0111-KDIB1-3.4010.504.2026.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

11 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z 7 sierpnia 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca - Spółka (…) posiada (…) oddziałów na terenie całej Polski. Działalność prowadzona jest z wykorzystaniem nieruchomości wynajmowanych od podmiotów zewnętrznych. Ze względu na charakter prowadzonej działalności oraz wysoką wartość utrzymywanego stoku magazynowego, Spółka od wielu lat ponosi nakłady na dostosowanie i modernizację wynajmowanych obiektów. Nakłady, które nie stanowią remontów, ujmowane są w ewidencji środków trwałych jako inwestycje w obcych środkach trwałych i amortyzowane przy zastosowaniu stawki 10%, zgodnie z art. 16j ust. 4 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Obecnie analizowana jest sytuacja oddziału w (…), który od początku swojej działalności nie osiąga zakładanych wyników finansowych i generuje straty. Inwestycja w obcym środku trwałym związana z tym oddziałem została oddana do użytkowania w 2022 roku. W kolejnych latach ponoszone były również dodatkowe, choć niewielkie, nakłady modernizacyjne zwiększające wartość początkową środka trwałego. W związku z utrzymującą się nierentownością placówki w (…), Komplementariusze rozważają rozwiązanie umowy najmu i zakończenie działalności w tej lokalizacji.

Zgodnie z zapisem § 8 umowy najmu nieruchomości w (…): „Po zakończeniu umowy najmu lub jej wcześniejszym rozwiązaniu, Najemcy przysługuje prawo usunięcia z Nieruchomości wszelkich dokonanych przez niego nakładów, nie stanowiących części składowej Nieruchomości. Nakłady, które stały się częścią składową Nieruchomości, dokonane przez najemcę zgodnie z Umową pozostają w Nieruchomości, a Wynajmujący nie jest zobowiązany do zwrotu Najemcy ich wartości. Najemcy nie przysługuje roszczenie o zwrot przez Wynajmującego wartości nakładów dokonanych w Nieruchomości, które stały się jej częścią składową”. Zatem, decyzja w zakresie rozwiązania umowy najmu będzie skutkowała koniecznością likwidacji środka trwałego w postaci inwestycji w obcym środku trwałym. Takie zdarzenie wywoła określone konsekwencje/skutki na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych związane z likwidacją inwestycji w obcym środku trwałym. Na dzień (…) 2026 r. nieumorzona wartość inwestycji w obcym środku trwałym wynosiła (…) zł.

Należy dodać, że po rozwiązaniu umowy najmu Wnioskodawca nie zmieni profilu działalności - nadal będzie prowadził (jak dotychczas) działalność w zakresie sprzedaży (…).

Pytanie

Czy Wnioskodawca będzie uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - wartości nakładów na modernizację i adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - wartości nakładów na adaptację i modernizację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu.

Inwestycja w obcym środku trwałym stanowi środek trwały, zgodnie z art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT. Oznacza to, że mają do niej zastosowanie regulacje art. 16 ust. 1 pkt 5 i 6 tej ustawy, zgodnie z którymi, do kosztów uzyskania przychodów nie zalicza się:

•      strat w środkach trwałych oraz wartościach niematerialnych i prawnych w części pokrytej sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1;

•      strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

A contrario, z przepisów tych wynika, że nie ma przeszkód do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych (w części niepokrytej dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi) w przypadkach innych niż utrata przydatności gospodarczej wskutek zmiany rodzaju działalności - oczywiście pod warunkiem, że straty te spełniają ogólne przesłanki zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy CIT, tzn. stanowią koszt poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zabezpieczenia albo zachowania źródła przychodów.

Dotyczy to również strat w wyniku likwidacji inwestycji w obcych środkach trwałych. Potwierdza to uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12: „Strata odpowiadająca niezamortyzowanej wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym, niespełniająca przesłanek z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.), może zostać zaliczona do kosztów uzyskania przychodów, jeżeli jej powstanie wynika z działań podatnika podjętych dla realizacji celu określonego w art. 15 ust. 1 tej ustawy”.

W analizowanym przypadku mamy do czynienia ze stratą powstałą w wyniku „likwidacji nie w pełni umorzonego środka trwałego”. Zgodnie z utrwalonym poglądem, „likwidacją” środka trwałego w rozumieniu art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT jest nie tylko jego fizyczne unicestwienie, ale każde definitywne wyzbycie się środka trwałego - w tym także wycofanie (wykreślenie) środka trwałego z ewidencji np. w związku z jego zużyciem technicznym, technologicznym czy utratą przydatności gospodarczej. Zawężenie pojęcia „likwidacja” wyłącznie do fizycznego unicestwienia środka trwałego pozbawiałoby bowiem sensu przepis art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT w części, w jakiej wprowadza on warunek utraty przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności - warunek ten stawałby się bowiem zbędny w razie fizycznego zniszczenia środka trwałego.

W szczególności „likwidacją” jest w przypadku inwestycji w obcym środku trwałym wykreślenie z ewidencji w następstwie pozostawienia poniesionych nakładów u wynajmującego - właściciela budynku (środka trwałego). Takie stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w przywołanej uchwale z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12 oraz wyroku z 6 września 2022 r., sygn. akt II FSK 3139/19, a także Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 26 kwietnia 2019 r., Znak: 0113-KDIPT2-1.4011.211.2019.2.RK.

Oznacza to, że w przedstawionym stanie faktycznym będzie miała miejsce likwidacja środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym) skutkująca powstaniem straty w postaci jego wartości początkowej w części niepokrytej dokonanymi odpisami amortyzacyjnymi. Likwidacja ta nastąpi przy tym w wyniku utraty przydatności gospodarczej środka trwałego. Jak wskazano w przywołanej uchwale z 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II FPS 2/12, „Przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych (inwestycji w obcych środkach trwałych) należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności dalszego korzystania z nich”.

Jak wskazano na wstępie, w przedstawionym stanie faktycznym inwestycja w obcym środku trwałym utraciła przydatność gospodarczą właśnie przez brak opłacalności dalszego wykorzystywania jej w prowadzonej działalności gospodarczej. Dalsze utrzymywanie inwestycji nie tylko nie wiązało się z perspektywą uzyskania zysków, ale wiązałoby się z generowaniem strat.

Ta ostatnia okoliczność oznacza zarazem, że analizowana strata spełnia podstawowy warunek uznania jej za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy CIT, jako koszt poniesiony w celu zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów podatnika (ochrony środków własnych i podstawowej bazy produkcyjnej).

W warunkach rynkowych podatnik musi podejmować racjonalne z jego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach, działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dążeniu do oszczędności, zmniejszenia kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat, czy też eliminowaniu nieopłacalnych przedsięwzięć. Bez podejmowania takich działań działalność podatnika mogłaby stać się niekonkurencyjna, nierentowna i zacząć przynosić straty. Prowadziłoby to do zagrożenia źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie.

Jest także oczywiste, że każda działalność gospodarcza łączy się z ryzykiem niepowodzenia, w tym poniesienia kosztów wyższych niż przychody. Racjonalny przedsiębiorca podejmuje zawsze ryzyka ale stale dąży do ich ograniczenia. W sytuacji zaś gdy się zmaterializują podejmuje czasem najbardziej racjonalną decyzję - o wycofaniu się z zamierzenia biznesowego w danej lokalizacji. Z tego względu zaprzestanie dalszego wykorzystania analizowanej inwestycji w obcym środku trwałym z uwagi na nierentowność działalności, w której była wykorzystywana, i związana z tym jej likwidacja (wykreślenie z ewidencji wskutek pozostawienia nakładów u wynajmującego) będzie stanowiło działanie konieczne, racjonalne ekonomicznie, zmierzające do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W sytuacji, gdy inwestycja w obcym środku trwałym w danej lokalizacji nie przynosi spodziewanych zysków, racjonalnym ekonomicznie działaniem podatnika, z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, jest zaprzestanie korzystania z takiej inwestycji, czyli jej likwidacja z powodu utraty przydatności gospodarczej. Wreszcie należy podkreślić, że opisane działania nie będą wynikiem zmiany działalności. Profil działalności prowadzonej przez Wnioskodawcę przed rozpoczęciem działalności w (…), w której była wykorzystywana ww. inwestycja w obcym środku trwałym, w trakcie prowadzenia tej działalności oraz po jej zaprzestaniu (i związaną z nim likwidacją środka trwałego) nie uległ i nie ulegnie zmianie - Wnioskodawca przez cały ten czas prowadzi i nadal prowadzić będzie działalność w tym samy zakresie, tj. sprzedaży (…). Zatem, nie zachodzi przewidziana w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT przesłanka wyłączająca możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym.

Reasumując, w przestawionym stanie faktycznym (winno być: zdarzeniu przyszłym):

•      Wnioskodawca poniesie stratę w wysokości niezamortyzowanej części wartości początkowej środka trwałego (inwestycji w obcym środku trwałym),

•      będzie ona wynikiem likwidacji (wykreślenia z ewidencji w związku z pozostawieniem inwestycji u wynajmującego),

•      nastąpi w wyniku utraty przydatności gospodarczej, a przy tym nie będzie wiązała się ze zmianą rodzaju prowadzonej działalności,

•      powyższe działanie będzie uzasadnione ekonomicznie oraz będzie zmierzało do zabezpieczenia i zachowania źródła przychodów.

Wobec tego, przedmiotowa strata będzie spełniała przesłanki uznania jej za koszt uzyskania przychodów w świetle art. 15 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT.

Przemawia to za uznaniem za prawidłowe stanowiska Wnioskodawcy, iż będzie on uprawniony do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - wartości nakładów na adaptację i modernizację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Przepis ten oznacza, że podatnik ma możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wszelkich kosztów, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, zarówno bezpośrednio, jak i pośrednio związanych z uzyskiwanymi przychodami, pod tym jednak warunkiem, że wykaże ich związek z prowadzoną działalnością gospodarczą, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub wiąże się z zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów. Zatem, kosztem uzyskania przychodu są wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.

Aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

1)  został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

2)  jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

3)  pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

4)  poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

5)  został właściwie udokumentowany,

6)  nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

Koszty ponoszone przez podatnika należy ocenić pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów, zabezpieczenia lub zachowania źródła przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu osiągnięcia przychodów, nawet wówczas, gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Podkreślić przy tym należy, że to obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów jest wykazanie – w oparciu o zgromadzone dowody – związku pomiędzy poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Należy jednak mieć na uwadze zamknięty katalog wydatków zawarty w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, mimo że pozostają w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością i zostały przez niego poniesione w celu uzyskania przychodu.

Z uwagi na fakt, że składniki majątku wykorzystywane są przez podatników w dłuższym okresie, a nie tylko w roku ich nabycia/wytworzenia, ustawodawca przyjął zasadę, że wydatki na ich nabycie lub wytworzenie zalicza się do kosztów uzyskania przychodów sukcesywnie, w miarę ich zużycia.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

W myśl art. 16 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 5 ustawy o CIT,

Tak więc kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie strata w środkach trwałych w części, która nie została pokryta odpisami amortyzacyjnymi.

Stosownie do art. 16a ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT,

Ograniczenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT dotyczy wyłącznie środków trwałych zlikwidowanych, których utrata przydatności gospodarczej była skutkiem zmiany rodzaju działalności. Kosztem uzyskania przychodów, co do zasady, będzie zatem strata powstała w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli utraciły one przydatność gospodarczą z przyczyn innych niż zmiana rodzaju działalności, tj. nie były zdeterminowane zmianą rodzaju działalności gospodarczej, a co za tym idzie, utratą przez likwidowany środek trwały jego przydatności gospodarczej.

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają definicji pojęcia „likwidacja”, a zatem zasadne jest odwołanie się w tym zakresie do reguł wykładni językowej.

Zgodnie z definicją słownikową „likwidować to dokonywać likwidacji, usuwać coś, pozbywać się czegoś, uwalniać się od czegoś” (Słownik języka polskiego, pod red. M. Szymczaka, PWN, Warszawa 1979, t. II, str. 35). W związku z takim rozumieniem tego pojęcia – likwidacją będzie definitywne pozbycie się środka trwałego (wykreślenie z ewidencji), np. poprzez jego zniszczenie, usunięcie, a także zwrot wynajmującemu inwestycji w obcym środku trwałym przed upływem okresu najmu lub dzierżawy (czy okresu pełnej amortyzacji).

Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy Państwa Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - wartości nakładów na modernizację i adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu.

Przenosząc wyżej powołane przepisy na grunt Państwa sprawy stwierdzić należy, że możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów straty z tytułu niezamortyzowanej wartości inwestycji w obcym środku trwałym należy oceniać przez pryzmat kryterium racjonalnego i ekonomicznego działania Spółki oraz z punktu widzenia realizacji celów wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, a więc osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Zatem, skoro art. 16 ust. 1 ustawy o CIT zawiera zamknięty katalog wydatków, które nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, a wśród tych wydatków ustawodawca nie wymienia strat powstałych w związku z likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych, jeżeli środki te zostały zlikwidowane z innych przyczyn aniżeli wskazane w treści art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, oznacza to, że straty te podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów z uwzględnieniem przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

W rozpatrywanej sprawie, nakłady, które stały się częścią składową Nieruchomości, dokonane przez najemcę zgodnie z Umową pozostają w Nieruchomości, a Wynajmujący nie jest zobowiązany do zwrotu Najemcy ich wartości. Najemcy nie przysługuje roszczenie o zwrot przez Wynajmującego wartości nakładów dokonanych w Nieruchomości, które stały się jej częścią składową. Decyzja w zakresie rozwiązania umowy najmu będzie skutkowała koniecznością likwidacji środka trwałego w postaci inwestycji w obcym środku trwałym. Ponadto, wskazali Państwo, iż oddział w (…) od początku swojej działalności nie osiąga zakładanych wyników finansów i generuje straty. W związku z utrzymującą się nierentownością placówki w (…), Komplementariusze rozważają rozwiązanie umowy najmu i zakończenie działalności w tej lokalizacji.

Tym samym, mając na względzie wyżej powołany art. 15 ust. 1 ustawy o CIT oraz przedstawiony opis sprawy, zauważyć należy, że rozwiązanie umowy najmu będzie racjonalnym krokiem, podyktowanym rachunkiem ekonomicznym. Działania te spełniają przesłanki, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, gdyż zostaną podjęte w celu osiągania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Co również istotne, wskazali Państwo, że po rozwiązaniu umowy najmu Państwa Spółka nie zmieni profilu działalności - nadal będzie prowadziła (jak dotychczas) działalność w zakresie sprzedaży (…).

Uwzględniając powyższe, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy Państwa Spółka będzie uprawniona do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów niezamortyzowanej części inwestycji w obcym środku trwałym - wartości nakładów na modernizację i adaptację wynajmowanych pomieszczeń pozostawionych w nich po zakończeniu umowy najmu, należy uznać za prawidłowe.

Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Państwa i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanej interpretacji indywidualnej, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.