0111-KDIB2-1.4010.266.2026.1.BJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 maja 2026 r. za pośrednictwem Poczty Polskiej wpłynął Państwa wniosek opatrzony datą 21 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

1. czy Wnioskodawca powinien obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części wspólnych, które nie są przedmiotem najmu,

2. czy Wnioskodawca powinien obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części powierzchni użytkowych, które w danym miesiącu nie zostały wynajęte.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(X) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych.

Spółka nie wchodzi w skład podatkowej grupy kapitałowej w rozumieniu art. 1a ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. Spółka jest podatnikiem VAT, przez co jest zobowiązana do przesyłania do właściwego urzędu skarbowego plików JPK-VAT (w części deklaracyjnej i ewidencyjnej) w określonym terminie.

Wnioskodawcą jest Spółka, prowadząca działalność gospodarczą w postaci spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Spółka jest spółką (…) w rozumieniu przepisów art. 4a pkt 35 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2587) (dalej jako: „Ustawa o CIT”).

Spółka jest właścicielem nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nieruchomość, (…) o powierzchni użytkowej (…) m² została oddana w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze innym podmiotom. Spółka stosownie do treści art. 24b ust. 1 ustawy o CIT, odprowadza w formie miesięcznych zaliczek podatek od przychodu ze środków trwałych, będących budynkami w wysokości (…) % podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

W trakcie roku podatkowego, w skutek zmiany najemców, wynajmowana powierzchnia stanowi od (…) % - (…) % całkowitej powierzchni nieruchomości. Pozostała powierzchnia nie jest wynajmowana i czeka na kolejnego najemcę.

Z każdym najemcą podpisana jest „Umowa najmu lokalu”, która wskazuje numer i powierzchnię lokalu. Umowy najmu mają standardowe brzmienie (mogą różnić się w szczegółach). Zgodnie z umową najmu, wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy lokal do używania na czas oznaczony, a najemca przyjmuje do używania lokal i zobowiązuje się płacić wynajmującemu czynsz najmu i inne opłaty opisane w umowie najmu.

Z tytułu użytkowania lokalu najemca zobowiązany jest płacić na rzecz Wnioskodawcy m.in. czynsz podstawowy płatny od powierzchni danego lokalu opłatę eksploatacyjną od wynajmowanego lokalu oraz opłatę eksploatacyjną, wnoszoną przez najemcę na pokrycie wydatków związanych z korzystaniem z powierzchni wspólnych. Opłata eksploatacyjna wnoszona jest przez najemców miesięcznie a w I kwartale następnego roku jest rozliczana do wysokości rzeczywistych kosztów poniesionych na utrzymanie części wspólnych.

Przychody z najmu lokali, osiągane na podstawie opisanych umów najmu, stanowią podstawowe źródło przychodów Wnioskodawcy.

Wewnątrz (…), oprócz lokali, znajdują się także powierzchnie i urządzenia wspólne, obejmujące w szczególności wejścia i wyjścia, w tym ewakuacyjne, hole, korytarze, toalety. Powierzchnie wspólne nie są przedmiotem najmu. Na całkowitą powierzchnię użytkową (…) m² przypada (…) m² części wspólnych, które nie są wynajmowane.

Pytania

1. Czy Wnioskodawca powinien obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części wspólnych, które nie są przedmiotem najmu?

2. Czy Wnioskodawca powinien obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części powierzchni użytkowych, które w danym miesiącu nie zostały wynajęte?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem:

1. Wnioskodawca powinien obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części wspólnych, które nie są przedmiotem najmu.

2. Wnioskodawca powinien obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części powierzchni użytkowych, które w danym miesiącu nie zostały wynajęte.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 865 z późn. zm., dalej: „Ustawa CIT”), podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:

1. stanowi własność albo współwłasność podatnika,

2. został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

3. jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - zwany dalej „podatkiem od przychodów z budynków”, wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

Zgodnie z art. 24b ust. 3 Ustawy CIT, przychód, o którym mowa w ust. 1, stanowi ustalona na pierwszy dzień każdego miesiąca wartość początkowa podlegającego opodatkowaniu środka trwałego wynikająca z prowadzonej ewidencji, a w miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji - wartość początkowa ustalona na dzień wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

Zgodnie z kolei z art. 24b ust. 6 Ustawy CIT, w przypadku gdy budynek został oddany do używania w części, przychód ustala się proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku. Proporcję, o której mowa w zdaniu pierwszym, ustala się na dzień określony w ust. 3.

W celu ustalenia przychodu Wnioskodawcy z Nieruchomości (…) na potrzeby wyliczenia podatku od przychodów z budynków, powinno się pierwszej kolejności ustalić wartość początkową (…) na pierwszy dzień każdego miesiąca. Do tak ustalonej wartości Wnioskodawca powinien zastosować proporcję, o której mowa w art. 24b ust. 6 Ustawy CIT. W efekcie Wnioskodawca wyliczy przychód z Biurowca, o którym mowa w art. 24b ust. 1 Ustawy CIT.

W celu zastosowania art. 24b ust. 6 Ustawy CIT, konieczne jest ustalenie znaczenia dwóch pojęć:

I. całkowita powierzchnia użytkowa budynku:

Ustawa CIT nie definiuje pojęcia „powierzchnia użytkowa budynku”. Zdaniem Wnioskodawcy, w celu ustalenia jego znaczenia należy więc sięgnąć do definicji tożsamego pojęcia wynikającej z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 1170 z późn. zm.). Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, określenie „powierzchnia użytkowa budynku lub jego części” oznacza powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych; za kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe.

Powinno się więc ustalić całkowitą powierzchnię użytkową (…) jako jej powierzchnię mierzoną po wewnętrznej długości ścian na wszystkich kondygnacjach, z wyjątkiem powierzchni klatek schodowych oraz szybów dźwigowych, przy czym kondygnację uważa się również garaże podziemne, piwnice, sutereny i poddasza użytkowe. Powyższe twierdzenie rozumienia pojęcia „całkowitej powierzchni użytkowej” potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 13 czerwca 2019 r., Znak: 0111-KDIB2-3.4010.91.2019.LG, w której wskazał: „przy obliczaniu powierzchni użytkowej dla potrzeb art. 24b ustawy o CIT - stosownie do definicji powierzchni użytkowej określonej w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych - wyłącza się klatki schodowe i szyby windowe.”

Tak ustalona całkowita powierzchnia użytkowa Biurowca stanowić będzie mianownik proporcji, o której mowa w art. 24b ust. 6 Ustawy CIT.

II. powierzchnia użytkowa oddana do używania:

Następnie ustalić należy znaczenie pojęcia „powierzchnia użytkowa oddana do używania”. W ocenie Wnioskodawcy, pojęcie to należy rozumieć w związku z brzmieniem art. 24b ust. 1 pkt 2 Ustawy CIT jako „powierzchnia użytkowa oddana do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze”.

Skoro opodatkowaniu podatkiem od budynków podlegają środki trwałe oddane w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze, to uznać należy, że:

-        w przypadku budynków oddanych w całości do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy o podobnych charakterze - przychodem jest wartość początkowa budynku, natomiast

-        w przypadku budynków w części oddanych do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze - przychodem jest odpowiednia część wartości początkowej budynku. Prezentowane rozumienie pojęcia „powierzchni oddanej do używania” wynika ponadto z ustaleń strony polskiej z Komisją Europejską, zgodnie z którymi dopuszczalne jest stosowanie minimalnego podatku od nieruchomości w odniesieniu do tych nieruchomości (ich części), które są wynajmowane.

Podkreślić należy, iż podatek od przychodów z budynków będzie płacony od tych środków trwałych w postaci budynków, które generują przychody z ich najmu (dzierżawy itp.). (...) Jeżeli tylko część budynku będzie oddana do używania na podstawie umowy najmu, wówczas podatnik będzie obowiązany do zapłaty podatku od przychodów z budynków od tej części, która została wynajęta. W przypadku kiedy cały budynek oddany jest do użytkowania na podstawie decyzji Nadzoru Budowlanego nie jest tożsame z tym, że cały budynek podlega opodatkowaniu podatkiem od przychodu ze środków trwałych, będących budynkami a tylko te powierzchnie, które są faktycznie wynajęte i generują przychód u Wnioskodawcy.

Stosując powyższe rozumowanie, w sytuacji będącej przedmiotem niniejszego wniosku, przedmiotem najmu nie jest cały budynek (…), ale poszczególne lokale w tym (…). Może zdarzyć się, że przedmiotem najmu będą wszystkie lokale wyodrębnione w (…) lub jedynie ich część (niektóre lokale mogą pozostać puste). Zawsze jednak suma powierzchni wynajętych lokali będzie mniejsza niż całkowita powierzchnia użytkowa budynku, która obejmuje też powierzchnie wspólne.

W celu wyliczenia licznika proporcji, o której mowa w art. 24b ust. 6 Ustawy CIT, powinno się więc na pierwszy dzień każdego miesiąca ustalić sumę powierzchni wszystkich lokali oddanych najemcom do używania na podstawie obowiązujących umów najmu.

Przez powierzchnię danego lokalu rozumieć należy jego rzeczywistą powierzchnię wskazaną w umowie najmu. Na potrzeby wyliczenia powierzchni oddanej najemcom do używania na pierwszy dzień danego miesiąca. Przy wyliczeniu powierzchni użytkowej (…) oddanej do używania (licznika proporcji) powinno się nie uwzględniać żadnych innych powierzchni w (…), tj. powierzchni wspólnych. Powierzchnie te nie są bowiem oddane do używania na podstawie umów najmu - nie są przedmiotem umów najmu i nie generują przychodu z najmu.

Z powierzchni wspólnych korzystają wszyscy najemcy w zakresie niezbędnym do korzystania przez nich z lokali (dojście do lokalu, dostawy artykułów biurowych, itp.). Najemcy nie uiszczają z tytułu korzystania z powierzchni wspólnych czynszu najmu a jedynie koszt wynikające z eksploatacji tych powierzchni (media, sprzątanie, itp.).

Tożsame stanowisko zajął Dyrektor KIS w interpretacji indywidualnej z 26 kwietnia 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-2.4010.37.2019.1.MS: Przy obliczaniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem nie należy uwzględniać części wspólnych wymienionych we wniosku w przypadku których nie jest możliwe ustalenie jaka ich część dotyczy wynajmowanej powierzchni. (...) Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie (...) sposobu rozliczenia części wspólnych takich jak korytarze, toalety, podręczne kuchnie, w budynkach gdzie wynajmowane są poszczególne pokoje (biura) podmiotom trzecim, ale gdzie z części wspólnych korzystają też pracownicy Spółki, którzy wykorzystują część z tych lokali w ww. budynkach do pracy na rzecz Spółki - jest prawidłowe. Podsumowując, na pierwszy dzień każdego miesiąca Wnioskodawca powinien wyliczyć przychód z Biurowca, o którym mowa w art. 24b ust. 1 Ustawy CIT, poprzez przemnożenie wartości początkowej Biurowca na ten dzień przez ułamek, którego licznikiem będzie powierzchnia użytkowa Biurowca oddana do używania na podstawie umów najmu (tj. wyłącznie suma powierzchni wynajętych na ten dzień lokali bez powierzchni wspólnych), a mianownikiem całkowita powierzchnia użytkowa (…).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 24b ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Podatek dochodowy od przychodu ze środka trwałego będącego budynkiem, który:

1) stanowi własność albo współwłasność podatnika,

2) został oddany w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze,

3) jest położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej

‒ zwany dalej „podatkiem od przychodów z budynków", wynosi 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc.

W myśl art. 24b ust. 3 ustawy o CIT:

Przychód, o którym mowa w ust. 1, stanowi ustalona na pierwszy dzień każdego miesiąca wartość początkowa podlegającego opodatkowaniu środka trwałego wynikająca z prowadzonej ewidencji, a w miesiącu, w którym środek trwały został wprowadzony do ewidencji - wartość początkowa ustalona na dzień wprowadzenia środka trwałego do ewidencji.

Stosownie do art. 24b ust. 6 ustawy o CIT:

W przypadku gdy budynek został oddany do używania w części, przychód ustala się proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku. Proporcję, o której mowa w zdaniu pierwszym, ustala się na dzień określony w ust. 3.

Zgodnie z art. 24b ust. 9 ustawy o CIT:

Podstawę opodatkowania stanowi suma przychodów, o których mowa w ust. 1, z poszczególnych budynków, pomniejszona o kwotę 10 000 000 zł.

W myśl art. 24b ust. 11 ustawy o CIT:

Podatnicy są obowiązani za każdy miesiąc obliczać podatek od przychodów z budynków i wpłacać go na rachunek urzędu skarbowego w terminie do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który płacony jest podatek. Jeżeli podatnik przed upływem terminu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, złoży zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, podatek od przychodów z budynków za ostatni miesiąc roku podatkowego wpłaca nie później niż w terminie złożenia tego zeznania.

Przedmiotem Państwa wątpliwości jest kwestii ustalenia:

1. czy powinni Państwo obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części wspólnych, które nie są przedmiotem najmu,

2. czy powinni Państwo obliczać wysokość przychodu, podlegającego opodatkowaniu podatkiem od przychodów z budynków, proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania na podstawie umów najmu (stanowiącej sumę powierzchni wynajętych lokali, wynikającą z umów najmu obowiązujących pierwszego dnia każdego miesiąca) w całkowitej powierzchni użytkowej Nieruchomości czyli bez uwzględnienia części powierzchni użytkowych, które w danym miesiącu nie zostały wynajęte.

Z przepisów art. 24b ustawy o CIT wynika, że podatkiem od przychodów z budynków zostały objęte wszystkie nieruchomości – budynki, niezależnie od ich klasyfikacji (m.in. mieszkalne, niemieszkalne, przemysłowe, magazynowe) położone na terytorium Polski, jeżeli generują przychody z najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze. Z zakresu tego podatku zostały wyłączone jedynie przychody z budynków mieszkalnych, jeżeli zostały oddane do używania w ramach rządowych (samorządowych) programów dotyczących budownictwa społecznego, przy spełnieniu warunków określonych w ustawie.

Powyższe wynika również z treści uzasadnienia do projektu ustawy nowelizującej (druk sejmowy 2291-A), zgodnie z którym:

W wyniku proponowanych zmian minimalnym podatkiem dochodowym (w projekcie proponuje się, aby podatek ten został określony jako „podatek od przychodów z budynków”), zostaną, co do zasady, objęte wszystkie budynki (mieszkalne i niemieszkalne) położone na terytorium Polski. Podkreślić należy, iż podatek od przychodów z budynków będzie płacony od tych środków trwałych w postaci budynków, które generują przychody z ich najmu (dzierżawy itp.). (…) Z zakresu tego podatku zostaną wyłączone te budynki mieszkalne, które zostaną oddane do używania w ramach realizacji programów rządowych i samorządowych dotyczących budownictwa społecznego, pod warunkiem iż takie zwolnienie będzie stanowiło rekompensatę spełniającą warunki określone w decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym.

W tym miejscu należy zauważyć, że procesowi wykładni należy poddać każdy przepis prawny (tekst prawny) w celu zrozumienia go (ustalenia jego treści), niezależnie od stopnia jego rozumienia prima facie (tak Maciej Zieliński w: Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki. Warszawa 2008, str. 320). Nie jest więc tak, że dokonanie wykładni jest zbędne wówczas, gdy przepis jest jasny (clara non sunt interpretanda), bowiem należy opowiedzieć się za twierdzeniem, że samo tylko ustalenie tego faktu (jednoznaczności przepisu) następuje w procesie interpretacyjnym. Chodzi wszak nie o to, aby rozumieć tekst czy przepis, ale o to, aby zrozumieć go zgodnie z treścią nadaną mu przez prawodawcę (op. cit., str. 61). Wykładnia prawa dokonywana jest wedle utrwalonych reguł.

W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego teksu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, prymat wykładni gramatycznej może się zachować tylko w odniesieniu do przepisów sformułowanych w sposób niebudzący wątpliwości z punktu widzenia potocznie i powszechnie stosowanego języka, i tylko wówczas, gdy ta metoda wykładni daje wynik niekolidujący z wynikami innych metod (zob. wyrok NSA z 24 lipca 2012 r., sygn. akt I OSK 398/12).

Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2000 r., sygn. akt III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102).

Z opisu sprawy wynika, że jesteście Państwo właścicielem nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nieruchomość, (…) o powierzchni użytkowej (…) m² została oddana w całości albo w części do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub innej umowy o podobnym charakterze innym podmiotom. Odprowadzacie Państwo w formie miesięcznych zaliczek podatek od przychodu ze środków trwałych, będących budynkami w wysokości 0,035% podstawy opodatkowania za każdy miesiąc. W trakcie roku podatkowego, w skutek zmiany najemców, wynajmowana powierzchnia stanowi od (…) % - (…) % całkowitej powierzchni nieruchomości. Pozostała powierzchnia nie jest wynajmowana i czeka na kolejnego najemcę. Z każdym najemcą podpisana jest „Umowa najmu lokalu”, która wskazuje numer i powierzchnię lokalu. Umowy najmu mają standardowe brzmienie (mogą różnić się w szczegółach). Zgodnie z umową najmu, wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy lokal do używania na czas oznaczony, a najemca przyjmuje do używania lokal i zobowiązuje się płacić wynajmującemu czynsz najmu i inne opłaty opisane w umowie najmu. Z tytułu użytkowania lokalu najemca zobowiązany jest płacić na Państwa rzecz, m.in. czynsz podstawowy płatny od powierzchni danego lokalu, opłatę eksploatacyjną od wynajmowanego lokalu oraz opłatę eksploatacyjną, wnoszoną przez najemcę na pokrycie wydatków związanych z korzystaniem z powierzchni wspólnych. Opłata eksploatacyjna wnoszona jest przez najemców miesięcznie a w I kwartale następnego roku jest rozliczana do wysokości rzeczywistych kosztów poniesionych na utrzymanie części wspólnych. Przychody z najmu lokali, osiągane na podstawie opisanych umów najmu, stanowią podstawowe źródło Państwa przychodów. Wewnątrz (…), oprócz lokali, znajdują się także powierzchnie i urządzenia wspólne, obejmujące w szczególności wejścia i wyjścia, w tym ewakuacyjne, hole, korytarze, toalety. Powierzchnie wspólne nie są przedmiotem najmu. Na całkowitą powierzchnię użytkową (…) m² przypada (…) m² części wspólnych, które nie są wynajmowane.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skoro jak wynika z wniosku przedmiotem najmu są lokale nie zaś części wspólne budynku to nie powinny być one uwzględniane w celu ustalenia proporcji, o której mowa w art. 24b ust. 6 ustawy o CIT, tj. części wspólne budynku nie powinny być uwzględniane w powierzchni użytkowej oddanej do używania oraz nie powinny być uwzględniane w całkowitej powierzchni użytkowej budynku.

W przypadku udostępniania budynku lub jego części na podstawie umów, o których mowa w art. 24b ust. 1 ustawy, ustalenie podstawy opodatkowania podatkiem od przychodów z budynków powinno nastąpić zgodnie z zasadami wynikającymi z literalnego brzmienia art. 24b ust. 3-10 ustawy o CIT. Z przepisów tych wynika, że przychód podlegający opodatkowaniu za każdy miesiąc, stanowi ustalona na pierwszy dzień każdego miesiąca wartość początkowa podlegającego opodatkowaniu środka trwałego wynikająca z prowadzonej ewidencji. W przypadku gdy budynek został oddany do używania w części, podstawę opodatkowania przedmiotowym podatkiem ustala się proporcjonalnie do udziału powierzchni użytkowej oddanej do używania w całkowitej powierzchni użytkowej tego budynku. Ustalenie ww. proporcji powinno mieć miejsce również na pierwszy dzień każdego miesiąca.

Przy czym, zasadne jest łączne odczytywanie treści art. 24b, w tym w szczególności wynikającej z ust. 1, 3, 6 i 11, których systemowa wykładnia powinna być rozumiana w ten sposób, że zawarte w art. 24b ust. 6 ustawy odwołanie do ustalenia proporcji na dzień określony w ust. 3 (tj. pierwszy dzień każdego miesiąca), należy odnosić do ustalanej na ten dzień wartości początkowej budynku, będącej podstawą ustalenia wysokości miesięcznego podatku. Natomiast proporcję należy obliczać z szczególnym uwzględnieniem treści art. 24b ust. 1 ustawy, który wskazuje, że budynek lub jego część powinny być oddane do używania na podstawie np. umowy najmu, dzierżawy itp. w trakcie miesiąca, nie określając żadnego przedziału czasowego, w którym oddanie do używania powinno następować, tj. czy cały miesiąc, kilka dni, kilka godzin itp.

Wobec powyższego Państwa stanowisko należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-        Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Państwa sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i muszą się Państwo zastosować do interpretacji.

-        Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-        Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-        w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-        w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.