z przychodami).

Koszty bezpośrednie to wydatki, które można jednoznacznie powiązać z konkretnym przychodem - ich poniesienie przekłada się wprost na jego uzyskanie. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, takie koszty rozlicza się w tym roku podatkowym, w którym osiągnięto odpowiadające im przychody, nawet jeśli zostały poniesione we wcześniejszym okresie.

Koszty pośrednie to wydatki, których nie można przypisać do konkretnego przychodu, ale są racjonalnie związane z prowadzoną działalnością i ogólnie służą generowaniu przychodów. Zgodnie z art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, koszty te co do zasady potrąca się w dacie ich poniesienia. Jeśli jednak dotyczą okresu dłuższego niż rok podatkowy i nie można ustalić części przypadającej na dany rok, rozlicza się je proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą.

Ustawa o CIT nie wprowadza szczególnych zasad określających moment zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, które utraciły swoją przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności. W konsekwencji należy uznać, że w przedstawionym stanie faktycznym zastosowanie znajdują ogólne zasady dotyczące potrącalności kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Wnioskodawcy, niezamortyzowana część wartości początkowej środków trwałych przeznaczonych do likwidacji powinna zostać zakwalifikowana jako koszt uzyskania przychodu o charakterze pośrednim, tj. koszt niezwiązany bezpośrednio z konkretnym, określonym przychodem. W związku z powyższym, do tego rodzaju kosztu zastosowanie znajduje art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, zgodnie z którym koszty uzyskania przychodów inne niż bezpośrednio związane z przychodami są potrącalne w dacie ich poniesienia.

Z kolei zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a oraz 4f-4h, uznaje się dzień, na który koszt został ujęty w księgach rachunkowych (zaksięgowany) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), bądź, w przypadku jej braku, na podstawie innego dokumentu księgowego.

W ocenie Wnioskodawcy, zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części wartości początkowej likwidowanego środka trwałego jest możliwe dopiero po łącznym spełnieniu następujących warunków:

a) dokonaniu fizycznej likwidacji środka trwałego,

b) właściwym ujęciu tego zdarzenia w księgach rachunkowych.

Prawidłowość takiego stanowiska znajduje potwierdzenie przykładowo w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 26 lipca 2023 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.301.2023.1.JF, czy też z 12 lipca 2024 r., znak : 0111-KDIB1-1.4010.328.2024.1.MF.

Mając na uwadze powyższe, w przypadku uznania stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytania 3 za prawidłowe, w ocenie Wnioskodawcy, Koszty 2 powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów w dacie likwidacji środków trwałych i ich wyksięgowania z ewidencji.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa we wniosku i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Informuję, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Inne kwestie przedstawione we wniosku, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być - zgodnie z art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa - rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Odnosząc się natomiast do przywołanego przez Państwa wyroku należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.