0111-KDIB1-3.4010.479.2026.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

30 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 24 lipca 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) jest polskim podmiotem gospodarczym, podlegającym w Rzeczypospolitej Polskiej obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Zasadniczym przedmiotem działalności Spółki jest hurtowa dystrybucja wyrobów (…).

Spółka kieruje swoją ofertę do dystrybutorów detalicznych oraz innych kontrahentów prowadzących działalność w zakresie (…), zarówno na rynku (…), jak i w regionie (…). (…) prowadzi działalność w modelu handlowym, w którym podstawowe znaczenie mają skala obrotu, płynność sprzedaży, rotacja towaru oraz konkurencyjność ceny oferowanej kontrahentom.

Spółka sprzedaje miesięcznie ponad (…), (…). Model działalności (…) charakteryzuje się bardzo wysokim obrotem i jednocześnie niską marżą jednostkową. Jest to konsekwencja realiów konkurencyjnych i ekonomicznych właściwych dla obrotu metalami szlachetnymi, w którym cena towaru pozostaje w bardzo znacznym stopniu zależna od ceny rynkowej kruszcu, a możliwości uzyskiwania wysokiej marży są ograniczone.

W obrocie realizowanym przez Spółkę koszty nabycia towarów są z natury rzeczy bardzo wysokie w relacji do ceny sprzedaży. Przedmiotem obrotu jest towar o wysokiej wartości jednostkowej, przy którym nawet niewielka marża procentowa może odpowiadać racjonalnemu i rynkowemu wynagrodzeniu przedsiębiorcy, ale nie tworzy wysokiego wskaźnika rentowności w relacji do przychodów podatkowych. Wysoki poziom przychodów nie oznacza zatem odpowiednio wysokiej zdolności podatnika do poniesienia dodatkowego ciężaru podatkowego liczonego w sposób zbliżony do mechanizmu przychodowego.

Niska rentowność Spółki nie wynika z konstrukcji optymalizacyjnej, sztucznego przenoszenia dochodów, nierynkowego kształtowania cen, nadmiernego finansowania dłużnego udzielanego przez podmioty powiązane ani ponoszenia opłat za usługi niematerialne lub prawa na rzecz podmiotów powiązanych w celu obniżenia podstawy opodatkowania. Jest ona konsekwencją modelu biznesowego polegającego na masowym, hurtowym obrocie fizycznym złotem, w którym zasadniczy ciężar kosztowy stanowi nabycie towaru handlowego.

Spółka prowadzi działalność w oparciu o rzeczywistą sprzedaż towarów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w obrocie z kontrahentami. Towary będące przedmiotem obrotu są nabywane i sprzedawane w ramach normalnego cyklu handlowego. Dochód, o ile powstaje, powstaje z realnej działalności operacyjnej. Spółka nie wykorzystuje niskiej rentowności jako instrumentu planowania podatkowego, a jej model działalności nie polega na transferowaniu dochodu poza polską jurysdykcję podatkową.

W roku podatkowym (…) przychody podatkowe Spółki ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe wyniosły (…) zł, koszty podatkowe tego źródła wyniosły (…) zł, a wynik podatkowy wyniósł (…) zł. Wskaźnik udziału wyniku podatkowego w przychodach ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe wyniósł (…)%.

W świetle arytmetycznego sposobu ustalania wskaźnika, o którym mowa w art. 24ca ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, Spółka za rok podatkowy (…) nie osiągnęła udziału dochodów ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości większej niż 2%. Okoliczność ta wynika jednak z ekonomicznej specyfiki wysokowolumenowego i niskomarżowego obrotu fizycznym złotem, a nie z działań ukierunkowanych na erozję podstawy opodatkowania.

Spółka nie należy do kategorii podatników, których model działalności odpowiada ratio legis instrumentów służących przeciwdziałaniu transferowi zysków lub sztucznemu obniżaniu dochodu podatkowego. Spółka nie jest podmiotem, którego wynik podatkowy jest rezultatem agresywnego planowania podatkowego; jest podmiotem handlowym działającym w branży, w której niska marża stanowi naturalną cechę działalności gospodarczej.

Pytanie

Czy w przedstawionym zaistniałym stanie faktycznym (…) jest obowiązana — na podstawie art. 24ca ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 24ca ust. 2, ust. 3, ust. 10-14 oraz ust. 16 ustawy o CIT — do wykazania za rok podatkowy (…) podstawy opodatkowania, pomniejszeń i kwoty minimalnego podatku dochodowego w zeznaniu rocznym oraz do zapłaty tego podatku, jeżeli nieosiągnięcie udziału dochodów w przychodach powyżej 2% wynika z opisanego we wniosku rzeczywistego, wysokowolumenowego i niskomarżowego modelu hurtowego obrotu fizycznym złotem, a nie z działań o charakterze erozyjnym lub optymalizacyjnym?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym (…) nie jest obowiązana do wykazania za rok podatkowy (…) podstawy opodatkowania, pomniejszeń i kwoty minimalnego podatku dochodowego ani do zapłaty tego podatku na podstawie art. 24ca ustawy o CIT.

Art. 24ca ustawy o CIT nie powinien być wykładany wyłącznie mechanicznie, w oderwaniu od celu tej regulacji, konstrukcji podatku dochodowego oraz stanu faktycznego, w którym niski wskaźnik rentowności jest naturalną i rynkową konsekwencją modelu działalności gospodarczej. Regulacja ta ma charakter szczególny i antyerozyjny. Jej ratio legis nie polega na nakładaniu dodatkowego ciężaru podatkowego na podmioty prowadzące rzeczywistą, transparentną działalność handlową w sektorach o naturalnie niskiej marży jednostkowej.

Objęcie Spółki obowiązkiem zapłaty minimalnego podatku dochodowego prowadziłoby w istocie do obciążenia nie rzeczywistego dochodu, lecz skutku ekonomicznego wynikającego z rodzaju prowadzonego obrotu. W przypadku (…) niski poziom rentowności nie wskazuje na unikanie opodatkowania, lecz na specyfikę hurtowej dystrybucji złota, gdzie zasadniczą część ceny sprzedaży pochłania koszt nabycia towaru.

Spółka nie twierdzi, że art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT zawiera literalne wyłączenie odnoszące się wprost do każdego przedsiębiorcy prowadzącego działalność wysokowolumenową i niskomarżową. Wnioskodawca wskazuje natomiast, że art. 24ca ustawy o CIT, jako regulacja szczególna, powinien być interpretowany ściśle, zgodnie z celem podatku minimalnego, a w razie niedających się usunąć wątpliwości - na korzyść podatnika.

Minimalny podatek dochodowy został wprowadzony do polskiego porządku prawnego jako instrument szczególny, powiązany z potrzebą przeciwdziałania erozji podstawy opodatkowania oraz sytuacjom, w których podmioty prowadzące działalność na dużą skalę wykazują w Polsce brak dochodu albo bardzo niski dochód z przyczyn niezwiązanych z rzeczywistymi realiami gospodarczymi.

Ratio legis tej regulacji nie było stworzenie ogólnej sankcji za działalność w branży o niskiej rentowności. W szczególności, nie było celem ustawodawcy objęcie dodatkowym podatkiem podmiotów, których niski wynik podatkowy wynika z normalnych i rynkowych właściwości prowadzonego obrotu towarowego. Podatek minimalny miał przeciwdziałać zjawiskom erozyjnym, a nie zastępować opodatkowanie dochodu opodatkowaniem przychodu w sytuacji, gdy podatnik prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą.

Trafna wykładnia art. 24ca ustawy o CIT powinna więc odróżniać sytuację podatnika, który w sposób sztuczny lub nierynkowy ogranicza dochód podatkowy, od sytuacji podatnika, którego niski poziom dochodowości jest naturalną konsekwencją modelu działalności. (…) należy do tej drugiej kategorii. W przypadku Spółki wysoki obrót i niska marża wynikają z ekonomiki obrotu fizycznym złotem, a nie z działań zmierzających do uniknięcia opodatkowania.

Funkcjonowanie przedsiębiorstwa w modelu niskiej marży jednostkowej przy jednocześnie bardzo wysokich obrotach stanowi typowe i racjonalne rozwiązanie w sektorze handlowym, dystrybucyjnym i logistycznym. W takich branżach konkurencyjność cenowa, skala sprzedaży i rotacja towarów decydują o powodzeniu ekonomicznym przedsiębiorcy. Niska marżowość nie jest zatem sama w sobie przejawem unikania opodatkowania.

W przypadku (…) specyfika ta występuje w szczególnie wyraźnej postaci. Przedmiotem obrotu są metale szlachetne, przede wszystkim (…). Towar ten charakteryzuje się wysoką wartością jednostkową i ceną rynkową w znacznym stopniu determinowaną przez wartość kruszcu. W konsekwencji, koszt nabycia towaru jest bardzo wysoki w stosunku do ceny jego dalszej sprzedaży, a możliwa do uzyskania marża procentowa jest ograniczona przez warunki rynku.

W takim modelu nawet bardzo wysoki poziom przychodów nie oznacza wysokiej zdolności płatniczej podatnika. Obrót może być liczony w setkach milionów złotych, podczas gdy wynik ekonomiczny jest niski albo ujemny. Obciążenie takiego podatnika minimalnym podatkiem dochodowym, ustalanym w oderwaniu od rzeczywistego dochodu, prowadziłoby do rezultatów właściwych podatkowi obrotowemu, mimo że danina została umieszczona w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych.

Spółka nie uzyskuje korzyści podatkowej przez przenoszenie dochodu poza polską jurysdykcję podatkową. Nie wykorzystuje niskiej rentowności jako narzędzia planowania podatkowego. Jej wynik podatkowy jest konsekwencją kosztu nabycia towaru, poziomu cen rynkowych złota, konkurencji cenowej oraz niskiej marży jednostkowej. Taki stan faktyczny nie odpowiada przypadkom, przeciwko którym skierowano konstrukcję minimalnego podatku dochodowego.

Konstrukcja minimalnego podatku dochodowego stanowi odstępstwo od klasycznych zasad opodatkowania dochodu. Podstawą obowiązku podatkowego nie jest tu rzeczywisty dochód ustalony zgodnie z regułami ogólnymi, lecz normatywnie określony mechanizm, który posługuje się progiem rentowności oraz szczególną podstawą opodatkowania. Tego rodzaju regulacja, jako wyjątkowa, powinna być interpretowana ściśle i z poszanowaniem celu, dla którego została ustanowiona.

Próg 2% nie wynika z indywidualnej oceny ekonomicznej danej branży ani z rzeczywistej zdolności podatnika do poniesienia ciężaru podatkowego. Jest kryterium technicznym. W branżach wysokowolumenowych i niskomarżowych kryterium to może prowadzić do objęcia podatkiem podatników, którzy nie unikają opodatkowania, lecz działają w ramach normalnego modelu gospodarczego.

W konsekwencji, zastosowanie art. 24ca ustawy o CIT do (…) prowadziłoby do sytuacji, w której Spółka zostałaby obciążona dodatkowym podatkiem nie dlatego, że ukrywa dochód lub eroduje podstawę opodatkowania, lecz dlatego, że prowadzi działalność w branży o naturalnie niskiej rentowności. Taki rezultat byłby sprzeczny z charakterem podatku dochodowego i z funkcją podatku minimalnego jako instrumentu szczególnego.

Katalog wyłączeń przewidziany w art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT potwierdza, że ustawodawca dostrzegł konieczność ograniczenia zakresu podatku minimalnego. Wyłączono z niego określone grupy podatników, których objęcie minimalnym podatkiem dochodowym byłoby niecelowe, nadmierne albo niezgodne z funkcją regulacji.

Brak wyraźnego wyłączenia dla każdego podmiotu prowadzącego działalność wysokowolumenową i niskomarżową nie powinien być interpretowany jako bezwzględne i automatyczne objęcie wszystkich takich podmiotów podatkiem minimalnym. Wykładnia taka prowadziłaby do nieracjonalnego rezultatu: podatnik prowadzący rzeczywistą działalność operacyjną, nieuczestniczący w strukturach optymalizacyjnych, zostałby potraktowany tak, jak podatnik wykorzystujący mechanizmy erozyjne.

Art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT powinien być odczytywany systemowo, jako potwierdzenie, że niska rentowność sama w sobie nie jest wystarczającą przyczyną obciążenia podatnika minimalnym podatkiem dochodowym. Skoro ustawodawca przewidział wyjątki i korekty, organ interpretacyjny powinien dokonać takiej wykładni art. 24ca ustawy o CIT, która nie rozszerza tej szczególnej regulacji na przypadki niedające się pogodzić z jej celem.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm., zwana dalej: „Konstytucją RP”) wymaga, aby obowiązki podatkowe były nakładane w sposób zgodny z zasadą demokratycznego państwa prawnego, zasadą równości, zasadą proporcjonalności oraz zasadą ponoszenia ciężarów publicznych w granicach wyznaczonych ustawą.

Wnioskodawca nie wnosi o stwierdzenie niezgodności art. 24ca ustawy o CIT z Konstytucją RP ani o pominięcie przepisu ustawowego z powodu jego niekonstytucyjności. Wnioskodawca wskazuje natomiast, że organ interpretacyjny powinien dokonać wykładni przepisu prawa podatkowego w taki sposób, aby rezultat wykładni pozostawał zgodny z zasadami konstytucyjnymi, jeżeli taka wykładnia jest możliwa.

Art. 2 Konstytucji RP, ustanawiający zasadę demokratycznego państwa prawnego, wymaga zachowania sprawiedliwości podatkowej, pewności prawa i racjonalności regulacji. Wykładnia art. 24ca ustawy o CIT, która prowadziłaby do nałożenia podatku na podmiot nieposiadający realnej zdolności płatniczej i niedokonujący działań erozyjnych, prowadziłaby do rezultatu trudnego do pogodzenia z tymi zasadami.

Art. 32 Konstytucji RP gwarantuje zasadę równości wobec prawa. Mechaniczne stosowanie progu 2% może prowadzić do nierównego traktowania podatników znajdujących się w różnych sytuacjach ekonomicznych. Podmiot o naturalnie niskiej marży, prowadzący transparentny obrót towarowy, nie powinien być traktowany tak samo jak podmiot, którego niski wynik podatkowy jest skutkiem działań ukierunkowanych na erozję podstawy opodatkowania.

Art. 84 Konstytucji RP stanowi, że każdy jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych określonych w ustawie. Zasada ta nie wyłącza jednak obowiązku interpretowania regulacji podatkowych w sposób racjonalny i uwzględniający zdolność płatniczą podatnika. Minimalny podatek dochodowy, stosowany do podatnika działającego w modelu niskomarżowym bez cech optymalizacji, prowadziłby do obciążenia oderwanego od rzeczywistych możliwości ekonomicznych Spółki.

Art. 31 ust. 3 Konstytucji RP wyraża zasadę proporcjonalności. Zastosowanie art. 24ca ustawy o CIT do (…) nie jest środkiem koniecznym do realizacji celu antyerozyjnego, ponieważ niska rentowność Spółki nie jest skutkiem erozji podstawy opodatkowania. W takim przypadku dodatkowy ciężar podatkowy byłby nadmierny w stosunku do celu regulacji.

Minimalny podatek dochodowy z art. 24ca ustawy o CIT powinien być wykładany także w sposób zapewniający spójność krajowego systemu podatkowego z kierunkami międzynarodowych i unijnych regulacji dotyczących minimalnego opodatkowania. Traktat o Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE C 202 z 7.06.2016, s. 13, zwany dalej: „TUE”) w art. 4 ust. 3 ustanawia zasadę lojalnej współpracy, a prawo Unii Europejskiej w obszarze minimalnego opodatkowania koncentruje się na rzeczywistym problemie efektywnego opodatkowania dużych struktur grupowych.

Dyrektywa Rady (UE) 2022/2523 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie zapewnienia globalnego minimalnego poziomu opodatkowania międzynarodowych grup przedsiębiorstw oraz dużych grup krajowych w Unii (Dz. Urz. UE L 328 z 22.12.2022, s. 1, zwana dalej: „dyrektywą 2022/2523”) ustanawia kompleksowy mechanizm minimalnego opodatkowania oparty na efektywnej stopie opodatkowania. Mechanizm ten ma charakter odmienny od krajowego progu rentowności 2%.

Wnioskodawca nie wnosi w niniejszej sprawie o interpretację przepisów dotyczących globalnego podatku wyrównawczego, krajowego podatku wyrównawczego ani podatku wyrównawczego od niedostatecznie opodatkowanych zysków. Powołanie kontekstu unijnego ma wyłącznie znaczenie argumentu systemowego: potwierdza, że instrumenty minimalnego opodatkowania powinny być adresowane do przypadków rzeczywistego ryzyka zaniżenia opodatkowania, a nie do każdej działalności gospodarczej o niskiej marży.

Zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej, niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Wnioskodawca ma świadomość, że przepis ten nie służy do pomijania jednoznacznych norm ustawowych. Znajduje on jednak zastosowanie jako dyrektywa wykładni w sytuacji, gdy szczególna regulacja podatkowa może prowadzić do dwóch rezultatów: zgodnego z jej celem albo nadmiernie rozszerzającego jej zakres.

Wątpliwość interpretacyjna dotyczy tego, czy art. 24ca ustawy o CIT powinien obejmować podatnika, którego niski wskaźnik rentowności jest wyłącznie konsekwencją rynkowego modelu działalności wysokowolumenowej i niskomarżowej. Przyjęcie wykładni profiskalnej oznaczałoby uznanie, że każda niska rentowność, niezależnie od jej przyczyn, uzasadnia obowiązek rozliczenia minimalnego podatku dochodowego. Przyjęcie wykładni przedstawionej przez Wnioskodawcę pozwala zachować związek regulacji z jej celem antyerozyjnym.

Jeżeli zatem organ interpretacyjny uzna, że art. 24ca ustawy o CIT nie daje jednoznacznej odpowiedzi co do sytuacji podatników takich jak (…), wątpliwość ta powinna zostać rozstrzygnięta na korzyść Wnioskodawcy. W rezultacie, Spółka nie powinna być uznana za zobowiązaną do rozliczenia minimalnego podatku dochodowego za (…) r.

Podsumowanie argumentacji.

Po pierwsze, art. 24ca ustawy o CIT jest regulacją szczególną i antyerozyjną, a nie powszechnym podatkiem od działalności niskomarżowej. Nie może być wykładany rozszerzające wobec podmiotu, którego niski wynik jest skutkiem realiów rynkowych, a nie działań optymalizacyjnych.

Po drugie, (….) prowadzi rzeczywistą działalność handlową w sektorze metali szlachetnych. Wysoki obrót i niska marża są naturalną konsekwencją tego modelu gospodarczego, a nie narzędziem unikania opodatkowania.

Po trzecie, mechaniczne zastosowanie progu 2% prowadziłoby do quasi-przychodowego opodatkowania Spółki w sytuacji, w której nie występuje dochód pozwalający na poniesienie ciężaru daniny. Taki rezultat pozostaje w sprzeczności z istotą podatku dochodowego.

Po czwarte, wykładnia prokonstytucyjna, systemowa i prounijna przemawia za ograniczeniem zakresu zastosowania art. 24ca ustawy o CIT do przypadków odpowiadających celowi antyerozyjnemu.

Działalność (…) nie mieści się w tym celu.

Po piąte, ewentualne niedające się usunąć wątpliwości co do zakresu stosowania szczególnej regulacji podatkowej powinny być rozstrzygane na korzyść podatnika zgodnie z art. 2a Ordynacji podatkowej. W konsekwencji, Spółka nie powinna być uznana za zobowiązaną do rozliczenia minimalnego podatku dochodowego za rok podatkowy (…).

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Od 1 stycznia 2022 r. przepis art. 2 pkt 48 ustawy z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) wprowadzono do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisy dotyczące minimalnego podatku dochodowego od osob prawnych tj. art. 24ca.

Wprowadzone przepisy uległy zmianie od 1 stycznia 2023 r. W ramach nowelizacji zmodyfikowany został sposób wyliczenia straty i poziomu rentowności. Rozszerzono również katalog podmiotów wyłączonych z minimalnego opodatkowania.

I tak, zgodnie z art. 24ca ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Jak wynika z powyższego przepisu, minimalny podatek dochodowy w wysokości 10% podstawy opodatkowania dotyczy przede wszystkim spółek oraz podatkowych grup kapitałowych z siedzibą lub miejscem zarządu na terytorium Polski. Obejmuje on nie tylko podatników, którzy w danym roku podatkowym ponieśli stratę określoną w art. 24ca ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT, ale również tych, których udział dochodów z działalności operacyjnej (tj. przychodów innych niż z zysków kapitałowych) w całych przychodach nie przekroczył 2%. Udział ten określany jest mianem wskaźnika dochodowości lub wskaźnika rentowności.

W myśl art. 24ca ust. 11 ustawy o CIT,

Jak stanowi art. 24ca ust. 12 ustawy o CIT,

Jednocześnie, niektóre kategorie podmiotów zostały wyłączone spod jurysdykcji opodatkowania podatkiem minimalnym. W art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT ustawodawca wymienił, w katalogu zamkniętym, podatników w stosunku do których przepis art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT nie ma zastosowania.

W myśl art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT,

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w przedstawionym zaistniałym stanie faktycznym (…) jest obowiązana — na podstawie art. 24ca ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 24ca ust. 2, ust. 3, ust. 10-14 oraz ust. 16 ustawy o CIT — do wykazania za rok podatkowy (…) podstawy opodatkowania, pomniejszeń i kwoty minimalnego podatku dochodowego w zeznaniu rocznym oraz do zapłaty tego podatku, jeżeli nieosiągnięcie udziału dochodów w przychodach powyżej 2% wynika z opisanego we wniosku rzeczywistego, wysokowolumenowego i niskomarżowego modelu hurtowego obrotu fizycznym złotem, a nie z działań o charakterze erozyjnym lub optymalizacyjnym.

Mając na uwadze powyższe, zaznaczyć należy, iż w doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się pierwszeństwo wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i celowościową. Tylko w wyjątkowych sytuacjach wolno odstąpić od literalnego brzmienia przepisu, w szczególności, gdy językowe dyrektywy interpretacyjne nie pozwalają z danego tekstu prawnego wyinterpretować jednoznacznej normy postępowania lub gdy wykładnia językowa pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią innych norm. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 11 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 1077/12, wykładnia językowa konkretnego przepisu prawa jest nie tylko punktem wyjścia wykładni prawa, ale także zakreśla jej granice. Próba dokonania wykładni, która byłaby sprzeczna z językowym znaczeniem przepisu prawa byłaby naruszeniem zasady praworządności. Językowe znaczenie przepisu prawa wyznacza bowiem granice dopuszczalnej wykładni, gdyż „formuła słowna jest (...) granicą wszelkiego dopuszczalnego sensu, jakiego możemy poszukiwać w tekście przepisów prawa” (zob. wyrok NSA z 18 grudnia 2000 r., III SA 3055/09, „Monitor Podatkowy” 2001, nr 4; również R. Mastalski, Wprowadzenie do prawa podatkowego, Warszawa 1995, s. 101-102). Nie ma w szczególności konieczności potrzeby sięgania po argumenty celowościowe wtedy, gdy już po zastosowaniu reguł znaczeniowych albo metody językowej i dyrektyw systemowych uda się osiągnąć właściwy wynik wykładni, to jest ustalić pozbawione cech niedorzeczności znaczenie interpretowanej normy (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 1 marca 2007 r., III CZP 94/06, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 95 i wyrok Sądu Najwyższego z 8 maja 1998 r., I CKN 664/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 7). Jeżeli przepis prawa jest jednoznaczny w swej warstwie językowej, nie zachodzi potrzeba, ani możliwość, stosowania innych metod wykładni. W innych przypadkach ustalenie treści normy prawnej zawartej w gramatycznym sformułowaniu przepisu prawa może wymagać odwołania się do dalszych metod wykładni, np. wykładni systemowej wewnętrznej lub zewnętrznej. Metodami wykładni systemowej czy celowościowej nie można wykroczyć poza ramy możliwych znaczeń interpretowanego przepisu wynikające z jego wykładni gramatycznej. Wykładnia przepisu dokonana z naruszeniem tej zasady stanowi już wykładnię contra legem, a więc prowadzi do naruszenia przepisu podlegającego interpretacji.

Jak sami Państwo wskazują, Spółka za rok podatkowy (…) nie osiągnęła udziału dochodów ze źródła przychodów innych niż zyski kapitałowe w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości większej niż 2%.

W tym miejscu należy ponownie powołać przepis art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT, który stanowi, że podatek od spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 oraz podatkowych grup kapitałowych, które w roku podatkowym poniosły stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2%, wynosi 10% podstawy opodatkowania (minimalny podatek dochodowy).

Jak wynika z uzasadnienia do Rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Druk nr 1532, str. 75) „Minimalny podatek dochodowy od osób prawnych skierowany będzie do spółek będących podatnikami w rozumieniu art. 3 ust. 1 (tj. mających siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegających opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania), a także podatkowych grup kapitałowych (zgodnie z art. 1a ust. 2 pkt 1 zdanie wstępne mogą je tworzyć wyłącznie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne mające siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej), które za dany rok podatkowy poniosły stratę z działalności operacyjnej, albo osiągnęły na tyle niski dochód z takiej działalności, że nie powstał u nich podatek do zapłaty”.

Powyższe w istocie potwierdza, że Państwa Spółka jest adresatem normy prawnej określonej w art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT.

Zaznaczyć należy, iż z przedstawionego opisu sprawy nie wynika, iż Spółka spełnia jakąkolwiek przesłankę określoną w art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT, zwalniającą Spółkę od minimalnego podatku dochodowego.

Wykładnia językowa przepisów art. 24ca ust. 1 w zw. z art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT jasno wskazuje, iż Spółka posiada obowiązek wykazania za rok podatkowy (…) podstawy opodatkowania, pomniejszeń i kwoty minimalnego podatku dochodowego w zeznaniu rocznym oraz do zapłaty tego podatku.

Wskazać należy, iż ustawodawca w art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT wskazał zamknięty katalog podmiotów, wobec których nie znajduje zastosowanie art. 24ca ust. 1 ustawy o CIT. W tym katalogu ustawodawca nie wskazał ogólnego warunku, który zwalniałby podatników od minimalnego podatku dochodowego w przypadku gdy nieosiągnięcie udziału dochodów w przychodach powyżej 2% wynika z wysokowolumenowego i niskomarżowego modelu gospodarczego.

Gdyby zamiarem ustawodawcy było zwolnienie od minimalnego podatku dochodowego wszystkich podatników nieosiągających udziału dochodów w przychodach powyżej 2% z powodu wysokowolumenowego i niskomarżowego modelu gospodarczego, zawarłby taki warunek w art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT. Ponieważ tak nie uczynił, kierując się zasadą racjonalnego ustawodawcy, należy uznać, że zamiarem ustawodawcy było opodatkowanie minimalnym podatkiem dochodowym wszystkich podatników, którzy w roku podatkowym ponieśli stratę ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych albo osiągnęły udział dochodów ze źródła przychodów innych niż z zysków kapitałowych, określonych zgodnie z art. 7 ust. 1 albo art. 7a ust. 1, w przychodach innych niż z zysków kapitałowych w wysokości nie większej niż 2, z oczywistym wyłączeniem tych podmiotów, które spełniają przesłanki wskazane w art. 24ca ust. 14 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w przedstawionym zaistniałym stanie faktycznym (…) jest obowiązana — na podstawie art. 24ca ust. 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 24ca ust. 2, ust. 3, ust. 10-14 oraz ust. 16 ustawy o CIT — do wykazania za rok podatkowy (…) podstawy opodatkowania, pomniejszeń i kwoty minimalnego podatku dochodowego w zeznaniu rocznym oraz do zapłaty tego podatku, jeżeli nieosiągnięcie udziału dochodów w przychodach powyżej 2% wynika z opisanego we wniosku rzeczywistego, wysokowolumenowego i niskomarżowego modelu hurtowego obrotu fizycznym złotem, a nie z działań o charakterze erozyjnym lub optymalizacyjnym, jest nieprawidłowe.

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

W okolicznościach niniejszej sprawy nie było podstaw do zastosowania art. 2a Ordynacji podatkowej, albowiem w sprawie nie występują niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Nie zaistniały wątpliwości co do treści oraz zastosowania przepisów prawa podatkowego, a wątpliwość interpretacyjną rozstrzygnięto w drodze standardowych metod wykładni. Zastosowanie art. 2a Ordynacji podatkowej, może mieć miejsce jedynie wyjątkowo, gdy treść przepisów nie pozwala na precyzyjne ustalenie zakresu normy prawnopodatkowej.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Państwa Spółkę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.