0111-KDIB1-3.4010.529.2026.1.AN

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

19 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 13 sierpnia 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

(…) S.A. (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), posiada siedzibę na terytorium Polski i na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm.; dalej: „ustawa o CIT”), podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Rok podatkowy Wnioskodawcy jest równy rokowi kalendarzowemu. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „SSE”) i posiada zezwolenie na prowadzenie działalności na terenie SSE, które zgodnie z ogólnymi zasadami wygaśnie 31 grudnia 2026 roku. Jednocześnie, Wnioskodawca prowadzi również działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych. Zasadniczym przedmiotem działalności wykonywanej przez Spółkę jest produkcja i sprzedaż (…).

Dochód Spółki (uzyskany do 31 grudnia 2026 r.) z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia podlega zwolnieniu podatkowemu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT.

Do prowadzenia działalności gospodarczej Wnioskodawca wykorzystuje środki trwałe podlegające amortyzacji na podstawie art. 16a ustawy o CIT. Środki trwałe wykorzystywane przez Wnioskodawcę można podzielić na trzy kategorie:

-     środki trwałe wykorzystywane wyłącznie w działalności strefowej. Odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych uwzględniane są w całości w wyniku strefowym, tj. w dochodzie albo stracie z działalności zwolnionej;

-     środki trwałe wykorzystywane wyłącznie do prowadzenia działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych. Odpisy amortyzacyjne od tych środków trwałych uwzględniane są w całości w dochodzie lub stracie Spółki opodatkowanej na zasadach ogólnych oraz

-     środki trwałe „wspólne” które są wykorzystywane w obu tych działalnościach (zwolnionej oraz opodatkowanej). Odpisy amortyzacyjne w odniesieniu do tej grupy środków trwałych są zaliczane częściowo do dochodu (straty) z działalności zwolnionej, a częściowo do dochodu (straty) z działalności opodatkowanej, zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.

Spółka dokonuje odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, oraz art. 16i ust. 1 ustawy o CIT (wg metody liniowej), w równych ratach co miesiąc, zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT. Obecne stawki amortyzacyjne stosowane przez Spółkę do ww. środków trwałych nie przekraczają stawek ustalonych zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, tj. stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych stanowiącym załącznik do ustawy o CIT.

Spółka rozważa obniżenie stawek amortyzacyjnych od części ww. środków trwałych z mocą wsteczną, tj. za część nieprzedawnionych lat podatkowych oraz za rok 2026. Decyzja w tym zakresie może zostać podjęta w 2026 r., albo w jednym z kolejnych lat podatkowych. W odniesieniu do 2026 r. oznacza to, że - w zależności od momentu podjęcia decyzji - zmiana będzie dotyczyła roku bieżącego albo roku zakończonego - przed lub po złożeniu zeznania rocznego. Wnioskodawca podkreśla, że w odniesieniu do części ww. środków trwałych w przeszłości Spółka dokonywała już zmian stawek amortyzacyjnych (zarówno podwyższenia jak i obniżenia, przy czym zawsze na przyszłość a nie wstecznie).

Planowane obniżenie stawek amortyzacyjnych nastąpi od pierwszego miesiąca każdego roku objętego zmianą, tj. odpowiednio od 1 stycznia każdego roku podatkowego. W konsekwencji, Spółka odpowiednio zmniejszy wysokość kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych za te lata, a w zakresie lat, za które złożono już zeznania podatkowe, złoży korekty tych zeznań.

Ustalone w wyniku obniżenia stawki amortyzacyjne będą wyższe niż 0%. Planowane obniżenie stawek będzie dotyczyć wyłącznie wybranych środków trwałych. W przypadku środków trwałych wykorzystywanych w działalności strefowej lub w obu działalnościach jednocześnie, zmiana obejmie wyłącznie środki trwałe, które zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nie później niż 31 grudnia 2020 r. Dotyczy to również środków trwałych, które po tej dacie podlegały ulepszeniom, co skutkowało zwiększeniem ich wartości początkowej po tym terminie. Spółka nie będzie obejmować planowaną zmianą stawek amortyzacyjnych środków trwałych wprowadzonych do ewidencji po tej dacie, jeżeli są one wykorzystywane chociażby częściowo w działalności, z której dochód w latach objętych korektą korzysta ze zwolnienia podatkowego.

Pytanie

Czy Wnioskodawca może obniżyć stawki amortyzacyjne w stosunku do środków trwałych przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego za rok 2026 oraz wybrane przeszłe nieprzedawnione lata podatkowe, ze skutkiem wstecznym od 1 stycznia każdego z tych lat, w efekcie czego wykaże w tych latach obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, może on obniżyć stawki amortyzacyjne w stosunku do środków trwałych przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego za rok 2026 oraz wybrane przeszłe nieprzedawnione lata podatkowe, ze skutkiem wstecznym od 1 stycznia każdego z tych lat, w efekcie czego wykaże w tych latach obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych.

Uzasadnienie stanowiska

1. Przepisy ustawy o CIT i Ordynacji podatkowej

Zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o CIT, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywane zgodnie z art. 16a-16m ustawy o CIT. Art. 16a ustawy o CIT określa katalog składników majątku podlegających amortyzacji jako środki trwałe. Z kolei art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT przewiduje zasadę dokonywania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej, począwszy od miesiąca następującego po miesiącu wprowadzenia środka trwałego do ewidencji, aż do zrównania sumy odpisów z wartością początkową albo wystąpienia innych ustawowych zdarzeń kończących amortyzację.

Art. 16h ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że podatnicy dokonują wyboru metody amortyzacji przed rozpoczęciem amortyzacji danego środka trwałego, a wybraną metodę stosuje się do pełnego zamortyzowania tego środka. Spółka nie zamierza zmieniać metody amortyzacji. Planowana zmiana dotyczy wyłącznie wysokości stawek stosowanych wobec środków trwałych amortyzowanych wg metody liniowej.

Zgodnie z art. 16i ust. 1 ustawy o CIT, odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych oraz zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT. Art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, przewiduje natomiast, że podatnicy mogą obniżać podane w Wykazie stawki amortyzacyjne dla poszczególnych środków trwałych, a zmiany stawki dokonuje się począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Jednocześnie, art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, przyznaje podatnikom prawo skorygowania uprzednio złożonej deklaracji, jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

2. Wykładnia językowa przepisu art. 16i ust. 5 ustawy o CIT

Z przepisów jednoznacznie wynika, iż podatnicy dokonujący amortyzacji środków trwałych wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej z zastosowaniem metody liniowej, mogą obniżyć stosowane dla celów podatkowych stawki amortyzacyjne w stosunku do stawek określonych w wykazie (tzw. stawek podstawowych).

W ocenie Wnioskodawcy, z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika, że ustawodawca określił moment, od którego zmieniona stawka ma być stosowana do kalkulacji odpisów amortyzacyjnych - począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. A więc celem ustawodawcy jest, by podatnicy konsekwentnie przez cały rok podatkowy stosowali jedną stawkę amortyzacyjną. Przepis nie wskazuje natomiast, że decyzja podatnika o zmianie stawki musi zostać podjęta wyłącznie w pierwszym miesiącu roku podatkowego albo przed rozpoczęciem roku.

Sformułowanie „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego” należy zatem w ocenie Wnioskodawcy rozumieć jako obowiązek konsekwentnego stosowania jednej stawki amortyzacyjnej wobec danego środka trwałego przez cały rok podatkowy. Jeżeli środek trwały został już wprowadzony do ewidencji, podatnik może ustalić nową stawkę dla całego roku podatkowego, począwszy od pierwszego miesiąca tego roku. W analizowanym zdarzeniu przyszłym Spółka właśnie tak zamierza postąpić: obniżone stawki będą stosowane od 1 stycznia każdego roku objętego zmianą.

Przepis literalnie nie ogranicza możliwości zmiany stawek wyłącznie do okresów przyszłych. Nie zawiera również zakazu dokonania korekty rozliczeń za lata wcześniejsze. Wprowadzanie takiego ograniczenia prowadziłoby do uzupełnienia przepisu o warunek, którego ustawodawca w ogóle nie sformułował.

Skoro zatem ustawodawca przyznał podatnikowi uprawnienie do kształtowania wysokości stawek amortyzacyjnych poniżej stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych, a jednocześnie nie wyłączył prawa do korekty deklaracji w tym zakresie, podatnik może wykonać to uprawnienie również w odniesieniu do przeszłych lat, pod warunkiem, że są one nieprzedawnione.

Podsumowując, wobec faktu, iż przedmiotowy przepis art. 16i ust. 5 zd. 2 ustawy o CIT nie wskazuje, o który „następny” rok podatkowy chodzi, należy uznać, iż obniżenia stawki amortyzacyjnej można dokonywać:

-    począwszy od miesiąca, w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych albo

-   od pierwszego miesiąca każdego (jakiegokolwiek) kolejnego roku podatkowego, następującego po roku podatkowym, w którym nastąpiło wprowadzenie środka trwałego do ewidencji środków trwałych, przy czym zmiany te mogą być dokonywane zarówno „na bieżąco”, jak i wstecznie, z uwzględnieniem oczywiście okresu przedawnienia zobowiązania CIT.

Nie można przy tym utożsamiać zmiany stawki amortyzacyjnej z niedopuszczalną zmianą metody amortyzacji. Metoda amortyzacji pozostaje niezmienna. Zmianie podlega wyłącznie parametr kalkulacyjny, tj. stawka amortyzacyjna dopuszczona w ramach metody liniowej. Art. 16h ust. 2 ustawy o CIT nie sprzeciwia się takiej zmianie, ponieważ nie dochodzi do zastosowania innej metody amortyzacji do tego samego środka trwałego.

3. Wykładnia celowościowa 16i ust. 5 ustawy o CIT

W uzasadnieniu projektu ustawy nowelizującej z 2002 r. (ustawa z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, Dz.U.2002.141.1179), wprowadzającej obecne brzmienie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, wskazano, że celem ustawodawcy było „stworzenie mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.

Osiągnięcie tego celu byłoby utrudnione lub niemożliwe, gdyby podatnik musiał z góry przed rozpoczęciem roku podatkowego lub w trakcie pierwszego miesiąca roku podatkowego przewidywać, jaki będzie poziom jego dochodu albo straty podatkowej za cały rok. Pozycja podatkowa przedsiębiorcy jest znana dopiero po zakończeniu roku podatkowego. Dlatego możliwość dokonania wstecznej zmiany stawek amortyzacyjnych, przed upływem okresu przedawnienia, lepiej realizuje ratio legis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.

4. Linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje pełne potwierdzenie w utrwalonej linii orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Linia ta została zapoczątkowana wyrokiem NSA z 3 lutego 2022 r., sygn. II FSK 1413/19. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że „Jak prawidłowo uznał sąd pierwszej instancji - wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu - należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych. W konsekwencji wykładnia art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. zaprezentowana przez organ w zaskarżonej interpretacji jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia ww. regulacji wynika, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwale zostały wprowadzone do ich ewidencji lub od pierwszego miesiąca któregokolwiek z następnych lat podatkowych. Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 o.p., który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną »wstecz«), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.

W uzasadnieniu wyroku z 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 807/21, NSA wskazał wprost, że „z językowego znaczenia ww. regulacji wynika bowiem wprost, że podatnicy mogą obniżyć stosowane stawki zaczynając od danego miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji (czyli siłą rzeczy „na bieżąco”, a także wstecz) albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Brzmienie wykładanego przepisu (zdania drugiego) nie zawiera jakichkolwiek przesłanek do wprowadzenia ograniczenia postulowanego przez DKIS i WSA, którego podstawę miałoby stanowić wyrwane z kontekstu sformułowanie „od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”. To końcowe sformułowanie zawarte w wykładanym przepisie dotyczy bowiem tylko części normy prawnej (przyszłości). Natomiast wcześniejsze sformułowanie zawarte w zdaniu drugim art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. („począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji”) jednoznacznie wskazuje zarówno na czas teraźniejszy, jak i umożliwia działanie wstecz (z zastrzeżeniem przewidzianym dla ograniczenia w postaci przedawnienia danego zobowiązania podatkowego, którego owo wsteczne działanie może dotyczyć). Wykładnia gramatyczna art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. prowadzi zatem do wniosku, że wolą ustawodawcy było (i jest) stworzenie podatnikom możliwości modyfikowania podstawy opodatkowania za dany rok podatkowy w sposób elastyczny, poprzez możliwość korygowania odpisów amortyzacyjnych zaliczanych do kosztów uzyskania przychodów. [... ] Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 Op, który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną wstecz), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Podkreślić należy, że gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać.” Analogiczne stanowisko NSA zajął w wyrokach z 25 stycznia 2024 r., sygn. II FSK 545/21, oraz z 16 lutego 2024 r., sygn. II FSK 708/21. W uzasadnieniu tego drugiego wyroku skład orzekający stwierdził, że „Błędnie zatem wywodzi organ podatkowy, że - wbrew stanowisku wyrażonemu przez spółkę - nie jest ona uprawniona do dokonania zmiany stawek amortyzacyjnych z mocą wsteczną za poprzednie lata podatkowe ze skutkiem od »pierwszego miesiąca« danego roku podatkowego. Ograniczenie możliwości »wstecznego« modyfikowania wysokości dokonywanych odpisów amortyzacyjnych (kosztów uzyskania przychodów), a przez to również podstawy opodatkowania, związane jest z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego (art. 70 § 1 Op). Brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do wprowadzenia prezentowanego przez organ ograniczenia przy dokonywaniu wykładni art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. w oparciu o końcową część zdania drugiego tego przepisu, z pominięciem jego części początkowej. Tym samym nieusprawiedliwiony okazał się materialnoprawny zarzut skargi kasacyjnej”.

Także w uzasadnieniu wyroku z 18 lutego 2025 r., sygn. II FSK 633/22, NSA potwierdził, że „w art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną »wstecz«), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze”.

Analogicznie, w wyroku z 19 marca 2025 r., sygn. II FSK 856/22, NSA powtórzył i rozwinął tę argumentację: „Powyższy problem prawny był już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który jednolicie przyjmuje, że wobec nieprecyzyjnej redakcji ww. przepisu należy uznać, że jego brzmienie pozwala podatnikom podatku dochodowego na zmianę stawek amortyzacyjnych w odniesieniu zarówno do przyszłych, jak i przeszłych rozliczeń podatkowych (zob. wyroki NSA z: 3 lutego 2022 r., II FSK 1413/19; 16 lutego 2024 r., II FSK 708/21). Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w powyższych judykatach w dalszej części rozważań korzystając z argumentacji przedstawionej w ich uzasadnieniach. Zatem wykładnia art. 16i ust. 5 updop zaprezentowana przez organ podatkowy jest przede wszystkim sprzeczna z wykładnią gramatyczną tego przepisu. Z językowego znaczenia powyższych regulacji wynika bowiem wprost, że podatnicy mogą zmienić (podwyższyć lub obniżyć) stosowane stawki zaczynając od danego miesiąca (rozliczenia za ten miesiąc) - rozumianego jako punkt w czasie - w którym środki trwałe zostały wprowadzone do ich ewidencji (czyli siłą rzeczy zarówno „na bieżąco”, jak i „wstecz”) albo od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego”.

„Powyższe stanowisko zgodne jest z art. 81 § 1 Op, który dopuszcza możliwość dokonania korekty uprzedniego samoobliczenia podatku przez podatnika. Dopiero wyraźnie uregulowany w ustawie podatkowej wyjątek wyłącza uprawnienie dokonania takiej korekty, przy czym granicą prawa do dokonania korekty deklaracji jest przedawnienie zobowiązania podatkowego. W art. 16i ust. 5 updop nie uregulowano wprost ani zakazu dokonywania korekty deklaracji podatkowej (z uwagi na zmianę stawki amortyzacji dokonaną »wstecz«), ani bezpośredniego zakazu dokonywania zmian stawek amortyzacji za lata wcześniejsze. Podkreślić należy, że gdyby ustawodawca zdecydował się na wprowadzenie takiego zakazu, to powinien uczynić to w sposób niebudzący wątpliwości w ustawie. Tego rodzaju ograniczeń podatnik ani organ podatkowy nie mogą domniemywać”.

„Na prawidłowość powyższego stanowiska wskazuje również treść uzasadnienia projektu nowelizacji updop, w szczególności dotyczącego nowelizacji art. 16i ust. 5 updop (zob. druk sejmowy nr 411 z 17 kwietnia 2002 r.), w którym wskazano, że »podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.«. Nie zawsze jest możliwe oszacowanie ewentualnej wysokości straty podatkowej, zwłaszcza straty osiąganej na przestrzeni kilku lat. W konsekwencji, osiągnięcie celu regulacji art. 16i ust. 5 updop, o którym mowa w uzasadnieniu projektu nowelizacji updop, możliwe jest niejednokrotnie jedynie w drodze zmiany stawki amortyzacji wstecz i korekty deklaracji podatkowej”.

„W zakresie zarzutu naruszenia art. 81 § 1 Op warto zauważyć, że wykładnia językowa tego przepisu nie potwierdza stanowiska organu podatkowego przedstawionego w skardze kasacyjnej jakoby miał on zastosowanie jedynie do poprawiania błędów (pomyłek) w uprzednio złożonej deklaracji podatkowej. Z treści art. 81 § 1 Op wynika wprost, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Przepis ten nie wprowadza zatem warunku dotyczącego możliwości jego zastosowania wyłącznie w celu usuwania błędów lub pomyłek (ich poprawiania)”.

Powyższa linia orzecznicza znalazła potwierdzenie w kolejnych orzeczeniach NSA:

-     z 7 maja 2025 r., sygn. II FSK 1028/22,

-     z 9 lipca 2025 r., sygn. II FSK 1372/22,

-     z 7 sierpnia 2025 r., sygn. II FSK 1477/22,

-     z 24 września 2025 r., sygn. II FSK 3 05/23,

-     z 24 września 2025 r. sygn. II FSK 593/25

-     oraz z 16 grudnia 2025 r., sygn. II FSK 413/23.

Stanowisko wyrażone w powołanych wyżej wyrokach Wnioskodawca uznaje za własne i powołuje je jako element własnej argumentacji.

Uprzedzając jednocześnie typowy argument Organu, iż wyroki te zapadły w konkretnych sprawach i są wiążące jedynie w tych sprawach Spółka zwraca uwagę, iż zgodnie z art. 14e § 1 Ordynacji podatkowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej może z urzędu zmienić wydaną interpretację indywidualną, jeżeli stwierdzi jej nieprawidłowość, uwzględniając w szczególności orzecznictwo sądów, Trybunału Konstytucyjnego lub Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Powyższy przepis stanowi niewątpliwie przejaw zasady zaufania do organów państwowych, której realizacja powinna również odbywać się w ramach instytucji interpretacji indywidualnych. Z powyższego można zasadnie wnioskować, iż organy podatkowe powinny uwzględniać orzecznictwo sądów administracyjnych przy wydawanych interpretacjach, w szczególności gdy w danej kwestii ukształtowała się jednolita linia orzecznictwa, co niewątpliwie ma miejsce w przedmiotowej sprawie.

Przykładowo jak uznał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2017 r. sygn. I FSK 1782/15: „Nie ma sporu, że w zaskarżonej interpretacji organ nie uzasadnił dlaczego zignorował dotychczasowy dorobek orzeczniczy dając tym samym wyraz, że nie zgadza się z zawartym w nich stanowiskiem. W skardze kasacyjnej organ w znaczącej części wywodów uzasadnienia wykazywał, że orzeczenia sądowe nie są źródłem prawa. Dotyczy to również uchwały z 24 października 2011 r. sygn. akt IFPS 9/10, która nie jest aktem prawnym, mimo szczególnego statusu, jaki przyznaje jej art. 269 ustawy p.p.s. a. Podkreślił także, że art. 14c § 1 O.p. nie zobowiązuje organu do „odnoszenia się w sposób bardzo szczegółowy do wszystkich, nawet najmniej istotnych argumentów strony zawartych we wniosku”. Powołane wywody pomijają jednak podniesiony przez Sąd pierwszej instancji argument, że z postanowień art. 14e § 1 O.p. płynie wniosek, że organy są zobowiązane do uwzględniania w swoich rozstrzygnięciach orzeczeń sądowych. Szczególnie, gdy w danej kwestii ukształtowała się jednolita linia orzecznicza sądów”.

5. Znaczenie art. 16i ust. 8 ustawy o CIT i przepisu przejściowego

W analizowanym zdarzeniu przyszłym istotne znaczenie ma to, że Spółka wykorzystuje niektóre środki trwałe, które mogą zostać objęte zmianą stawek amortyzacyjnych w działalności strefowej (w całości lub w części w przypadku środków trwałych wykorzystywanych w obu działalnościach), z której dochód korzysta ze zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT. Art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, przewiduje ograniczenie stosowania art. 16i ust. 4 i 5 do środków trwałych wykorzystywanych w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

Ograniczenie to zostało jednak objęte przepisem przejściowym. Art. 14 ustawy nowelizującej z 28 listopada 2020 r. przewiduje, że art. 16i ust. 8 ustawy o CIT stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych wprowadzonych do ewidencji po 31 grudnia 2020 r. Skoro planowane obniżenie stawek amortyzacyjnych będzie dotyczyć środków trwałych „strefowych” lub „wspólnych” wprowadzonych do ewidencji nie później niż 31 grudnia 2020 r., ograniczenie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, nie powinno znaleźć zastosowania do tych środków.

Bez znaczenia pozostaje przy tym okoliczność, że część tych środków trwałych mogła zostać ulepszona po 31 grudnia 2020 r. Ulepszenie środka trwałego prowadzi do zwiększenia jego wartości początkowej, zaś dla zastosowania art. 14 ustawy nowelizującej kluczowa jest data pierwotnego wprowadzenia środka trwałego do ewidencji. Można tu w szczególności nawiązać do wyroku WSA we Wrocławiu z 25 listopada 2025 r., sygn. I SA/Wr 574/25, który rozpoznawał sprawę dotyczącą środków trwałych wykorzystywanych w działalności strefowej, wprowadzonych do ewidencji przed 1 stycznia 2021 r., w tym ulepszanych po tej dacie. Sąd przyznał rację podatnikowi co do prawa do wstecznego obniżenia stawek amortyzacyjnych i oparł swoje uzasadnienie na jednolitej linii NSA dotyczącej art. 16i ust. 5 ustawy o CIT.

6. Przypadek Spółki

W analizowanym zdarzeniu przyszłym spełnione będą warunki wynikające z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. Po pierwsze, obniżenie stawek będzie dotyczyło środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Po drugie, nowe stawki będą niższe niż stawki z Wykazu, ale wyższe niż 0%. Po trzecie, Spółka zastosuje jedną obniżoną stawkę dla danego środka trwałego od pierwszego miesiąca każdego roku objętego zmianą. Po czwarte, w odniesieniu do lat zakończonych Spółka dokona korekty zeznań podatkowych.

Obniżenie stawek amortyzacyjnych za rok bieżący oraz przeszłe lata będzie zatem zgodne z konstrukcją art. 16i ust. 5 ustawy o CIT. Przepis ten pozwala Spółce kształtować wysokość odpisów amortyzacyjnych w ramach metody liniowej, o ile stawki nie przekroczą stawek z Wykazu i zachowany zostanie wymóg spójnego czy konsekwentnego zastosowania jednej stawki od pierwszego miesiąca danego roku podatkowego przez cały rok.

Skutkiem planowanej zmiany będzie obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych w latach objętych zmianą. W latach zakończonych zostanie to odzwierciedlone przez korekty zeznań podatkowych, co jest zgodne z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ żaden przepis ustawy o CIT nie wyłącza korekty ze względu na wsteczną zmianę stawek amortyzacyjnych, a lata objęte zmianą nie będą przedawnione.

Nie ma również podstaw do uznania, że korekta rozliczeń za zakończone lata podatkowe jest dopuszczalna wyłącznie w przypadku błędu rachunkowego albo oczywistej omyłki. Taki warunek nie wynika ani z art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, ani z art. 81 § 1 Ordynacji podatkowej. Jak wskazuje przywołane orzecznictwo NSA, korekta deklaracji może służyć również wykonaniu uprawnienia podatnika wynikającego z przepisów materialnego prawa podatkowego, jeżeli ustawa nie przewiduje odmiennego ograniczenia.

7. Konkluzja

Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że może obniżyć stawki amortyzacyjne w stosunku do środków trwałych przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego za rok 2026 oraz przeszłe nieprzedawnione lata podatkowe, ze skutkiem od 1 stycznia każdego z tych lat. W konsekwencji, Spółka będzie uprawniona do wykazania niższych kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych.

W świetle powyższego Wnioskodawca wnosi o uznanie swojego stanowiska za prawidłowe.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

Treść powołanych przepisów oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT,

Dodatkowo, zauważyć należy, że zgodnie z art. 16h ust. 4 ustawy o CIT,

Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,

Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 662 ze zm., dalej: „Ordynacja podatkowa”),

W myśl art. 81 § 2 Ordynacji podatkowej,

Korekta deklaracji ma na celu poprawienie błędu, który został popełniony przy poprzednim jej sporządzeniu i może dotyczyć każdej jej pozycji - o ile odrębne przepisy nie stanowią inaczej.

Powołany przepis art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, powinna być również dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepis umożliwił podatnikom obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.

Z treści art. 16i ust. 5 ustawy o CIT wynika, że są dwa momenty zmiany stawki amortyzacyjnej, tj.:

•      od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji, albo

•      od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego.

Zasady zawarte w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT nie oznaczają, że zmiany stawki amortyzacji można dokonać „wstecz”. Wyrażenie „następny”, oznacza każdy następny rok podatkowy po obecnym. Tak więc obniżenia stawek amortyzacji środków trwałych, które zostały wprowadzone do ewidencji we wcześniejszym okresie można dokonać tylko na początku każdego roku po bieżącym.

Podatnicy mogą w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania.

Nie można jednak uznać, że art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, zezwala na modyfikowanie odpisów amortyzacyjnych (a więc w konsekwencji wysokości kosztów podatkowych) za okresy wcześniejsze. Podatnicy nie są uprawnieni do modyfikowania kosztów uzyskania przychodów w dowolnym dla siebie momencie i za dowolny okres w przeszłości według własnego uznania, bez wyraźnej przyczyny powodującej korektę. Taką przyczyną może być m.in. błąd rachunkowy, oczywista omyłka czy też błędnie stosowane stawki amortyzacji.

Zatem, Państwa stanowisko zgonie z którym, mogą Państwo obniżyć stawki amortyzacyjne w stosunku do środków trwałych przedstawionych w opisie zdarzenia przyszłego za rok 2026 oraz wybrane przeszłe nieprzedawnione lata podatkowe, ze skutkiem wstecznym od 1 stycznia każdego z tych lat, w efekcie czego wykażą Państwo w tych latach obniżenie kosztów uzyskania przychodów z tytułu odpisów amortyzacyjnych, należy uznać za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa wyroków należy zaznaczyć, że orzeczenia sądowe są wiążące jedynie w sprawach, w których zapadły. Natomiast Organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami sądów i innych organów, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.