0111-KDIB2-1.4010.161.2026.2.AJ

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

27 marca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 marca 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku, powstanie w Polsce zakład podatkowy Spółki w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.

Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 kwietnia 2026 r

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Spółka X (dalej także: „Spółka”, lub „Wnioskodawca”) prowadzi działalność gospodarczą na terytorium Republiki Federalnej Niemiec w zakresie tworzenia oprogramowania komputerowego do (…). Oprogramowanie tworzone przez Spółkę (…)

Dane zebrane za pomocą oprogramowania tworzonego przez Spółkę mogą być wykorzystywane do oceny i symulacji w zakresie (…)

Rozwiązania oferowane przez Spółkę dla branży (…) pozwalają sprawdzić, czy podczas (…). Pomagają także zmniejszyć ryzyko (…).

Spółka jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec.

Spółka zamierza zatrudnić w Polsce pracownika na stanowisku Flutter Engineer (dalej: „Pracownik”).

Do obowiązków Pracownika będzie należało:

   - tworzenie i rozwój mobilnych aplikacji wieloplatformowych funkcjonujących w środowiskach iOS i Android); wdrażanie atrakcyjnych i wydajnych interfejsów użytkownika w oparciu o szablony projektowe;

   - optymalizacja aplikacji pod kątem wydajności, stabilności i łatwości obsługi;

   - zapewnienie jakości kodu oprogramowania poprzez stosowanie zasad czystego kodu, testów jednostkowych i przeglądów kodu;

   - integracja interfejsów API i usług stron trzecich z aplikacjami;

   - konserwacja i rozbudowa istniejących baz kodu oprogramowania;

   - ścisła współpraca z dyrektorem ds. produktów i technologii, projektantem UX/UI, działem jakości i innymi programistami;

   - udział w spotkaniach i aktywny wkład w ciągłe doskonalenie procesów programistycznych;

   - dokonywanie oceny nowych funkcji i bibliotek w celu usprawnienia procesów programistycznych.

Pracownik będzie wykonywał pracę na rzecz Spółki we własnym mieszkaniu w Polsce z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość w ramach pracy zdalnej.

Spółka nie wymaga od Pracownika pracy z domu, jednak zezwala mu wykonywać pracę w domu na jego życzenie.

Spółka preferowałaby sytuację, gdyby Pracownik wykonywał pracę w siedzibie Spółki w Niemczech, jednak wobec wyraźnego zastrzeżenia Pracownika, że chce on wykonywać pracę w Polsce, Spółka wyraziła na to zgodę.

Spółka nie ma uprawnień do tego aby dysponować mieszkaniem Pracownika, może jednak wymagać od Pracownika, aby jego mieszkanie spełniało warunki określone w niemieckich przepisach dotyczące pracy zdalnej w ustalonym miejscu jej świadczenia oraz dotyczące przestrzegania wymogów w zakresie bezpieczeństwa i ochrony informacji, w tym procedur ochrony danych osobowych.

Do dyspozycji Pracownika Spółka odda sprzęt umożliwiający pracę zdalną tj. laptop.

Spółka nie wynajmuje w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, nie jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce.

Pracownik nie będzie upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w imieniu Spółki.

W szczególności pracownik nie będzie upoważniony do podpisywania umów w imieniu Spółki.

Pracownik w ramach swoich kompetencji nie będzie mógł negocjować żadnych warunków umów z kontrahentami Spółki.

Wszelkie umowy z klientami będą zawierane bezpośrednio przez centralę Spółki z siedzibą w Niemczech.

W piśmie z 29 kwietnia 2026 r. stanowiącym uzupełnienie wniosku wskazali Państwo m.in., że:

  1. Spółka zatrudnia w Niemczech pracowników (programistów) wykonujących w ramach obowiązków pracowniczych czynności analogiczne do tych, które wykonywał będzie pracownik zatrudniony w Polsce. Czynności pracowników zatrudnionych w Niemczech jako czynności analogiczne do tych, które będzie wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce są realizowane dokładnie w ten sam sposób, w który będzie je wykonywał pracownik zatrudniony w Polsce z tą różnicą, że pracownicy zatrudnieni w Niemczech mogą wykonywać pracę w domu lub w siedzibie Spółki. Czynności należące do obowiązków tych pracowników są realizowane głównie przy użyciu komputerów, które służą do tworzenia oprogramowania.

 2. Pracownik będzie zatrudniony w Polsce w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony.

 3. Czynności wykonywane przez pracownika zatrudnionego w Polsce będą wykonywane w sposób regularny i stały.

 4. Praca pracownika zatrudnionego w Polsce będzie świadczona w formie zdalnej przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy.

 5. Wykonywanie pracy z terytorium Polski przez pracownika zatrudnionego w Polsce jest uwarunkowane wyłącznie czynnikami o charakterze osobistym pracownika. Spółka nie odnosi żadnej korzyści biznesowej z tego, że pracownik będzie wykonywał pracę w Polsce. Spółka jedynie wyraża zgodę na wykonywanie przez pracownika pracy z terytorium Polski.

 6. Wykonywanie obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce nie będzie wymagało jego obecności w Polsce. Jak już wskazano we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego Pracownik nie będzie współpracował z dystrybutorami produktów Spółki działającymi na terytorium Polski i sprzedającymi produkty Spółki klientom posiadającym siedzibę lub miejsce zamieszkania w Polsce.

 7. Pracownik, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego jest jedyną osobą wykonującą pracę na rzecz Spółki w Polsce.

 8. Podczas świadczenia pracy zdalnej w Polsce pracownik:

 a) nie będzie organizował i uczestniczył w spotkaniach z klientami;

 b) nie będzie budował nowej, ani rozwijał dotychczasowej bazy klientów, ani też identyfikował nowych możliwości biznesowych;

 c) nie będzie kontaktował się w czasie rzeczywistym (lub zbliżonym) z klientami Spółki przebywającymi w innych strefach czasowych;

 d) nie będzie świadczył usługi dla klientów Spółki, które wymagają jego fizycznej obecności;

 e) nie będzie współpracował z innymi pracownikami Spółki lub klientami znajdującymi się w Polsce, ponieważ będzie jedynym pracownikiem Spółki wykonującym pracę w Polsce.

 9. Czynności wykonywane przez pracownika w Polsce będą nadzorowane przez Spółkę. Praca świadczona przez pracownika na terytorium Polski powinna być realizowana zgodnie z wytycznymi i oczekiwaniami Spółki. Spółka będzie monitorowała ilość i jakość świadczonej przez tego pracownika pracy i będzie sprawowała kontrolę nad tym pracownikiem.

Pracownicy są zobowiązani do regularnych spotkań on-line w trakcie których można monitorować pracę konkretnego pracownika, ponadto efekty pracy pracownika zatrudnionego w Polsce są widoczne dla Spółki.

Pytanie

Czy w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis zdarzenia przyszłego, powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.?

Państwa stanowisko w sprawie

W opinii Wnioskodawcy (dalej także: „Spółka”) w okolicznościach przedstawionych w części niniejszego wniosku zawierającej opis zdarzenia przyszłego, nie powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm. - dalej: „ustawa o CIT”) oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (Dz. U. z 2005 r. Nr 12, poz. 90 ze zm. - dalej: „UPO PL-DE”).

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 2 ustawy o CIT podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Przepis zawarty w art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT stanowi, że za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2, uważa się w szczególności dochody (przychody) z wszelkiego rodzaju działalności prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład.

Definicja „zakładu podatkowego” zawarta została w art. 4a pkt 11 ustawy o CIT który stanowi, że zagraniczny zakład oznacza:

 a) stałą placówkę, poprzez którą podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa wykonuje całkowicie lub częściowo działalność na terytorium innego państwa, a w szczególności oddział, przedstawicielstwo, biuro, fabrykę, warsztat albo miejsce wydobywania bogactw naturalnych,

 b) plac budowy, budowę, montaż lub instalację, prowadzone na terytorium jednego państwa przez podmiot mający siedzibę lub zarząd na terytorium innego państwa,

 c) osobę, która w imieniu i na rzecz podmiotu mającego siedzibę lub zarząd na terytorium jednego państwa działa na terytorium innego państwa, jeżeli osoba ta ma pełnomocnictwo do zawierania w jego imieniu umów i pełnomocnictwo to faktycznie wykonuje

           - chyba że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, stanowi inaczej.

Ustawa o CIT odwołuje się zatem do właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Rzeczpospolita Polska, a dodatkowo art. 91 ust. 2 konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.) stanowi, że umowa międzynarodowa ratyfikowana za uprzednią zgodą wyrażoną w ustawie ma pierwszeństwo przed ustawą, jeżeli ustawy tej nie da się pogodzić z umową.

Wnioskodawca jest rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec, zatem zastosowanie w niniejszej sprawie znajdą odpowiednie przepisy UPO PL-DE.

Z treści art. 7 ust. 1 UPO PL-DE wynika, że zyski przedsiębiorstwa umawiającego się państwa podlegają opodatkowaniu tylko w tym państwie, chyba że przedsiębiorstwo prowadzi działalność gospodarczą w drugim umawiającym się państwie poprzez położony tam zakład. W tym ostatnim przypadku zyski mogą być opodatkowane w drugim państwie, jednak tylko w takiej mierze, w jakiej mogą być przypisane temu zakładowi.

Przepisy zawarte w art. 5 ust. 1 i 2 UPO PL-DE stanowią, że określenie „zakład” oznacza stałą placówkę, przez którą całkowicie lub częściowo prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

Zakład w szczególności stanowią:

a) miejsce zarządu,

b) filia,

c) biuro,

d) fabryka,

e) warsztat,

 f) kopalnia, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

 

Z art. 5 ust. 4 UPO PL-DE wynika, że bez względu na inne postanowienia UPO PL-DE, nie stanowią zakładu:

  a) placówki, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

  b) utrzymanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;

  c) utrzymywanie zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

  d) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

  e) stałe placówki utrzymywane wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

   f) utrzymywanie stałej placówki wyłącznie w celu wykonywania jakiegokolwiek połączenia rodzajów działalności wymienionych pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność tej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Ponadto przepis zawarty w art. 5 ust. 5 UPO PL-DE stanowi, że jeżeli osoba, z wyjątkiem niezależnego przedstawiciela, działa w imieniu przedsiębiorstwa i osoba ta posiada i zwyczajowo wykonuje pełnomocnictwo do zawierania umów w umawiającym się państwie w imieniu przedsiębiorstwa, to uważa się, że przedsiębiorstwo to posiada zakład w tym państwie w zakresie prowadzenia każdego rodzaju działalności, który osoba ta podejmuje dla przedsiębiorstwa, chyba że czynności wykonywane przez tę osobę ograniczają się do rodzajów działalności wymienionych w art. 5 ust. 4 UPO PL-DE i są takimi rodzajami działalności, które gdyby były wykonywane za pośrednictwem stałej placówki, nie powodowałyby uznania tej placówki za zakład na podstawie postanowień tego ustępu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

W myśl art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Zgodnie z art. 3 ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT:

Jak wynika z ww. ustawy, uzyskiwanie dochodów w Polsce za pośrednictwem zakładu zagranicznego przedsiębiorcy prowadzi do powstania źródła przychodów w Polsce, które powinny być opodatkowane na terytorium Rzeczypospolitej.

Zgodnie z definicją zagranicznego zakładu zawartą w art. 4a pkt 11 ustawy CIT pojęcie to oznacza:

Definicja ta ma zastosowanie tylko w przypadku, gdy właściwa umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Polska, nie stanowi inaczej. Są Państwo rezydentem podatkowym Republiki Federalnej Niemiec, dlatego też analiza czy posiadają Państwo zakład w Polsce powinna zostać przeprowadzona na gruncie postanowień Umowy zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r. (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 12, poz. 90, dalej: „UPO” lub „umowa polsko-niemiecka”).

Stosownie do art. 5 ust. 1 UPO:

 

W myśl art. 5 ust. 2 umowy polsko-niemieckiej określenie „zakład” obejmuje w szczególności:

a) miejsce zarządu,

b) filię,

c) biuro,

d) fabrykę,

e) warsztat i

 f) kopalnię, źródło ropy naftowej lub gazu ziemnego, kamieniołom albo inne miejsce wydobywania zasobów naturalnych.

 

Jednocześnie na mocy art. 5 ust. 4 umowy polsko-niemieckiej wyłączono spod pojęcia „zakładu” działalność polegającą na:

 a) użytkowaniu placówek, które służą wyłącznie do składowania, wystawiania lub dostarczania dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa;

 b) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu składowania, wystawiania lub dostarczania;

 c) utrzymywaniu zapasów dóbr lub towarów należących do przedsiębiorstwa wyłącznie w celu obróbki lub przerobu przez inne przedsiębiorstwo;

 d) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu zakupu dóbr lub towarów albo zbierania informacji dla przedsiębiorstwa;

 e) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia dla przedsiębiorstwa jakiejkolwiek innej działalności o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym;

  f) utrzymywaniu stałej placówki wyłącznie w celu prowadzenia któregokolwiek rodzaju działalności, o których mowa pod literami od a) do e), pod warunkiem jednak, że całkowita działalność stałej placówki, wynikająca z takiego połączenia rodzajów działalności, ma charakter przygotowawczy lub pomocniczy.

Zatem art. 5 ust. 4 UPO, wylicza różne rodzaje działalności, które stanowią wyjątki od ogólnej definicji zakładu zawartej w art. 5 ust. 1 (nie stanowią one zakładu w rozumieniu umowy, nawet gdy taka działalność jest wykonywana za pośrednictwem stałej placówki). Wspólną cechą takich rodzajów działalności jest ich przygotowawczy i pomocniczy charakter. Katalog ten jest katalogiem zamkniętym, którego nie należy interpretować rozszerzająco.

Stosownie do art. 5 ust. 5 UPO:

Zgodnie z art. 5 ust. 6 UPO:

W tym miejscu wyjaśnić należy, że zasada tzw. zależnego przedstawiciela stanowi alternatywę w stosunku do zasad ogólnych wyrażonych w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-niemieckiej. Oznacza to, że w pierwszej kolejności należy badać istnienie zakładu w oparciu o zasady ogólne zapisane w ust. 1-4 art. 5 umowy polsko-niemieckiej. Jeśli w wyniku zastosowania ust. 1-4 zaistnieją okoliczności powstania lub nie powstania zakładu, to nie ma konieczności badania, czy osoby działające w przedsiębiorstwie są zależne, czy niezależne od reprezentowanego przedsiębiorstwa.

Reasumując, z ogólnej regulacji zawartej w art. 5 ww. umowy wynika, że dla uznania, że przedsiębiorstwo prowadzi swoją działalność w formie zakładu winny wystąpić łącznie trzy następujące przesłanki:

- istnienie miejsca gdzie działalność jest prowadzona (placówka),

- stały charakter takiej placówki,

- wykonywanie za pośrednictwem placówki działalności gospodarczej, która nie ma przygotowawczego lub pomocniczego charakteru.

Podkreślić należy, że „zakład” jest pewnym abstrakcyjnym pojęciem funkcjonującym w międzynarodowym prawie podatkowym. Stwierdzenie, czy Wnioskodawca posiada zakład na terytorium Polski ma bezpośredni wpływ na kwestię powstania ograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 umowy polsko-niemieckiej:

Dokonując interpretacji postanowień tej umowy należy zwrócić uwagę na tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak również brzmienie Komentarza do niej. Zostały one wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Zatem, obowiązki podatkowe podmiotów z siedzibą w odrębnych państwach należy rozpatrywać z uwzględnieniem postanowień umowy w sprawie unikania podwójnego opodatkowania oraz Modelowej Konwencji OECD wraz z Komentarzem.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za jej pośrednictwem. Działalność placówki nie musi mieć charakteru produkcyjnego. Zgodnie z definicją placówka musi być „stała”; musi zatem istnieć więź między placówką, a określonym punktem geograficznym. Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki czas.

Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji w sprawie podatku od dochodu i majątku określenie „placówka” obejmuje każde pomieszczenie, środki lub urządzenia wykorzystywane do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są wykorzystywane wyłącznie w tym celu. Sam fakt, że przedsiębiorstwo ma do dyspozycji pewną przestrzeń służącą jego działalności gospodarczej, wystarczy do zaistnienia stałej placówki gospodarczej (placówka może istnieć również wtedy, gdy nie ma żadnych pomieszczeń). Placówka może być także usytuowana w pomieszczeniach innego przedsiębiorstwa. Nie ma znaczenia, czy przedsiębiorstwo jest właścicielem czy najemcą lokalu, środków lub urządzeń, czy dysponuje nimi w inny sposób. Nie wymaga się aby przedsiębiorstwo posiadało formalne prawo do dysponowania taką placówką. Nawet, gdy lokal jest bezprawnie wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej na terytorium jednego państwa przez przedsiębiorcę z innego państwa to należy uznać, że mamy do czynienia z istnieniem placówki.

Aby placówka mogła stać się zakładem, przedsiębiorstwo musi prowadzić własną działalność całkowicie lub częściowo za pośrednictwem stałej placówki. Określenie „za pośrednictwem” należy interpretować w szerokim sensie, mającym zastosowanie do każdej sytuacji, w której działalność gospodarcza jest prowadzona w konkretnym pomieszczeniu czy przestrzeni pozostającej w tym celu do dyspozycji przedsiębiorstwa.

Zgodnie z Komentarzem, prowadzenie działalności przedsiębiorstwa za pośrednictwem stałej placówki oznacza, że osoby które w taki lub inny sposób są zależne od przedsiębiorstwa, prowadzą działalność przedsiębiorstwa w państwie, w którym stała placówka jest położona (pkt 2, Komentarz do artykułu 5).

Działalność przedsiębiorstwa może być prowadzona przez samego przedsiębiorcę lub osoby zatrudnione przez przedsiębiorstwo na podstawie płatnego stosunku pracy. Personel obejmuje pracowników i inne osoby otrzymujące instrukcje z przedsiębiorstwa, tzw. osoby zależne (pkt 10, Komentarz do artykułu 5 - w przedmiotowym przypadku pracownik będzie zatrudniony na podstawie umowy o pracę).

Ponieważ placówka musi być stała, zakład może istnieć tylko wówczas, gdy placówka ma określony stopień trwałości, tzn. nie ma charakteru tymczasowego. Stałość nie oznacza jednakże, że placówka musi funkcjonować długotrwale, choć tak jest zazwyczaj. Placówka może stanowić zakład nawet wówczas, gdy w rzeczywistości istnieje przez krótki okres, jeśli ze względu na szczególny rodzaj działalności jest prowadzona tylko przez bardzo krótki okres.

W sytuacji, gdy działalność ma charakter powtarzalny, wówczas każdy okres, w którym placówka była użytkowana, powinien być brany pod uwagę w połączeniu z ilością wszystkich okresów, w których była użytkowana (okres może się rozciągnąć na wiele lat). Cykliczność przerw, mieszczących się w zwykłym toku działalności nie wyklucza stałości placówki.

Cechą konstytutywną zakładu jest między innymi to, iż przez placówkę prowadzona jest całkowicie lub częściowo działalność gospodarcza, z tym że nie może ona mieć charakteru pomocniczego czy przygotowawczego.

Z Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji wynika, że często trudno jest odróżnić działalność mającą charakter przygotowawczy lub pomocniczy od działalności, która takiego charakteru nie ma. Wskazuje się w tym zakresie m.in., że działalność placówki nie posiada charakteru przygotowawczego lub pomocniczego, gdy stanowi istotną i znaczącą część działalności przedsiębiorstwa jako całości, gdy istnieje znaczący związek między prowadzoną przez tę placówkę działalnością a uzyskiwanymi przez przedsiębiorstwo dochodami. Ponadto, działalność przygotowawcza lub pomocnicza zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona za pośrednictwem stałej placówki, aby nie była uznana za zakład, musi być wykonywana wyłącznie dla przedsiębiorstwa macierzystego, a także nie ma charakteru przygotowawczego lub pomocniczego jakakolwiek działalność zagranicznego przedsiębiorstwa prowadzona w drugim państwie za pośrednictwem stałej placówki, której cel jest identyczny z celem przedsiębiorstwa jako całości.

Zakład powstanie, jeżeli oprócz czynności przygotowawczych lub pomocniczych wykonywana jest działalność zasadnicza, nawet w relatywnie niewielkim zakresie.

Nadmienić należy, że obok opisanej powyżej zasadniczej formy zakładu, umowa polsko-niemiecka przewiduje także alternatywny sposób ustalania istnienia zakładu, na podstawie którego można uznać, że zagraniczne przedsiębiorstwo posiada zakład, nawet jeśli nie dysponuje stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w drugim państwie. Jak wynika z art. 5 ust. 5 umowy polsko-niemieckiej, zakład może powstać także w wyniku prowadzenia działalności gospodarczej za pośrednictwem tzw. zależnego przedstawiciela (tj. podmiotu działającego w drugim Państwie w imieniu zagranicznego przedsiębiorstwa).

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia czy w okolicznościach przedstawionych we wniosku powstanie w Polsce zakład podatkowy Wnioskodawcy w rozumieniu art. 4a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.

Dokonując analizy czy świadczenie pracy zdalnej w Polsce z własnego mieszkania będzie skutkowało powstaniem zakładu podatkowego w Polsce należy wziąć pod uwagę aktualny Komentarz do art. 5 Modelowej Konwencji OECD w zakresie powstania zakładu zagranicznego w przypadku świadczenia transgranicznej pracy zdalnej.

Zgodnie z dodanymi od 19 listopada 2025 r. następującymi ustępami Komentarza do art. 5 Modelowej Konwencji OECD dotyczącymi pracy transgranicznej z domu lub innego odpowiedniego miejsca (tłumaczenie Organu):

  - 44.1. Coraz częściej niektóre osoby mogą, i z powodów osobistych, wykonywać w całości lub w części swoją pracę dla przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa z miejsca w drugim Umawiającym się Państwie, które nie jest lokalem przedsiębiorstwa ani lokalem innego przedsiębiorstwa mającego powiązania umowne lub inne z wymienionym wcześniej przedsiębiorstwem, takiego jak klient, dostawca lub przedsiębiorstwo powiązane (np. dom danej osoby lub inne miejsce, takie jak drugi dom, mieszkanie wakacyjne, dom przyjaciela lub krewnego itp.). Takie transgraniczne ustalenia dotyczące pracy stwarzają szczególne problemy przy ustalaniu, czy dom lub inne miejsce opisane w poprzednim zdaniu (zwane dalej „innym właściwym miejscem”) jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego działalność przedsiębiorstwa jest w całości lub w części prowadzona zgodnie z ust. 1 artykułu 5.

  - 44.2. Ustalenia, w których dom lub inne właściwe miejsce jest wykorzystywane przez osobę fizyczną do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa, zazwyczaj mają cechy, które odróżniają je od korzystania z innych miejsc przez przedsiębiorstwo. Na przykład większość domów lub innych właściwych miejsc nie jest dostępna dla innych osób pracujących dla przedsiębiorstwa i ma większy stopień powiązania z daną osobą oraz podlega jej kontroli. W rezultacie ustalenie, czy działalność prowadzona w takim miejscu jest wystarczająca, aby stanowić stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność tego przedsiębiorstwa, może być trudne. Poniższe rozważania są istotne, ale nie wyczerpujące, dla określenia, czy dom lub inne istotne miejsce jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, za pośrednictwem którego prowadzona jest działalność przedsiębiorstwa.

  - 44.6. Aby miejsce to stanowiło zakład stały w rozumieniu ust. 1 artykułu 5, dom lub inne odpowiednie miejsce musi być miejscem prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Sam fakt, że miejsce to jest wykorzystywane przez osobę fizyczną (np. pracownika) do prowadzenia działalności związanej z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa, nie powinien automatycznie prowadzić do wniosku, że miejsce to jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa. To, czy takie miejsce stanowi miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, będzie zależeć od faktów i okoliczności każdej sprawy.

  - 44.7. W wielu przypadkach prowadzenie działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w domu osoby fizycznej (np. pracownika) lub w innym odpowiednim miejscu będzie tak nieregularne lub incydentalne, że miejsce to nie będzie uznawane za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa (patrz paragraf 12 powyżej). Jeżeli jednak dom lub inne odpowiednie miejsce jest wykorzystywane w sposób ciągły przez dłuższy okres czasu do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa, ten i inne fakty (takie jak te omówione poniżej) mogą wskazywać, że miejsce to należy uznać za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

  - 44.8. Osoba fizyczna zazwyczaj spędza czas w domu lub innym odpowiednim miejscu w kontekście prywatnym i może również podejmować działalność związaną z działalnością przedsiębiorstwa w tym samym domu lub innym odpowiednim miejscu. Wiąże się to z pewnymi względami, które należy wziąć pod uwagę przy ustalaniu, czy dany dom lub inne odpowiednie miejsce jest miejscem prowadzenia działalności przedsiębiorstwa. W szczególnym kontekście korzystania przez osobę fizyczną z jej domu lub innego odpowiedniego miejsca do wykonywania czynności związanych z działalnością przedsiębiorstwa, dom lub inne odpowiednie miejsce zasadniczo nie będzie uznawane za miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przedsiębiorstwa, jeżeli osoba ta pracowała z tego domu lub innego odpowiedniego miejsca przez mniej niż 50% swojego całkowitego czasu pracy w danym przedsiębiorstwie w ciągu dowolnego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym. Wyjątki od podejścia, o którym mowa w zdaniu poprzednim, nie są przewidywane w większości sytuacji, biorąc pod uwagę kontekst i rozumienie transgranicznych umów o pracę opisanych w punkcie 44.1 powyżej.

  - 44.9. Faktyczne zachowanie danej osoby będzie decydować o obliczeniu czasu pracy. Formalne ustalenia umowne między osobą fizyczną a przedsiębiorstwem (w tym wszelkie odpowiednie polityki przedsiębiorstwa) mogą być praktyczne w tym zakresie, w zakresie, w jakim odpowiadają one faktycznemu zachowaniu danej osoby.

  - 44.10. Jeżeli dana osoba pracuje z domu lub innego odpowiedniego miejsca przez co najmniej 50% całkowitego czasu pracy w ciągu dowolnego dwunastomiesięcznego okresu rozpoczynającego się lub kończącego w danym roku podatkowym, wówczas to, czy przedsiębiorstwo ma miejsce prowadzenia działalności w takim miejscu, zostanie ustalone na podstawie faktów i okoliczności.

  - 44.11. Istotną kwestią jest to, czy istnieje komercyjny powód dla działań, które dana osoba ma podjąć w Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się dom lub inne odpowiednie miejsce. Komercyjny powód dla wykonywania przez daną osobę działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie będzie uznawany za istniejący, jeżeli fizyczna obecność osoby w tym Państwie sama w sobie ułatwi prowadzenie działalności przedsiębiorstwa, na przykład gdy w tym Państwie znajdują się ludzie lub zasoby, do których przedsiębiorstwo potrzebuje dostępu w celu prowadzenia swojej działalności.

  - 44.12. Zasadniczo ma to miejsce, gdy przedsiębiorstwo ma powód, aby osoba fizyczna (np. pracownik) była fizycznie obecna w tym drugim Umawiającym się Państwie w celu prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, a korzystanie z tego domu lub innego odpowiedniego miejsca ułatwia prowadzenie takiej działalności. Na przykład, może się zdarzyć, że gdyby dom lub inne istotne miejsce nie było dostępne, przedsiębiorstwo korzystałoby z innych lokali w drugim Państwie (takich jak biuro wynajmowane przez przedsiębiorstwo). Powód komercyjny będzie obecny, gdy osoba fizyczna bezpośrednio współpracuje z klientami, dostawcami, przedsiębiorstwami stowarzyszonymi lub innymi osobami w imieniu przedsiębiorstwa, a to zaangażowanie jest ułatwione przez fakt, że osoba fizyczna znajduje się w tym Państwie.

  - 44.13. Jak opisano w paragrafie 7 powyżej, aksjomatem jest założenie, że każda część przedsiębiorstwa przyczynia się do produktywności całości, a ustalenie, czy dane ustalenia mają w związku z tym cel komercyjny, nie wymaga rozważenia, czy korzystanie przez daną osobę z domu lub innego istotnego miejsca ma „charakter produkcyjny”. Może istnieć kilka powodów korzystania z domu lub innego istotnego miejsca do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa; jeśli jednym z tych powodów jest powód komercyjny, wówczas ten wskaźnik zostanie spełniony.

  - 44.14. Zgodnie z rozważaniami opisanymi w punkcie 12 powyżej, powód komercyjny nie będzie uznawany za istniejący, jeżeli zaangażowanie ma charakter sporadyczny lub incydentalny. Na przykład, krótkie, okazjonalne wizyty w siedzibie klienta lub zaangażowanie o niewielkim znaczeniu w kontekście całościowych relacji biznesowych z tym klientem nie byłyby wystarczające do stwierdzenia, że istniał powód komercyjny dla wykonywania przez daną osobę działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie. Ocena, czy istnieje powód komercyjny, będzie wymagała rozważenia działalności przedsiębiorstwa i tego, jak konkretna działalność danej osoby wiąże się z tą działalnością.

  - 44.15. Powód komercyjny wymaga związku między obecnością osoby fizycznej w domu lub innym odpowiednim miejscu w tym Państwie a prowadzeniem działalności gospodarczej przedsiębiorstwa. Nie dotyczy to sytuacji, gdy przedsiębiorstwo umożliwia osobie fizycznej pracę z domu lub innego odpowiedniego miejsca wyłącznie w celu uzyskania lub utrzymania usług tej osoby.

  - 44.16. Przedsiębiorstwo, które zezwala na pracę z domu lub innego odpowiedniego miejsca wyłącznie w celu obniżenia kosztów (na przykład zmniejszenia wydatków na powierzchnię biurową), będzie to robić w tym celu, a nie dlatego, że istnieje powód komercyjny, aby osoba fizyczna wykonywała działalność związaną z działalnością gospodarczą przedsiębiorstwa w Umawiającym się Państwie lub w tym samym regionie geograficznym Państwa, w którym znajduje się dom lub inne odpowiednie miejsce.

  - 44.17. Handlowy powód podejmowania działań związanych z działalnością przedsiębiorstwa w drugim Umawiającym się Państwie może istnieć, jeżeli na przykład ma miejsce którakolwiek z poniższych czynności i jest ułatwiana (np. ze względu na konieczność fizycznej interakcji w tym Państwie lub w tym samym regionie geograficznym co to Państwo) przez osobę pracującą z domu lub innego odpowiedniego miejsca w tym drugim Państwie:

   - spotkania między osobą a klientami przedsiębiorstwa;

   - budowanie nowej bazy klientów lub identyfikacja możliwości biznesowych;

   - identyfikacja nowych dostawców, zarządzanie relacjami z dostawcami lub podejmowanie, monitorowanie lub zarządzanie umowami z dostawcami; interakcja w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego z klientami lub dostawcami w różnych strefach czasowych (np. świadczenie usług call center, wirtualnego wsparcia IT lub usług medycznych);

   - dostęp do wiedzy specjalistycznej istotnej z punktu widzenia biznesu, wykorzystywanej w prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, takiej jak regularne spotkania z personelem uniwersytetu prowadzącego badania istotne dla działalności przedsiębiorstwa;

   - współpraca z innymi przedsiębiorstwami;

   - świadczenie usług na rzecz klientów lub kontrahentów znajdujących się w tym drugim państwie, jeżeli takie usługi wymagają fizycznej obecności pracowników lub innego personelu przedsiębiorstwa w tym drugim państwie (np. szkolenia lub usługi naprawcze wykonywane w lokalu klienta);

   - interakcje z pracownikami i innym personelem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych.

Powyższe rozważania mają zastosowanie w ten sam sposób niezależnie od tego, czy dana osoba jest stroną trzecią, czy przedsiębiorstwem powiązanym.

  - 44.18. Sama obecność klientów lub dostawców przedsiębiorstwa, innych osób, o których mowa w ust. 44.17 powyżej, lub przedsiębiorstwa powiązanego w Umawiającym się Państwie, w którym znajduje się siedziba lub inne istotne miejsce, nie powinna prowadzić do automatycznego wniosku, że istnieje komercyjny powód wykorzystywania takiego miejsca w tym Państwie do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa. Podobnie, sam fakt, że siedziba lub inne istotne miejsce znajduje się w innej strefie czasowej niż strefa czasowa Umawiającego się Państwa, w którym znajduje się przedsiębiorstwo, nie powinien prowadzić do automatycznego wniosku, że istnieje komercyjny powód wykorzystywania takiego miejsca w tym Państwie do prowadzenia działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa.

  - 44.19. Jeżeli nie ma powodu handlowego do podejmowania działalności związanej z działalnością przedsiębiorstwa Umawiającego się Państwa z domu lub innego odpowiedniego miejsca znajdującego się w drugim Umawiającym się Państwie, miejsce to nie będzie uważane za miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa, chyba że inne fakty i okoliczności wskazują inaczej.

  - 44.20. Inne okoliczności niż opisane powyżej przedstawiono w przypadku, gdy osoba fizyczna jest jedyną osobą lub główną osobą prowadzącą działalność przedsiębiorstwa. Wyraźnym przykładem jest konsultant niebędący rezydentem, który przebywa przez dłuższy czas w danym Państwie, gdzie prowadzi większość działalności własnego przedsiębiorstwa konsultingowego z biura założonego w swoim domu w tym Państwie; w takim przypadku to biuro domowe stanowi miejsce prowadzenia działalności przedsiębiorstwa.

 

Tym samym, zgodnie z nowymi wytycznymi, weryfikacja powstania stałej placówki w wyniku pracy zdalnej będzie wymagała odwołania się do następujących przesłanek:

 a) próg 50% - jeśli pracownik pracuje z domu lub innej lokalizacji poza firmą przez mniej niż 50% całkowitego czasu pracy w okresie 12 miesięcy - zazwyczaj nie powstanie stały zakład,

 b) charakter komercyjny - nawet jeśli próg 50% zostanie przekroczony, nie powinno to prowadzić automatycznie do powstania stałego zakładu. Powstanie stałego zakładu wymaga wykazania, że działalność pracownika w tej lokalizacji ma charakter komercyjny.

 

Niezależnie od spełnienia ww. warunków, stały zakład nie powstanie w przypadku, gdy działalność w formie home office:

- nie będzie prowadzona w sposób permanentny (co do zasady dłużej niż 6 miesięcy) lub

- będzie działalnością o charakterze przygotowawczym lub pomocniczym.

W przypadku przekroczenia ww. progu 50%, istnienie stałej placówki wymaga istnienia komercyjnej (handlowej) przyczyny, dla której dany pracownik świadczy pracę w państwie innym niż to, w którym znajduje się siedziba przedsiębiorstwa.

Handlowy powód podejmowania działań związanych z działalnością przedsiębiorstwa w innym państwie niż jego siedziba może istnieć, jeżeli na przykład ma miejsce którakolwiek z poniższych czynności, która ułatwia (np. ze względu na konieczność fizycznej interakcji w tym państwie lub w tym samym regionie geograficznym co to państwo) przez pracownika pracującego z domu lub innego odpowiedniego miejsca w tym państwie:

   - spotkania między pracownikiem a klientami przedsiębiorstwa;

   - budowanie nowej bazy klientów lub identyfikacja możliwości biznesowych;

   - identyfikacja nowych dostawców, zarządzanie relacjami z dostawcami lub podejmowanie, monitorowanie lub zarządzanie umowami z dostawcami;  

   - interakcja w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego z klientami lub dostawcami w różnych strefach czasowych (np. świadczenie usług call center, wirtualnego wsparcia IT lub usług medycznych);

   - dostęp do wiedzy specjalistycznej istotnej z punktu widzenia biznesu, wykorzystywanej w prowadzeniu działalności przedsiębiorstwa, takiej jak regularne spotkania z personelem uniwersytetu prowadzącego badania istotne dla działalności przedsiębiorstwa;

   - współpraca z innymi przedsiębiorstwami;

   - świadczenie usług na rzecz klientów lub kontrahentów znajdujących się w tym drugim państwie, jeżeli takie usługi wymagają fizycznej obecności pracowników lub innego personelu przedsiębiorstwa w tym drugim państwie (np. szkolenia lub usługi naprawcze wykonywane w lokalu klienta);

   - interakcje z pracownikami i innym personelem przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych.

Jeżeli świadczenie pracy zdalnej wynika chociaż częściowo z jednej z takich przyczyn, przesłankę komercyjnego charakteru uznać należy za spełnioną (co w połączeniu ze spełnieniem progu 50% prowadzi do rozpoznania zagranicznego zakładu).

Z wniosku wynika, że Spółka zajmuje się tworzeniem oprogramowania komputerowego do analizy i wizualizacji. Zamierzają Państwo zatrudnić w Polsce pracownika na stanowisku Flutter Engineer. Pracownik będzie zatrudniony w Polsce w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony. Pracownik będzie wykonywał pracę na Państwa rzecz we własnym mieszkaniu w Polsce z wykorzystaniem środków bezpośredniego porozumiewania się na odległość w ramach pracy zdalnej. Nie wymagają Państwo od Pracownika pracy z domu, jednak zezwalają mu ją wykonywać w domu na jego życzenie. Preferowaliby Państwo sytuację, gdyby Pracownik wykonywał pracę w siedzibie Spółki w Niemczech, jednak wobec wyraźnego zastrzeżenia Pracownika, że chce on wykonywać pracę w Polsce, wyrazili Państwo na to zgodę. Nie mają Państwo uprawnień do tego, aby dysponować mieszkaniem Pracownika, mogą jednak wymagać od Pracownika, aby jego mieszkanie spełniało warunki określone w niemieckich przepisach dotyczące pracy zdalnej w ustalonym miejscu jej świadczenia oraz dotyczące przestrzegania wymogów w zakresie bezpieczeństwa i ochrony informacji, w tym procedur ochrony danych osobowych. Do dyspozycji Pracownika oddają Państwo sprzęt umożliwiający pracę zdalną tj. laptop. Nie wynajmują Państwo w Polsce żadnego biura, ani innego pomieszczenia czy lokalu, nie jest też właścicielem żadnych nieruchomości w Polsce. Pracownik nie będzie upoważniony do podejmowania żadnych decyzji w Państwa imieniu. W szczególności Pracownik nie będzie upoważniony do podpisywania umów w Państwa imieniu. Pracownik w ramach swoich kompetencji nie będzie mógł negocjować żadnych warunków umów z Państwa kontrahentami. Wszelkie umowy z klientami będą zawierane bezpośrednio przez centralę Spółki z siedzibą w Niemczech.

Dodatkowo w uzupełnieniu wniosku wskazali Państwo, że wykonywanie pracy z terytorium Polski przez pracownika zatrudnionego w Polsce jest uwarunkowane wyłącznie czynnikami o charakterze osobistym pracownika, nie odnoszą Państwo żadnej korzyści biznesowej z tego, że pracownik będzie wykonywał pracę w Polsce. Wykonywanie obowiązków pracownika zatrudnionego w Polsce nie będzie wymagało jego obecności w Polsce. Pracownik, o którym mowa we wniosku o wydanie interpretacji prawa podatkowego jest jedyną osobą wykonującą pracę na rzecz Spółki w Polsce.

Ponadto wskazali Państwo, że pracownik podczas pracy z Polski:

  - nie będzie organizował i uczestniczył w spotkaniach z klientami;

  - nie będzie budował nowej, ani rozwijał dotychczasowej bazy klientów, ani też identyfikował nowych możliwości biznesowych;

  - nie będzie kontaktował się w czasie rzeczywistym (lub zbliżonym) z klientami Spółki przebywającymi w innych strefach czasowych;

  - nie będzie świadczył usługi dla klientów Spółki, które wymagają jego fizycznej obecności;

  - nie będzie współpracował z innymi pracownikami Spółki lub klientami znajdującymi się w Polsce, ponieważ będzie jedynym pracownikiem Spółki wykonującym pracę w Polsce.

  - będzie nadzorowany przez Państwa. Praca świadczona przez pracownika na terytorium Polski powinna być realizowana zgodnie z wytycznymi i Państwa oczekiwaniami. Będą Państwo monitorować ilość i jakość świadczonej przez tego pracownika pracy i będą sprawować kontrolę nad tym pracownikiem.

Mając na uwadze powyższe rozważania, stwierdzić należy, że wykonywanie przez pracownika Państwa Spółki pracy zdalnej z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie powoduje powstania zakładu podatkowego w Polsce w rozumieniu w rozumieniu art. 4a pkt 11 Ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz art. 5 Umowy między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Federalną Niemiec w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i od majątku, podpisanej w Berlinie dnia 14 maja 2003 r.

Tym samym Państwa stanowisko należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

  - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

  - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.