0111-KDIB1-3.4010.488.2026.1.ZK

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

3 sierpnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 30 lipca 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

X spółka z ograniczoną odpowiedzialnością X spółka komandytowa z siedzibą w Polsce (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”), jest spółką komandytową oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych. Na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2805, dalej: „ustawa o CIT”), Spółka podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą nieprzerwanie od (…) 2013 r. Rok podatkowy Spółki jest zgodny z rokiem kalendarzowym.

Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest (…).

W zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2022 r., złożonym w 2023 r., Wnioskodawca wykazał podatek należny. W związku z tym Spółka uznała, że spełnia warunek uprawniający do wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w 2024 r., o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Wnioskodawca zdecydował się na stosowanie w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Informacja o wyborze tej formy została wykazana w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2024 r., zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT.

W 2024 r. Spółka dokonywała wpłat należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych na swój mikrorachunek podatkowy.

Spółka nie dokonała w ustawowych terminach wpłat zaliczek uproszczonych za styczeń oraz luty 2024 r. Zaliczka uproszczona za styczeń 2024 r. powinna zostać wpłacona do 20 lutego 2024 r., natomiast zaliczka uproszczona za luty 2024 r. powinna zostać wpłacona do 20 marca 2024 r.

Zaliczki uproszczone za styczeń oraz luty 2024 r. zostały wpłacone przez Spółkę 22 kwietnia 2024 r. Spółka dokonała w tym dniu trzech odrębnych wpłat na mikrorachunek podatkowy, przypisanych odpowiednio do zaliczki uproszczonej za styczeń 2024 r., zaliczki uproszczonej za luty 2024 r. oraz zaliczki uproszczonej za marzec 2024 r.

Wpłaty zaliczek uproszczonych za pozostałe miesiące 2024 r. były regulowane terminowo, tj. do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyła dana zaliczka.

Spółka wskazuje, że zaległe zaliczki uproszczone za styczeń oraz luty 2024 r. zostały wpłacone bez naliczenia i zapłaty odsetek za zwłokę. Po złożeniu przez Spółkę zeznania CIT-8 za 2024 r. organ podatkowy dokonał rozliczenia wpłat dokonanych przez Spółkę i zaliczył część wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r.

Następnie, organ podatkowy zwrócił się do Spółki o skorygowanie zeznania CIT-8 za 2024 r. w zakresie wysokości zaliczki wykazanej jako wpłacona za grudzień 2024 r., przez pomniejszenie jej o kwotę zaliczoną przez organ podatkowy na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za styczeń i luty 2024 r.

W związku z powyższym, Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2024 r. Następnie, w czerwcu 2025 r., Spółka dopłaciła brakującą kwotę odpowiadającą części zaliczki za grudzień 2024 r., która została uprzednio zaliczona przez organ podatkowy na poczet odsetek za zwłokę.

W świetle powyższych okoliczności, Wnioskodawca powziął wątpliwości, czy zapłata zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności, dokonana 22 kwietnia 2024 r. w formie odrębnych wpłat na poczet zaliczek za styczeń oraz luty 2024 r., skutkowała utratą prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w 2024 r.

Wnioskodawca powziął również wątpliwości, czy późniejsze zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za styczeń i luty 2024 r., a następnie dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r., wpływa na skuteczność wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT w 2024 r. albo powoduje utratę prawa do stosowania tej formy.

Pytania

1. Czy zapłata przez Spółkę zaliczek uproszczonych na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności, tj. odpowiednio po 20 lutego 2024 r. oraz po 20 marca 2024 r., dokonana w kwietniu 2024 r. w formie odrębnych wpłat na poczet poszczególnych zaliczek za styczeń oraz luty 2024 r., spowodowała utratę przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT?

2. Czy zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki uproszczonej za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r., a następnie dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r., spowodowały utratę przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT?

Państwa stanowisko w sprawie

Ad. 1

Zdaniem Wnioskodawcy, zapłata przez Spółkę zaliczek uproszczonych na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności, tj. odpowiednio po 20 lutego 2024 r. oraz po 20 marca 2024 r., dokonana 22 kwietnia 2024 r. w formie odrębnych wpłat na poczet zaliczek za styczeń oraz luty 2024 r., nie spowodowała utraty przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Ad. 2

Zdaniem Wnioskodawcy, zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki uproszczonej za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. nie spowodowało utraty przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Takiego skutku nie wywołała również późniejsza dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r.

Uzasadnienie

Ad. 1.

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy o CIT: Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.

W myśl art. 25 ust. 1a ww. ustawy: Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1.

Warunki i zasady dotyczące możliwości stosowania przez podatników uproszczonej formy wpłaty zaliczek miesięcznych regulują przepisy art. 25 ust. 6-10 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 25 ust. 6 ustawy o CIT: Podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali podatku należnego, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata. Jeżeli również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku należnego, nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie.

Z powyższego wynika zatem, że zaliczka ustalona w sposób uproszczony jest pochodną uprzednio wykazanego podatku należnego za poprzedni rok podatkowy (ew. dwa lata wstecz). Wysokość ta jest stała i stanowi 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy i nie zależy od wysokości dochodu ustalonego (narastająco) od początku roku podatkowego, którego uproszczona forma wpłacania zaliczek ma dotyczyć i nie zależy od wysokości zaliczki na podatek dochodowy obliczonej za dany miesiąc.

W konsekwencji, w 2024 r. podstawą do wyliczenia zaliczek uproszczonych będzie podatek należny za 2022 r. (zeznanie złożone w 2023 r.).

Na podstawie art. 25 ust. 7 ustawy o CIT: Podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b, są obowiązani:

1) (uchylony);

2) stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym;

3) wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach;

4) (uchylony);

5) dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27.

Zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT: O wyborze formy wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 6-6b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w uproszczonej formie.

Z przytoczonych przepisów wynika, że warunkiem stosowania zaliczek uproszczonych jest istnienie podatku należnego w odpowiednim zeznaniu rocznym oraz dokonanie wyboru tej formy, o którym podatnik informuje w zeznaniu rocznym za rok jej stosowania. Przepisy te nie uzależniają skuteczności wyboru od terminowego dokonania każdej miesięcznej wpłaty.

Artykuł 27 ust. 1 ww. ustawy o CIT stanowi, że: Podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8, są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.

Podatek dochodowy od osób prawnych jest rozliczany w trakcie roku podatkowego w systemie zaliczkowym. Oznacza to, że podatnik jest obowiązany do bieżącego regulowania zaliczek na podatek, natomiast ostateczne rozliczenie zobowiązania podatkowego następuje po zakończeniu roku podatkowego, w zeznaniu rocznym. Zapłacone w trakcie roku zaliczki podlegają wówczas zaliczeniu na poczet podatku należnego za dany rok podatkowy.

Podstawowy mechanizm ustalania zaliczek na CIT został określony w art. 25 ust. 1 ustawy o CIT. Polega on na ustalaniu zaliczek miesięcznych na podstawie dochodu faktycznie osiągniętego od początku roku podatkowego. Jest to zasadniczy sposób rozliczania zaliczek, który znajduje zastosowanie, jeżeli podatnik nie wybierze innej przewidzianej ustawą formy ich wpłacania.

Alternatywą dla zaliczek ustalanych na zasadach ogólnych są zaliczki miesięczne w uproszczonej formie, o których mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT. Ich istotą jest to, że wysokość miesięcznej zaliczki nie zależy od bieżącego wyniku podatkowego osiągniętego przez podatnika w danym roku podatkowym. Zaliczka uproszczona ma charakter stały i odpowiada 1/12 podatku należnego wykazanego w odpowiednim zeznaniu rocznym. Jeżeli podatnik nie wykazał podatku należnego w zeznaniu złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy, podstawą kalkulacji może być zeznanie złożone o dwa lata wcześniej, o ile wykazano w nim podatek należny.

W przypadku Wnioskodawcy, podstawą ustalenia wysokości zaliczek uproszczonych za 2024 r. był podatek należny wykazany w zeznaniu CIT-8 za 2022 r., złożonym w 2023 r. Spółka spełniała zatem warunek umożliwiający stosowanie uproszczonej formy wpłacania zaliczek w 2024 r., o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Z art. 25 ust. 7 ustawy o CIT wynika, że podatnik, który wybrał uproszczoną formę wpłacania zaliczek, jest obowiązany stosować tę formę przez cały rok podatkowy oraz wpłacać zaliczki w terminach przewidzianych dla zaliczek miesięcznych. Przepis ten określa zatem obowiązki podatnika już po dokonaniu wyboru tej formy rozliczania zaliczek. Nie wynika z niego natomiast, że uchybienie terminowi płatności jednej lub kilku zaliczek powoduje automatyczną utratę prawa do stosowania zaliczek uproszczonych.

Istotne jest, że ustawodawca w art. 25 ust. 7 ustawy o CIT, posługuje się sformułowaniem „podatnicy, którzy wybrali” formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w art. 25 ust. 6-6b ustawy o CIT. Konstrukcja ta wskazuje, że wybór tej formy jest zdarzeniem uprzednim wobec obowiązków wymienionych w art. 25 ust. 7 ustawy o CIT. Obowiązki te są konsekwencją dokonanego wyboru, a nie warunkami jego skuteczności.

Również art. 25 ust. 7a ustawy o CIT nie przewiduje, aby skuteczność wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek była uzależniona od terminowości każdej wpłaty w trakcie roku podatkowego. Przepis ten stanowi, że o wyborze tej formy podatnik informuje w zeznaniu rocznym składanym za rok podatkowy, w którym wpłacał zaliczki w uproszczonej formie. W niniejszej sprawie, Spółka wykazała informację o stosowaniu zaliczek uproszczonych w zeznaniu CIT-8 za 2024 r., a zatem zrealizowała obowiązek informacyjny przewidziany w art. 25 ust. 7a ustawy o CIT.

W ocenie Wnioskodawcy, nieterminowa zapłata zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. nie może być utożsamiana z rezygnacją z uproszczonej formy wpłacania zaliczek ani z utratą prawa do jej stosowania.

Zgodnie z art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383): Zaległością podatkową jest podatek niezapłacony w terminie płatności. Natomiast w myśl art. 51 § 2 Ordynacji podatkowej, za zaległość podatkową uważa się także niezapłaconą w terminie płatności zaliczkę na podatek, w tym zaliczkę, o której mowa w art. 25 ustawy o CIT. Z kolei zgodnie z art. 53 § 1 Ordynacji podatkowej od zaległości podatkowych naliczane są odsetki za zwłokę.

Oznacza to, że nieterminowa zapłata zaliczki uproszczonej powoduje skutki właściwe dla zaległości podatkowej, tj. obowiązek uregulowania zaległości wraz z odsetkami, nie zaś utratę wybranej formy wpłacania zaliczek na CIT.

W konsekwencji, dokonanie wpłaty w dniu 22 kwietnia 2024 r., zaliczek uproszczonych za styczeń oraz luty 2024 r., nie oznacza, że Spółka nie stosowała uproszczonej formy wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym. Oznacza jedynie, że zaliczki za styczeń i luty 2024 r. zostały wpłacone po ustawowych terminach płatności. Taka okoliczność może rodzić konsekwencje odsetkowe, ale nie skutkuje utratą prawa do stosowania uproszczonych zaliczek na CIT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej.

W interpretacji indywidualnej z 8 lipca 2026 r., nr: 0111-KDIB2-1.4010.253.2026.1.AJ, organ wskazał: wskazać należy, że samo zapłacenie zaliczki uproszczonej po ustawowym terminie nie powoduje utraty prawa do skorzystania z uproszczonej formy opłacania zaliczek za dany rok podatkowy. W takim przypadku dokonany wybór podatnik powinien potwierdzić w składanym zeznaniu rocznym. (…). Tym samym uiszczenie wpłat z tytułu uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych po ustawowym terminie, nie powoduje utraty możliwości wyboru tej formy ich wpłacania za ten rok podatkowy.

Podobnie w interpretacji indywidualnej z 16 października 2025 r., nr: 0111- KDIB1-2.4010.388.2025.1.EWJ, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej podkreślił: Wskazać należy, że przepis art. 25 ust. 7 ustawy o CIT określa warunki (zasady) na jakich podatnik może skorzystać z uproszczonej formy płacenia zaliczek na podatek dochodowy. W świetle pkt 2 ww. przepisu podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b, są obowiązani stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym. W związku z powyższym w wyniku wpłaty zaliczki za wrzesień 2025 r. po ustawowym terminie nie utracą Państwo możliwości stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 8 stycznia 2026 r., sygn. akt: I SA/Wr 567/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał: Również zasadnie skarżąca zarzuciła DKIS naruszenie art. 25 ust. 7 pkt 3 w związku z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT przez ich błędną wykładnię, polegającą na uznaniu przez organ, że wyboru formy wpłacania zaliczek uproszczonych dokonuje się poprzez terminowe wpłacanie tych zaliczek, zgodnie z art. 25 ust. 7 pkt 3 ustawy o CIT, podczas gdy wyboru tego dokonuje się przez informację w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym wpłacano zaliczki w uproszczonej formie, na podstawie art. 25 ust. 7a ustawy o CIT. Tym samym zasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 25 ust. 6 ustawy o CIT przez niewłaściwą ocenę w zakresie zastosowania tego przepisu, polegającą na uznaniu przez organ, że spółka nie dokonała skutecznego wyboru rozwiązania wskazanego w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT i tym samym nie ma możliwości wpłacania w 2024 r. zaliczek w formie uproszczonej, podczas gdy wszystkie warunki dla zastosowania normy określonej tym przepisem zostały przez skarżącą spełnione.

W świetle powyższego, należy uznać, że zapłata przez Spółkę zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności, dokonana 22 kwietnia 2024 r. w formie odrębnych wpłat na poczet zaliczek za styczeń oraz luty 2024 r., nie spowodowała utraty przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że zapłata zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności nie skutkowała utratą prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT w 2024 r. Nieterminowa wpłata tych zaliczek mogła powodować wyłącznie konsekwencje właściwe dla zaległości podatkowej, w szczególności obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę, natomiast przepisy ustawy o CIT nie przewidują w takim przypadku sankcji w postaci utraty prawa do stosowania zaliczek uproszczonych. Fakt, że wpłaty zostały dokonane 22 kwietnia 2024 r. odrębnie na poczet poszczególnych zaliczek, pozostaje bez wpływu na skuteczność wyboru tej formy rozliczania zaliczek.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki uproszczonej za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r., a następnie dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r., nie spowodowały utraty przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Dla oceny skutków przedstawionego zdarzenia konieczne jest rozróżnienie trzech odrębnych płaszczyzn: po pierwsze, wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek; po drugie, wykonania obowiązku zapłaty poszczególnych zaliczek w prawidłowej wysokości i terminie; po trzecie, rozliczenia dokonanych wpłat przez organ podatkowy na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej.

Pierwsza z tych płaszczyzn, tj. wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek, jest regulowana przez art. 25 ust. 6 i 7a ustawy o CIT. Z przepisów tych wynika, że podatnik może stosować zaliczki uproszczone, jeżeli w odpowiednim zeznaniu rocznym wykazał podatek należny, a o wyborze tej formy informuje w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym wpłacał zaliczki uproszczone. Przepisy te nie uzależniają skuteczności wyboru od terminowości każdej wpłaty ani od tego, czy każda z wpłat została ostatecznie w pełnej wysokości zaliczona na poczet danej zaliczki.

Druga płaszczyzna dotyczy wykonania obowiązków podatnika, który wybrał tę formę. Zgodnie z art. 25 ust. 7 pkt 2 i 3 ustawy o CIT, podatnik jest obowiązany stosować uproszczoną formę przez cały rok podatkowy oraz wpłacać zaliczki w terminach określonych w art. 25 ust. 1a tej ustawy.

Naruszenie obowiązku terminowej lub pełnej zapłaty zaliczki może powodować skutki właściwe dla zaległości podatkowej, ale przepis ten nie przewiduje sankcji w postaci utraty prawa do stosowania zaliczek uproszczonych.

Trzecia płaszczyzna dotyczy rozliczenia dokonanej wpłaty przez organ podatkowy. Jeżeli część wpłaty została zarachowana na poczet odsetek za zwłokę od wcześniejszych zaległości, jest to konsekwencją zasad rozliczania zobowiązań podatkowych na gruncie Ordynacji podatkowej. Takie zarachowanie wpływa na stan rozliczeń podatnika, może prowadzić do powstania niedopłaty w zakresie danej zaliczki, ale nie zmienia charakteru wybranej przez podatnika metody wpłacania zaliczek na CIT.

Mechanizm rozliczania wpłat w przypadku istnienia zaległości podatkowej i należnych odsetek za zwłokę wynika z przepisów Ordynacji podatkowej, w tym w szczególności z art. 55 § 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem: Jeżeli dokonana wpłata nie pokrywa kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, wpłatę tę zalicza się proporcjonalnie na poczet kwoty zaległości podatkowej oraz kwoty odsetek za zwłokę w stosunku, w jakim, w dniu wpłaty, pozostaje kwota zaległości podatkowej do kwoty odsetek za zwłokę.

Zatem, przepis ten dotyczy sposobu rozliczenia wpłaty w sytuacji istnienia zaległości podatkowej oraz należnych odsetek za zwłokę. Nie wprowadza natomiast żadnej regulacji, która wiązałaby takie zarachowanie z utratą prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT.

W konsekwencji, późniejsze zarachowanie części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości dotyczących zaliczek za styczeń i luty 2024 r. należy oceniać jako zdarzenie dotyczące wykonania i rozliczenia obowiązku płatniczego, nie zaś jako zdarzenie wpływające na skuteczność wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że rozliczenie wpłaty przez organ podatkowy mogło pozbawić Spółkę prawa do stosowania zaliczek uproszczonych w 2024 r.

Przepisy ustawy o CIT nie przewidują, aby późniejsze rozliczenie dokonanych wpłat przez organ podatkowy, skutkujące zaliczeniem części wpłaty na poczet odsetek za zwłokę i powstaniem niedopłaty w zakresie jednej z zaliczek, stanowiło przesłankę utraty prawa do stosowania zaliczek uproszczonych. Skutki takiego rozliczenia należy oceniać na gruncie przepisów Ordynacji podatkowej jako skutki dotyczące rozliczenia zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę, nie zaś jako zdarzenie wpływające na skuteczność wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek.

W niniejszej sprawie istotne jest również to, że Spółka, po ustaleniu skutków rozliczenia dokonanego przez organ podatkowy i po złożeniu korekty zeznania CIT-8 za 2024 r., dokonała w czerwcu 2025 r. dopłaty brakującej kwoty. Działanie to potwierdza, że Spółka nie kwestionowała obowiązku uzupełnienia powstałej niedopłaty i zmierzała do prawidłowego rozliczenia należności publicznoprawnych. Nie można zatem przyjąć, że wystąpienie niedopłaty za grudzień 2024 r., powstałej wskutek rozliczenia części wpłaty na odsetki za zwłokę, oznaczało brak stosowania przez Spółkę uproszczonej formy wpłacania zaliczek w 2024 r.

W ocenie Wnioskodawcy, rozliczenie dokonanej wpłaty przez organ podatkowy na poczet zaległości podatkowej i odsetek za zwłokę jest czynnością z zakresu wykonania zobowiązania podatkowego. Nie może ono wywoływać skutków dalej idących niż przewidziane w przepisach prawa podatkowego, w szczególności nie może prowadzić do utraty prawa do stosowania uproszczonej formy wpłacania zaliczek, skoro takiej sankcji nie przewiduje ustawa o CIT.

Stanowisko to znajduje potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 12 czerwca 2026 r., nr 0111-KDIB2-1.4010.192.2026.1.DD: wskazać należy, że przedstawiona we wniosku sytuacja dotycząca omyłkowego wpłacania zaliczek uproszczonych przez kilka miesięcy w roku podatkowym w zaniżonej wysokości, nie powoduje utraty prawa do skorzystania z uproszczonej formy opłacania zaliczek za ten rok podatkowy.

Zaliczki uproszczone, co do zasady powinny być opłacane w prawidłowej wysokości w terminach określonych w art. 25 ust. 1a i 2a ustawy o CIT, w przeciwnym przypadku są traktowane jako zaległość podatkowa, od której zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę. Jednak jak wskazano powyżej, wybór uproszczonej formy opłacania zaliczek nie został uwarunkowany terminowością opłacania zaliczek w prawidłowej kwocie.

Tym samym omyłkowe zaniżenie wpłat z tytułu uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, za kilka miesięcy w trakcie roku podatkowego, nie powoduje utraty możliwości wyboru tej formy ich wpłacania za ten rok podatkowy.

Powyższa interpretacja ma istotne znaczenie dla niniejszej sprawy, ponieważ potwierdza rozróżnienie pomiędzy skutecznością wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek a prawidłowością kwotową poszczególnych wpłat. Jeżeli nawet omyłkowe zaniżenie zaliczek przez kilka miesięcy nie powoduje utraty prawa do stosowania zaliczek uproszczonych, to tym bardziej takiego skutku nie powinno wywoływać następcze zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty dotyczącej grudnia 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę, po którym Spółka dopłaciła brakującą kwotę.

W świetle powyższego, zdaniem Wnioskodawcy, rozliczenie przez organ podatkowy części wpłaty na poczet odsetek za zwłokę od zaległości dotyczących wcześniejszych miesięcy, skutkujące powstaniem niedopłaty w zakresie zaliczki za grudzień 2024 r., nie oznacza, że Spółka przestała stosować uproszczoną formę wpłacania zaliczek. Spółka nadal stosowała tę formę w 2024 r., wykazała informację o jej wyborze w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2024 r., a następnie dopłaciła brakującą kwotę po ustaleniu sposobu zarachowania wpłat przez organ podatkowy.

Podsumowując, Spółka stoi na stanowisku, że zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki uproszczonej za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za styczeń i luty 2024 r., a następnie dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r., nie spowodowały utraty prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”):

Podatnicy, z zastrzeżeniem ust. 1b, 2a, 3-6a, art. 21, art. 22, art. 24a, art. 24d i art. 24f, są obowiązani wpłacać na rachunek urzędu skarbowego zaliczki miesięczne w wysokości różnicy pomiędzy podatkiem należnym od dochodu osiągniętego od początku roku podatkowego a sumą zaliczek należnych za poprzednie miesiące.

W myśl art. 25 ust. 1a ustawy o CIT:

Zaliczki miesięczne, o których mowa w ust. 1, podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia każdego miesiąca za miesiąc poprzedni, z zastrzeżeniem ust. 2a. Zaliczkę za ostatni miesiąc roku podatkowego podatnik wpłaca w terminie do 20 dnia pierwszego miesiąca następnego roku podatkowego. Podatnik nie wpłaca zaliczki za ostatni miesiąc, jeżeli przed upływem terminu do jej wpłaty złoży zeznanie i dokona zapłaty podatku na zasadach określonych w art. 27 ust. 1.

Warunki i zasady dotyczące możliwości stosowania przez podatników uproszczonej formy wpłaty zaliczek miesięcznych regulują przepisy art. 25 ust. 6-10 ustawy o CIT.

Stosownie do art. 25 ust. 6 ustawy o CIT:

Podatnicy mogą wpłacać zaliczki miesięczne w danym roku podatkowym w uproszczonej formie w wysokości 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy. Jeżeli w tym zeznaniu podatnicy nie wykazali podatku należnego, mogą wpłacać zaliczki miesięczne w wysokości 1/12 podatku należnego wynikającego z zeznania złożonego w roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata. Jeżeli również w tym roku podatnicy nie wykazali podatku należnego, nie są możliwe wpłaty zaliczek w uproszczonej formie.

Z powyższego wynika zatem, że zaliczka ustalona w sposób uproszczony jest pochodną uprzednio wykazanego przychodu należnego za poprzedni rok podatkowy (ew. dwa lata wstecz). Wysokość ta jest stała i stanowi 1/12 podatku należnego wykazanego w zeznaniu podatkowym złożonym za poprzedni rok podatkowy i nie zależy od wysokości dochodu ustalonego (narastająco) od początku roku podatkowego, którego uproszczona forma wpłacania zaliczek ma dotyczyć i nie zależy od wysokości zaliczki na podatek dochodowy obliczonej za dany miesiąc.

W konsekwencji, podstawą ustalenia wysokości zaliczek uproszczonych za 2024 r. był podatek należny wykazany w zeznaniu CIT-8 za 2022 r., złożonym w 2023 r.

Na podstawie art. 25 ust. 7 ustawy o CIT:

Podatnicy, którzy wybrali formę wpłacania zaliczek na zasadach określonych w ust. 6-6b, są obowiązani:

1) (uchylony)

2) stosować tę formę wpłacania zaliczek w całym roku podatkowym;

3) wpłacać zaliczki w terminach określonych w ust. 1a i 2a, uwzględniając zasady wyrażone w tych przepisach;

4) (uchylony)

5) dokonać rozliczenia podatku za rok podatkowy zgodnie z art. 27.

Zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT:

O wyborze formy wpłacania zaliczek według zasad, o których mowa w ust. 6-6b, podatnicy informują w zeznaniu, o którym mowa w art. 27 ust. 1, składanym za rok podatkowy, w którym wpłacali zaliczki w uproszczonej formie.

Art. 27 ust. 1 ustawy o CIT stanowi, że:

Podatnicy, z wyjątkiem zwolnionych od podatku na podstawie art. 6 ust. 1 , z zastrzeżeniem ust. 1d i 1da, art. 17 ust. 1 pkt 4a lit. a oraz przepisów ustawy wymienionej w art. 40 ust. 2 pkt 8 , są obowiązani, z zastrzeżeniem ust. 2a, składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego (straty poniesionej) w roku podatkowym - do końca trzeciego miesiąca roku następnego i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnicę między podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą zapłaconych zaliczek za okres od początku roku.

Z opisu sprawy wynika, że w zeznaniu podatkowym CIT-8 za 2022 r., złożonym w 2023 r., Państwa Spółka wykazała podatek należny. W związku z tym Państwa Spółka uznała, że spełnia warunek uprawniający do wyboru uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych w 2024 r., o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Zdecydowali się Państwo na stosowanie w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych. Informacja o wyborze tej formy została wykazana w zeznaniu rocznym CIT-8 za 2024 r., zgodnie z art. 25 ust. 7a ustawy o CIT. W 2024 r., Państwa Spółka dokonywała wpłat należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych na swój mikrorachunek podatkowy.

Państwa Spółka nie dokonała w ustawowych terminach wpłat zaliczek uproszczonych za styczeń oraz luty 2024 r. Zaliczka uproszczona za styczeń 2024 r. powinna zostać wpłacona do 20 lutego 2024 r., natomiast zaliczka uproszczona za luty 2024 r. powinna zostać wpłacona do 20 marca 2024 r.

Zaliczki uproszczone za styczeń oraz luty 2024 r. zostały wpłacone przez Państwa Spółkę 22 kwietnia 2024 r. Państwa Spółka dokonała w tym dniu trzech odrębnych wpłat na mikrorachunek podatkowy, przypisanych odpowiednio do zaliczki uproszczonej za styczeń 2024 r., zaliczki uproszczonej za luty 2024 r. oraz zaliczki uproszczonej za marzec 2024 r. Wpłaty zaliczek uproszczonych za pozostałe miesiące 2024 r. były regulowane terminowo, tj. do 20. dnia miesiąca następującego po miesiącu, którego dotyczyła dana zaliczka.

W opisie sprawy wskazali Państwo, że zaległe zaliczki uproszczone za styczeń oraz luty 2024 r. zostały wpłacone bez naliczenia i zapłaty odsetek za zwłokę. Po złożeniu przez Państwa Spółkę zeznania CIT‑8 za 2024 r. organ podatkowy dokonał rozliczenia wpłat dokonanych przez Spółkę i zaliczył część wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. Następnie, organ podatkowy zwrócił się do Spółki o skorygowanie zeznania CIT-8 za 2024 r. w zakresie wysokości zaliczki wykazanej jako wpłacona za grudzień 2024 r., przez pomniejszenie jej o kwotę zaliczoną przez organ podatkowy na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za styczeń i luty 2024 r.

W związku z powyższym, Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2024 r. Następnie, w czerwcu 2025 r., Spółka dopłaciła brakującą kwotę odpowiadającą części zaliczki za grudzień 2024 r., która została uprzednio zaliczona przez organ podatkowy na poczet odsetek za zwłokę.

Przedmiotem Państwa wątpliwości w pierwszej kolejności jest kwestia ustalenia, czy zapłata przez Spółkę zaliczek uproszczonych na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności, tj. odpowiednio po 20 lutego 2024 r. oraz po 20 marca 2024 r., dokonana w kwietniu 2024 r. w formie odrębnych wpłat na poczet poszczególnych zaliczek za styczeń oraz luty 2024 r., spowodowała utratę przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, że z przywołanych wyżej przepisów wynika, iż wybór uproszczonej formy wpłacania zaliczek uzależniony jest od wykazania podatku należnego w co najmniej jednym z dwóch odpowiednich zeznań rocznych (tj. zeznaniu złożonym w roku poprzedzającym dany rok podatkowy, lub roku poprzedzającym dany rok podatkowy o dwa lata). O dokonanym wyborze podatnik powinien poinformować w zeznaniu za rok podatkowy, w którym wpłacane były zaliczki w uproszczonej formie. Jednocześnie przepisy nie warunkują skuteczności ww. wyboru od bezwzględnej terminowości uiszczania zaliczek w prawidłowej kwocie.

Mając na uwadze powyższe, wskazać należy, że samo zapłacenie zaliczki uproszczonej po ustawowym terminie nie powoduje utraty prawa do skorzystania z uproszczonej formy opłacania zaliczek za dany rok podatkowy. W takim przypadku dokonany wybór podatnik powinien potwierdzić w składanym zeznaniu rocznym.

Zaliczki uproszczone, co do zasady powinny być opłacane w prawidłowej wysokości w terminach określonych w art. 25 ust. 1a i 2a ustawy o CIT, w przeciwnym przypadku są traktowane jako zaległość podatkowa, od której zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę. Jednak jak wskazano powyżej, wybór uproszczonej formy opłacania zaliczek nie został uwarunkowany terminowością opłacania zaliczek.

Tym samym uiszczenie wpłat z tytułu uproszczonych zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych po ustawowym terminie, nie powoduje utraty możliwości wyboru tej formy ich wpłacania za ten rok podatkowy.

Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy zapłata przez Spółkę zaliczek uproszczonych na podatek dochodowy od osób prawnych za styczeń i luty 2024 r. po ustawowych terminach płatności, tj. odpowiednio po 20 lutego 2024 r. oraz po 20 marca 2024 r., dokonana w kwietniu 2024 r. w formie odrębnych wpłat na poczet poszczególnych zaliczek za styczeń oraz luty 2024 r., spowodowała utratę przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, jest prawidłowe.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 2, dotyczą ustalenia, czy zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki uproszczonej za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r., a następnie dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r., spowodowały utratę przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT.

Jak wskazali Państwo w opisie stanu faktycznego, zaległe zaliczki uproszczone za styczeń oraz luty 2024 r. zostały wpłacone bez naliczenia i zapłaty odsetek za zwłokę. Po złożeniu przez Państwa Spółkę zeznania CIT‑8 za 2024 r. organ podatkowy dokonał rozliczenia wpłat dokonanych przez Spółkę i zaliczył część wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r. Następnie, organ podatkowy zwrócił się do Spółki o skorygowanie zeznania CIT-8 za 2024 r. w zakresie wysokości zaliczki wykazanej jako wpłacona za grudzień 2024 r., przez pomniejszenie jej o kwotę zaliczoną przez organ podatkowy na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek za styczeń i luty 2024 r.

W związku z powyższym, Spółka złożyła korektę zeznania CIT-8 za 2024 r. Następnie, w czerwcu 2025 r., Spółka dopłaciła brakującą kwotę odpowiadającą części zaliczki za grudzień 2024 r., która została uprzednio zaliczona przez organ podatkowy na poczet odsetek za zwłokę.

Jak już wskazano powyżej, zaliczki uproszczone, co do zasady powinny być opłacane w prawidłowej wysokości w terminach określonych w art. 25 ust. 1a i 2a ustawy o CIT, w przeciwnym przypadku są traktowane jako zaległość podatkowa, od której zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej naliczane są odsetki za zwłokę. Jednak jak wskazano powyżej, wybór uproszczonej formy opłacania zaliczek nie został uwarunkowany terminowością opłacania zaliczek w prawidłowej kwocie.

Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy zaliczenie przez organ podatkowy części wpłaty przypisanej przez Spółkę do zaliczki uproszczonej za grudzień 2024 r. na poczet odsetek za zwłokę od zaległości z tytułu zaliczek uproszczonych za styczeń i luty 2024 r., a następnie dopłata przez Spółkę brakującej kwoty w czerwcu 2025 r., spowodowały utratę przez Spółkę prawa do stosowania w 2024 r. uproszczonej formy wpłacania zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych, o której mowa w art. 25 ust. 6 ustawy o CIT, jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, osadzone w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do niego się odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa Spółkę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Państwa Spółkę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

- Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

- Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej:

1) z zastosowaniem art. 119a;

2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług;

3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.

- Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

-  w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

-  w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.