0111-KDIB1-3.4010.646.2026.1.JMS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

24 września 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawcą jest (…) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka” lub „(…)”). Podstawowym przedmiotem działalności Spółki jest (…). W ramach prowadzonej działalności podstawowej Spółka wykorzystuje (…) oraz należącą do niej (…).

Niezależnie od podstawowej działalności w zakresie (…), Spółka prowadzi również działalność o charakterze dodatkowym, w ramach której świadczy i wykonuje w szczególności:

(…).

Spółka jest właścicielem nieruchomości o powierzchni (…) ha, na której znajduje się m.in. plac manewrowo-postojowy przeznaczony do ruchu i postoju (…) oraz innych pojazdów. Plac ten jest wyposażony w istniejącą infrastrukturę techniczną, w tym instalację elektryczną oraz instalację kanalizacji deszczowej. Przedmiotowy plac jest wykorzystywany w sposób intensywny i ciągły. Z placu korzystają przede wszystkim (…) wykorzystywane przez Spółkę do realizacji usług (…), a także inne pojazdy, w tym (…), których ruch związany jest w szczególności z funkcjonowaniem znajdujących się na terenie nieruchomości (…), (…) oraz (…). Istniejąca nawierzchnia placu została wykonana z betonu. Na skutek wieloletniej, intensywnej eksploatacji, oddziaływania obciążeń powodowanych ruchem (…) oraz wpływu czynników atmosferycznych doszło do znacznego zużycia i degradacji istniejącej nawierzchni. W szczególności wystąpiły liczne ubytki, wykruszenia, pęknięcia, nierówności, zagłębienia oraz dziury w nawierzchni. Stan techniczny placu powoduje utrudnienia w jego prawidłowym użytkowaniu oraz zwiększa ryzyko występowania uszkodzeń pojazdów poruszających się po jego powierzchni. Jednocześnie nierówności i uszkodzenia nawierzchni powodują zagrożenie dla bezpieczeństwa osób obsługujących oraz kierujących pojazdami poruszającymi się po placu. W związku z powyższym Spółka zamierza przeprowadzić roboty budowlane mające na celu przywrócenie właściwego stanu technicznego oraz funkcjonalności istniejącego placu manewrowo-postojowego o powierzchni (…) m² . Prace będą prowadzone w obrębie istniejącego placu, który od wielu lat jest wykorzystywany zgodnie ze swoim dotychczasowym przeznaczeniem.

Planowane prace będą polegały w szczególności na:

·      remoncie istniejącej nawierzchni placu poprzez wykonanie nowej nawierzchni z kostki brukowej w miejsce dotychczasowej, zużytej nawierzchni betonowej;

·      udrożnieniu istniejącej kanalizacji deszczowej oraz wykonaniu niezbędnych rewizji i napraw istniejącej instalacji kanalizacyjnej;

·      remoncie i naprawie istniejących obrzeży, krawężników oraz innych elementów infrastruktury znajdujących się na placu;

·      wykonaniu innych niezbędnych robót odtworzeniowych i naprawczych związanych z przywróceniem placu do właściwego stanu technicznego i użytkowego.

Planowane roboty nie będą polegały na budowie nowego placu ani na zmianie jego dotychczasowej funkcji. Ich celem będzie przywrócenie właściwego stanu technicznego istniejącego placu manewrowo-postojowego oraz zapewnienie możliwości jego bezpiecznego i prawidłowego dalszego użytkowania.

Pytanie

Czy opisane wydatki na przywrócenie właściwego stanu technicznego i użytkowego istniejącego placu manewrowo-postojowego o powierzchni (…) m², w tym wymianę zużytej nawierzchni betonowej na kostkę brukową oraz naprawę istniejącej infrastruktury, należy uznać za wydatki na remont, a nie za wydatki na ulepszenie środka trwałego, a w związku z tym podlegają one bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, wydatki poniesione na realizację opisanych powyżej prac stanowić będą wydatki remontowe, a nie wydatki na ulepszenie środka trwałego. W konsekwencji powinny zostać zaliczone bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów, na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów albo zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 tej ustawy.

Jednocześnie zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o CIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na ulepszenie środków trwałych, które zgodnie z art. 16g ust. 13 tej ustawy powiększają wartość początkową tych środków trwałych. Zgodnie z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT, jeżeli środki trwałe uległy ulepszeniu w wyniku przebudowy, rozbudowy, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji, wartość początkową tych środków trwałych powiększa się o sumę wydatków na ich ulepszenie, w tym także o wydatki na nabycie części składowych lub peryferyjnych, których jednostkowa cena nabycia przekracza określoną w tym przepisie kwotę.

W ocenie Wnioskodawcy, opisane przedsięwzięcie nie będzie stanowiło ulepszenia istniejącego środka trwałego, lecz remont istniejącego składnika majątku. Istotą planowanych prac jest bowiem usunięcie skutków zużycia technicznego oraz przywrócenie pierwotnego stanu użytkowego istniejącego placu manewrowo-postojowego. Plac o powierzchni (…) m² już istnieje, jest kompletnym i funkcjonującym składnikiem infrastruktury Spółki i posiada określoną funkcję użytkową. Na skutek wieloletniej, intensywnej eksploatacji, w szczególności przez (…) oraz (…), a także wskutek oddziaływania warunków atmosferycznych, jego nawierzchnia uległa naturalnemu zużyciu. Planowane zastąpienie zniszczonej nawierzchni betonowej nawierzchnią z kostki brukowej nie będzie prowadziło do powstania nowej funkcji placu ani do zwiększenia jego powierzchni. Nie zmieni się również sposób jego wykorzystywania.

Plac nadal będzie pełnił tę samą funkcję, którą pełnił przed wykonaniem robót, tj. będzie służył jako plac manewrowo-postojowy dla (…) i innych pojazdów korzystających z infrastruktury Spółki.

W szczególności w wyniku realizacji inwestycji nie nastąpi:

·      zwiększenie powierzchni placu;

·      zwiększenie jego zdolności użytkowej poprzez rozbudowę;

·      zmiana przeznaczenia placu;

·      utworzenie nowych miejsc lub stref o odmiennej funkcji;

·      wyposażenie placu w nowe funkcjonalności;

·      zmiana parametrów użytkowych uzasadniająca przyjęcie, że powstał składnik majątku o nowej lub istotnie zwiększonej wartości użytkowej;

·      rozbudowa istniejącej infrastruktury technicznej.

Prace będą miały zatem charakter odtworzeniowy i naprawczy. Ich wykonanie jest wymuszone przede wszystkim stanem technicznym istniejącego placu i koniecznością przywrócenia mu właściwego poziomu sprawności oraz bezpieczeństwa użytkowania.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm. dalej: „ustawa o CIT”),

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.

Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

Na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, podatnik ma możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich wydatków, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

-     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

-     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

-     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

-     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

-     został właściwie udokumentowany,

-     nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, mogą stanowić koszt uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiągniętymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodu.

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

Za środki trwałe podlegające amortyzacji, w świetle art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

Natomiast art. 16g ust. 13 ustawy o CIT stanowi, iż

Ulepszeniem środka trwałego – w rozumieniu ustawy o CIT – jest więc:

-     przebudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, w wyniku których nastąpi jego dostosowanie do zmienionych potrzeb funkcjonalnych, użytkowych lub technicznych,

-     rozbudowa środka trwałego, tj. wykonanie takich prac, które powiększają ten środek trwały,

-     rekonstrukcja środka trwałego, tj. wykonanie prac, w wyniku których nastąpi odtworzenie zniszczonego środka trwałego do jego poprzedniego stanu,

-     adaptacja środka trwałego, tj. wykonanie prac mających na celu przystosowanie danego środka trwałego do spełniania odmiennych funkcji od tych, dla których został zbudowany lub użytkowany,

-     modernizacja środka trwałego, tj. unowocześnienie środka trwałego.

O tym, czy poniesione nakłady stanowią wydatki na remont, bezpośrednio zaliczane do kosztów uzyskania przychodów, czy też uznane zostaną za nakłady na ulepszenie środka trwałego i będą zaliczane do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne – zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami – decyduje zakres przeprowadzonych robót.

Ustawa o CIT nie definiuje pojęcia remontu. W konsekwencji, przy ustaleniu zakresu znaczeniowego remontu należy oprzeć się na definicji sformułowanej w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 524 ze zm.).

Zgodnie z art. 3 ust. 8 tej ustawy,

Remont ma zatem na celu przywrócenie pierwotnego stanu technicznego i użytkowego środka trwałego wraz z wymianą zużytych składników technicznych, nie zmieniając przy tym jego charakteru i funkcji. Remont następuje w toku eksploatacji środka trwałego przez podatnika i jest wynikiem tej eksploatacji (zużycia). Wymiana zużytych elementów środka trwałego na nowe ma charakter odtworzeniowy, przywracający jedynie jego pierwotną wartość użytkową i niezmieniający jego charakteru. Podkreślenia wymaga fakt, że przy remoncie mogą być stosowane materiały odpowiadające aktualnym standardom technologicznym. Przy ocenie wydatków - czy są to wydatki na remont - należy bowiem brać pod uwagę zmieniającą się rzeczywistość gospodarczą i postęp techniczny, mające wpływ na sposób i środki realizowania robót tym pojęciem objętych.

Różnica pomiędzy nakładami ponoszonymi na remont a nakładami ponoszonymi na ulepszenie środków trwałych polega zatem na tym, że remont zmierza do podtrzymania, odtworzenia wartości użytkowej środka trwałego i jest rodzajem naprawy, wymiany zużytych elementów, natomiast ulepszeniem jest trwałe unowocześnienie środka trwałego, które podnosi jego wartość techniczną, jak i przystosowanie składnika majątku do wykorzystania go w innym niż pierwotnym celu lub nadanie temu składnikowi nowych cech użytkowych wyrażające się w poprawie standardu użytkowego lub technicznego albo obniżce kosztów eksploatacji.

W sytuacji, gdy głównym celem prac budowlanych dokonywanych jest odtworzenie wartości użytkowej środka trwałego, wówczas należy przyjąć, że mamy do czynienia z wydatkami na remont, które stanowią koszt uzyskania przychodów w dacie ich poniesienia. Natomiast, o ile celem prac budowlanych jest modernizacja środka trwałego, wówczas następuje ulepszenie składnika majątku, a w konsekwencji, jego wartość początkową należy zwiększyć o wartość dokonanych prac.

Należy podkreślić, że dla celów podatkowych inaczej będą traktowane wydatki kwalifikowane jako remontowe, a inaczej wydatki związane z modernizacją środka trwałego.

Mianowicie, jeżeli podatnik poniesie wydatki na remont środków trwałych, to ma prawo zaliczyć je bezpośrednio do kosztów uzyskania przychodów jako koszty, o których mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Natomiast, nakłady o charakterze modernizacyjnym należy uznać, za powiększające wartość początkową środka trwałego (przy zachowaniu przesłanek z art. 16g ust. 13 ustawy o CIT) i podlegające amortyzacji.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy opisane wydatki na przywrócenie właściwego stanu technicznego i użytkowego istniejącego placu manewrowo-postojowego o powierzchni (…) m², w tym wymianę zużytej nawierzchni betonowej na kostkę brukową oraz naprawę istniejącej infrastruktury, należy uznać za wydatki na remont, a nie za wydatki na ulepszenie środka trwałego, a w związku z tym podlegają one bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów.

Jak wynika z przedstawionego przez Państwa opisu sprawy, planowane prace będą polegały w szczególności na:

·      remoncie istniejącej nawierzchni placu poprzez wykonanie nowej nawierzchni z kostki brukowej w miejsce dotychczasowej, zużytej nawierzchni betonowej;

·      udrożnieniu istniejącej kanalizacji deszczowej oraz wykonaniu niezbędnych rewizji i napraw istniejącej instalacji kanalizacyjnej;

·      remoncie i naprawie istniejących obrzeży, krawężników oraz innych elementów infrastruktury znajdujących się na placu;

·      wykonaniu innych niezbędnych robót odtworzeniowych i naprawczych związanych z przywróceniem placu do właściwego stanu technicznego i użytkowego.

Planowane roboty nie będą polegały na budowie nowego placu ani na zmianie jego dotychczasowej funkcji. Ich celem będzie przywrócenie właściwego stanu technicznego istniejącego placu manewrowo-postojowego oraz zapewnienie możliwości jego bezpiecznego i prawidłowego dalszego użytkowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, należy stwierdzić, iż przeprowadzone przez Państwa prace związane z naprawą placu manewrowo-postojowego, polegające na wymianie jego nawierzchni z betonowej na kostkę brukową, naprawie kanalizacji, obrzeży, krawężników i innych elementów wchodzących w skład infrastruktury, powinny być traktowane jak remont. Opisane we wniosku działania naprawcze będą miały na celu przywrócenie właściwego stanu technicznego istniejącego placu manewrowo-postojowego oraz zapewnienie możliwości jego bezpiecznego i prawidłowego dalszego użytkowania.

W konsekwencji Państwa stanowisko, zgodnie z którym opisane wydatki na przywrócenie właściwego stanu technicznego i użytkowego istniejącego placu manewrowo-postojowego o powierzchni (…) m², w tym wymianę zużytej nawierzchni betonowej na kostkę brukową oraz naprawę istniejącej infrastruktury, należy uznać za wydatki na remont, a nie za wydatki na ulepszenie środka trwałego, a w związku z tym podlegają one bezpośredniemu zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa Spółkę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie e-PUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.