0111-KDIB2-1.4010.152.2026.2.BJ

Interpretacja indywidualna

– stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

26 marca 2026 r. za pośrednictwem e-Doręczenia (PURDE) wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia:

1. czy X Sp. z o.o., zgodnie z zawartą umową przeniesienia własności urządzenia, może przyjąć wartość umowną urządzenia w wys. 1 zł netto jako wartość początkową urządzenia, i z taką wartością początkową przyjąć urządzenie do ewidencji środków trwałych,

2. czy wartość początkowa 1 zł netto jest właściwą wartością (tj. przyjętą prawidłowo zgodnie z zawartą umową, a nie ustaloną w inny sposób), od której winny być naliczane koszty operacyjne np. amortyzacja - co jest istotne z punktu widzenia wysokości kosztów przyjmowanych do ustalenia wyników finansowych X, a co za tym idzie podstawy opodatkowania dochodów Spółki podatkiem dochodowym od osób prawnych,

3. czy otrzymanie za wynagrodzeniem w wys. 1 zł netto przez X urządzeń kanalizacyjnych od inwestora będzie skutkować po stronie spółki powstaniem przychodu podatkowego (tj. przychodu w rozumieniu ustawy CIT), w wysokości różnicy pomiędzy przyjętą wartością umowną wynagrodzenia za przejmowane urządzenia (1 zł) a inną wartością np. kosztorysową.

Wniosek nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 24 kwietnia 2026 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.152.2026.1.BJ, wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 4 maja 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

X Sp. z o.o.(zwana dalej Spółką), w której 100% udziałów posiada Gmina, jest podmiotem wykonującym zadania własne gminy w zakresie m.in. zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, tj. w sferze gospodarki komunalnej. X Sp. z o.o. jest odrębną od Gminy osobą prawną, działającą w szczególności na podstawie ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.). Spółka w ramach prowadzonej działalności w zakresie realizacji zadań związanych z gospodarką wodociągowo-kanalizacyjną na terenie Gminy, świadczy usługi dostawy wody i odbioru ścieków na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców, instytucji oraz jednostek organizacyjnych miasta (…). Spółka jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem VAT i w ramach prowadzonej działalności w zakresie realizacji zadań związanych z gospodarką wodociągowo - kanalizacyjną na terenie Gminy, świadczy usługi dostawy wody i odbioru ścieków na rzecz mieszkańców, przedsiębiorców, instytucji oraz jednostek organizacyjnych gminy (...), z którego to tytułu odprowadza podatek należny.

Gmina jest jednostką samorządu terytorialnego, która zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 559 ze zm.) jest odpowiedzialna za zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty co jest jej zadaniem własnym, m.in. w zakresie zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych. Zadania te zostały zlecone w ramach statutowej działalności X Sp. z o.o. Ponadto X Sp. z o.o. jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych niekorzystającym ze zwolnienia w tym podatku. Z racji prowadzonej działalności Spółka jest właścicielem sieci wodno-kanalizacyjnych. Sieci te stanowią jej majątek i stanowią jej środki trwałe (w ujęciu podatkowym oraz bilansowym).

Spółka X Sp. z o.o. w dniu (…) r. zawarła umowę przeniesienia własności urządzeń kanalizacyjnych (szczegółowo opisanych w umowie), zgodnie z art. 155 ust. 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, z inwestorem – spółką Y Spółka z o.o., który wybudował i sfinansował urządzenie kanalizacyjne – pompownię ścieków, usytuowaną na działce Nr (…) w Gminie (…), o pow. (...) ha, dla której Sąd Rejonowy w (…) Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (…), zwaną dalej Urządzeniem.

Zgodnie z treścią umowy, za obopólną zgodą stron umowy (X Sp. z o.o. oraz Y Spółka z o.o.), urządzenie zostanie przekazane X Sp. z o.o. za wynagrodzeniem w wysokości 1,00 zł netto (słownie: jeden złoty 0/100 gr).

Czynność ta zostanie zakończona wystawieniem na rzecz X Sp. z o.o. faktury VAT opiewającej na należność wynikającą z umowy (1,00 zł netto) oraz zgodnie z terminami zapłaty określonymi w niniejszej umowie, co zgodnie z wolą stron umowy wyczerpuje wszystkie roszczenia Y Spółka z o.o. wobec X Sp. z o.o. z tytułu przekazania urządzenia na własność Spółki.

Pytania

1. Czy X Sp. z o.o., zgodnie z zawartą umową przeniesienia własności urządzenia, może przyjąć wartość umowną urządzenia w wys. 1 zł netto jako wartość początkową urządzenia, i z taką wartością początkową przyjąć urządzenie do ewidencji środków trwałych?

2. Czy wartość początkowa 1 zł netto jest właściwą wartością (tj. przyjętą prawidłowo zgodnie z zawartą umową, a nie ustaloną w inny sposób), od której winny być naliczane koszty operacyjne np. amortyzacja - co jest istotne z punktu widzenia wysokości kosztów przyjmowanych do ustalenia wyników finansowych X, a co za tym idzie podstawy opodatkowania dochodów Spółki podatkiem dochodowym od osób prawnych? (pytanie przeformułowane w piśmie z 4 maja 2026 r.)

3. Czy otrzymanie za wynagrodzeniem w wys. 1 zł netto przez X urządzeń kanalizacyjnych od inwestora będzie skutkować po stronie spółki powstaniem przychodu podatkowego (tj. przychodu w rozumieniu ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych; dalej: ustawy CIT), w wysokości różnicy pomiędzy przyjętą wartością umowną wynagrodzenia za przejmowane urządzenia (1 zł) a inną wartością np. kosztorysową?

Państwa stanowisko w sprawie

Wnioskodawca uważa, że:

Ad 1. zgodnie z wolą stron umowy przeniesienia własności na rzecz X Sp. z o.o., można zawrzeć przedmiotową umowę na ustaloną wartość wynagrodzenia za urządzenie kanalizacyjne wynoszące 1 zł netto.

Uzasadnienie

[regulacje prawne] Przystępując do uzasadnienia powyższego stanowiska rzecz jasna wyjść trzeba od przywołania art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 757 ze zm.; dalej: uzzw), zgodnie z którym osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne, mogą je przekazywać odpłatnie gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, na warunkach uzgodnionych w umowie (prawodawca wymaga, aby przekazywane urządzenia odpowiadały warunkom technicznym określonym w odrębnych przepisach - art. 31 ust. 2, a także dopuszcza, aby należność za przekazane urządzenia wodociągowe i urządzenia kanalizacyjne mogła być rozłożona na raty lub uwzględniona w rozliczeniach za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków - art. 31 ust. 3).

Biorąc pod uwagę niewątpliwą lakoniczność przywołanego przepisu nie może dziwić fakt, iż jego stosowanie od lat generuje różnorodne spory i wątpliwości ogniskujące się zwłaszcza wokół kwestii odpłatności za przekazane urządzenia (Zob. więcej w: H. Palarz, Przekazywanie urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych gminie lub przedsiębiorstwu wodociągowo-kanalizacyjnemu, FK 2010, nr 9, s. 43).

Pomimo takiego stanu rzeczy odnotować trzeba, że spectrum przedmiotowe art. 31 uzzw zostało precyzyjnie wskazane, wszak prawodawca jednoznacznie przesądził, iż przedmiotem przekazania, o którym mowa w cytowanym przepisie mogą być wyłącznie urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne zdefiniowane w art. 2 pkt 14 i 16 uzzw. Tym samym odpłatne przejęcie urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, o których mowa w art. 31 ustawy uzzw przekazywanych przez osobę spełniającą przesłanki w tym przepisie określone, nie obejmuje – na co wyraźnie zwraca uwagę np. Sąd Najwyższy w wyroku z 2 lipca 2004 r. (II CK 420/03) - przyłączy kanalizacyjnych i wodociągowych wskazanych w art. 2 pkt 5 i 6 uzzw, stanowiących własność osoby, która poniosła koszty ich budowy (art. 15 ust. 2 uzzw).

[wola] W piśmiennictwie akcentuje się, iż realizacja postanowień interesującego Wnioskodawcę przepisu zależna jest od woli osoby uprawnionej. Wola ta powinna znaleźć wyraz jako żądanie skierowane do gminy albo do przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego o odpłatne przejęcie urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych. Żądanie powinno zostać zrealizowane przez zawarcie między stronami odpowiedniej umowy (B. Brynczak [w:] K. Ubysz, B. Brynczak, Ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków. Komentarz, Warszawa 2015, art. 31).

W tym miejscu zaakcentować wypada, iż art. 31 ust. 1 uzzw sformułowany jest w sposób ogólny, przez co można zasadnie wnioskować, że pozostawia stronom dużą dowolność w zakresie wyboru tytułu odpłatnego przekazania urządzeń – może być to zarówno tytuł prawnorzeczowy (np. przeniesienie własności), jak i obligacyjny (np. używanie, najem, leasing) – w granicach kontraktowej swobody umów wyrażonej w art. 353¹ ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2024 r. poz. 1061; dalej: Kc), zgodnie z którym strony zawierające umowę mogą ułożyć stosunek prawny według swego uznania, byleby jego treść lub cel nie sprzeciwiały się właściwości (naturze) stosunku, ustawie ani zasadom współżycia społecznego (op.cit.).

[odpłatność] Wspomniana wyżej umowa jest odpłatna i na gminie albo przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym spoczywa obowiązek pokrycia należności. Co istotne i godne podkreślenia, na gruncie przepisu art. 31 uzzw może budzić wątpliwości sposób określenia wysokości wynagrodzenia za przekazywane urządzenia wodociągowe i kanalizacyjne. Ustawodawca kwestię tę pozostawił stronom, które w sposób dowolny mogą określić wysokość wynagrodzenia oraz sposób jego obliczenia.

[odmowa] Jak już wcześniej stwierdzono osobie, która z własnych środków wybudowała urządzenie wodociągowe lub kanalizacyjne, przysługuje na gruncie art. 31 uzzw roszczenie o ich odpłatne nabycie przez gminę (przedsiębiorstwo wod.-kan.). Co ważne jedyną okolicznością, której zaistnienie upoważniałoby przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne (lub gminę) do skutecznego uchylenia się od zawarcia umowy o przejęciu urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych, byłby stan techniczny tych urządzeń (Zob. wyrok Sądu Najwyższego z 26 lutego 2003 r., II CK 40/02). Powyższe oznacza, iż w sytuacji, w której stan techniczny urządzeń odpowiada obowiązującym normom, przedsiębiorstwo (lub gmina) zobligowane jest do zawarcia umowy o przejęcie urządzeń (Zob. wyrok Sądu Okręgowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 29 marca 2022 r., I C 524/21). Inaczej rzecz ujmując, odmowa realizacji żądania może być jedynie uzasadniona, gdy urządzenia nie odpowiadają warunkom technicznym (Zob. wyrok Sądu Najwyższego z 2 marca 2006 r., I CSK 83/05).

Prawodawca przesądził, że przekazywane urządzenia powinny odpowiadać warunkom technicznym określonym w odrębnych przepisach. Inaczej rzecz ujmując, nie mogą być to dowolnie ustalone warunki techniczne, ale muszą wynikać z odpowiednich przepisów. Jak stwierdził Sąd Najwyższy w cytowany już wyroku z 31 stycznia 2007 r. interesująca Wnioskodawcę ustawa, tj. uzzw „nie reguluje projektowania i budowy ani technicznych aspektów utrzymywania urządzeń, zrozumiałe staje się więc odesłanie do warunków technicznych zawartych w odrębnych przepisach.

Zasadnicze znaczenie mają tu przepisy Prawa budowlanego, gdyż w tym Prawie znajdują się unormowania dotyczące działalności budowlanej, a wśród nich art. 5, stanowiący, że obiekt budowlany należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Wynika stąd, że w razie istnienia przepisów, w tym przepisów tzw. techniczno-budowlanych, zawartych w akcie normatywnym - rozporządzeniu, najpierw mają być uwzględniane wynikające z nich nakazy i zakazy, a w uzupełnieniu lub braku przepisów szczegółowych należy stosować zasady wiedzy technicznej. Można dodać, że te nakazy i zakazy są niejednokrotnie formułowane w formie „przepisów” i w taki sposób nazywane, a zawarte w zbiorach określanych mianem wytycznych, instrukcji, wskazań itp. Zasady te nie są przepisami aktu normatywnego, lecz uzyskują walor prawny ze względu na wskazany art. 7 Pr.bud., nakazujący ich stosowanie. Podobnie postanowienia Polskich Norm, ze względu na dobrowolność stosowania, wiążą wewnątrz jednostki, która je przyjęła, a na zewnątrz w ramach stosunku obligacyjnego, nie można jednak odmówić im znaczenia ze względu na kumulację wiedzy i doświadczenia technicznego”.

[roszczenie] Podstawę roszczenia o zobowiązanie do odpłatnego przeniesienia własności urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych stanowi - od chwili wejścia w życie ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy - kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 116, poz. 731) - art. 49 § 2 Kc. W uchwale Sądu Najwyższego z 13 lipca 2011 r. (III CZP 26/11) nie tylko stwierdza się, że wykazanie faktu poniesienia kosztów budowy rozstrzyga o własności urządzeń, które w wyniku połączenia z siecią przedsiębiorstwa nie należą już do części składowych nieruchomości i uzyskują status samoistnych rzeczy ruchomych, wchodzących w skład przedsiębiorstwa, ale także akcentuje się, iż art. 49 § 2 Kc przewiduje, że roszczenie o nabycie przez przedsiębiorcę własności takich urządzeń przysługuje osobie, która poniosła koszty ich budowy i jest ich właścicielem (Zob. wyrok Sądu Najwyższego z 13 kwietnia 2011 r., V CSK 309/10).

Ponadto w przywołanej uchwale Sąd Najwyższy przyjmuje, że zdarzeniem prawnym, którego skutkiem jest nabycie własności urządzeń określonych w art. 49 § 1 Kc, jest sfinansowanie kosztów ich budowy. Oznacza to, że podmiotem roszczenia przysługującego na podstawie art. 49 § 2 Kc jest osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń wchodzących w skład przedsiębiorstwa, stając się ich właścicielem, niezależnie od przysługujących jej uprawnień do nieruchomości. Jeżeli osoba ta przenosi własność urządzeń, które po połączeniu z siecią są samoistnymi rzeczami ruchomymi, na rzecz osoby trzeciej, legitymowany na podstawie art. 49 § 2 zdanie pierwsze Kc jest nabywca. Dodać wypada, iż pod użytym w art. 49 § 2 zdanie pierwsze Kc pojęciem „poniesienia kosztów budowy urządzeń” należy rozumieć typowe zdarzenia prawne, w szczególności czynności prawne, z którymi ustawa łączy skutek w postaci nabycia własności rzeczy ruchomych.

Reasumując, nabycie własności urządzeń określonych w art. 49 § 1 Kc następuje z chwilą poniesienia kosztów ich budowy, a uprawnienie do zgłoszenia roszczenia objętego art. 49 § 2 Kc przyznane zostało osobie, która poniosła koszty budowy urządzenia, stając się ich właścicielem oraz przedsiębiorcy. W razie przeniesienia własności tych urządzeń na rzecz osoby trzeciej, będzie ona legitymowana do wystąpienia z żądaniem nabycia przez przedsiębiorcę, który przyłączył urządzenie do swojej sieci, własności tych urządzeń. Realizację uprawnienia do wystąpienia z żądaniem do sądu wyprzedza umowne ułożenie przez strony kwestii nabycia urządzeń (art. 49 § 2 zdanie pierwsze in fine - Zob. wyrok Sądu Najwyższego z 19 listopada 2014 r., II CSK 169/14).

W przywołanym orzeczeniu podkreśla się, że w okresie do dnia 3 sierpnia 2008 r. wyrażane było w orzecznictwie Sądu Najwyższego zapatrywanie, że art. 31 ust. 1 uzzw pozwalał na zgłaszanie przez osoby, które wybudowały z własnych środków urządzenia wodociągowe lub urządzenia kanalizacyjne roszczeń przed sądem o zobowiązanie gminy lub przedsiębiorstwa wodociągowo - kanalizacyjnego do zawarcia umowy o nabycie własności tych urządzeń za odpowiednim wynagrodzeniem. Stanowisko to było niejednolite, ponieważ w innych orzeczeniach, wysuwany był pogląd, że nie ma przepisu pozwalającego na nakazywanie gminie lub przedsiębiorstwu zawarcia umowy, jeżeli strony nie doszły do porozumienia, co do warunków nabycia urządzeń przez przedsiębiorstwo. Mimo różnicy stanowisk, co do skutków odmowy zawarcia przez przedsiębiorstwo umowy, nie było wątpliwości, że art. 31 ust. 1 uzzw przewidywał zobowiązanie przedsiębiorstwa do zawarcia umowy o nabycie urządzenia. Co ważne, po wejściu w życie ustawy z 30 maja 2008 r., art. 49 § 2 Kc znajduje zastosowanie także do roszczeń osoby, która poniosła koszty budowy urządzeń wodociągowych, przyłączonych do sieci przedsiębiorstwa, o nabycie własności tych urządzeń. Nadto, znowelizowany art. 49 Kc dotyczy również urządzeń wybudowanych i podłączonych do sieci przed dniem jej wejścia w życie.

[autonomia] Ta dość obszerna analiza art. 31 uzzw w zw. z art. 49 § 2 Kc daje asumpt do stwierdzenia, iż kluczowa kwestia z punktu widzenia relacji pomiędzy przekazującym urządzenia wod.-kan. a przedsiębiorstwem wod.-kan. (ew. gminą) tj. kwestia ustalenia wysokości wynagrodzenia dla przekazującego nie została sprecyzowana przez przepisy, ergo prawodawca de facto i de iure pozostawia to ważkie zagadnienie do ustalenia przez zainteresowane strony.

Inaczej rzecz ujmując, z treści art. 31 uzzw wynika jedynie, iż przekazanie urządzeń ma być „odpłatne”. Z kolei z brzmienia art. 49 § 2 Kc wynika, że nabycie własności urządzeń ma nastąpić za „odpowiednim wynagrodzeniem”. W rezultacie za usprawiedliwiony uznać należy wniosek, iż prawodawca pozostawił zainteresowanym stronom sporą autonomię w dziedzinie kreacji metody, na bazie której dokonane zostanie rozliczenie pomiędzy nimi.

[wynagrodzenie] W konsekwencji w wyniku milczenia prawodawcy zainteresowanym stronom pozostaje opierać się na dorobku doktryny, judykatury oraz wypracowanej praktyce i doświadczeniu. Tytułem egzemplifikacji, w piśmiennictwie przyjmuje się, iż pomimo tego, że Kodeks cywilny nie daje w interesującym Wnioskodawcę „zakresie żadnych wskazówek, należy przyjmować, iż wynagrodzenie za nabycie prawa własności urządzeń przesyłowych powinno uwzględniać stawki rynkowe, przy czym w każdym przypadku wymagane jest także badanie wieku urządzenia przesyłowego, a co za tym idzie utraty wartości tej rzeczy związanej z upływem czasu od jej powstania.

Zasadne jest przyjęcie, że w sytuacji, gdy roszczenie z art. 49 § 2 będzie odnosiło się do urządzeń wybudowanych kilka lat wstecz, wynagrodzenie za przeniesienie ich własności może w okolicznościach sprawy zostać określone na zdecydowanie niższym poziomie z uwagi na jego obecną wartość rynkową” (M. Balwicka-Szczyrba [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. A. Sylwestrzak, LEX/el. 2024, art. 49).

Ad 2. (stanowisko przeformułowane w piśmie z 4 maja 2026 r.)

Wartość umowna w wys. 1 zł winna być podstawą ustalenia wartości początkowej urządzenia, od której winny być naliczane koszty operacyjne np. amortyzacja.

Uzasadnienie:

[amortyzacja] Czy otrzymane odpłatnie w następstwie realizacji porozumienia urządzenia wodno-kanalizacyjne będą podlegać amortyzacji w ciężar kosztów uzyskania przychodów, a jeżeli tak, jak ustalić wartość początkową środka trwałego?

Środki trwałe co do zasady podlegają amortyzacji dla celów podatkowych. Generalną zasadę w tym zakresie ustanawia art. 16a ustawy CIT. Wyłączone z amortyzacji są środki trwałe wymienione w art. 16c ustawy CIT. Naliczanie amortyzacji w przypadku odpłatnego nabycia czy nawet protokolarnego ujawnienia w ewidencji nie budzą wątpliwości. W przypadku odpłatnego przejęcia, wartość odpłatności jest tożsama z wartością, wg jakiej przyjmie się środki trwałe do ewidencji, a od tego zależy od jakiej wartości nalicza się amortyzację. W przypadku ujawnienia natomiast - jak już Wnioskodawca pisał przy okazji opisywania tej procedury – należy ustalić wartość początkową środka trwałego, co także determinuje naliczanie amortyzacji.

Odpisy amortyzacyjne od środków trwałych zasadniczo stanowić mogą koszty uzyskania przychodów; przepisy art. 16 ustawy CIT wskazują na nieliczne sytuacje i przypadki, w których odpisy amortyzacyjne wyjątkowo nie są kosztami uzyskania przychodów, a której w sprawie Wnioskodawcy nie mają zastosowania.

Warto przy tej okazji przypomnieć, jak ustala się wartość początkową środka trwałego, wg której przyjęty zostanie on do ewidencji i który będzie podstawą naliczania amortyzacji.

Otóż zgodnie z art. 16g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się w razie odpłatnego nabycia: cenę ich nabycia.

Zastosowanie ma tutaj także np. ust. 3 zd. 1, zgodnie z którym: „Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług”.

Ad 3. otrzymanie za wynagrodzeniem w wys. 1 zł netto przez X urządzenia kanalizacyjnego od inwestora nie będzie skutkować po stronie spółki powstaniem obowiązku podatkowego.

Uzasadnienie:

[Podatek CIT] Treść przedmiotowej umowy z inwestorem – spółką Y Spółka z o.o. została sformułowana przez Strony zgodnie z obowiązującymi przepisami, a ustalenie wysokości wynagrodzenia w określonej wartości (1 zł netto) w umowie przeniesienia własności nie narusza przepisów w tym zakresie.

Umowa przeniesienia własności, której podstawę stanowi kodeks cywilny nie pozostaje w sprzeczności z przepisami art. 31 ust. 1 uzzw. Wola Y Spółka z o.o., który skierował do X Sp. z o.o. żądanie odpłatnego przejęcia opisanego urządzenia kanalizacyjnego, czyni w pełni zadość treści art. 31 uzzw.

W związku z brakiem szczegółowych zasad regulujących kwestię przekazywania i wyceny urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, można przyjąć, iż przepis art. 31 uzzw pozostawia stronom dużą dowolność m.in. w zakresie wyboru sposobu odpłatnego przekazania urządzeń (w tym wypadku przekazanie własności, zgodnie z k.c.), jak również wyceny danego świadczenia. Swoboda w kształtowaniu treści umowy obejmuje również ustalenie odpłatności – ustawodawca bowiem nie narzuca ani nie określa sposobu dokonania wyceny świadczenia, czy też innych sposobów (wzorów), na podstawie których można określić wysokość odpłatności. Postanowienia umowy wyraźnie wskazują na pełną zgodę Inwestora na wysokość wynagrodzenia (1 zł netto) za przedmiot umowy, tj. wyczerpuje wszystkie roszczenia Y Spółka z o.o. wobec X Sp. z o.o. z tytułu przekazania urządzenia na własność Spółki, które mu przysługuje, zgodnie z art. 49 ust. 2 k.c. Reasumując, na podstawie art. 31 uzzw oraz art. 49 k.c., Ustawodawca daje stronom umowy przekazania własności urządzenia kanalizacyjnego dużą autonomię w kwestii opracowania metody czy też sposobu obliczeń, na bazie której zostanie dokonane rozliczenie między nimi. Ważne, aby było to przekazanie odpłatne i za odpowiednim wynagrodzeniem.

Wysokość wynagrodzenia może wydawać się niewspółmierna do poniesionych kosztów przez Inwestora, ale należy mieć na uwadze, że ciężar przyjęcia na majątek urządzenia kanalizacyjnego spoczywa po stronie X Sp. z o.o. w związku z dalszą jego eksploatacją, a co za tym idzie, ponoszeniem w przyszłości kosztów m.in. za ewentualne naprawy wynikłe z normalnego użytkowania urządzenia, a także zwykłych kosztów operacyjnych (amortyzacji czy podatku od nieruchomości). Gdyby inwestor nie wystąpił do X z żądaniem odpłatnego przejęcia urządzenia, to na nim ciążyłby ten obowiązek. Zgodnie z umową strony zgodnie postanowiły, że wysokość wynagrodzenia jest adekwatna zarówno do zdarzeń przeszłych, leżących po stronie Inwestora (budowa i sfinansowanie m.in. rozruchu hydromechanicznego), jak i przyszłych leżących po stronie X (codzienna eksploatacja urządzenia przez użytkowników przepompowni, na rzecz odbiorców usług X). Należy dodać, że to X Sp. z o.o. będzie zobowiązana w przyszłości do odtworzenia tego majątku. Tak więc to Spółka będzie zobowiązana ponieść nakłady konieczne w celu doprowadzenia urządzenia kanalizacyjnego do standardu technicznego umożliwiającego bezpieczną, trwałą i ekonomicznie uzasadnioną eksploatację.

Przyjęcie przez strony umownej wartości urządzenia (1 zł) wyklucza i czynni bezprzedmiotowym inny sposób ustalenia wartości urządzeń (np. wg wartości kosztorysowej).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytania przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznaczają zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytań). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniami, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”):

Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

W myśl art. 7 ust. 2 ustawy o CIT:

Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT:

Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności:

wartość otrzymanych rzeczy lub praw, a także wartość innych świadczeń w naturze, w tym wartość rzeczy i praw otrzymanych nieodpłatnie lub częściowo odpłatnie, a także wartość innych nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych świadczeń, z wyjątkiem świadczeń związanych z używaniem środków trwałych otrzymanych przez samorządowe zakłady budżetowe i instytucje gospodarki budżetowej w rozumieniu ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych oraz spółki użyteczności publicznej z wyłącznym udziałem jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków od Skarbu Państwa, jednostek samorządu terytorialnego lub ich związków w nieodpłatny zarząd lub używanie.

Użycie w powyższym przepisie sformułowania „otrzymane” oznacza, że momentem powstania przychodu jest moment otrzymania, czyli wpływu bezpośrednio do majątku podatnika.

Na podstawie powołanego art. 12 ust. 1 ustawy o CIT, można stwierdzić, że podatek dochodowy od osób prawnych obejmuje swoim zakresem wszelkie wpływy majątkowe, powstałe przy prowadzeniu działalności gospodarczej, a także otrzymane z innych tytułów. Jednocześnie stwierdzić należy, że podatek dochodowy od osób prawnych posiada cechy podatku powszechnego, tj. podatku, który jest ciężarem publicznoprawnym od przyrostu majątkowego (dochodu), a zatem przychodem – jako źródłem dochodu – jest tylko ta wartość, która wchodząc do majątku podatnika może powiększyć jego aktywa.

W związku z powyższym wskazać należy, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną.

Stosownie do art. 12 ust. 5 ww. ustawy:

Wartość otrzymanych rzeczy lub praw, w tym otrzymanych nieodpłatnie, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania, z zastrzeżeniem ust. 6b.

Natomiast w myśl art. 12 ust. 5a ww. ustawy:

Wartością rzeczy lub praw częściowo odpłatnych stanowiącą przychód podatnika jest różnica między wartością tych rzeczy lub praw, ustaloną według zasad określonych w ust. 5, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika. Przepis art. 14 ust. 3 stosuje się odpowiednio.

Jak wynika z opisu sprawy, jesteście Państwo podmiotem wykonującym zadania własne gminy w zakresie m.in. zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków, tj. w sferze gospodarki komunalnej.

Gmina posiada 100% udziałów w Państwa spółce.

5 grudnia 2025r. zawarliście Państwo umowę przeniesienia własności urządzeń kanalizacyjnych z inwestorem – spółką Y Spółka z o.o., który wybudował i sfinansował urządzenie kanalizacyjne – pompownię ścieków, zwaną dalej Urządzeniem.

Zgodnie z treścią umowy, za obopólną zgodą stron umowy, urządzenie zostanie przekazane Państwu za wynagrodzeniem w wysokości 1,00 zł netto. Czynność ta zostanie zakończona wystawieniem na Państwa rzecz faktury VAT opiewającej na należność wynikającą z umowy (1,00 zł netto) oraz zgodnie z terminami zapłaty określonymi w umowie, co zgodnie z wolą stron umowy wyczerpuje wszystkie roszczenia Y Spółka z o.o. wobec Państwa z tytułu przekazania urządzenia na własność Państwu.

Państwa wątpliwości budzi kwestia ustalenia:

1. czy X Sp. z o.o., zgodnie z zawartą umową przeniesienia własności urządzenia, może przyjąć wartość umowną urządzenia w wys. 1 zł netto jako wartość początkową urządzenia, i z taką wartością początkową przyjąć urządzenie do ewidencji środków trwałych,

2. czy wartość początkowa 1 zł netto jest właściwą wartością (tj. przyjętą prawidłowo zgodnie z zawartą umową, a nie ustaloną w inny sposób), od której winny być naliczane koszty operacyjne np. amortyzacja - co jest istotne z punktu widzenia wysokości kosztów przyjmowanych do ustalenia wyników finansowych X, a co za tym idzie podstawy opodatkowania dochodów Spółki podatkiem dochodowym od osób prawnych,

3. czy otrzymanie za wynagrodzeniem w wys. 1 zł netto przez X urządzeń kanalizacyjnych od inwestora będzie skutkować po stronie spółki powstaniem przychodu podatkowego (tj. przychodu w rozumieniu ustawy CIT), w wysokości różnicy pomiędzy przyjętą wartością umowną wynagrodzenia za przejmowane urządzenia (1 zł) a inną wartością np. kosztorysową.

Mając na uwadze powołane wyżej przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia należy stwierdzić, że po stronie Spółki powstanie przychód podatkowy o którym mowa w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (wartość otrzymanych częściowo odpłatnie rzeczy), w związku z nabyciem opisanego we wniosku urządzenia. Nie może bowiem budzić wątpliwości, że wartość rynkowa wskazanego we wniosku urządzenia (pompowni ścieków) jest wyższa niż 1 zł.

Z literalnego brzmienia art. 12 ust. 5a wynika bowiem, że przychodem podatnika z tytułu częściowo odpłatnego nabycia rzeczy lub praw jest różnica między wartością tych rzeczy lub praw ustaloną według zasad określonych w ust. 5 (wartością rynkową), a odpłatnością ponoszoną przez podatnika.

A zatem, Spółka będzie zobowiązana do rozpoznania przychodu w kwocie wynikającej z różnicy wartości rynkowej Urządzenia (wartością kosztorysową) i kwoty odpłatności, którą Spółka przekazała inwestorowi.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie pytania Nr 3 należało uznać za nieprawidłowe.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w zakresie sposobu ustalenia wartości początkowej nabytego za 1 zł urządzenia, które zostanie wprowadzone do ewidencji środków trwałych w Państwa Spółce, wskazać należy, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy o CIT:

Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane zgodnie z art. 16a-16m , przy czym w przypadku spółek nieruchomościowych odpisy dotyczące środków trwałych zaliczonych do grupy 1 Klasyfikacji nie mogą być w roku podatkowym wyższe niż dokonywane zgodnie z przepisami o rachunkowości odpisy amortyzacyjne lub umorzeniowe z tytułu zużycia środków trwałych, obciążające w tym roku podatkowym wynik finansowy jednostki.

Stosownie do art. 16f ust. 1 ustawy o CIT:

Podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 16a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 16b.

Zgodnie natomiast z art. 16g ust. 1 pkt 1a ustawy o CIT:

Za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-14, uważa się: w razie częściowo odpłatnego nabycia, cenę ich nabycia powiększoną o wartość przychodu określonego w art. 12 ust. 5a.

A zatem, wartość początkową nabywanego przez Państwa urządzenia, o którym mowa we wniosku, a zarazem podstawą dokonywania odpisów amortyzacyjnych stanowić będzie cena jego nabycia powiększona o różnicę między wartością tego składnika majątku, ustaloną według zasad określonych w art. 12 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, czyli na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca jego uzyskania a odpłatnością ponoszoną przez Państwa, czyli ceną nabycia.

Nie można zatem zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie pytań oznaczonych we wniosku Nr 1 i 2, które tym samym jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-   Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.