0111-KDIB1-3.4010.925.2022.11.JKU

Interpretacja indywidualna po wyroku sądu

– stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo:

1)  ponownie rozpatruję sprawę Państwa wniosku z 28 grudnia 2022 r., który wpłynął w tym samym dniu, o wydanie interpretacji indywidualnej – uwzględniam przy tym wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 594/23 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 1038/24 i

2)  stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych – jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

28 grudnia 2022 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia, czy Spółka:

·      ma możliwość zakwalifikowania kwoty wydatku z tytułu zobowiązania zapłaconego na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 jako kosztów uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT,

·      powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT, wypłatę od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X S.A. (dalej: „Wnioskodawca”, „Spółka”) jest spółką działającą w sektorze hutniczym. Spółka jest notowana na (…). Spółka jest rezydentem podatkowym podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Polski. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem VAT. W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca funkcjonuje (...).

W 2016 r. Wnioskodawca zgodnie z art. 492 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych, przejął spółkę Y S.A. (dalej: „Y”) poprzez przeniesienie na Spółkę całego majątku Y.

Zanim nastąpiło przejęcie Y przez Spółkę, Y zawarł umowę z przedsiębiorcą prowadzącym działalność w formie jednoosobowej działalności gospodarczej Z (następnie Z Sp. z o.o.; dalej: „Z”) na roboty budowlane. Rozliczenia z tytułu tej umowy, w związku z umową faktoringu zawartą między Z a A S.A. (dalej: „Bank”), miały być dokonywane za pośrednictwem rachunku cesji wskazanego przez Bank (dalej: „rachunek cesyjny”).

Podczas trwania umowy pomiędzy Y a Z, wbrew postanowieniom umownym, część przelewów została wpłacona przez Y bezpośrednio na rachunek Z z pominięciem rachunku cesyjnego. Kwoty z tytułu realizacji ww. umowy na roboty budowlane między Y a Z, zostały zaliczone przez Y (obecnie Spółka) do podatkowych kosztów uzyskania przychodów roku podatkowego w 2013 oraz 2014 r.

W wyniku inwentaryzacji rozliczeń pomiędzy Bankiem a Z, Bank dopatrzył się nieprawidłowości ze strony Y i skierował przeciwko Spółce (będącej następcą prawnym Y) pozew o zapłatę wierzytelności z umowy zawartej pomiędzy Z a Y, które nie zostały opłacone na rachunek cesyjny, lecz wbrew postanowieniom umownym bezpośrednio na rachunek bankowy Y.

Na podstawie wyroku sądu z 2017 r. wydanego w sprawie z powództwa wniesionego przez Bank przeciwko Spółce (utrzymanego w mocy wyrokiem sądu apelacyjnego z 2018 r.) (dalej: „Wyrok 1”), Spółka jako następca prawny Y, została zobowiązana do zapłaty na rzecz Banku kwoty (...) zł obejmującej zobowiązania z tytułu umowy na roboty budowlane między Y a Z (które wbrew postanowieniom umownym nie zostały wpłacone na rachunek cesyjny, lecz zostały wpłacone bezpośrednio na rachunek Z) wraz z odsetkami.

Spółka wypłaciła Bankowi zasądzoną Wyrokiem 1 ww. kwotę (tj. kwotę obejmującą zobowiązania z faktur, które Y w 2013 r. oraz w 2014 r. opłacił bezpośrednio na rachunek bankowy Z, zamiast na rachunek cesyjny). Spółka nie otrzymała jednocześnie od Z zwrotu wcześniejszej płatności dokonanej z tytułu ww. faktur.

Członkowie zarządu Y byli objęci ochroną ubezpieczeniową świadczoną przez B S.A. (dalej: „Ubezpieczyciel”) w ramach polisy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej członków władz spółek. Z uwagi na konieczność dokonania zapłaty na podstawie Wyroku 1 oraz w związku z posiadanym ubezpieczeniem Spółka złożyła zawiadomienie do Ubezpieczyciela o szkodzie, co spowodowało wszczęcie postępowania wyjaśniającego.

Ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania. Wobec tego Spółka skierowała sprawę na drogę postępowania sądowego. Na podstawie wydanego w tym postępowaniu wyroku sądu z 2021 r. (utrzymanego w mocy wyrokiem sądu apelacyjnego z 2022 r.) (dalej: „Wyrok 2”) z tytułu wyrządzonej Spółce szkody na rzecz Spółki zasądzono łącznie kwotę (...) PLN wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, na którą składa się m.in. kwota (...) zł odpowiadająca wysokości przelewów dokonanych przez Y na niewłaściwy numer rachunku bankowego wraz z odsetkami (tj. kwotę, która odpowiada kwocie (...) zł prawomocnie zasądzonej Wyrokiem 1 od Spółki na rzecz Banku).

Spółka podkreśla, że pozostała część zasądzonej kwoty (w zakresie przewyższającym kwotę (...) zł, nie jest objęta pytaniami stanowiącymi przedmiot niniejszego wniosku).

Zgodnie z treścią uzasadnienia Wyroku 2, ww. szkoda została wyrządzona Spółce nieprawidłowościami w sprawowaniu zarządu Y (obecnie Spółka) polegającymi m.in. na poleceniu dokonania zapłaty na rzecz Z bezpośrednio na rachunek Z zamiast na rachunek cesyjny.

Ubezpieczyciel wypłacił Spółce ww. kwotę zasądzoną Wyrokiem 2. W związku z powyższym Spółka powzięła wątpliwości co do klasyfikacji na gruncie ustawy o CIT:

-     kwoty zobowiązania zapłaconego na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1

oraz

-     należności otrzymanej od Ubezpieczyciela na podstawie Wyroku 2 (dalej: „wypłata od Ubezpieczyciela”) w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1.

Pytania

1.  Czy Spółka ma możliwość zakwalifikowania kwoty wydatku z tytułu zobowiązania zapłaconego na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 jako kosztów uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT?

2.  Czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT, wypłatę od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1.

W ocenie Wnioskodawcy, Spółka powinna wyłączyć z kosztów uzyskania przychodu kwoty z tytułu zapłaty na rzecz Banku zobowiązania zasądzonego na podstawie Wyroku 1 z uwagi na brak spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ad. 2.

W ocenie Wnioskodawcy, Spółka nie powinna rozpoznać wypłaty od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązaniu zapłaconemu przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1, jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Ad. 1.

W celu ustalenia, czy poniesione przez Spółkę koszty stanowią koszty uzyskania przychodów, należy przeanalizować, czy spełniają one warunki wskazane w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Zgodnie poglądami wypracowanymi w doktrynie i orzecznictwie, koszty mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli spełnione są łącznie następujące warunki:

·      koszt ponosi podatnik, a nie inna osoba;

·      koszt został poniesiony w celu osiągnięcia lub zachowania przychodu albo zabezpieczenia ich źródeł;

·      koszt nie może zostać zwrócony podatnikowi;

·      koszt jest właściwie udokumentowany;

·      koszt nie może znajdować się na liście wydatków wyraźnie wskazanych jako niestanowiące kosztów uzyskania przychodów (art. 16 ustawy o CIT).

Powyższą regulację należy rozumieć w ten sposób, że kosztami uzyskania przychodów (o ile nie są wyłączone na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy o CIT) są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których poniesienie może mieć wpływ na osiągnięcie lub zachowanie przychodu albo zabezpieczenie źródła przychodu.

W stanowiskach organów podatkowych wskazuje się, że kluczowe w analizie przesłanki celowości kosztu jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem danego kosztu a powstaniem lub realną szansą powstania przychodu bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Nie ma przy tym znaczenia, czy dany wydatek rzeczywiście przyniósł oczekiwany skutek. Istotne jest, czy w momencie jego ponoszenia podatnik mógł - obiektywnie oceniając - oczekiwać takiego efektu.

Jak zostało wskazane w stanie faktycznym, Y (obecnie Spółka) dokonał zapłaty zobowiązania wynikającego z umowy zawartej z Z bezpośrednio na rachunek bankowy Z. Na podstawie Wyroku 1, Spółka dokonała na rzecz Banku wypłaty (z tego samego tytułu) w wysokości (…) zł.

Obie wypłaty (tj. zarówno zobowiązania wypłacone bezpośrednio na rachunek bankowy Z, zamiast na rachunek cesyjny, jak i wypłata kwoty (…) zł na rzecz Banku w rezultacie wydania Wyroku 1) mają to samo źródło. Obie wypłaty odnoszą się do tej samej wierzytelności powstałej w związku z realizacją umowy o roboty budowlane łączącej Y i Z.

Wobec tego w ocenie Spółki nie sposób uznać, by płatność z tytułu zobowiązania na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 stanowiąca wydatek, który:

·      został zapłacony na skutek wadliwego wykonywania przez podatnika obowiązujących go postanowień umownych

oraz

·      obejmuje zobowiązanie z tych samych faktur, które zostały wcześniej zapłacone przez podatnika, spełniał kryteria uznania go za koszt uzyskania przychodu w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Zdaniem Spółki, w świetle przedstawionych okoliczności nie ma podstaw by uznać, że wydatek poniesiony przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1, miał na celu osiągnięcie przychodów lub zachowanie bądź zabezpieczenie źródła przychodów. Przyjęcie odmiennego stanowiska prowadziłoby do sytuacji, w której efektem zawinionego działania podatnika (polegającego na nieprzestrzeganiu postanowień umowy zawartej z kontrahentem) byłoby:

·      powstanie korzyści po stronie podatnika w postaci podwójnego ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatku z tytułu tego samego zobowiązania

oraz

·      obciążenie Skarbu Państwa negatywnymi konsekwencjami (w postaci podwójnego ujęcia w kosztach uzyskania przychodów wydatku dotyczącego tego samego zobowiązania, skutkującego obniżeniem wysokości zobowiązania podatkowego).

Biorąc pod uwagę powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, wydatek w postaci zapłaty zobowiązania na rzecz Banku zasądzonego na podstawie Wyroku 1, zdaniem Wnioskodawcy, nie stanowi kosztu uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT.

Ad. 2.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe. W ustawie o CIT nie została wprowadzona legalna definicja przychodu podatkowego. Przepis art. 12 ust. 1 ustawy o CIT wskazuje na przykłady przysporzeń, jakie można zaliczyć do kategorii przychodów. Tym samym, co do zasady, każde świadczenie, które powiększa aktywa podatnika w sposób trwały stanowi dla niego przychód podatkowy.

Natomiast przepis art. 12 ust. 4 ustawy o CIT, określa w sposób enumeratywny, które zdarzenia nie stanowią przychodu podatkowego. Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT, do przychodów nie zalicza się zwróconych innych wydatków niezaliczonych do kosztów uzyskania przychodów.

Warunkami zastosowania przepisu art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT jest odniesienie wyłącznie do poniesionych i zwróconych podatnikowi wydatków niezaliczonych z mocy ustawy o CIT do kosztów uzyskania przychodów. Zatem w świetle tego przepisu konieczne jest, by wydatek ten nie został zaliczony do kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT (lub stanowił wydatek wyłączony z kategorii kosztów uzyskania przychodów na mocy art. 16 ustawy o CIT) oraz by wydatek został wcześniej przez podatnika poniesiony, a następnie zwrócony podatnikowi. Przy czym wydatek poniesiony powinien być odpowiednikiem wydatku zwróconego. Tak więc „wydatek zwrócony” to ten sam, a nie taki sam wydatek, który został poniesiony.

Zapłata kwoty (…) zł na rzecz Banku w rezultacie wydania Wyroku 1 oraz otrzymana na podstawie Wyroku 2 wypłata od Ubezpieczyciela obejmują te same kwoty. Zgodnie z treścią uzasadnienia Wyroku 2, zasądzona na rzecz Spółki kwota należności obejmuje m.in. należności odpowiadające wysokości przelewów dokonanych przez Y (obecnie Spółkę) na niewłaściwy numer rachunku bankowego wraz z odsetkami (tj. równowartość kwoty (…) zł prawomocnie zasądzonej Wyrokiem 1 od Spółki na rzecz Banku).

Źródłem obu tych płatności jest działanie polegające na nieprzestrzeganiu przez Y (obecnie Spółkę) postanowień umownych w zakresie rachunku bankowego przeznaczonego do dokonywania rozliczeń z tytułu umowy między Y (obecnie Spółka) i Z. Tym samym, należy uznać, że w niniejszej sprawie wypłata od Ubezpieczyciela, w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1, stanowi w istocie zwrot „tego samego” (czyli wynikającego z tego samego źródła oraz odpowiadającego kwotowo) wydatku, uiszczonego pierwotnie przez Spółkę na podstawie Wyroku 1.

Mając na uwadze powyższe w ocenie Spółki, uzyskaną przez Spółkę wypłatę od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązaniu zapłaconemu przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1, należy uznać za zwrot wydatku w postaci płatności dokonanej wcześniej przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1.

Skoro zatem - zgodnie z uzasadnieniem do pytania nr 1 - płatność dokonana przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 nie stanowi dla Spółki kosztu uzyskania przychodu, to będąca odpowiednikiem tego wydatku poniesionego przez Spółkę, wypłata od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1, nie stanowi dla Spółki przychodu podatkowego, zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a ustawy o CIT.

Interpretacja indywidualna

8 lutego 2023 r. wydałem dla Państwa interpretację indywidualną znak 0111-KDIB1-3.4010.925.2022.1.JKU, w której uznałem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:

·      Spółka ma możliwość zakwalifikowania kwoty wydatku z tytułu zobowiązania zapłaconego na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 jako kosztów uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT – za prawidłowe,

·      Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT, wypłatę od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 – za nieprawidłowe.

Interpretację doręczono Państwu 23 lutego 2023 r.

Skarga na interpretację indywidualną

Pismem z 23 marca 2023 r., które wpłynęło w tym samym dniu, wnieśli Państwo skargę na tę interpretację do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach.

Wnieśli Państwo o:

1)  uchylenie zaskarżonej interpretacji w części, w jakiej Dyrektor KIS uznał stanowisko Skarżącej za nieprawidłowe zgodnie z art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ppsa,

2)  zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 oraz § 4 ppsa;

3)  doręczanie wszelkich pism w toku postępowania za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres elektroniczny skrytki ePUAP pełnomocnika do doręczeń: (...) - na podstawie art. 74a § 1 pkt 2 ppsa;

4)  dostęp do akt postępowania zainicjowanego niniejszą skargą w postaci elektronicznej na podstawie art. 12a § 4, § 5 i § 5a ppsa; stosownie do treści art. 12a § 5a ppsa pełnomocnik poinformował o numerze PESEL: (…).

Pismem z 20 kwietnia 2023 r. Znak: 0111-KDIB1-3.4010.925.2022.2.JKU udzieliłem odpowiedzi na Państwa skargę.

Postępowanie przed sądami administracyjnymi

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną interpretację wyrokiem z 27 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 594/23.

Pismem z 5 lipca 2024 r. wniosłem skargę kasacyjną od tego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 1038/24 oddalił skargę kasacyjną.

Wyrok, którym WSA w Gliwicach, uchylił interpretację indywidualną, stał się prawomocny od 14 stycznia 2026 r.

Prawomocny wyrok WSA wpłynął do mnie 13 maja 2026 r.

Ponowne rozpatrzenie wniosku – wykonanie wyroku

Zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.):

Wykonuję obowiązek, który wynika z tego przepisu, tj.:

·      uwzględniam ocenę prawną i wskazania dotyczące postępowania, które wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Naczelny Sąd Administracyjny w ww. wyrokach;

·      ponownie rozpatruję Państwa wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej – stwierdzam, że stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku w zakresie ustalenia, czy:

o  Spółka ma możliwość zakwalifikowania kwoty wydatku z tytułu zobowiązania zapłaconego na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 jako kosztów uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT – jest prawidłowe,

o  Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT, wypłatę od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 – jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Ad. 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2587 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”, „updop”)

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

·      został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

·      jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

·      pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

·      poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

·      został właściwie udokumentowany,

·      nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 Ustawy CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów. Aby zatem wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów należy oceniać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczyniać się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów – w okresie ponoszenia kosztów lub w przyszłości.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, pomimo, że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Z treści wniosku wynika, że na podstawie wyroku sądu z 2017 r. wydanego w sprawie z powództwa wniesionego przez Bank przeciwko Spółce, Spółka jako następca prawny Y, została zobowiązana do zapłaty na rzecz Banku kwoty (…) zł obejmującej zobowiązania z tytułu umowy na roboty budowlane między Y a Z (które wbrew postanowieniom umownym nie zostały wpłacone na rachunek cesyjny, lecz zostały wpłacone bezpośrednio na rachunek Z) wraz z odsetkami. Spółka wypłaciła Bankowi zasądzoną Wyrokiem 1 ww. kwotę (tj. kwotę obejmującą zobowiązania z faktur, które Y w 2013 r. oraz w 2014 r. opłacił bezpośrednio na rachunek bankowy Z, zamiast na rachunek cesyjny). Spółka nie otrzymała jednocześnie od Z zwrotu wcześniejszej płatności dokonanej z tytułu ww. faktur.

Odnosząc powyższe do pytania oznaczonego we wniosku nr 1, należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że Spółka powinna wyłączyć z kosztów uzyskania przychodu kwoty z tytułu zapłaty na rzecz Banku zobowiązania zasądzonego na podstawie Wyroku 1. Bowiem wydatek ten nie spełnia przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Tym samym, stanowisko Wnioskodawcy, w zakresie ustalenia, czy Spółka ma możliwość zakwalifikowania kwoty wydatku z tytułu zobowiązania zapłaconego na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 jako kosztów uzyskania przychodu na gruncie ustawy o CIT należy uznać za prawidłowe.

Ad. 2.

Odnosząc się do wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie pytania oznaczonego nr 2, wskazać należy, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji przychodu podatkowego. Ustawodawca ograniczył się w tym zakresie do wskazania w art. 12 ust. 1 przykładowych przysporzeń, zaliczanych do tej kategorii.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 1 updop,

Na podstawie art. 12 ust. 1 updop można stwierdzić, że co do zasady przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, mająca definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną – przychód powstaje zatem z momentem jego faktycznego uzyskania przez podatnika, czyli wpływu, bezpośrednio do majątku podatnika względnie na jego rachunek, wymienionych środków, skutkującego powstaniem po stronie podatnika możliwości dysponowania tymi środkami.

Ponadto, wyjątek od reguły, zgodnie z którą przychodem podatnika są przysporzenia faktycznie przez niego uzyskane wprowadza art. 12 ust. 3 updop, stosownie do tego przepisu,

Przysporzenie w postaci otrzymania przez podatnika środków pieniężnych zostać może uznane za przychód w podatku dochodowym od osób prawnych, o ile łącznie zostaną spełnione poniższe warunki:

·      przysporzenie to ma charakter definitywny, powodujący w sposób trwały zwiększenie wartości aktywów podatnika lub też zmniejszenie wysokości jego zobowiązań oraz

·      podatnik może rozporządzać otrzymanymi środkami jak własnymi.

Przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększająca jego aktywa, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych, na podstawie art. 12 ust. 4 updop (brak w nim jednakże przychodu pochodzącego z odszkodowania).

Zgodnie z art. 12 ust. 4 pkt 6a updop,

Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą rozpoznania jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT, wypłaty od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1.

W prawomocnym wyroku, w wykonaniu którego wydawana jest ta interpretacja indywidualna, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał m.in., że:

„W konsekwencji, otrzymane przez Skarżącą od ubezpieczyciela odszkodowanie, będące następstwem wykonania Wyroku 1 (zapłatą należności na rzecz Banku), stanowi zwrot poniesionych wydatków, przy czym wydatki te, w myśl art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., nie stanowiły kosztu uzyskania przychodu dla Skarżącej. Wydatki te zatem na podstawie art. 12 ust. 4 pkt 6a u.p.d.o.p, nie są zaliczane do przychodów. Skoro w analizowanej sytuacji podatnik, który nie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów należności zapłaconej na rzecz Banku (jako następcę prawny zobowiązanego podmiotu), a zarazem musiałby zaliczyć do przychodu otrzymane od ubezpieczyciela odszkodowanie stanowiące rekompensatę uprzednio zapłaconej kwoty, to w takiej sytuacji podatnik nie uzyskuje żadnego przysporzenia majątkowego, od którego należałoby uiścić podatek dochodowy.

Ubezpieczyciel, wypłacając odszkodowanie na rzecz Skarżącej, dokonał jedynie zwrotu wydatków, jakie ta poniosła w celu odtworzenia stanu sprzed zajścia zdarzenia objętego ochroną ubezpieczeniową. W konsekwencji, Skarżąca nie uzyska żadnego trwałego przysporzenia majątkowego, które dodatkowo zwiększałoby jej aktywa. W rzeczywistości dochodzi więc do przepływu ww. środków pomiędzy trzema podmiotami, tj. Skarżącą a kontrahentem (Bankiem) oraz Skarżącą a Ubezpieczycielem.”

Zatem, stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenia, czy Spółka powinna rozpoznać jako przychód podatkowy na gruncie ustawy o CIT, wypłatę od Ubezpieczyciela w części w jakiej kwota ta odpowiada kwocie zobowiązania zapłaconego przez Spółkę na rzecz Banku na podstawie Wyroku 1 należy uznać za prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretację oparto na przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania skarżonej interpretacji indywidualnej, bowiem interpretacja stanowi ponowne rozstrzygnięcie tej samej sprawy w wyniku wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 27 maja 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 594/23 oraz wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 stycznia 2026 r. sygn. akt II FSK 1038/24.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.