0111-KDIB2-1.4010.324.2026.2.AG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

2 czerwca 2026 r. za pośrednictwem platformy e-Doręczenia wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo - na wezwanie Organu - pismem z 9 lipca 2026 r.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością podlegającą w Polsce opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą i w ramach tej działalności nabywa usługi od kontrahentów krajowych, dokumentowane fakturami VAT.

Wnioskodawca nabywał od (A), usługi związane z rozliczeniem pobytu uczestników i opiekunów turnusów organizowanych przez Wnioskodawcę. Usługi te były dokumentowane fakturami VAT wystawionymi przez (A) na rzecz Wnioskodawcy - (B).

Przedmiotowe faktury dotyczyły w szczególności usług rozliczenia turnusów organizowanych w lipcu i sierpniu 2024 r., obejmujących rozliczenie pobytu uczestników oraz dodatkowo płatnych opiekunów.

Na fakturach jako rachunek bankowy sprzedawcy wskazano rachunek (…). Rachunek ten był rachunkiem wykorzystywanym przez (A) do prowadzenia działalności gospodarczej.

W lipcu 2024 r. (A) założyła nowy rachunek bankowy przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej. Rachunek ten został zgłoszony celem ujawnienia w wykazie podatników VAT, o którym mowa w art. 96b ustawy o VAT. Jednak wskutek niezamierzonej omyłki biura rachunkowego obsługującego (A), rachunek został błędnie przypisany w wykazie podatników VAT do innego podmiotu niż faktyczny właściciel rachunku. Omyłka ta miała charakter techniczno-organizacyjny i nie była działaniem celowym ani zmierzającym do obejścia przepisów prawa podatkowego.

Po około miesiącu od ujawnienia rachunku, w następstwie kontaktu ze strony urzędu skarbowego, błąd został skorygowany, a rachunek przypisano do właściwego podmiotu, tj. (A). Tym samym stan faktyczny został doprowadzony do zgodności z rzeczywistością oraz z wymogami wynikającymi z przepisów prawa podatkowego.

(A) potwierdziła w pisemnym wyjaśnieniu z (…) 2026 r., że rachunek bankowy faktycznie znajdował się w wykazie podatników VAT, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o VAT, jednak wskutek omyłki formalnej był przypisany do innego podmiotu. (A) wskazała również, że materialny cel przepisów dotyczących weryfikacji rachunków bankowych został zachowany, a sama nieprawidłowość wynikała z niezamierzonego błędu formalnego po stronie spółki (A) lub obsługującego ją biura rachunkowego.

Wnioskodawca, działając w zaufaniu do otrzymanych faktur i wskazanego na nich rachunku bankowego kontrahenta, dokonał płatności za faktury na rachunek wskazany przez (A). Po ujawnieniu nieprawidłowości Wnioskodawca oraz (A) podjęli działania naprawcze polegające na zwrocie środków otrzymanych pierwotnie przez (A) oraz ponownym uregulowaniu przez Wnioskodawcę tych samych należności na rachunek bankowy prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT.

Na dzień złożenia niniejszego wniosku zwroty oraz ponowne przelewy zostały już wykonane. Oznacza to, że pierwotne płatności zostały ekonomicznie i faktycznie odwrócone, a te same należności zostały ponownie uregulowane na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT.

Wydatki objęte fakturami wystawionymi przez (A) pozostają w związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy i służą osiąganiu przychodów albo zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Wnioskodawca nie kwestionuje spełnienia ogólnych przesłanek uznania tych wydatków za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy jest wyłącznie wpływ pierwotnej technicznej nieprawidłowości związanej z ujawnieniem rachunku bankowego w wykazie podatników VAT oraz późniejszego zwrotu i ponownej zapłaty na moment rozpoznania kosztów uzyskania przychodów i ewentualny obowiązek korekty wcześniejszych rozliczeń podatkowych.

W uzupełnieniu wniosku podali Państwo daty dokonania pierwotnych przelewów, z których wynika, że zostały one dokonane w lipcu i sierpniu 2024 r., oraz wskazali że:

Rachunek bankowy, na który pierwotnie dokonano płatności za wykonane usługi, był rachunkiem wskazanym przez kontrahenta - (A) - jako rachunek przeznaczony do rozliczeń związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z informacji uzyskanych od kontrahenta wynika, że rachunek został zgłoszony celem ujawnienia w wykazie podatników VAT, jednak wskutek techniczno-organizacyjnej omyłki biura rachunkowego obsługującego (A) rachunek ten został błędnie przypisany w wykazie do innego podmiotu niż faktyczny właściciel rachunku. W konsekwencji Wnioskodawca doprecyzowuje, że na dzień zlecenia pierwotnego przelewu rachunek bankowy był ujawniony w wykazie podatników VAT, lecz nie przy danych (A) jako właściwego właściciela rachunku. Po ujawnieniu omyłki błąd został skorygowany, a rachunek został przypisany do właściwego podmiotu.

W ramach działań naprawczych pierwotna płatność została odwrócona poprzez zwrot środków. Przelew zwrotny został dokonany (…) 2026 r. Po dokonaniu zwrotu, należność została ponownie uregulowana (…) 2026 r. na rachunek bankowy kontrahenta prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT. Wnioskodawca wskazuje, że na dzień złożenia niniejszego uzupełnienia działania naprawcze zostały już wykonane. Zwrot środków oraz ponowna płatność dotyczyły tej samej należności wynikającej z faktury/faktur wystawionych przez (A).

Pytanie

Czy w przedstawionym stanie faktycznym, w którym Wnioskodawca dokonał płatności za faktury wystawione przez (A) na rachunek bankowy wskazany przez kontrahenta, który wskutek techniczno-organizacyjnej omyłki był w wykazie podatników VAT błędnie przypisany do innego podmiotu, a następnie - po ujawnieniu i skorygowaniu tej omyłki - doszło do zwrotu pierwotnych płatności oraz ponownego uregulowania przez Wnioskodawcę tych samych należności na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT, Wnioskodawca jest uprawniony do pozostawienia wydatków wynikających z tych faktur w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z ich pierwotnym momentem potrącalności, bez obowiązku korygowania rozliczeń CIT za okresy, w których koszty te zostały pierwotnie ujęte?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym, po dokonaniu zwrotu pierwotnych płatności przez (A) oraz po ponownym uregulowaniu przez Wnioskodawcę tych samych należności na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT, Wnioskodawca jest uprawniony do pozostawienia wydatków wynikających z faktur wystawionych przez (A) w kosztach uzyskania przychodów zgodnie z ich pierwotnym momentem potrącalności, bez obowiązku korygowania rozliczeń CIT za okresy, w których koszty te zostały pierwotnie ujęte.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz (A) pozostają w związku z działalnością gospodarczą Wnioskodawcy i służą osiąganiu przychodów albo zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Nie są również objęte wyłączeniami z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy - Prawo przedsiębiorców została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o VAT, w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę lub usługodawcę zarejestrowanego jako podatnik VAT czynny.

Celem art. 15d ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT jest ograniczenie ryzyka dokonywania płatności na rachunki pozostające poza systemem weryfikacji podatników VAT oraz przeciwdziałanie wykorzystywaniu nieujawnionych rachunków bankowych do działań naruszających interes Skarbu Państwa. W ocenie Wnioskodawcy cel ten w przedstawionym stanie faktycznym został zachowany. Rachunek bankowy (A) został bowiem założony i zgłoszony jako rachunek przeznaczony do działalności gospodarczej, a następnie został ujawniony w wykazie podatników VAT.

Nieprawidłowość polegała na jego błędnym przypisaniu w wykazie do innego podmiotu, co było skutkiem techniczno-organizacyjnej omyłki biura rachunkowego obsługującego (A), a nie działaniem Wnioskodawcy ani działaniem zmierzającym do obejścia przepisów prawa podatkowego. Okoliczność ta została potwierdzona w pisemnym wyjaśnieniu (A) z (…) 2025 r.

Wnioskodawca podkreśla, że po ujawnieniu omyłki stan został doprowadzony do zgodności z rzeczywistością i wymogami wynikającymi z przepisów prawa podatkowego. (A) wskazała, że po kontakcie ze strony urzędu skarbowego błąd został niezwłocznie skorygowany, a rachunek został przypisany do właściwego podmiotu.

Co więcej, na dzień złożenia niniejszego wniosku Wnioskodawca i (A) dokonali już pełnej sanacji pierwotnych płatności. (A) zwróciła pierwotnie otrzymane środki, a Wnioskodawca ponownie uregulował te same należności na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT. W konsekwencji pierwotne płatności zostały ekonomicznie i faktycznie odwrócone, a należności wynikające z faktur zostały ostatecznie zapłacone w sposób zgodny z wymogami wynikającymi z przepisów dotyczących wykazu podatników VAT.

Wnioskodawca stoi na stanowisku, że późniejsze doprowadzenie rozliczenia do stanu zgodnego z przepisami nie kreuje nowego, odrębnego kosztu podatkowego, lecz usuwa wadliwość pierwotnego sposobu uregulowania tej samej należności. Przedmiotem zapłaty pozostaje ta sama należność wynikająca z tej samej faktury. Zwrot środków i ponowny przelew nie powodują powstania nowego świadczenia, nowej usługi ani nowego wydatku gospodarczego. Są jedynie czynnością naprawczą odnoszącą się do sposobu wykonania pierwotnego zobowiązania pieniężnego.

Takie rozumienie znajduje potwierdzenie w odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację poselską nr 2109, sygn. DD6.054.2.2020. W odpowiedzi tej Minister Finansów wskazał, że jeżeli pierwotne transakcje zapłaty zostały anulowane zarówno po stronie kupującego, jak i sprzedającego, a następnie należności ponownie uregulowano z zachowaniem zasad określonych w art. 15d ust. 1 pkt 2 oraz pkt 3 ustawy o CIT, to powinno to skutkować zachowaniem prawa do uznania wydatków z tak przeprowadzonych transakcji za koszty uzyskania przychodu.

W ocenie Wnioskodawcy szczególne znaczenie ma użyte przez Ministra Finansów sformułowanie o „zachowaniu prawa” do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu. Minister Finansów nie wskazał, że koszt ma powstać dopiero w dacie ponownej płatności, w roku naprawienia płatności albo w jakimkolwiek innym nowym momencie podatkowym. Gdyby zamiarem Ministra Finansów było przesunięcie momentu rozpoznania kosztu do chwili „naprawienia” płatności, powinno to zostać jednoznacznie wyrażone w odpowiedzi na interpelację. Tymczasem takiego zastrzeżenia w stanowisku Ministra Finansów nie ma.

Również przepisy ustawy o CIT nie zawierają normy, która przewidywałaby, że w przypadku zwrotu środków i ponownego uregulowania tej samej należności na rachunek ujawniony w wykazie podatników VAT, koszt uzyskania przychodów może być rozpoznany dopiero w dacie ponownej zapłaty. Art. 15d ustawy o CIT przewiduje sankcję związaną z określonym sposobem dokonania płatności, ale nie zawiera szczególnej regulacji przesuwającej moment potrącalności kosztu po późniejszej sanacji płatności. Skoro ustawodawca nie wprowadził takiej szczególnej reguły, nie ma podstaw, aby wywodzić ją w drodze wykładni rozszerzającej przepisu o charakterze sankcyjnym. Wnioskodawca podkreśla, że przepisy o charakterze sankcyjnym powinny być interpretowane ściśle. Art. 15d ustawy o CIT ogranicza prawo podatnika do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów i jako taki nie powinien być interpretowany rozszerzająco. Gdyby ustawodawca zamierzał ustanowić dodatkową konsekwencję w postaci przesunięcia momentu potrącalności kosztu do dnia lub roku ponownej płatności, powinien był przewidzieć to wprost w treści art. 15d ustawy o CIT. Brak takiej regulacji oznacza, że po usunięciu wadliwości płatności należy powrócić do zasad ogólnych rozpoznawania kosztów wynikających z art. 15 ustawy o CIT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w praktyce interpretacyjnej organów podatkowych. W interpretacji indywidualnej z 4 grudnia 2020 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.307.2020.1.JG, Dyrektor KIS zaakceptował możliwość zachowania prawa do kosztu po anulowaniu pierwotnego przelewu i ponownej zapłacie.

W interpretacji indywidualnej z 23 września 2022 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.4.2022.1.ASK, organ uznał, że po zwrocie środków i ponownej zapłacie na rachunek znajdujący się w wykazie podatnik może zaliczyć wydatek do kosztów uzyskania przychodów w roku jego pierwotnego ujęcia.

Z kolei w interpretacji indywidualnej z 13 grudnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.564.2023.3.RK, organ zaakceptował stanowisko, zgodnie z którym podatnik jest uprawniony do pozostawienia wydatków w kosztach za lata wcześniejsze bez obowiązku korygowania tych rozliczeń.

Wnioskodawca ma świadomość, że w praktyce pojawiły się również interpretacje prezentujące pogląd odmienny, zgodnie z którym koszt po sanacji płatności może zostać rozpoznany dopiero w roku ponownej zapłaty. W ocenie Wnioskodawcy pogląd ten nie znajduje jednak dostatecznego oparcia ani w literalnym brzmieniu art. 15d ustawy o CIT, ani w odpowiedzi Ministra Finansów na interpelację nr 2109. Prowadzi on do dodania do przepisu sankcyjnego skutku, którego ustawodawca wyraźnie nie przewidział.

Wnioskodawca stoi zatem na stanowisku, że skoro:

1) wydatki wynikające z faktur wystawionych przez (A) spełniają ogólne przesłanki uznania ich za koszty uzyskania przychodów,

2) pierwotna nieprawidłowość miała charakter techniczno-organizacyjny i wynikała z błędnego przypisania rachunku bankowego w wykazie podatników VAT,

3) nieprawidłowość ta została skorygowana,

4) pierwotne płatności zostały zwrócone,

5) te same należności zostały ponownie uregulowane na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT,

to Wnioskodawca zachowuje prawo do rozpoznania kosztów uzyskania przychodów zgodnie z ich pierwotnym momentem potrącalności i nie ma obowiązku korygowania wcześniejszych rozliczeń CIT wyłącznie z powodu pierwotnej technicznej nieprawidłowości związanej z rachunkiem bankowym kontrahenta.

W konsekwencji Wnioskodawca uważa, że wydatki wynikające z faktur wystawionych przez (A) mogą pozostać w kosztach uzyskania przychodów w okresach, w których zostały pierwotnie ujęte zgodnie z zasadami ogólnymi ustawy o CIT, bez obowiązku korekty tych rozliczeń wstecz.

Stanowisko to uzupełnili Państwo poprzez wskazanie, iż:

Uzupełnienie opisu sprawy nie powoduje zmiany stanowiska własnego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Wnioskodawca nadal stoi na stanowisku, że po dokonaniu zwrotu pierwotnej płatności oraz po ponownym uregulowaniu tej samej należności na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT zachowuje prawo do rozpoznania wydatku jako kosztu uzyskania przychodów według zasad wynikających z jego pierwotnej kwalifikacji podatkowej, bez obowiązku korekty rozliczenia CIT wyłącznie z tego powodu, że pierwotnie rachunek był błędnie przypisany w wykazie podatników VAT do innego podmiotu.

Działania naprawcze nie kreują nowego, odrębnego kosztu podatkowego. Dotyczą wyłącznie sposobu uregulowania tej samej należności. Po odwróceniu pierwotnej płatności i ponownym uregulowaniu tej samej należności na rachunek prawidłowo ujawniony w wykazie podatników VAT, wydatek powinien pozostać rozliczony zgodnie z pierwotnym momentem jego potrącalności wynikającym z zasad ogólnych ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

   - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów - w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

 

Z kolei w myśl art. 15d ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy nie zaliczają do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców:

 1) została dokonana bez pośrednictwa rachunku płatniczego lub

 2) została dokonana przelewem na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów, o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług - w przypadku dostawy towarów lub świadczenia usług, potwierdzonych fakturą, dokonanych przez dostawcę towarów lub usługodawcę zarejestrowanego na potrzeby podatku od towarów i usług jako podatnik VAT czynny, lub

 3) pomimo zawarcia na fakturze wyrazów „mechanizm podzielonej płatności” zgodnie z art. 106e ust. 1 pkt 18a ustawy o podatku od towarów i usług, została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności określonego w art. 108a ust. 1a tej ustawy.

 

Stosownie do art. 15d ust. 2 ustawy o CIT:

W przypadku zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów kosztu w tej części, w jakiej płatność dotycząca transakcji określonej w art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców została dokonana z naruszeniem ust. 1, podatnicy w tej części:

1) zmniejszają koszty uzyskania przychodów albo

2) w przypadku braku możliwości zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów - zwiększają przychody

   - w miesiącu, w którym odpowiednio została dokonana płatność bez pośrednictwa rachunku płatniczego, został zlecony przelew albo płatność została dokonana z pominięciem mechanizmu podzielonej płatności.

 

Zgodnie z art. 19 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 ze zm.):

Dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, w każdym przypadku gdy:

 1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

 2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza 15 000 zł lub równowartość tej kwoty, przy czym transakcje w walutach obcych przelicza się na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień dokonania transakcji.

Analiza ww. przepisów prowadzi m.in. do wniosku, że w przypadku gdy stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca, to dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje bezwzględnie za pośrednictwem rachunku płatniczego przedsiębiorcy, znajdujący się w wykazie o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tzw. Białej liście podatników VAT.

W przypadku gdy płatność została dokonana na rachunek inny niż zawarty na dzień zlecenia przelewu w wykazie podmiotów (Białej liście), podatnik nie jest uprawniony do zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów.

Jak wynika z opisu sprawy, Spółka nabywała usługi związane z organizowaniem przez Spółkę turnusów, które miały miejsce w lipcu i sierpniu 2024 r. Usługi te były dokumentowane fakturami VAT, na których uwidoczniono nr rachunku bankowego, wskazany jako właściwy do dokonywania wpłat. Na ten rachunek Spółka dokonała wpłaty za wskazane we wniosku faktury oraz zaliczyła ww. wydatki do kosztów uzyskania przychodów.

Wskazany na fakturach rachunek znajdował się w wykazie o którym mowa w art. 96b ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, tzw. Białej liście podatników VAT, przy czym - w wyniku błędu popełnionego przez kontrahenta Spółki (dalej: Kontrahent) lub obsługujące Kontrahenta biuro rachunkowe - został błędnie przypisany w wykazie podatników VAT do innego podmiotu niż faktyczny właściciel rachunku.

Po około miesiącu od wpisu rachunku na Białą listę - po otrzymaniu informacji o błędzie ze strony urzędu skarbowego - Kontrahent złożył wniosek o korektę błędu, w wyniku której rachunek został przypisany do właściwego podmiotu, tj. kontrahenta Spółki. Ponadto Spółka oraz Kontrahent podjęli działania naprawcze polegające na zwrocie środków otrzymanych pierwotnie przez Kontrahenta oraz ponownym uregulowaniu przez Spółkę tych samych należności na rachunek bankowy widniejący na Białej liście już jako rachunek należący do Kontrahenta.

Państwa wątpliwości dotyczą tego, czy w przedstawionym stanie faktycznym, będą Państwo uprawnieni do pozostawienia wydatków wynikających ze wskazanych faktur w kosztach uzyskania przychodów, zgodnie z ich pierwotnym momentem potrącalności, bez obowiązku korygowania rozliczeń CIT za okresy, w których koszty te zostały pierwotnie ujęte.

Biorąc pod przywołane przepisy oraz opis zdarzenia, stwierdzić należy że pierwotne transakcje zapłaty zostały dokonane na rachunek bankowy Kontrahenta znajdujący się na Białej liście podatników VAT. Fakt, że rachunek ten - na skutek oczywistej pomyłki w procesie składania wniosku o jego wpis na Białą listę - widniał jako rachunek innego podmiotu, nie ma wpływu na prawidłowość dokonanych przez Spółkę wpłat oraz na uprawnienie Spółki do zaliczenia wydatków wynikających z faktur opisanych we wniosku do kosztów uzyskania przychodu.

A zatem, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, zgodnie z którym Spółka zachowuje prawo do rozpoznania wydatku jako kosztu uzyskania przychodów według zasad wynikających z jego pierwotnej kwalifikacji podatkowej, bez obowiązku korekty rozliczenia CIT.

Tym samym, Państwa stanowisko uznano za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do powołanych we wniosku interpretacji indywidualnych wskazać należy, iż interpretacje indywidualne dotyczą tylko konkretnych, indywidualnych spraw podatników, osadzonych w określonym stanie faktycznym lub zdarzeniu przyszłym i tylko w tych sprawach rozstrzygnięcia w każdej z nich zawarte są wiążące.

Odnosząc się do Państwa stwierdzenia, że Dyrektor KIS nie prezentuje jednolitego poglądu w przedmiotowej kwestii, wskazać należy, że jednolitość orzecznictwa chociaż jest cechą pożądaną nie stanowi wartości samej w sobie. Organ wydający interpretację indywidualną jest nią związany tylko w skonkretyzowanej, indywidualnej sprawie, co oznacza, że jego poglądy mogą ewoluować, np. pod wpływem orzecznictwa sądowego. Zmiana stanowiska w konkretnych sprawach została przewidziana przez ustawodawcę, co znalazło wyraz w treści art. 14e Ordynacji podatkowej, a skorzystanie z tej instytucji służy w istocie realizacji zasady jednolitości interpretacji. Przyjęcie odmiennej koncepcji powodowałoby, że jednostkowe zajęcie stanowiska przez Organ podatkowy skutkowałoby zawsze obowiązkiem powielenia tego stanowiska przez wszystkie inne organy bez względu na to, czy stanowisko to byłoby słuszne, czy też nie.

Ponadto wskazać należy, iż interpretacje rozbieżne bądź wątpliwe mogą być poddane weryfikacji w trybie art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Oznacza to, że interpretacje indywidualne wydane przez upoważniony do tego organ, każdorazowo podlegają analizie i weryfikacji, a w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może zmienić nieprawidłową interpretację indywidualną.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.