0111-KDIB2-1.4010.334.2026.2.AJ

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

8 czerwca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 5 czerwca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący m.in. podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wykonanie nadpłaty (uregulowania wynagrodzenia) w kryptowalucie za korzystanie przez Wnioskodawcę z kryptowalut kontrahenta w sytuacji udostępnienia Wnioskodawcy aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania, będzie stanowić przychód Wnioskodawcy, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty lub wynagrodzenia, jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie Wnioskodawca poniesie koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną (dalej również: „Wnioskodawca”), z siedzibą na terytorium Polski, a w związku z tym podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej również: „ustawa o CIT”).

Wnioskodawca jest spółką zajmującą się m.in. działalnością usługową w zakresie infrastruktury obliczeniowej, przetwarzania danych, zarządzania stronami internetowymi (hosting) i działalnością powiązaną, której akcje są notowane na rynku NewConnect. Jest to spółka technologiczna, która buduje i zarządza infrastrukturą walidacyjną dla wiodących sieci blockchain, w tym także szeroko korzysta w swojej działalności z kryptowalut.

Wnioskodawca jest tzw. walidatorem transakcji na blockchainie na sieci CoreDAO i stosuje metodę Proof of Stake do pozyskiwania kryptowalut wobec zatwierdzenia transakcji w danej sieci oraz jako walidator. Status walidatora w tym przypadku oznacza, iż Wnioskodawca będąc tzw. węzłem dokonuje weryfikacji nowych transakcji, grupuje je w bloki i dodaje do łańcucha blockchain, czym umożliwia przeprowadzenie transakcji na blockchainie dla użytkowników. W zamian za tę pracę, jako walidator otrzymuje nagrody w postaci natywnych tokenów sieci Core.

W analizowanym modelu konsensusu metodą Proof of Stake, aby zostać walidatorem transakcji, należy zablokować (ang. *to stake*) określoną ilość kryptowalut. Jest to nowoczesna i energooszczędna alternatywa dla starszego modelu Proof-of-Work (używanego np. przez Bitcoin), gdzie rolę zabezpieczenia pełniła ogromna moc obliczeniowa. W przypadku sieci CoreDAO stosowany jest specyficzny mechanizm konsensusu Satoshi Plus stosujący hybrydowe połączenie różnych metod konsensusu oraz polegający na zabezpieczeniu pochodzącego z Bitcoina - obejmującego zarówno delegowaną moc obliczeniową, jak i liczbę zablokowanych (stakowanych) BTC oraz ilości zablokowanych tokenów CORE. W praktyce oznacza to konieczność utrzymywania odpowiedniego wolumenu BTC/haszrate’u oraz puli tokenów CORE do skutecznego stakingu.

Sieć Core integruje „górników” Bitcoinów ze swoim konsensusem poprzez proces zwany Delegated Proof of Work (DPP). „Górnicy” mogą dodawać specjalne metadane do bazy bloków Bitcoin, które „wydobywają”, a które głosują na walidatorów Core. Pozwala to „górnikom” zdobywać dodatkowe nagrody w postaci tokenów CORE bez wpływu na ich podstawowe „operacje wydobywcze” Bitcoinów. Tworzy to drugą „nagrodę blokową” dla górników, jednocześnie zwiększając bezpieczeństwo Core poprzez bezpośredni udział „górników” Bitcoinów. Kiedy „górnicy” umieszczają głos walidatora Core w każdym wydobytym bloku Bitcoinów, dowodzi to, że „górnik” wygenerował prawidłowy blok Bitcoinów i oddał prawowity głos na walidatorów Core. Pogłębia to związek między Core a modelem bezpieczeństwa Bitcoina, zapewniając obustronnie korzystną relację.

Walidatory są niezbędne dla sieci Core, ponieważ zarządzają walidacją transakcji i dodaniem bloków sieci. Konsensus Satoshi Plus w sieci Core łączy Delegated Proof of Work (DPoW), Delegated Proof of Stake (DPoS) oraz Non-Custodial BTC staking, tworząc bezpieczny, zdecentralizowany proces wyboru walidatorów, który uwzględnia wkłady od „górników” Bitcoinów, stakerów CORE i stakerów BTC.

Walidatorzy odpowiadają za generowanie bloków i walidację transakcji w sieci Core. Każdy może zostać walidatorem Core, rejestrując się w sieci i blokując tokeny CORE.

Zestaw walidatorów jest ustalany w drodze wyborów, a walidatorzy są wybierani na podstawie ich wyniku hybrydowego w każdej rundzie. Każdy walidator w bieżącym zestawie walidatorów, który nie został zablokowany ani ograniczony, jest uważany za „aktywny” (wybory walidatora do zatwierdzenia transakcji). Grupa walidatorów składa się obecnie z 31 walidatorów z najwyższymi wynikami hybrydowymi, które mają być z czasem zwiększane. „Górnicy” Bitcoina zabezpieczają sieć Bitcoin za pomocą PoW i mogą delegować swój PoW do walidatora Core, dodając określone informacje do transakcji Coinbase bloku w trakcie jego wydobywania.

Wszyscy posiadacze natywnych tokenów CORE firmy Core mogą zagwarantować bezpieczeństwo sieci, delegując swoje zasoby tokenów walidatorowi.

Sieć Core aktualizuje zestaw walidatorów i rozdziela nagrody w rundach. Obecnie runda trwa jeden dzień. W każdej rundzie (tj. każdego dnia) wszyscy walidatorzy otrzymują wynik hybrydowy, a 31 walidatorów z najwyższymi wynikami hybrydowymi zostaje wybranych do zestawu walidatorów. Zestaw walidatorów staje się wówczas odpowiedzialny za dodanie bloków w sieci Core przez całą rundę. Po wygenerowaniu ostatniego bloku w każdej rundzie skumulowane nagrody za całą rundę są obliczane i rozdzielane, a także określany jest zestaw walidatorów na kolejną rundę.

Nagrody za walidację, wypłacane są walidatorom w tokenach CORE.

Token CORE to natywny token narzędziowy i zarządzający blockchainem Core, którego podaż wynosi 2,1 miliarda tokenów. Jest to waluta bazowa sieci Core, która jest nadzorowana przez DAO.

Nagrody dla walidatorów w sieci Core dzielą się na dwie kategorie:

1. Nagrody podstawowe, tj. nowo wybite CORE;

2. Opłaty pobierane z transakcji w każdym bloku.

Otrzymane nagrody ze stakingu w postaci walut wirtualnych Wnioskodawca częściowo wymienia na tzw. stablecoiny, w tym kryptoaktywa w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 7 (tokeny będące e-pieniądzem) Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2023/1114 z dnia 31 maja 2023 r. w sprawie rynków kryptoaktywów oraz zmiany rozporządzeń (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 1095/2010 oraz dyrektyw 2013/36/UE i (UE) 2019/1937 (dalej też: Rozporządzenie MICA).

Także, Wnioskodawca zawiera z kontrahentami umowy, których przedmiotem jest udostępnianie Wnioskodawcy aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania z obowiązkiem ich zwrotu kontrahentowi w umówionym terminie za zapłatą umówionego wynagrodzenia. Umowy takie przypominają swoim charakterem powszechną w obrocie gospodarczym konstrukcję umowy pożyczki. Wartość walut wirtualnych będących przedmiotem umowy ustanawia się w odniesieniu do walut tradycyjnych. Przykładem takiej czynności jest zawarcie umowy udostępnienia aktywów cyfrowych (Bitcoin) z (…) (opublikowanej na NewConnect pod linkiem: (…)

W umowie takiej określa się termin zwrotu przekazanych kryptowalut, okres obowiązywania, roczne wynagrodzenie procentowe od ilości udostępnionych aktywów, a także termin przekazania kryptowalut przez kontrahenta do Wnioskodawcy.

Wnioskodawca w ramach mechanizmu stakingowego angażuje własne zasoby majątkowe oraz nie świadczy usług, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, wobec braku wpisu do Rejestru działalności z zakresu walut wirtualnych.

Kryptowaluty zaangażowane w stakingu spełniają definicję waluty wirtualnej zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w zw. z art. 4a pkt 22a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Pytanie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

Czy wykonanie nadpłaty (uregulowania wynagrodzenia) w kryptowalucie za korzystanie przez Wnioskodawcę z kryptowalut kontrahenta w sytuacji udostępnienia Wnioskodawcy aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania, będzie stanowić przychód Wnioskodawcy, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty lub wynagrodzenia, jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie Wnioskodawca poniesie koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu? (pytanie oznaczone we wniosku nr 2)

Państwa stanowisko w sprawie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych

W ocenie Wnioskodawcy wykonanie nadpłaty (uregulowania wynagrodzenia) w kryptowalucie za korzystanie przez Wnioskodawcę z kryptowalut kontrahenta w sytuacji udostępnienia Wnioskodawcy aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania, będzie stanowić przychód Wnioskodawcy, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty lub wynagrodzenia, jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie Wnioskodawca poniesie koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu.

W tej sytuacji nadpłatę (uregulowanie wynagrodzenia) za korzystanie z kryptowalut przez Wnioskodawcę, nie należy utożsamiać z odsetkami z umowy pożyczki.

Po pierwsze, umowa udostępnienia walut wirtualnych wraz z obowiązkiem ich zwrotu z nadpłatą w postaci kryptowalut, nie jest traktowane w piśmiennictwie jako umowa pożyczki w rozumieniu Kodeksu cywilnego, a zatem nadpłaty (uregulowania wynagrodzenia) w kryptowalucie za korzystanie z kryptowalut kontrahenta przez Wnioskodawcę nie powinno się rozpatrywać z perspektywy zapłaty odsetek. Przemawia za tym także fakt, iż od umowy takiej nie pobiera się podatku od czynności cywilnoprawnych, w odróżnieniu od „tradycyjnej” umowy pożyczki.

Po drugie, zgodnie z pismem Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 maja 2023 r. o sygn. 0114-KDIP2-2.4010.145.2023.1.IN: „W odniesieniu do analizowanej sprawy zaznaczyć należy, że na gruncie polskiego prawa, waluty wirtualnej (kryptowaluty) nie można traktować na równi z prawnym środkiem płatniczym, bowiem nie funkcjonuje ona jako instrument rynku pieniężnego w rozumieniu odrębnych przepisów. W konsekwencji, w zakresie zagadnień dotyczących obrotu kryptowalutami nie można automatycznie stosować rozwiązań, jakie mają zastosowanie do tzw. waluty tradycyjnej. Operacje dokonywane za pośrednictwem kryptowalut polegają na dokonywaniu odpowiednich zapisów jedynie w systemach informatycznych. Pomimo, że obrót walutami wirtualnymi nie narusza prawa krajowego ani unijnego, to ich posiadanie wiąże się jednak z wieloma rodzajami ryzyka.”

Po trzecie warto wskazać, iż kontrahent nie otrzymuje w tym przypadku uregulowania wynagrodzenia w kryptowalutach nieodpłatnie, a jest to świadczenie Wnioskodawcy za udostępnienie mu kryptowalut przez kontrahenta. Wnioskodawca będzie w tym przypadku regulował zobowiązanie (uregulowanie nadpłaty) walutą wirtualną w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, w związku z czym po jego stronie powstanie przychód ze zbycia walut wirtualnych. U Wnioskodawcy w tym momencie powstanie przychód, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty lub wynagrodzenia, jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie Wnioskodawca poniesie koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu. Kosztem uzyskania przychodu w tym przypadku, będzie wartość wcześniej rozpoznanego przychodu z tytułu zbycia walut wirtualnych na rzecz kontrahenta.

Identyczna problematyka była przedmiotem rozstrzygnięcia Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 16 lutego 2026 r. o sygn. 0111-KDIB1-1.4010.615.2025.3.MF, w której wskazano, iż: „Odnosząc się do powyższych wątpliwości jeszcze raz wskazać należy, iż umowa udostępnienia walut wirtualnych wraz z obowiązkiem ich zwrotu z nadpłatą w postaci kryptowalut, nie jest traktowane w piśmiennictwie jako umowa pożyczki w rozumieniu Kodeksu cywilnego, a zatem nadpłaty w kryptowalucie za korzystanie z kryptowalut kontrahenta przez Państwa nie powinno się rozpatrywać z perspektywy zapłaty odsetek.

Z opisu sprawy wynika, iż kontrahent nie otrzymuje w tym przypadku nadpłaty w kryptowalutach nieodpłatnie, a jest to świadczenie Państwa za udostępnienie Państwu kryptowalut przez kontrahenta. W tym przypadku będziecie Państwo regulowali zobowiązanie (uregulowanie nadpłaty) walutą wirtualną w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, w związku z czym po Państwa stronie powstanie przychód ze zbycia walut wirtualnych.

Zatem, powstanie u Państwa przychód, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty lub wynagrodzenia, jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie poniesiecie Państwo koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu. Kosztem uzyskania przychodu w tym przypadku, będzie wartość wcześniej rozpoznanego przychodu z tytułu zbycia walut wirtualnych na rzecz kontrahenta.”

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 4a pkt 22a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r., o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

 

W myśl art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 644 ze zm.):

Ilekroć w ustawie jest mowa o walucie wirtualnej - rozumie się przez to cyfrowe odwzorowanie wartości, które nie jest:

 a) prawnym środkiem płatniczym emitowanym przez NBP, zagraniczne banki centralne lub inne organy administracji publicznej,

 b) międzynarodową jednostką rozrachunkową ustanawianą przez organizację międzynarodową i akceptowaną przez poszczególne kraje należące do tej organizacji lub z nią współpracujące,

 c) pieniądzem elektronicznym w rozumieniu ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o usługach płatniczych,

 d) instrumentem finansowym w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi,

 e) wekslem lub czekiem

   - oraz jest wymienialne w obrocie gospodarczym na prawne środki płatnicze i akceptowane jako środek wymiany, a także może być elektronicznie przechowywane lub przeniesione albo może być przedmiotem handlu elektronicznego.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o CIT:

Jak stanowi art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Od 2018 r. w ustawie o CIT, przychody podatników tego podatku zostały rozdzielone na źródła:

- z zysków kapitałowych oraz

- z pozostałych źródeł, tzw. „działalności operacyjnej”.

Wydzielając źródło przychodów z zysków kapitałowych na gruncie ustawy o CIT, ustawodawca zamieścił w ustawie katalog, w którym określił listę przychodów alokowanych do tego źródła. Katalog ten został zawarty w art. 7b ustawy o CIT.

 

Zgodnie z art. 7b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT:

Za przychody z zysków kapitałowych uważa się przychody:

 a) z praw majątkowych, o których mowa w art. 16b ust. 1 pkt 4-7, z wyłączeniem przychodów z licencji bezpośrednio związanych z uzyskaniem przychodów niezaliczanych do zysków kapitałowych oraz praw wytworzonych przez podatnika,

 b) z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych,

 c) z tytułu uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub instytucjach wspólnego inwestowania,

 d) z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnych charakterze dotyczącej praw, o których mowa w lit. a-c,

 e) ze zbycia praw, o których mowa w lit. a-c,

  f) z wymiany waluty wirtualnej na środek płatniczy, towar, usługę lub prawo majątkowe inne niż waluta wirtualna lub z regulowania innych zobowiązań walutą wirtualną.

 

Na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

 1) otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe;

 2) wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Jak wskazuje art. 12 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o CIT, przychodem jest - co do zasady - każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych mocą art. 12 ust. 4 ww. ustawy. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem powstania przychodu pieniężnego jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika (względnie na jego rachunek) wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.

Regulacja art. 12 ust. 1 ustawy o CIT nie zawiera legalnej definicji przychodu, a jedynie precyzuje - przez przykładowe wyliczenie - rodzaje przychodów. Należy zauważyć, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem - jako źródłem dochodu - jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa. Poza tym musi mieć charakter definitywny (dokonany) i mierzalny. Ponadto użyty w tym przepisie zwrot „w szczególności” oznacza, że wykaz przychodów stanowi katalog otwarty, natomiast zawarte w tym przepisie okoliczności określające przychody mają charakter przykładowy.

Zgodnie z treścią art. 12 ust. 3 ustawy o CIT, zgodnie z którym:

 

Na podstawie art. 12 ust. 3a ustawy o CIT:

Za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 3, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 3c-3g oraz 3j-3m, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień:

1) wystawienia faktury albo

2) uregulowania należności.

W myśl art. 12 ust. 3e ww. ustawy:

Jak stanowi art. 12 ust. 5 ustawy o CIT:

Należy zauważyć, że ewentualny przychód powstanie w przypadku definitywnego zbycia waluty wirtualnej, mając przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 27 ustawy o CIT:

Natomiast kwestię kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpłatnego zbycia waluty wirtualnej uregulowano w art. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o CIT:

 

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

 

Jak wynika z art. 15 ust. 1i ustawy o CIT:

W przypadku odpłatnego zbycia rzeczy lub praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, w związku z którymi, zgodnie z art. 12 ust. 5-6a, został określony przychód, a także w przypadku odpłatnego zbycia rzeczy, praw lub innych świadczeń będących przedmiotem wykonania świadczenia niepieniężnego, o którym mowa w art. 14a, kosztem uzyskania przychodów z ich odpłatnego zbycia, z uwzględnieniem aktualizacji dokonanej zgodnie z odrębnymi przepisami, jest odpowiednio:

 1)  wartość przychodu określonego na podstawie art. 12 ust. 5 i 6 albo

 2) wartość przychodu określonego na podstawie art. 12 ust. 5a i 6a powiększona o wydatki na nabycie częściowo odpłatnych rzeczy lub praw albo innych świadczeń, albo

 3) równowartość wierzytelności (należności) uregulowanej przez wykonanie świadczenia niepieniężnego (w naturze), o którym mowa w art. 14a, pomniejszonej o naliczony w związku z przekazaniem tego świadczenia niepieniężnego podatek od towarów i usług

         - pomniejszona o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 11 ustawy o CIT:

Jednocześnie, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 75 ustawy o CIT:

Wskazać przy tym należy, że z uzasadnienia do zmiany ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy - Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw, druk Sejmowy Nr 2860 z 25 września 2018 r. w zakresie określenia kosztów uzyskania przychodów związanych z walutą wirtualną wskazano, „że kosztami podatkowymi będą udokumentowane wydatki na nabycie walut wirtualnych, poniesione w danym roku podatkowym, ale wyłącznie bezpośrednio związane z nabyciem i sprzedażą walut wirtualnych. Kosztami uzyskania przychodów nie będą więc w szczególności koszty finansowania zakupu walut wirtualnych (koszty pożyczek, kredytów itp.)”.

Z powyższego wynika zatem, że ustawodawca wprowadzając do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisy dotyczące wirtualnych walut, w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ww. ustawy, jako źródło przychodów z zysków kapitałowych, wskazał przychody z wymiany wirtualnych walut i odpowiednio w art. 15 ust. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych określił jakie wydatki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów związane z wirtualną walutą. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że kosztami uzyskania przychodów związanych z walutą wirtualną są udokumentowane wydatki bezpośrednio poniesione na nabycie waluty wirtualnej, w tym udokumentowane wydatki poniesione na rzecz podmiotów, które pośredniczą w wymianie lub sprzedaży tych walut.

Jak wynika z treści wniosku, zawierają Państwo z kontrahentami umowy, których przedmiotem jest udostępnianie Państwu aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania z obowiązkiem ich zwrotu kontrahentowi w umówionym terminie za zapłatą umówionego wynagrodzenia. Umowy takie przypominają swoim charakterem powszechną w obrocie gospodarczym konstrukcję umowy pożyczki. Wartość walut wirtualnych będących przedmiotem umowy ustanawia się w odniesieniu do walut tradycyjnych. W umowie takiej określa się termin zwrotu przekazanych kryptowalut, okres obowiązywania, roczne wynagrodzenie procentowe od ilości udostępnionych aktywów, a także termin przekazania kryptowalut przez kontrahenta do Wnioskodawcy.

Wskazali Państwo , że w ramach mechanizmu stakingowego angażują Państwo własne zasoby majątkowe oraz nie świadczą usług, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu, wobec braku wpisu do Rejestru działalności z zakresu walut wirtualnych oraz, że kryptowaluty zaangażowane w stakingu spełniają definicję waluty wirtualnej zawartej w art. 2 ust. 2 pkt 26 ustawy z dnia 1 marca 2018 r. o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu w zw. z art. 4a pkt 22a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Powzięli Państwo wątpliwość, czy wykonanie nadpłaty (uregulowania wynagrodzenia) w kryptowalucie za korzystanie przez Państwa z kryptowalut kontrahenta w sytuacji udostępnienia Państwu aktywów cyfrowych (walut wirtualnych) do dysponowania, będzie stanowić Państwa przychód, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty lub wynagrodzenia, jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie poniosą Państwo koszt uzyskania przychodu, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, iż słusznie wskazują Państwo, że ww. transakcja przypomina (do występującej w obrocie gospodarczym) umowę pożyczki, jednak treść art. 720 KC uniemożliwia traktowanie opisanej umowy wprost jako pożyczki.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 720 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeksu cywilnego (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795),

Zgodnie z art. 45 Kodeksu cywilnego,

Skoro, umowa udostępnienia walut wirtualnych wraz z obowiązkiem ich zwrotu kontrahentowi w umówionym terminie za zapłatą umówionego wynagrodzenia, nie jest traktowane w piśmiennictwie jako umowa pożyczki w rozumieniu Kodeksu cywilnego, to nadpłaty (wynagrodzenie) za korzystanie z kryptowalut kontrahenta przez Państwa nie powinno się rozpatrywać z perspektywy zapłaty odsetek.

Z opisu sprawy wynika, iż kontrahent nie otrzymuje w tym przypadku nadpłaty nieodpłatnie, a jest to świadczenie za udostępnienie Państwu kryptowalut przez kontrahenta (zapłata umówionego wynagrodzenia). W tym przypadku będziecie Państwo regulowali zobowiązanie walutą wirtualną w rozumieniu art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, w związku z czym po Państwa stronie powstanie przychód ze zbycia walut wirtualnych.

Zatem, powstanie u Państwa przychód, o którym mowa w art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. f ustawy o CIT, o wartości rynkowej walut wirtualnych przekazanych w ramach nadpłaty (uregulowania wynagrodzenia), jako że będzie to regulowanie zobowiązania walutami wirtualnymi, a jednocześnie poniesiecie Państwo koszt uzyskania przychodu o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT o równowartości ww. przychodu. Kosztem uzyskania przychodu w tym przypadku, będzie wartość wcześniej rozpoznanego przychodu z tytułu zbycia walut wirtualnych na rzecz kontrahenta.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych należy uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

W zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 1, dotyczącego podatku od towarów i usług, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż rozstrzygnięcie w nich zawarte nie są wiążące dla Organu. Interpretacje organów podatkowych dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.