0111-KDIB2-1.4010.206.2026.3.ED

Interpretacja indywidualna
– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

15 kwietnia 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczeń wpłynął Państwa wniosek z 7 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy wydatki poniesione przez Państwa na rzecz byłego pracownika na podstawie ugody zawartej przed sądem, obejmujące zadośćuczynienie, odszkodowanie za koszty leczenia, koszty opieki, skapitalizowaną rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jednorazowe odszkodowanie w miejsce renty, związane z wypadkiem przy pracy, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwania - pismami z 29 maja 2026 r. oraz 29 czerwca 2026 r. (wpływ w tych samych dniach).

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca: X Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”) z siedzibą w (…) wpisana do Rejestru Przedsiębiorców pod numerem (…) prowadzonym przez Sąd Rejonowy w (…) Wydział (…) Gospodarczy Krajowego Rejestru Przedsiębiorców.

Wnioskodawca na podstawie art. 1 ust. 3 pkt 1 oraz art. 4a pkt 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2805; dalej: „ustawa o CIT”).

Wnioskodawca jako spółka z ograniczoną odpowiedzialnością podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca objęty jest w Polsce nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Przedmiot przeważającej działalności przedsiębiorcy stanowi (PKD) - 22.12.Z - Produkcja pozostałych wyrobów z gumy. Przedmiot pozostałej działalności przedsiębiorcy stanowią (kody PKD): (…).

Wnioskodawca jest spółką prowadzącą działalność gospodarczą w branży produkcyjnej, w ramach której zatrudnia pracowników na podstawie umów o pracę.

Poszkodowana pracownica była zatrudniona w zakładzie Wnioskodawcy w pełnym wymiarze czasu pracy. Początkowo wykonywała obowiązki na stanowisku pracownika linii produkcyjnej, a następnie, na podstawie porozumienia zmieniającego, została zatrudniona na stanowisku pracownika magazynu. Do jej obowiązków należało wykonywanie prac związanych z obsługą procesów magazynowych, w tym współpraca przy przyjmowaniu i ewidencjonowaniu towarów oraz wykonywanie czynności pomocniczych przy obsłudze infrastruktury magazynowej.

27 grudnia 2019 r. na terenie zakładu Wnioskodawcy doszło do wypadku przy pracy. Do zdarzenia doszło podczas prowadzonych prac inwentaryzacyjnych w magazynie. Pracownicy zostali podzieleni na zespoły dwuosobowe, składające się z operatora wózka widłowego oraz pracownika zajmującego się skanowaniem koszy. Poszkodowana wykonywała obowiązki pracownicze w zespole z operatorem wózka widłowego. W trakcie wykonywania manewru wózkiem widłowym przez operatora, na skutek jego nieuwagi oraz nieprawidłowego wykonania czynności związanych z podnoszeniem skrzyni, doszło do naruszenia konstrukcji słupka z koszami i ich zawalenia. W wyniku tego zdarzenia jeden ze spadających koszy przygniótł nogi poszkodowanej.

Bezpośrednio po zdarzeniu pracownicy zakładu udzielili poszkodowanej niezbędnej pomocy oraz wezwano pogotowie ratunkowe.

Wyżej opisane zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy. Z protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku wynika, że bezpośrednią przyczyną zdarzenia była nieuwaga i nieostrożność operatora wózka widłowego, który podczas wykonywania manewru podnoszenia skrzyni z podłogi nie zauważył wideł wystających poza obrys skrzyni, doprowadzając tym samym do zawalenia się konstrukcji z koszami i przygniecenia poszkodowanej.

Jednocześnie z ustaleń protokołu powypadkowego wynika, że po stronie Wnioskodawcy nie stwierdzono żadnych naruszeń obowiązujących przepisów ani zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Wnioskodawca dochował obowiązków w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, w szczególności zapewnił pracownikom wymagane szkolenia wstępne i okresowe, instruktaż stanowiskowy, zapoznanie z ryzykiem zawodowym oraz właściwą organizację pracy i nadzór nad jej wykonywaniem, a także Wnioskodawca zapewnił stosowanie odpowiednich procedur oraz środków mających na celu minimalizację ryzyka wypadków przy pracy. Operator wózka widłowego posiadał stosowne uprawnienia do kierowania wózkiem jezdniowym.

W konsekwencji zdarzenie nie było wynikiem zawinionego działania lub zaniechania Wnioskodawcy jako pracodawcy.

W wyniku wypadku poszkodowana doznała uszczerbku na zdrowiu. Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalił u niej 25% trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz trwałą częściową niezdolność do pracy. Poszkodowanej zostało przyznane jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy.

Niezależnie od świadczeń uzyskanych z ubezpieczenia społecznego, poszkodowana wystąpiła wobec Wnioskodawcy z roszczeniami cywilnoprawnymi związanymi z wypadkiem przy pracy.

Następnie poszkodowana wniosła pozew przeciwko Wnioskodawcy, dochodząc dalszych roszczeń, w szczególności zadośćuczynienia, odszkodowania oraz świadczeń rentowych związanych z następstwami wypadku przy pracy.

Postępowanie toczyło się przed Sądem Okręgowym w (…), (…) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt (…)), a następnie zakończyło się zawarciem ugody sądowej 10 lutego 2026 r.

Na podstawie zawartej ugody Spółka zobowiązała się do wypłaty na rzecz pracownika następujących świadczeń:

-        kwoty (…) zł tytułem zadośćuczynienia,

-        kwoty (…) zł tytułem odszkodowania za leczenie,

-        kwoty (…) zł tytułem kosztów opieki,

-        kwoty (…) zł tytułem skapitalizowanej renty z tytułu niezdolności do pracy,

-        kwoty (…) zł tytułem jednorazowego odszkodowania w miejsce renty,

-        a także kwoty (…) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego .

Zawarta ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia pracownika wobec Spółki związane z przedmiotowym wypadkiem przy pracy.

Świadczenia wypłacone przez Spółkę mają charakter odszkodowawczo-kompensacyjny i pozostają w bezpośrednim związku z odpowiedzialnością pracodawcy wynikającą z przepisów prawa cywilnego (art. 444–445 k.c.) oraz z ryzykiem prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności związanym z zatrudnianiem pracowników.

Wypadek nie był skutkiem naruszenia przepisów prawa, ani zawinionego działania Spółki jako pracodawcy. Spółka dochowała należytej staranności w zakresie organizacji pracy oraz zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, realizując obowiązki wynikające z przepisów prawa pracy, w tym w szczególności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Pytanie

Czy wydatki poniesione przez Spółkę na rzecz byłego pracownika na podstawie ugody zawartej przed sądem, obejmujące zadośćuczynienie, odszkodowanie za koszty leczenia, koszty opieki, skapitalizowaną rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jednorazowe odszkodowanie w miejsce renty, związane z wypadkiem przy pracy, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm.)?

Państwa stanowisko w sprawie

Państwa zdaniem, wydatki poniesione na rzecz byłego pracownika na podstawie ugody zawartej przed sądem, obejmujące zadośćuczynienie, odszkodowanie za koszty leczenia, koszty opieki, skapitalizowaną rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jednorazowe odszkodowanie w miejsce renty, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia ich źródła, z wyjątkiem wydatków wskazanych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że dla uznania danego wydatku za koszt uzyskania przychodów konieczne jest ustalenie istnienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy jego poniesieniem a osiągnięciem przychodu lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, przy czym związek ten może mieć zarówno charakter bezpośredni, jak i pośredni.

W ocenie Wnioskodawcy, wydatki poniesione na rzecz byłego pracownika spełniają wszystkie przesłanki wynikające z art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że mają one charakter definitywny i zostały poniesione przez Wnioskodawcę w wykonaniu ugody sądowej, co jednoznacznie przesądza o ich rzeczywistym i nieodwracalnym charakterze.

Po drugie, wydatki te pozostają w ścisłym związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Obowiązek ich poniesienia wynika bowiem bezpośrednio z zatrudniania pracowników oraz ryzyka gospodarczego związanego z organizacją procesu pracy. Wypadki przy pracy, choć niepożądane, stanowią element normalnego funkcjonowania przedsiębiorstwa.

W tym kontekście należy podkreślić, że odpowiedzialność pracodawcy za skutki wypadków przy pracy, co do zasady, oparta jest na zasadzie ryzyka (art. 435 k.c. w zw. z art. 300 k.p.). Oznacza to, że nawet przy dochowaniu należytej staranności przez pracodawcę, nie jest możliwe całkowite wyeliminowanie ryzyka wystąpienia szkody, a jej skutki obciążają przedsiębiorcę jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą.

W niniejszej sprawie Wnioskodawca dochował obowiązków w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy. Z ustaleń protokołu powypadkowego wynika, że bezpośrednią przyczyną wypadku było nieprawidłowe zachowanie innego pracownika – operatora wózka widłowego, a nie naruszenie obowiązków przez pracodawcę. Tym samym przedmiotowe wydatki nie stanowią konsekwencji zawinionego działania Wnioskodawcy ani naruszenia przepisów prawa. Okoliczność ta ma istotne znaczenie, gdyż w praktyce organów podatkowych wskazuje się, że wyłączenie możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów może dotyczyć sytuacji, w których szkoda jest wynikiem zawinionego działania podatnika lub rażącego naruszenia obowiązków. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie występuje.

Ponadto należy wskazać, że wydatki te nie zostały objęte katalogiem wyłączeń określonym w art. 16 ust. 1 u.p.d.o.p.

W szczególności art. 16 ust. 1 pkt 16 u.p.d.o.p. odnosi się wyłącznie do jednorazowych odszkodowań wypłacanych na podstawie przepisów o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych, a nie obejmuje świadczeń cywilnoprawnych, takich jak zadośćuczynienie czy odszkodowanie wypłacone na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego.

W świetle wykładni a contrario należy zatem uznać, że świadczenia tego rodzaju nie zostały przez ustawodawcę wyłączone z kosztów uzyskania przychodów.

Niezależnie od powyższego należy podkreślić, że poniesienie przedmiotowych wydatków służyło zabezpieczeniu źródła przychodów. Zawarcie ugody sądowej umożliwiło zakończenie sporu, ograniczenie dalszych kosztów postępowania oraz minimalizację ryzyka zasądzenia świadczeń w wyższej wysokości. W tym znaczeniu działania Wnioskodawcy miały charakter racjonalny i gospodarczo uzasadniony.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje potwierdzenie w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych.

W szczególności w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 marca 2025 r., sygn. akt II FSK 806/22, wskazano, że wypłata zadośćuczynienia pracownikowi w związku z wypadkiem przy pracy stanowi przejaw normalnego ryzyka gospodarczego pracodawcy i przy spełnieniu określonych warunków – może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów.

NSA podkreślił, że wydatki związane z odpowiedzialnością pracodawcy za wypadki przy pracy pozostają w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, związek kosztu z przychodem może mieć charakter pośredni, działania zmierzające do minimalizacji strat, w tym zawarcie ugody sądowej, mieszczą się w pojęciu zabezpieczenia źródła przychodów, oraz brak wyłącznej winy pracodawcy przemawia za uznaniem wydatku za koszt podatkowy.

Sąd wskazał również, że nawet jeżeli do powstania szkody przyczyniło się zachowanie poszkodowanego lub innego pracownika, nie wyłącza to odpowiedzialności pracodawcy opartej na zasadzie ryzyka, a poniesione wydatki mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku z działalnością gospodarczą i mają na celu ograniczenie negatywnych skutków tej działalności.

W konsekwencji należy uznać, że wydatki poniesione przez Wnioskodawcę na rzecz byłej pracownicy w związku z zawarciem ugody sądowej, obejmujące zadośćuczynienie, odszkodowanie za koszty leczenia, koszty opieki, skapitalizowaną rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jednorazowe odszkodowanie w miejsce renty, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2023 r. poz. 2805 z późn. zm.), jako wydatki pozostające w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz służące zabezpieczeniu źródła przychodów.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Z treści powyższego unormowania wynika, że dla uznania określonego wydatku za koszt podatkowy konieczne jest spełnienie z jednej strony warunków o charakterze konstrukcyjnym, wyznaczających istotę przedmiotowego pojęcia, z drugiej zaś przesądzenie, czy wydatek ten nie znajduje się w katalogu wyłączeń określonych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

-        został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-        jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-        pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-        poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

-        został właściwie udokumentowany,

-        nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowym z osiąganymi przychodami. Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę:

-        przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu) oraz

-        potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie związku przyczynowego z osiąganymi przychodami lub zabezpieczeniem ich źródła, zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów bądź też zabezpieczenie lub zachowanie ich źródła, o ile w myśl przepisów ww. ustawy nie podlegają wyłączeniu z tychże kosztów. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodu bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.

Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej.

Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskania.

Innymi słowy, podstawową cechą kosztu podatkowego jest związek tego kosztu z przychodem (ewentualnie z zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów). Istotne znaczenie ma więc cel, w jakim wydatek został poniesiony.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 16 ustawy o CIT:

Należy zauważyć, że powyższy przepis odnosi się wyłącznie do jednorazowych odszkodowań uregulowanych w ustawie z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1644 ze zm.) w której zostały określone rodzaje i zasady przyznawania jednorazowych odszkodowań. Przepis ten nie ma zastosowania do innych świadczeń, wypłacanych pracownikom na podstawie przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071 ze zm., dalej „KC”), którzy doznali uszczerbku na zdrowiu wskutek np. choroby zawodowej lub wypadku przy pracy.

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych:

Ustawa ta przewiduje ponadto możliwość przyznania tzw. „renty z tytułu niezdolności do pracy”.

Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy:

Z kolei w art. 3 ust. 1 ww. ustawy:

Odpowiedzialność odszkodowawcza pracodawcy ma charakter uzupełniający, można się domagać jej realizacji dopiero po uzyskaniu świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego wypłacanego przez ZUS. Podstawą roszczeń pracowników są przepisy Kodeksu cywilnego.

Zgodnie z art. 444 i 445 Kodeksu cywilnego, roszczenia mogą obejmować:

-        zwrot kosztów leczenia, mającego związek z wypadkiem przy pracy,

-        przyznanie renty wyrównawczej,

-        zadośćuczynienie za doznaną krzywdę spowodowaną wypadkiem.

Reasumując, przedstawione wyżej definicje „jednorazowego odszkodowania”, „wypadku przy pracy”, „choroby zawodowej” wskazują, że pojęciom tym nadano ścisłe znaczenie. Skoro więc przepis art. 16 ust. 1 pkt 16 ustawy o CIT, używa wspomnianych pojęć, oznacza to, że przepis ten odnosi się, jak wspomniano, wyłącznie do jednorazowego odszkodowania uregulowanego w powołanej powyżej ustawie z dnia 30 października 2002 r., nie zaś do odszkodowań wypłacanych przez pracodawców na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego.

W konsekwencji należy stwierdzić, że świadczenia wypłacone przez Państwa na rzecz byłego pracownika nie spełniają definicji „jednorazowego odszkodowania”, zawartej w art. 16 ust. 1 pkt 16 ustawy o CIT. Zatem do stwierdzenia, czy wypłacone na rzecz byłego pracownika na podstawie zawartej ugody sądowej świadczenia, tj. zadośćuczynienie, odszkodowanie za koszty leczenia, koszty opieki, skapitalizowana renta z tytułu niezdolności do pracy oraz jednorazowe odszkodowanie w miejsce renty, które to świadczenia związane są z wypadkiem przy pracy, mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów istotnym jest ustalenie, czy ich poniesienie przyczyni się do osiągnięcia przychodu bądź służyć będzie zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła Państwa przychodów.

Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzą Państwo działalność gospodarczą w branży produkcyjnej, w ramach której zatrudniają Państwo pracowników na podstawie umów o pracę. 27 grudnia 2019 r. na terenie Państwa zakładu doszło do wypadku przy pracy. Do zdarzenia doszło podczas prowadzonych prac inwentaryzacyjnych w magazynie. Pracownicy zostali podzieleni na zespoły dwuosobowe, składające się z operatora wózka widłowego oraz pracownika zajmującego się skanowaniem koszy. Poszkodowana wykonywała obowiązki pracownicze w zespole z operatorem wózka widłowego. W trakcie wykonywania manewru wózkiem widłowym przez operatora, na skutek jego nieuwagi oraz nieprawidłowego wykonania czynności związanych z podnoszeniem skrzyni, doszło do naruszenia konstrukcji słupka z koszami i ich zawalenia. W wyniku tego zdarzenia jeden ze spadających koszy przygniótł nogi poszkodowanej. Bezpośrednio po zdarzeniu pracownicy zakładu udzielili poszkodowanej niezbędnej pomocy oraz wezwano pogotowie ratunkowe. Zdarzenie zostało uznane za wypadek przy pracy. Z protokołu ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku wynika, że bezpośrednią przyczyną zdarzenia była nieuwaga i nieostrożność operatora wózka widłowego, który podczas wykonywania manewru podnoszenia skrzyni z podłogi nie zauważył wideł wystających poza obrys skrzyni, doprowadzając tym samym do zawalenia się konstrukcji z koszami i przygniecenia poszkodowanej. Jednocześnie z ustaleń protokołu powypadkowego wynika, że po Państwa stronie nie stwierdzono żadnych naruszeń obowiązujących przepisów ani zasad bezpieczeństwa i higieny pracy. Dochowali Państwo obowiązków w zakresie zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, w szczególności zapewnili pracownikom wymagane szkolenia wstępne i okresowe, instruktaż stanowiskowy, zapoznanie z ryzykiem zawodowym oraz właściwą organizację pracy i nadzór nad jej wykonywaniem, a także zapewnili Państwo stosowanie odpowiednich procedur oraz środków mających na celu minimalizację ryzyka wypadków przy pracy. Operator wózka widłowego posiadał stosowne uprawnienia do kierowania wózkiem jezdniowym.

Wskazali Państwo, że zdarzenie nie było wynikiem zawinionego działania lub Państwa zaniechania jako pracodawcy. W wyniku wypadku poszkodowana doznała uszczerbku na zdrowiu. Lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ustalił u niej 25% trwałego uszczerbku na zdrowiu oraz trwałą częściową niezdolność do pracy. Poszkodowanej zostało przyznane jednorazowe odszkodowanie z tytułu wypadku przy pracy. Niezależnie od świadczeń uzyskanych z ubezpieczenia społecznego, poszkodowana wystąpiła wobec Państwa z roszczeniami cywilnoprawnymi związanymi z wypadkiem przy pracy. Następnie poszkodowana wniosła pozew przeciwko Państwu, dochodząc dalszych roszczeń, w szczególności zadośćuczynienia, odszkodowania oraz świadczeń rentowych związanych z następstwami wypadku przy pracy. Postępowanie toczyło się przed Sądem Okręgowym w (…), (…) Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych (sygn. akt (…)), a następnie 10 lutego 2026 r. zakończyło się zawarciem ugody sądowej. Na podstawie zawartej ugody Spółka zobowiązała się do wypłaty na rzecz pracownika następujących świadczeń:

-        kwoty (…) zł tytułem zadośćuczynienia,

-        kwoty (…) zł tytułem odszkodowania za leczenie,

-        kwoty (…) zł tytułem kosztów opieki,

-        kwoty (…) zł tytułem skapitalizowanej renty z tytułu niezdolności do pracy,

-        kwoty (…) zł tytułem jednorazowego odszkodowania w miejsce renty,

-        a także kwoty (…) zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

Zawarta ugoda wyczerpuje wszelkie roszczenia pracownika wobec Spółki związane z przedmiotowym wypadkiem przy pracy. Świadczenia wypłacone przez Państwa mają charakter odszkodowawczo-kompensacyjny i pozostają w bezpośrednim związku z odpowiedzialnością pracodawcy wynikającą z przepisów prawa cywilnego (art. 444–445 k.c.) oraz z ryzykiem prowadzonej działalności gospodarczej, w szczególności związanym z zatrudnianiem pracowników. Wypadek nie był skutkiem naruszenia przepisów prawa, ani zawinionego działania Spółki jako pracodawcy, bowiem dochowali Państwo należytej staranności w zakresie organizacji pracy oraz zapewnienia bezpiecznych i higienicznych warunków pracy, realizując obowiązki wynikające z przepisów prawa pracy, w tym w szczególności w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy.

Mając na uwadze powyższe należy zauważyć, że jak już wskazano na wstępie nie wszystkie wydatki, jakie ponosi podmiot gospodarczy skierowane są bezpośrednio na uzyskanie przychodu.

Kosztami uzyskania przychodu są wydatki i nakłady poniesione w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodu w tym również wydatki poniesione z tytułu zadośćuczynienia wypłaconego poszkodowanemu, będącego wynikiem ugody zawartej przed sądem. Wydatki takie wiążą się bowiem bezpośrednio z prowadzoną działalnością gospodarczą, jako wydatki będące konsekwencją np. wypadków przy pracy, jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Wydatki te dotyczą całokształtu działalności gospodarczej, a obowiązek ich poniesienia wynika wprost z przepisów prawa.

Zgodnie bowiem z art. 444 § 1 Kodeksu cywilnego:

Zgodnie natomiast z art. 444 § 2 KC:

Zgodnie z art. 445 § 1 KC:

Oczywiste jest, że wypadek pracownika przy pracy nie jest zdarzeniem pożądanym, jednak pozostaje w zwykłym związku ze stosunkiem pracy. Właśnie dlatego wypłacone zadośćuczynienie za wypadek przy pracy, gdy zachowanie poszkodowanego nie stanowiło jego jedynej, wyłącznej przyczyny, zabezpiecza źródła przychodów jako skutek zatrudnienia pracowników (nawiązania umów o pracę na podstawie stosunku pracy). Zapłata przedmiotowej kwoty umożliwia zakończenie sporu, ale też minimalizuje wydatek, który w razie uznania roszczenia byłby wyższy, niż kwota z ugody.

Biorąc pod uwagę powyższe należy stwierdzić, że świadczenia wypłacone na rzecz poszkodowanego w wypadku byłego pracownika, będące wynikiem ugody zawartej przed sądem będą stanowić dla Państwa koszty uzyskania przychodu.

Zatem Państwa stanowisko w myśl, którego wydatki poniesione na rzecz byłego pracownika na podstawie ugody zawartej przed sądem, obejmujące zadośćuczynienie, odszkodowanie za koszty leczenia, koszty opieki, skapitalizowaną rentę z tytułu niezdolności do pracy oraz jednorazowe odszkodowanie w miejsce renty, stanowią koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych – należało uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Na marginesie należy zauważyć, że w opisie zdarzenia przyszłego wskazali Państwo:

Interpretacja nie dotyczy jednak podmiotu, o którym mowa w powyższych przepisach, jako że formą Państwa działalności jest spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Końcowo, odnosząc się do przywołanego przez Państwa wyroku sądu administracyjnego stwierdzić należy, iż orzeczenia sądowe nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa i są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkują się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

-         Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

-         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.