0111-KDIB1-3.4010.521.2026.1.MBD

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z tego samego dnia o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest bankiem; podstawowy przedmiot działalności Wnioskodawcy stanowią czynności bankowe w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe, które Wnioskodawca wykonuje na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W ramach prowadzonej działalności bankowej Wnioskodawca dokonuje inwestycji (...).

Wnioskodawca nabywa obligacje zarówno na rynku pierwotnym, jak i na rynku wtórnym. W przypadku nabycia obligacji na rynku wtórnym transakcje często dokonywane są pomiędzy terminami płatności kuponów odsetkowych, w związku z czym cena nabycia obligacji obejmuje również wartość odsetek naliczonych od dnia poprzedniej płatności kuponowej do dnia rozliczenia transakcji (tzw. accrued interest).

W praktyce obrotu instrumentami dłużnymi cena nabycia obligacji na rynku wtórnym obejmuje bowiem dwa elementy:

-  cenę czystą (clean price), odpowiadającą wartości kapitałowej obligacji;

-  wartość odsetek naliczonych od dnia poprzedniej płatności kuponowej do dnia zbycia obligacji (tzw. accrued interest).

Suma ceny czystej oraz naliczonych odsetek stanowi tzw. cenę brudną (dirty price), która jest ceną faktycznie płaconą przez Wnioskodawcę.

W konsekwencji, nabywając obligację pomiędzy terminami płatności odsetek, Wnioskodawca zobowiązany jest zapłacić zbywcy również kwotę odpowiadającą odsetkom narosłym do dnia nabycia obligacji. Kwota ta stanowi ekonomiczne rozliczenie pomiędzy zbywcą a nabywcą prawa do otrzymania najbliższego kuponu odsetkowego.

Po nabyciu obligacji Wnioskodawca staje się jej właścicielem oraz uzyskuje prawo do otrzymania całej kwoty odsetek wypłacanej przez emitenta w najbliższym terminie płatności kuponowej, obejmującej zarówno odsetki naliczone przed dniem nabycia obligacji, jak i odsetki naliczone za okres po jej nabyciu.

Na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych Wnioskodawca rozpoznaje jako przychód całą kwotę odsetek otrzymaną od emitenta w dniu realizacji kuponu odsetkowego.

Jednocześnie, Wnioskodawca przyjmuje, że część ceny nabycia obligacji odpowiadająca odsetkom naliczonym do dnia jej nabycia (accrued interest), zapłacona w ramach ceny brudnej, stanowi koszt uzyskania przychodów.

W związku z przedstawionym powyżej stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) Wnioskodawca zwraca się do organu podatkowego z następującym pytaniem.

Pytania

Czy wydatek na nabycie obligacji, w zakresie odpowiadającym odsetkom naliczonym do dnia jej nabycia i uwzględnionym w cenie nabycia, stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie wypłaty przez emitenta kuponu odsetkowego obejmującego te odsetki?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, wydatek na nabycie obligacji, w zakresie odpowiadającym odsetkom naliczonym do dnia jej nabycia i uwzględnionym w cenie nabycia, stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie wypłaty przez emitenta kuponu odsetkowego obejmującego te odsetki, tj. w momencie wykupu części odsetkowej obligacji.

Powyższe stanowisko znajduje uzasadnienie zarówno w przepisach ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak również w ekonomicznym charakterze transakcji nabycia obligacji na rynku wtórnym.

Bezpośrednie powiązanie kosztu z tytułu nabycia odsetek z przychodem.

Po pierwsze, w ocenie Wnioskodawcy, wydatek poniesiony na nabycie kuponu odsetkowego, tj. różnica pomiędzy ceną brudną a ceną czystą obligacji, jest kosztem bezpośrednio związanym z przychodem uzyskiwanym w momencie realizacji tego kuponu.

Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT:

Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody.

Wydatek ten ma charakter kosztu bezpośredniego, ponieważ pozostaje w ścisłym i jednoznacznym związku z konkretnym przychodem podatkowym – tj. przychodem z tytułu realizacji kuponu odsetkowego. Bank nabywa bowiem prawo do otrzymania odsetek naliczonych za okres sprzed dnia nabycia papieru, a więc do konkretnego, z góry określonego świadczenia pieniężnego.

Zatem, w ocenie Wnioskodawcy, skoro analizowany wydatek stanowi koszt bezpośredni, to powinien być on – zgodnie z zasadą wynikającą z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT – rozpoznany podatkowo w tym okresie, w którym osiągnięty zostaje odpowiadający mu przychód, tj. w momencie realizacji kuponu odsetkowego.

Odrębność ekonomiczna i funkcjonalna kuponu odsetkowego.

Dodatkowo należy wziąć pod uwagę charakter prawny i ekonomiczny kuponu odsetkowego jako odrębnej części obligacji.

Cena brudna obligacji obejmuje odrębne elementy: cenę czystą, odpowiadającą części kapitałowej papieru oraz wartość kuponu odsetkowego, odpowiadającą odsetkom naliczonym do dnia nabycia papieru.

W praktyce oba wskazane elementy ceny brudnej są identyfikowalne i możliwe do jednoznacznego wyodrębnienia.

Oznacza to, że papier wartościowy, jakim jest obligacja, składa się z dwóch odrębnych ekonomicznie i funkcjonalnie części:

1. części kapitałowej, z którą związane jest prawo do otrzymania wartości nominalnej obligacji, realizowane co do zasady w momencie jej wykupu przez emitenta;

2. części odsetkowej, z którą związane jest prawo do otrzymania świadczenia odsetkowego, obejmującego również odsetki naliczone do dnia nabycia obligacji, za które Wnioskodawca zapłacił zbywcy w ramach ceny brudnej.

Każda z tych części ma własną wartość ekonomiczną, jest realizowana w innym momencie oraz prowadzi do otrzymania przez posiadacza obligacji odrębnego świadczenia pieniężnego.

Część kapitałowa jest realizowana w związku z wypłatą wartości nominalnej obligacji, natomiast część odsetkowa – w związku z wypłatą kuponu odsetkowego.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT:

nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.

Realizacja kuponu, tj. wypłata odsetek przez emitenta, prowadzi do definitywnego wygaśnięcia tego prawa majątkowego. W ocenie Banku, zarówno w sensie ekonomicznym, jak i funkcjonalnym zdarzenie to należy traktować jako wykup części papieru wartościowego (tj. kuponu odsetkowego) przez emitenta, do którego to wykupu odnosi się także art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT.

Skoro możliwe jest wyodrębnienie kuponu odsetkowego od obligacji jako całości, zarówno poprzez jego odrębną wartość (ustalaną jako naliczone odsetki), jak i odrębny moment realizacji, niezależny od terminu wykupu części kapitałowej papieru wartościowego, to jego realizacja stanowi odrębne zdarzenie gospodarcze, w ocenie Banku odpowiadające funkcjonalnie wykupowi.

Kupon odsetkowy stanowi wyodrębnialne prawo majątkowe, którego wartość jest kalkulowana niezależnie od wartości nominalnej obligacji i zależy wyłącznie od upływu czasu. Co istotne, moment jego realizacji jest z góry określony i nie pokrywa się z momentem wykupu obligacji jako instrumentu dłużnego. Oznacza to, że w praktyce gospodarczej funkcjonuje on jako element o autonomicznym znaczeniu ekonomicznym, który może być rozpatrywany niezależnie od części kapitałowej.

W wyniku realizacji kuponu dochodzi do definitywnego wygaśnięcia prawa do odsetek. Po dokonaniu wypłaty odsetek kupon przestaje istnieć jako prawo majątkowe, analogicznie jak w przypadku wykupu obligacji wygasa prawo do wypłaty dłużnego kapitału. Jednocześnie, rynkowa cena obligacji ulega obniżeniu i powraca do poziomu ceny czystej, co potwierdza, że część odpowiadająca odsetkom została ostatecznie rozliczona.

Realizacja kuponu polega na spełnieniu przez emitenta świadczenia pieniężnego na rzecz posiadacza obligacji. Jest to zatem zdarzenie odpowiadające istocie wykupu, polegającej na wykonaniu zobowiązania emitenta wobec inwestora. W obu przypadkach dochodzi do rozliczenia określonego prawa majątkowego poprzez wypłatę środków pieniężnych i jego wygaśnięcie.

Zarówno w przypadku wykupu obligacji, jak i realizacji kuponu, dochodzi do tego samego efektu ekonomicznego: Wnioskodawca otrzymuje należne świadczenie pieniężne, a odpowiadające mu prawo przestaje istnieć. W obu sytuacjach następuje zatem definitywne rozliczenie określonego komponentu instrumentu finansowego – odpowiednio części kapitałowej albo odsetkowej.

Po realizacji kuponu nie istnieje możliwość dalszego dysponowania tym prawem ani jego przeniesienia na inny podmiot. Analogicznie jak w przypadku wykupionej obligacji, prawo to zostaje ostatecznie „skonsumowane”. Oznacza to, że moment jego realizacji stanowi naturalny punkt odniesienia dla rozliczeń podatkowych związanych z jego nabyciem.

Przyjęcie stanowiska odmiennego od Wnioskodawcy prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której sama zmiana właściciela obligacji wpływałaby na sposób i moment podatkowego rozliczenia jej części odsetkowej.

W przypadku gdy podatnik nabywa obligację i pozostaje jej właścicielem do dnia wykupu, otrzymywane przez niego odsetki są rozliczane podatkowo wraz z realizacją poszczególnych kuponów.

Jeżeli natomiast obligacja zostałaby zbyta przed jej wykupem wraz z naliczonym prawem do odsetek, przyjęcie stanowiska odmiennego od stanowiska Wnioskodawcy prowadziłoby do podwójnego opodatkowania tego samego ekonomicznego przysporzenia po stronie dwóch niezależnych podmiotów.

Zbywca rozpoznawałby bowiem przychód podatkowy w części ceny sprzedaży odpowiadającej naliczonym odsetkom, za które zapłacił mu nabywca obligacji. Następnie nabywca, w momencie realizacji kuponu, rozpoznawałby przychód podatkowy obejmujący również tę samą część odsetek otrzymanych od emitenta (nie mogąc jednocześnie rozpoznać odpowiadającego im kosztu poniesionego przy nabyciu obligacji).

W konsekwencji, ekonomicznie to samo świadczenie podlegałaby opodatkowaniu najpierw po stronie zbywcy, jako element wynagrodzenia otrzymanego od nabywcy, a następnie po stronie nabywcy, jako część kuponu otrzymanego od emitenta.

Jednocześnie, wydatek poniesiony przez nabywcę na nabycie obligacji, w części odpowiadającej nabytej odsetkowej części papieru wartościowego, mógłby zostać rozpoznany jako koszt uzyskania przychodu dopiero w momencie wykupu obligacji, a zatem w związku z innym zdarzeniem niepowiązanym z osiągnięciem przychodu odpowiadającego poniesionemu wydatkowi.

W konsekwencji, moment podatkowego rozpoznania kosztu związanego z nabytym kuponem zależałby wyłącznie od tego, czy w okresie pomiędzy jego naliczeniem a realizacją doszło do zmiany właściciela obligacji.

Przyjęcie stanowiska, zgodnie z którym koszt odpowiadający nabytej części odsetkowej podlega rozliczeniu w momencie realizacji tego kuponu, powoduje natomiast, że sama zmiana właściciela obligacji pozostaje neutralna podatkowo.

Nabywca rozpoznaje koszt nabycia prawa do świadczenia odsetkowego w tym samym momencie, w którym realizuje się odpowiadający mu przychód. Takie podejście zachowuje zatem współmierność przychodów i kosztów oraz odpowiada istocie transakcji, w ramach której nabywca ponosi określony wydatek właśnie w celu uzyskania przyszłego świadczenia kuponowego.

Stanowisko Wnioskodawcy prowadzi zatem do pełnego podatkowego rozliczenia transakcji pomiędzy stronami bez sztucznego przesunięcia w czasie możliwości rozpoznania kosztu w związku z innym zdarzeniem niepowiązanym bezpośrednio osiągnięciem przychodu, którego dot. wydatek.

Wydatek na nabycie obligacji w części, w której dotyczy nabytego kuponu odsetkowego powinien być podatkowo rozpoznawany jako koszt w momencie osiągnięcia odpowiadającego temu wydatkowi przychodu tj. wypłaty kuponu odsetkowego co jest zgodne zarówno z art. 16 ust. 1 pkt 8 oraz art. 15 ust. 4d.

W ocenie Wnioskodawcy, przepis z art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, nie ogranicza możliwości rozpoznania kosztu podatkowego wyłącznie do sytuacji, w której dochodzi do jednorazowego wykupu przez emitenta całego papieru wartościowego i definitywnego wygaśnięcia wszystkich praw wynikających z obligacji.

Z treści art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT nie wynika bowiem, aby warunkiem rozpoznania kosztu było objęcie wykupem wszystkich ekonomicznych i funkcjonalnych części papieru wartościowego w tym samym momencie. Przepis posługuje się pojęciem wykupu papieru wartościowego, nie przesądzając jednak, że wykup ten musi następować wyłącznie jednorazowo i obejmować równocześnie zarówno część kapitałową, jak i część odsetkową obligacji.

Zdaniem Wnioskodawcy, jeżeli zatem poszczególne części papieru wartościowego są możliwe do wyodrębnienia, mają odrębną wartość ekonomiczną i są realizowane w różnych terminach, to każdorazowa realizacja jednej z tych części powinna być oceniana odrębnie. W takim przypadku wykup może następować etapowo, poprzez spełnienie przez emitenta świadczeń przypisanych do poszczególnych części obligacji.

W przypadku wypłaty kuponu odsetkowego dochodzi właśnie do realizacji, a tym samym wykupu części odsetkowej papieru wartościowego. Emitent spełnia należne świadczenie pieniężne na rzecz posiadacza obligacji, a odpowiadające mu prawo do odsetek definitywnie wygasa. Po wypłacie kuponu prawo to nie może być już przedmiotem dalszego obrotu ani ponownej realizacji.

Zdarzenie to odpowiada zatem funkcjonalnie i ekonomicznie wykupowi części papieru wartościowego. Następuje bowiem spełnienie przez emitenta świadczenia wynikającego z obligacji, definitywne rozliczenie wyodrębnionego komponentu tego instrumentu oraz wygaśnięcie odpowiadającego mu prawa majątkowego.

W konsekwencji, jeżeli w wyniku wypłaty kuponu odsetkowego dochodzi do wykupu części odsetkowej obligacji, to w ocenie Wnioskodawcy art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, pozwala na rozpoznanie w tym momencie odpowiedniej części wydatku poniesionego na nabycie papieru wartościowego. Kosztem tym powinna być część ceny brudnej odpowiadająca wartości odsetek naliczonych do dnia nabycia obligacji, która została zapłacona zbywcy w celu nabycia prawa do otrzymania kuponu.

Tym samym, wydatek na nabycie obligacji powinien być rozliczany odpowiednio do momentu realizacji poszczególnych praw wynikających z tego papieru wartościowego. Część ceny przypisana do komponentu odsetkowego powinna zostać rozpoznana w momencie wypłaty kuponu i wygaśnięcia prawa do odsetek, natomiast część przypisana do komponentu kapitałowego – w momencie wykupu wartości nominalnej obligacji albo jej wcześniejszego odpłatnego zbycia.

Podsumowując, część ceny brudnej odpowiadająca odsetkom naliczonym do dnia nabycia obligacji stanowi koszt bezpośrednio związany z przychodem z realizacji kuponu, a zatem zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT, powinna zostać rozpoznana w momencie uzyskania tego przychodu. Jednocześnie, wypłata kuponu prowadzi do definitywnego wygaśnięcia odrębnej części odsetkowej obligacji, co funkcjonalnie odpowiada jej wykupowi przez emitenta w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT. Oba przepisy prowadzą więc do wniosku, że koszt odpowiadający nabytym odsetkom powinien zostać potrącony w momencie wypłaty kuponu odsetkowego.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z definicją zawartą w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „updop”, „ustawa o CIT”):

kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1 . Koszty poniesione w walutach obcych przelicza się na złote według kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski z ostatniego dnia roboczego poprzedzającego dzień poniesienia kosztu.

W myśl art. 15 ust. 4 updop,

koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c.

Zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT:

nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na objęcie lub nabycie udziałów albo wkładów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, a także wydatków na nabycie tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych; wydatki takie są jednak kosztem uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia tych udziałów w spółdzielni, udziałów (akcji) oraz papierów wartościowych, w tym z tytułu wykupu przez emitenta papierów wartościowych, a także z odkupienia albo umorzenia tytułów uczestnictwa w funduszach kapitałowych, z zastrzeżeniem ust. 7e, w części niezaliczonej w jakiejkolwiek formie do kosztów uzyskania przychodów.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji papieru wartościowego. Zgodnie z art. 3 pkt 1 lit a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 722 ze zm.):

ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - rozumie się przez to akcje, prawa poboru w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz.U. z 2024 r. poz. 18 i 96 ), prawa do akcji, warranty subskrypcyjne, kwity depozytowe, obligacje, listy zastawne, certyfikaty inwestycyjne, bankowe prawa pochodne w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe (Dz.U. z 2023 r. poz. 2488 ) i inne zbywalne papiery wartościowe, w tym inkorporujące prawa majątkowe odpowiadające prawom wynikającym z akcji lub z zaciągnięcia długu, wyemitowane na podstawie właściwych przepisów prawa polskiego lub obcego.

Zatem, zasady rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów określone w art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, mają zastosowanie do obligacji.

Przytoczone regulacje ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych dają podatnikowi możliwość rozpoznania wydatków na nabycie papierów wartościowych jako kosztów uzyskania przychodów, niemniej wskazane uprawnienie podlega odroczeniu do momentu efektywnego zbycia lub wykupu papieru wartościowego/obligacji przez emitenta.

Jednocześnie, należy podkreślić, że przepis art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT wprost przewiduje, że kosztem uzyskania przychodów mogą być „wydatki na nabycie” papierów wartościowych (w tym obligacji). Powyższe oznacza, że wydatki na nabycie obligacji zasadniczo powinny obejmować wszystkie koszty efektywnie związane z ich nabyciem, a nie tylko cenę zakupionego papieru wartościowego ustaloną w oparciu o wartość nominalną papieru wartościowego. Do kosztów uzyskania przychodów, z chwilą sprzedaży/wykupu obligacji, podatnik powinien być uprawniony zaliczyć wydatki, które warunkują nabycie tych aktywów, z wyjątkiem wydatków wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie definiuje pojęcia „wydatków na nabycie” o których mowa w ww. przepisie, a wobec braku definicji ustawowych, należy odwołać się do znaczenia tego sformułowania w języku powszechnym. Zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN „wydatki” to „suma, która ma być wydana” albo „suma wydana na coś" (Słownik języka polskiego PWN, Wydawnictwo Naukowe PWN online, dostęp: https://sjp.pwn.pl/sjp/wydatek;2538937.html).

„Nabycie” oznacza natomiast „otrzymać coś na własność, płacąc za to” (tamże, dostęp: https://sjp.pwn.pl/sjp/nabyc;2485482.html). Przez „wydatki na nabycie” należy więc rozumieć wszelkie wydatki warunkujące nabycie papierów wartościowych, tj. wydatki bez których poniesienia nie byłoby możliwe ich skuteczne nabycie przez podatnika.

Skuteczność objęcia obligacji z kuponem odsetkowym uwarunkowana jest zapłatą/uregulowaniem przez nabywcę pełnej ceny papieru wartościowego (a więc dwóch wskazanych powyżej komponentów).

Tym samym, fakt uwzględnienia w cenie zakupu obligacji z kuponem odsetkowym dwóch komponentów, tj. elementu cenotwórczego ustalonego w oparciu o wartość nominalną obligacji oraz elementu cenotwórczego ustalonego w oparciu o wartość narosłych odsetek, zasadniczo nie będzie miał wpływu na możliwość ujęcia przez nabywcę całości wydatków związanych z nabyciem danego papieru wartościowego/obligacji dla celów rozliczeń podatku CIT.

Ponadto, należy mieć na uwadze, że obligacje z kuponem odsetkowym obligują emitenta do zapłaty ich posiadaczowi lub właścicielowi ich wartości nominalnej wraz z oprocentowaniem. Dlatego w odniesieniu do obligacji z kuponem odsetkowym, kategoria „wydatku na nabycie” obligacji powinna obejmować również tę część płatności, która efektywnie dotyczy wartości narosłego na dzień nabycia obligacji kuponu odsetkowego.

Zasadniczo, odrębne wskazanie ceny kuponu odsetkowego uzasadnione jest odmienną datą wymagalności należności odsetkowej, która może być wcześniejsza niż należność przysługująca z tytułu wykupu obligacji. Płatności za dany okres odsetkowy powstają w określonym terminie w przyszłości, tj. w dniu zapadalności kuponu odsetkowego. Dlatego też właściciel obligacji, który nabył obligację, np. w trakcie okresu odsetkowego, otrzyma świadczenie pieniężne naliczone za cały okres odsetkowy, w którym nabył obligacje, niezależnie od tego ile dni w ciągu tego okresu będzie w posiadaniu danej obligacji.

Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie dają podatnikowi uprawnienia do rozpoznania wydatku z tytułu nabycia m.in. papierów wartościowych w podziale na dwie części, tj. części dotyczącej wartości samego papieru wartościowego (takiego jak obligacje) oraz dotyczącej odsetek należnych posiadaczowi papieru wartościowego.

Przyznanie uprawnienia do dokonania takiego rozbicia musiałoby wiązać się z potwierdzeniem przysługiwania podatnikowi samoistnego prawa do realizacji odsetek w przyszłości. Z uwagi na fakt, że odsetki nie stanowią wierzytelności samoistnej, ale zawsze są związane ze świadczeniem głównym, czyli w tym przypadku z wierzytelnością wynikającą z danego papieru wartościowego, powyższe twierdzenie należy uznać za nieprawidłowe.

Zatem, fakt wcześniejszej (tj. przed dniem wykupu przez emitenta/ostatecznego zbycia obligacji) wypłaty kuponu odsetkowego nie uprawnia do rozpoznania dla celów podatkowych kosztów związanych z nabyciem ww. kuponu odsetkowego.

Reasumując, w przypadku zakupu papierów wartościowych z kuponem odsetkowym, nie można wydatku na nabycie papieru wartościowego wraz z tym kuponem podatkowo rozbić na dwie części, z których jedna odnosiłaby się do wartości papieru wartościowego, a druga zaś do odsetek należnych posiadaczowi tego papieru i potraktować ją jako zapłatę za nabycie prawa do realizacji odsetek w przyszłości, co skutkowałoby wyłączeniem tej części wydatku z dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 8 updop. Przepis ten dotyczy sposobu zaliczania w ciężar kosztów wydatków na nabycie papierów wartościowych i jako taki, stanowi lex specialis w stosunku do generalnych zasad rozliczania kosztów w czasie zawartych w art. 15 ust. 4 updop. W konsekwencji przepis art. 16 ust. 1 pkt 8 updop, znajduje w tym przypadku zastosowanie. Skoro bowiem papier wartościowy zawiera zobowiązanie emitenta do zapłaty posiadaczowi takiego papieru jego wartości nominalnej wraz z oprocentowaniem, wydatek na nabycie takiego papieru obejmuje także tę część płatności, która dotyczy kuponu odsetkowego, w związku z czym wydatek taki stanowi koszt uzyskania przychodu dopiero w momencie zbycia papieru wartościowego lub wykupu przez emitenta.

Należy wskazać, że wydatki na nabycie, o których mowa w art. 16 ust. 1 pkt 8 updop, obejmują nie tylko cenę nabywanego papieru wartościowego, ale także wszystkie inne koszty związane z jego nabyciem. Brak więc podstaw prawnych do różnicowania momentu rozpoznania jako koszt uzyskania przychodu wydatków na cenę nominalną dłużnych papierów wartościowych i wydatków na nabycie odsetek (tj. wartość kuponu odsetkowego). Moment faktycznego otrzymania odsetek z tytułu dłużnych papierów wartościowych nie ma wpływu na moment zaliczenia wydatków na nabycie tych papierów (w tym wydatków na nabycie prawa do tych odsetek) do kosztów uzyskania przychodów.

W świetle przedstawionych powyżej argumentów należy stwierdzić, że wydatkami na nabycie obligacji z kuponem odsetkowym są zarówno koszty stanowiące bezpośrednio cenę zakupu nominału papieru wartościowego, jak też wydatki na zakup kuponu odsetkowego (a więc odsetek naliczonych na dzień zakupu obligacji na rynku wtórnym). Tym samym, zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 pkt 8 ustawy o CIT, należy uznać, że w przypadku nabycia obligacji będziecie Państwo uprawnieni do rozpoznania wydatku na nabycie obligacji, w zakresie odpowiadającym odsetkom naliczonym do dnia jej nabycia i uwzględnionym w cenie nabycia jako kosztu uzyskania przychodu, niemniej dopiero w momencie skutecznego i definitywnego zbycia obligacji przez Państwa lub wykupu obligacji przez emitenta.

Podsumowując, w analizowanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym, poniesione przez Państwa wydatki w zakresie odpowiadającym odsetkom naliczonym do dnia jej nabycia i uwzględnionym w cenie nabycia obligacji, stanowią koszt uzyskania przychodu w momencie wykupu tych obligacji przez emitenta lub w momencie ich definitywnego odpłatnego zbycia przez Państwa.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy wydatek na nabycie obligacji, w zakresie odpowiadającym odsetkom naliczonym do dnia jej nabycia i uwzględnionym w cenie nabycia, stanowi koszt uzyskania przychodów w momencie wypłaty przez emitenta kuponu odsetkowego obejmującego te odsetki, uznałem za nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

-  Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

-  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

-  Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.