0111-KDIB1-3.4010.433.2026.2.DW

Interpretacja indywidualna

– stanowisko w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

14 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 6 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 18 sierpnia 2026 r.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

(…) z siedzibą w (…) (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”) została założona w (…) r. i należy do (…) grupy kapitałowej (…) specjalizującej się w tworzeniu (…).

Spółka jest polskim rezydentem podatkowym, podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (tzw. nieograniczony obowiązek podatkowy). Rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym. Przy czym, pierwszy rok podatkowy Spółki trwał od (…) r. do (…) r.

Spółka specjalizuje się w tworzeniu i dostarczaniu zaawansowanych rozwiązań, w szczególności koncentruje się na opracowywaniu (…). W związku z realizacją celu swojej działalności, Spółka zatrudnia (w szczególności na podstawie umowy o pracę) oraz planuje (również w przyszłości) zatrudniać wysoce wyspecjalizowanych pracowników (w tym programistów i inżynierów), których celem jest realizacja głównego przedmiotu działalności Spółki (dalej: „Specjaliści”).

Specjaliści przynależą do zespołów realizujących poszczególne projekty, w ramach których tworzone i rozwijane są zaawansowane technologie. Każdy zespół ma za zadanie realizacje innych projektów. Wnioskodawca wobec zatrudnionych Specjalistów odprowadza i w przyszłości będzie odprowadzać zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych zgodnie z art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 z późn. zm., dalej: „ustawa o PIT”).

Spółka rozpoczęła prowadzenie działalności innowacyjnej związanej z tworzeniem i rozwojem zaawansowanych technologii w zakresie (…) w (…) roku. W związku z prowadzoną działalnością, Spółka ma zamiar skorzystać z ulgi na działalność badawczo-rozwojową (dalej: „ulga B+R”), o której mowa w art. 18d ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 z późn. zm., dalej: „ustawa o CIT”) za rok 2025 oraz w kolejnych latach (pod warunkiem spełnienia wszystkich wymaganych przepisami wymagań).

W ramach ulgi B+R, Spółka planuje rozliczyć m.in. koszty kwalifikowane z tytułu wydatków poniesionych na wynagrodzenia Specjalistów.

Praca Specjalistów w poszczególnych zespołach obejmuje prowadzenie prac badawczo-rozwojowych. Każdy projekt ma jasno zdefiniowany cel (przykładowo może to być ulepszanie istniejących oraz opracowywanie nowych algorytmów). Na potrzeby projektu Specjaliści tworzą również odpowiednią dokumentację, która to definiuje sposób implementacji i walidacji funkcjonalności rozwiązań.

Wnioskodawca w ramach swojej działalności wyodrębnia projekty B+R. Specjaliści zatrudnieni przez Spółkę są dedykowani do prac o charakterze B+R i są przypisani do poszczególnych projektów. Z założenia, skupiają się na tzw. pracy kreatywnej.

W odniesieniu do każdego Specjalisty ustalany jest jego czas zaangażowania w prace B+R oraz pozostałe prace niezwiązane z B+R.

Współczynnik zaangażowania dla każdego z pracowników jest korygowany o liczbę dni nieobecności w ciągu roku - w proporcji do dni pracujących przewidzianych zgodnie z art. 129 § 1 i art. 130 § 1 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277, dalej: „Kodeks pracy”) – na podstawie ewidencji nieobecności Specjalistów prowadzonych przez Spółkę.

Tak prowadzona ewidencja pozwala Wnioskodawcy określić czy czas pracy przeznaczony przez każdego ze Specjalistów na działalność B+R spełnia limit 50% przewidziany w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT (tj. czy czas pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50%).

Wnioskodawca nadmienia, że w związku z prowadzoną ewidencją, jest on w stanie określić zaangażowanie poszczególnych Specjalistów w prace badawczo-rozwojowe.

Tym samym, Wnioskodawca zaznacza, że jest w stanie określić, na podstawie prowadzonej ewidencji:

•      czy czas pracy Specjalistów przeznaczony na realizację działalności B+R pozostający w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub

•      czy czas pracy Specjalistów przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%.

Wnioskodawca jest tym samym w stanie określić, które osoby osiągną lub przekroczą (w danym miesiącu) próg 50%, a które osiągną współczynnik zaangażowania w prace B+R poniżej tego progu.

W związku z powyższym, Spółka rozważa skorzystanie z odliczenia, o którym mowa w art. 18db ustawy o CIT (dalej: „ulga na innowacyjnych pracowników”) za rok 2025 i w latach kolejnych przy uwzględnieniu nieodliczonych kosztów kwalifikowanych ulgi B+R, jeżeli taka sytuacja będzie miała miejsce w przyszłości.

Ulga B+R rozliczana będzie, zgodnie z przepisami jedynie w ramach dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów niż zyski kapitałowe. Spółka zamierza skorzystać z tzw. ulgi na innowacyjnych pracowników na zasadach określonych w art. 18db ustawy o CIT (tj. poprzez pomniejszenie kwoty podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego przekazywanych jako płatnik od wynagrodzeń Specjalistów). Celem prawidłowego stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników Wnioskodawca będzie prowadził comiesięczny proces weryfikacji spełnienia warunków określonych w art. 18db ustawy o CIT.

Spółka obecnie nie prowadzi działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w ustawie z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1604 z późn. zm.), ani nie korzysta ze zwolnienia podatkowego na podstawie decyzji o wsparciu, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT.

Jednocześnie, Spółka nie jest obecnie zakładem pracy chronionej, zatrudniającej osoby niepełnosprawne, nie utraciła statusu zakładu pracy chronionej w okresie ostatnich 5 lat oraz nie przysługuje jej zwrot gotówkowy z tytułu poniesienia straty lub osiągnięcia dochodu niższego niż kwota przysługującego jej odliczenia w pierwszym roku prowadzenia działalności gospodarczej zgodnie z art. 18da ustawy o CIT.

Pytania

1.  Czy w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT?

2.  Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, z wykorzystaniem kwoty przysługującego dodatkowego odliczenia w ramach ulgi B+R, z tytułu kosztów kwalifikowanych pozostających do odliczenia w latach następnych na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, czyli kumulatywnie na podstawie łącznej przysługującej kwoty pozostającej do odliczenia z lat poprzednich?

3.  Czy z odliczenia w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników można skorzystać począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 („zeznanie CIT”), a zatem w konsekwencji, czy w przypadku złożenia w danym miesiącu zeznania CIT za rok podatkowy, podatnik może skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników po raz pierwszy w zakresie zaliczek (na podatek dochodowy oraz zryczałtowany podatek dochodowy, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT) uiszczanych w miesiącu następującym bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania (nawet jeśli dotyczą one wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym złożono zeznanie CIT)?

4.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka - działając na podstawie art. 18db ustawy o CIT - może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu zaliczek na PIT pobranych w grudniu (od wynagrodzeń należnych za ostatni miesiąc roku podatkowego), pomimo że ustawowy termin przekazania tych zaliczek wynikający z art. 38 ustawy o PIT przypada w styczniu roku następnego?

5.  Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników może rozliczyć koszty kwalifikowane wygenerowane chronologicznie najwcześniej, tj. na zasadzie tzw. FIFO (first in, first out, „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”) - przy zachowaniu terminu wskazanego w art. 18d ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT?

6.  Czy Spółka obliczając wysokość dostępnych nieodliczonych kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu, o którym mowa w art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, powinna je pomniejszać o kwotę pomniejszenia z tytułu art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, rozumianą jako kwotę zaliczek na PIT do których zastosowano ulgę na innowacyjnych pracowników?

7.  Czy w sytuacji, gdy Wnioskodawca w danym roku podatkowym składa zeznanie CIT-8, w którym nie wykazuje kosztów kwalifikowanych działalności badawczo-rozwojowej lub nadwyżki przysługującego odliczenia, a następnie – po upływie miesiąca lub miesięcy – składa korektę tego zeznania, w której po raz pierwszy wykazuje nadwyżkę odliczenia kosztów kwalifikowanych, Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 18db ustawy o CIT, do stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników począwszy od miesiąca następującego po miesiącu złożenia pierwotnego zeznania CIT-8 (a nie dopiero od miesiąca następującego po miesiącu złożenia korekty)?

8.  Czy w kontekście ulgi na innowacyjnych pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy?

Państwa stanowisko w sprawie

1.  Zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT.

2.  Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, z wykorzystaniem kwoty przysługującego dodatkowego odliczenia w ramach ulgi B+R, z tytułu kosztów kwalifikowanych pozostających do odliczenia w latach następnych na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, czyli kumulatywnie na podstawie łącznej przysługującej kwoty pozostającej do odliczenia z lat poprzednich.

3.  Zdaniem Wnioskodawcy, z odliczenia w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników można skorzystać począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 („zeznanie CIT”), a zatem w konsekwencji, w przypadku złożenia w danym miesiącu zeznania CIT za rok podatkowy, podatnik może skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników po raz pierwszy w zakresie zaliczek (na podatek dochodowy oraz zryczałtowany podatek dochodowy, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT) uiszczanych w miesiącu następującym bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania (nawet jeśli dotyczą one wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym złożono zeznanie CIT).

4.  Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka - działając na podstawie art. 18db ustawy o CIT - może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu zaliczek na PIT pobranych w grudniu (od wynagrodzeń należnych za ostatni miesiąc roku podatkowego), pomimo że ustawowy termin przekazania tych zaliczek wynikający z art. 38 ustawy o PIT przypada w styczniu roku następnego.

5.  Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników może rozliczyć koszty kwalifikowane wygenerowane chronologicznie najwcześniej, tj. na zasadzie tzw. FIFO (first in, first out, „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”) - przy zachowaniu terminu wskazanego w art. 18d ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT.

6.  Zdaniem Wnioskodawcy, Spółka obliczając wysokość dostępnych nieodliczonych kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu, o którym mowa w art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, powinna je pomniejszać o kwotę pomniejszenia z tytułu art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, rozumianą jako kwotę zaliczek na PIT do których zastosowano ulgę na innowacyjnych pracowników.

7.  Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy Wnioskodawca w danym roku podatkowym składa zeznanie CIT-8, w którym nie wykazuje kosztów kwalifikowanych działalności badawczo-rozwojowej lub nadwyżki przysługującego odliczenia, a następnie – po upływie miesiąca lub miesięcy – składa korektę tego zeznania, w której po raz pierwszy wykazuje nadwyżkę odliczenia kosztów kwalifikowanych, Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 18db ustawy o CIT, do stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników począwszy od miesiąca następującego po miesiącu złożenia pierwotnego zeznania CIT 8 (a nie dopiero od miesiąca następującego po miesiącu złożenia korekty).

8.  Zdaniem Wnioskodawcy, w kontekście ulgi na innowacyjnych pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Uzasadnienie

Ad. 1.

Zdaniem Wnioskodawcy, w sytuacji, gdy poniesie on stratę w roku podatkowym lub osiągnie dochód niższy od kwoty przysługującego w roku podatkowym odliczenia na podstawie art. 18d ustawy o CIT (ulga B+R), Spółka będzie posiadała kwotę kosztów kwalifikowanych pozostających do odliczenia w latach następnych na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT i będzie uprawniona do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT.

Instytucja ulgi na innowacyjnych pracowników jest, w ocenie Wnioskodawcy, akcesoryjna względem ulgi B+R i stanowi sposób jej wcześniejszego wykorzystania, w przypadku, gdy dochód osiągnięty przez podatnika (lub poniesiona w danym roku podatkowym strata) nie pozwalają podatnikowi na pełne wykorzystanie ulgi B+R (przed nowelizacją jedyną możliwością było wykorzystanie kwoty przysługujących odliczeń w latach kolejnych zgodnie z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT).

W ocenie Wnioskodawcy, warunki do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników są następujące:

•      podatnik uzyskuje przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych,

•      podatnikowi przysługuje w roku podatkowym odliczenie na podstawie art. 18d ustawy o CIT,

•      podatnik poniósł za rok podatkowy stratę albo osiągnął dochód niższy od kwoty przysługującego w roku podatkowym odliczenia na podstawie art. 18d ustawy o CIT,

•      podatnik jest płatnikiem podatku dochodowego (na zasadach innych niż wskazane w art. 38 ust. 2-2c ustawy o PIT) od wynagrodzeń osób fizycznych bezpośrednio zaangażowanych w działalność badawczo-rozwojową, których czas:

o  pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub

o  przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%.

•      podatnik przekazuje na rachunek urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy oraz zryczałtowanego podatku dochodowego, o których mowa w art. 31 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT, pobrane od dochodów (przychodów) ww. osób fizycznych, z tytułu:

o  stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej, spółdzielczego stosunku pracy oraz wypłacanego przez podatnika zasiłku pieniężnego z ubezpieczenia społecznego;

o  wykonywania usług na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło;

o  praw autorskich.

- podatnikowi nie przysługuje kwota określona w art. 18da ustawy o CIT (podatnik nie skorzystał z instytucji tzw. „bezpośredniego zwrotu” gotówkowego przysługującego określonej grupie podatników rozpoczynających działalność gospodarczą).

Jednocześnie, zdaniem Wnioskodawcy, w art. 18db nie przewidziano wprost innych warunków, które ograniczałyby potencjalne grono beneficjentów nowej ulgi na innowacyjnych pracowników. W szczególności nie wskazano, w jaki sposób podatnik powinien sprawdzać kryterium „innowacyjności” zatrudnianych Specjalistów. Stąd, w ocenie Wnioskodawcy, innowacyjnym pracownikiem będzie każdy Specjalista spełniający kryterium czasu pracy (art. 18db ust. 3 ustawy o CIT) oraz formy zatrudnienia/współpracy (art. 18db ust. 2 ustawy o CIT).

Natomiast, z literalnego brzmienia art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT wynika, że przesłanka zastosowania ulgi na innowacyjnych pracowników została sformułowana poprzez odwołanie do relacji między czasem pracy przeznaczonym na realizację działalności badawczo-rozwojowej a ogólnym czasem pracy pracownika w danym miesiącu, przy czym relacja ta musi wynosić co najmniej 50%.

W konsekwencji, skoro ustawodawca odwołuje się do czasu pracy przeznaczonego na realizację działalności badawczo-rozwojowej w danym miesiącu, to dla potrzeb zastosowania art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT dopuszczalne jest przyjęcie takiego rozumienia przepisu, zgodnie z którym należy brać pod uwagę całość miesięcznego zaangażowania pracownika w działalność B+R, a nie wyłącznie jego udział w jednym projekcie badawczo-rozwojowym bądź w jego określonym fragmencie.

W ocenie Wnioskodawcy, skoro art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT posługuje się pojęciem działalności badawczo-rozwojowej w znaczeniu ustawowym, to prawidłowe jest takie rozumienie tego przepisu, zgodnie z którym dla oceny spełnienia progu 50% należy uwzględniać łączny miesięczny czas pracy pracownika przeznaczony na wszystkie aktywności składające się na działalność B+R prowadzoną przez podatnika. Przepis nie daje podstaw do ograniczania tej oceny wyłącznie do jednego projektu lub jednej kategorii czynności, jeżeli wszystkie te aktywności mieszczą się w zakresie działalności badawczo-rozwojowej.

Jeżeli w świetle art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT pracownik przeznacza w danym miesiącu co najmniej 50% ogólnego czasu pracy na działalność badawczo-rozwojową, należy uznać, że spełnia ustawową przesłankę pozwalającą uwzględnić go przy stosowaniu ulgi na innowacyjnych pracowników. W takim przypadku art. 18db ustawy o CIT może znaleźć zastosowanie do zaliczek na PIT pobranych od wynagrodzenia tego pracownika.

Należy przy tym podkreślić, że w praktyce interpretacyjnej Dyrektora KIS kryterium „co najmniej 50%” jest rozumiane jako przesłanka kwalifikacyjna, a nie mechanizm proporcjonalnego ograniczania zaliczek objętych ulgą. W interpretacji indywidualnej z 24 maja 2024 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.180.2024.1.MR1, organ uznał za prawidłowe stanowisko podatnika, zgodnie z którym po spełnieniu warunku określonego w art. 18db ust. 3 ustawy o CIT możliwe jest pomniejszanie w całości kwoty podlegających przekazaniu zaliczek PIT wskazanych w art. 18db ust. 2 tej ustawy, niezależnie od tego, w jakim dokładnie stopniu — powyżej progu 50% — pracownik był zaangażowany w działalność B+R.

W konsekwencji, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym po ustaleniu, że pracownik spełnia warunek z art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, Wnioskodawca może stosować art. 18db ustawy o CIT do zaliczek na PIT pobranych od jego wynagrodzenia.

Mając zatem na uwadze literalne brzmienie art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, brak ustawowego zawężenia tej regulacji do pojedynczego projektu lub jednej techniki ewidencyjnej, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym dla potrzeb ustalenia, czy pracownik spełnia warunek określony w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, Spółka może:

i)    zidentyfikować projekty stanowiące działalność badawczo-rozwojową,

ii)   sumować w danym miesiącu czas pracy danego pracownika zaewidencjonowany na wszystkich kodach projektowych przypisanych do projektów B+R,

iii) odnosić łączną liczbę godzin przeznaczonych na działalność B+R do ogólnego czasu pracy pracownika w danym miesiącu, ustalanego z uwzględnieniem obowiązującego pracownika wymiaru czasu pracy oraz okresów usprawiedliwionej nieobecności, a w przypadku spełnienia przez danego pracownika progu co najmniej 50% – stosować art. 18db ustawy o CIT do zaliczek na PIT pobranych od jego wynagrodzenia.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT.

Ad. 2.

Zdaniem Wnioskodawcy, jest on uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników (art. 18db ustawy o CIT) z wykorzystaniem całości nieprzedawnionej kwoty przysługującego odliczenia z art. 18d ustawy o CIT, tj. zarówno kwoty nieodliczonej za rok, którego dotyczy złożone zeznanie, jak i pozostałych nierozliczonych kwot pozostających Wnioskodawcy do odliczenia w latach następnych zgodnie z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 18db ust. 1 ustawy o CIT: „podatnik (...) może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek dochodowy (...) o iloczyn kwoty nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym roku podatkowym”.

Z kolei brzmienie wybranych przepisów przejściowych zawartych w ustawie z dnia 29 października 2021 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105) o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (dalej: „ustawa nowelizująca”) jest następujące:

Art. 67 ust. 2: „Pomniejszenie, o którym mowa w art. 26eb ustawy zmienianej w art. 1 oraz art. 18db ustawy zmienianej w art. 2, stosuje się po raz pierwszy w 2023 r.”

Art. 67 ust. 3: „W przypadku podatników podatku dochodowego od osób prawnych, których rok podatkowy jest inny niż rok kalendarzowy i rozpoczął się przed dniem 1 stycznia 2022 r., a zakończy się po dniu 31 grudnia 2021 r., pomniejszenie, o którym mowa w art. 18db ustawy zmienianej w art. 2, stosuje się po raz pierwszy w roku podatkowym rozpoczynającym się bezpośrednio po tym roku.”

W ocenie Wnioskodawcy, przywołane przepisy przejściowe ustawy nowelizującej, a dokładnie art. 67 ust. 2-3 odnoszą się jedynie momentu technicznej możliwości dokonania pomniejszenia, o którym mowa w art. 18db, a nie do wysokości „kwoty nieodliczonej”, o której mowa w art. 18db. Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, w przyszłych latach podatkowych dla celów ulgi na innowacyjnych pracowników, będzie on mógł akumulować nieodliczone koszty kwalifikowane dla celów ulgi na innowacyjnych pracowników na identycznych zasadach jakie pozwalają akumulować nieodliczoną część kosztów kwalifikowanych na poczet kolejnych zeznań podatkowych ulgi B+R.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in.:

•      z 10 czerwca 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.285.2025.1.AN,

•      z 11 stycznia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.126.2022.2.MR,

•      z 5 maja 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.23.2023.2.MR.

Tym samym, zdaniem Wnioskodawcy, będzie on uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, z wykorzystaniem kwoty przysługującego dodatkowego odliczenia w ramach ulgi B+R, z tytułu kosztów kwalifikowanych pozostających do odliczenia w latach następnych na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, jeżeli takie będzie posiadał.

Ad. 3.

Zgodnie z art. 18db ust. 4 ustawy o CIT: „uprawnienie do pomniejszenia, o którym mowa w ust. 1, przysługuje począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1, do końca roku podatkowego, w którym zostało złożone to zeznanie”.

Natomiast, stosownie do art. 18db ust. 3 ustawy o CIT: „Przez osoby fizyczne, o których mowa w ust. 2, rozumie się osoby fizyczne bezpośrednio zaangażowane w działalność badawczo-rozwojową, których czas:

1)  pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub

2)  przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%.”

Dla uniknięcia wątpliwości praktycznych wskazać należy, że próg „co najmniej 50%” z art. 18db ust. 3 ustawy o CIT podlega weryfikacji w miesiącu wykonywania pracy/świadczenia usługi (np. marzec), natomiast prawo do pomniejszenia zaliczek w ramach ulgi powstaje od miesiąca następującego po miesiącu złożenia zeznania CIT-8 i dotyczy zaliczek uiszczanych w tym kolejnym miesiącu (np. kwiecień, także gdy obejmują wynagrodzenia należne za marzec). Rozwiązanie to wynika wprost z miesięcznego charakteru testu z art. 18db ust. 3 ustawy o CIT oraz z momentu rozpoczęcia stosowania ulgi określonego w art. 18db ust. 4 ustawy o CIT.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku złożenia zeznania CIT za rok podatkowy w miesiącu X, będzie on uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników już w miesiącu X+1, tj. w zakresie zaliczek (na podatek dochodowy oraz zryczałtowany podatek dochodowy, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT) uiszczanych w miesiącu następującym bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania, tj. X+1 (nawet jeżeli dotyczą one wynagrodzenia należnego za miesiąc X, w którym złożono zeznanie CIT).

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, w szczególności:

•      z 5 stycznia 2026 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.607.2025.2.MBD;

•      z 30 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.507.2025.1.MR1;

•      z 30 października 2025 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.506.2025.1.MR1;

•      z 10 sierpnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.443.2023.1.MR1.

W ocenie Wnioskodawcy, powyższe rozumienie przepisów odpowiada literalnej wykładni art. 18db ust. 3 i 4 ustawy o CIT.

Ad. 4.

Zgodnie z art. 38 ustawy o PIT (dotyczący m.in. zaliczek PIT), płatnicy (w tym Wnioskodawca) mają obowiązek przekazania pobranych zaliczek PIT na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, na rachunek urzędu skarbowego.

Oznacza to, że płatnicy w tym zakresie mają dowolność co do wyboru terminu przesłania zaliczek PIT, które są wyłącznie ograniczone terminem końcowym. Dlatego też, Wnioskodawca ma ustawową możliwość przekazania pobranych zaliczek PIT jeszcze w miesiącu ich pobrania, tj. w miesiącu wcześniejszym niż ten, który jako termin końcowy określa ustawa o PIT.

Biorąc pod uwagę kwestie formalne, określone w ustawie o PIT co do obowiązków płatników, należy uznać, iż mogą zostać one hipotetycznie spełnione w pełni przed końcem roku podatkowego, z którego dniem wygasa możliwość korzystania z opisanej preferencji, tj. zostaną pobrane zaliczki PIT oraz powstanie możliwość do przekazania pobranych zaliczek PIT na rachunek urzędu skarbowego.

W odniesieniu do przepisów art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy (będący również płatnikami PIT), którym przysługiwać będzie uprawnienie w zw. z ulgą na innowacyjnych pracowników, tj. pomniejszenie zaliczek PIT, nie są zobowiązani do ich przekazywana na rachunek urzędu skarbowego. Oznacza to, iż dopuszczona została przez ustawodawcę sytuacja (biorąc pod uwagę art. 18db ustawy o CIT oraz przepisy regulujące obowiązki pracodawcy jako płatnika w ustawie o PIT), w której dla określenia okresu za które pobrane zostały zaliczki PIT istotny jest sam moment ich pobrania, nie zaś moment przekazania na rachunek urzędu skarbowego, z uwagi na fakt, iż do niego faktycznie nie dojdzie (podczas stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników).

W ocenie Spółki, której rok podatkowy jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, istnieje możliwość przekazania na rachunek urzędu skarbowego pobranych w grudniu zaliczek PIT w tym samym miesiącu, tj. przed końcem roku podatkowego. Jednakże z uwagi na korzystanie z preferencji przewidzianej w art. 18db ustawy o CIT, Wnioskodawca nie będzie do tego zobowiązany, tj. otrzyma również możliwość pomniejszenia zaliczek PIT w miesiącu kończącym dany rok podatkowy, tj. w grudniu.

Co więcej, należy podkreślić, iż art. 18db ust. 4 ustawy o CIT określa, że uprawnienie z tyt. ulgi na innowacyjnych pracowników przysługuje do końca roku podatkowego i jednocześnie nie zostało w ustawie określone wprost za ile lub za które miesiące podatnik będzie miał prawo do pomniejszenia zaliczek PIT na tej podstawie.

Spółka akcentuje także, że prawidłowość powyższego stanowiska była już potwierdzona przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej m.in. w interpretacji indywidualnej z 8 lutego 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.661.2023.1.JKU, oraz w interpretacji indywidualnej z 13 lipca 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.297.2023.2.MR1.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka - działając na podstawie art. 18db ustawy o CIT - może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu zaliczek na PIT pobranych w grudniu (od wynagrodzeń należnych za ostatni miesiąc roku podatkowego), pomimo że ustawowy termin przekazania tych zaliczek wynikający z art. 38 ustawy o PIT przypada w styczniu roku następnego.

Ad. 5.

W świetle treści art. 18d ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT – koszty kwalifikowane podlegają kumulacji i są dostępne do wykorzystania przez podatnika w kolejno następujących po sobie sześciu latach podatkowych następujących bezpośrednio po roku, w którym podatnik skorzystał lub miał prawo skorzystać z odliczenia. Powyższe oznacza, że przez sześć kolejnych lat podatkowych do wykorzystania przez podatnika prowadzącego działalność B+R pozostaje niewykorzystane koszty kwalifikowane. W każdym z sześciu następujących kolejno po sobie lat podatkowych podatnik posiada do dyspozycji pełną pulę kosztów kwalifikowanych - tj. zarówno tych, które zostało wcześniej poniesione, a nie zostały odliczone oraz tych, które zostały wygenerowane w latach następnych.

Zdaniem Wnioskodawcy, należy zatem przyjąć, że jeżeli w danym roku podatkowym podatnikowi przysługuje na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT prawo do odliczenia w ramach ulgi B+R kosztów działalności badawczo-rozwojowej poniesionych w różnych latach podatkowych, to może on zdecydować w jakiej kolejności - w odniesieniu do wydatków z którego roku - dokona odliczeń.

Prawidłowość takiego stanowiska potwierdzają przedstawiciele doktryny prawa podatkowego: „Przepisy art. 18d PDOPrU nie zawierają przy tym żadnych ograniczeń ani nakazów, które regulowałyby sposób, w jaki podatnik powinien dokonywać odliczeń w 6 kolejnych latach podatkowych następujących po roku, w którym nabył on prawo do skorzystania z ulgi B+R, ale nie mógł z niego skorzystać (w całości). Wobec braku odpowiedniej regulacji należy uznać, że podatnik dysponuje w tym zakresie swobodą - może on rozliczyć kwotę pozostałą do odliczenia w 6 kolejnych latach podatkowych proporcjonalnie, nierównomiernie albo w wybranej przez siebie wielkości i roku (np. w drugim i trzecim). Musi jednak przy tym pamiętać, że nieskorzystanie z prawa do odliczenia w ciągu 6 kolejnych lat podatkowych następujących po roku, w którym prawo to nabył, będzie oznaczało jego utratę.” (tak: „Podatek dochodowy od osób prawnych. Komentarz” pod red. K. Gila, A. Oborskiej, A. Wacławczyka i A. Walter, Warszawa 2019).

W analogiczny sposób unormowano zasady odliczania strat podatkowych w art. 7 ust. 5 pkt 1 ustawy o CIT. Przepisy określają jedynie maksymalną wysokość straty z określonego źródła przychodów (50%), o jaką może zostać obniżony dochód z tego źródła uzyskany w danym roku podatkowym, oraz okres (5 lat), w jakim takiego obniżenia można dokonać. W żadnym przepisie nie wskazano natomiast, że w sytuacji, gdy podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia osiągniętego dochodu o straty poniesione w różnych latach podatkowych, to jest on zobowiązany do dokonania takiego obniżenia w określonej proporcji lub wysokości w odniesieniu do każdej ze strat bądź w określonej kolejności, począwszy od strat poniesionych najwcześniej albo najpóźniej (tak: interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 września 2018 r., sygn. 0114-KDIP2-2.4010.329.2018.1.AM).

Z powyższych względów wskazana w treści pytania Spółki metoda dokonywania odliczeń - począwszy od kosztów kwalifikowanych wygenerowanych najwcześniej (na zasadzie FIFO, first in, first out, „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”) - pozostaje, zdaniem Wnioskodawcy, zgodna z art. 18d ust. 8 ustawy o CIT. Przedstawiona metoda pozwala w praktyce podatnikowi skorzystać z możliwości dokonania odliczenia w ramach ulgi B+R w sytuacji, gdy w roku poniesienia kosztów na działalność B+R nie osiągnął dochodu w odpowiedniej wysokości.

Przyjęcie odmiennego podejścia, np. zgodnie z którym w pierwszej kolejności należałoby dokonywać odliczenia w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych wygenerowanych najpóźniej, mogłoby całkowicie uniemożliwić zastosowanie art. 18d ust. 8 zd. 2 ustawy o CIT. Taka sytuacja miałby miejsce w przypadku ponoszenia takich wydatków regularnie, w kolejnych latach podatkowych, przy jednoczesnym braku osiągania dochodów w wysokości pozwalającej na dokonywanie odliczenia w ramach ulgi B+R na bieżąco, w latach ponoszenia kosztów. Trudno uzasadnić takie praktyczne ograniczenie stosowania ulgi B+R, jako instrumentu mającego zachęcać przedsiębiorców do inwestowania w prace nad innowacyjnymi i nowatorskimi rozwiązaniami, w sytuacji, gdy koszty kwalifikujące się do odliczenia w ramach tej ulgi są ponoszone regularnie i to w wysokości nie pozwalającej na dokonywanie odliczeń na bieżąco.

Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w licznych interpretacjach wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m. in. następujących interpretacjach indywidualnych:

•      z 8 lutego 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.661.2023.1.JKU;

•      z 5 maja 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.23.2023.2.MR;

•      z 28 listopada 2022 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.801.2022.1.JKU.

Biorąc pod uwagę powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Spółka w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników może rozliczyć koszty kwalifikowane wygenerowane chronologicznie najwcześniej, tj. na zasadzie tzw. FIFO (first in, first out, „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”) - przy zachowaniu terminu wskazanego w art. 18d ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT.

Ad. 6

Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko zgodnie z którym, Spółka będzie zobowiązana do redukowania (pomniejszania) nieodliczonych kosztów kwalifikowanych o których mowa w art. 18d ust. 8 ustawy o CIT (tj. wartości kosztów kwalifikowanych pozostających do rozliczenia), o wartość wskazaną w art. 18db ust. 1 ustawy o CIT - tj. o kwotę zaliczek na PIT od innowacyjnych pracowników, o które podatnik pomniejszył kwotę podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek.

Jak wynika z przedstawionego opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, Spółka zatrudnia i będzie zatrudniać Specjalistów realizujących działalność B+R. W przypadku Specjalistów, których czas pracy przeznaczony na bezpośrednią realizację działalności B+R wyniósł co najmniej 50% „ogólnego czasu pracy”, Spółka skorzysta w przyszłości z przysługującego jej uprawnienia do pomniejszania zaliczek PIT zgodnie z art. 18db ustawy o CIT. Równocześnie Spółka nie wyklucza, że również w przyszłości w związku z wystąpieniem nierozliczonych kosztów kwalifikowanych będzie chciała zastosować ulgę na innowacyjnych pracowników.

W myśl art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, podatnikowi przysługuje prawo do pomniejszania zaliczek PIT podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego o iloczyn kwoty nieodliczonej z tytułu ulgi B+R i stawki podatku obowiązującej tego podatnika w danym roku podatkowym. Tym samym, ustawodawca wskazał w treści art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, wzór niezbędny do kalkulacji „pomniejszenia” (czyli faktycznej kwoty ulgi na innowacyjnych pracowników) określając go jako iloczyn kwoty nieodliczonej i stawki podatku obowiązującej podatnika w danym roku podatkowym (tu: 19%). Zdaniem Spółki, konieczne jest literalne stosowanie się do tego przepisu.

Tak ustaloną kwotę można faktycznie wykorzystać do pomniejszenia zaliczek na PIT (tj. zachować pobrane zaliczki bez konieczności wpłacania ich do organu). Następnie jednak, zgodnie z art. 18d ust. 8 (zdanie trzecie) ustawy o CIT, należy pomniejszyć kwotę nieodliczonych kosztów kwalifikowanych o kwotę dokonanego pomniejszania, ponieważ jak wskazuje przepis: „Dokonując odliczenia, o którym mowa w zdaniu drugim, uwzględnia się kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1”.

Zdaniem Wnioskodawcy, powyższy przepis należy interpretować zgodnie z wykładnią literalną tj.: należy dokonać odliczenia, o którym mowa w art. 18d ust. 8, uwzględniając kwoty pomniejszeń, o których mowa w art. 18db ust. 1, tj. kwotę kosztów kwalifikowanych przemnożoną przez stawkę podatku, która zmniejszyła kwotę zaliczek na PIT. Zatem, zastosowanie wykładni literalnej wskazuje, że pomniejszenie dotyczy iloczynu pozostałej kwoty kosztów kwalifikowanych oraz stawki podatku (w niniejszym stanie faktycznym - 19%) - tj. sumy miesięcznych faktycznych odliczeń z tytułu ulgi na innowacyjnych pracowników.

Przykład:

A. Koszty kwalifikowane pozostałe do odliczenia w kolejnych latach - 1 000 000 zł (art. 18d ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT),

B. Potencjalna wartość ulgi na innowacyjnych pracowników (19%) = 190 000 zł (art. 18db ust. 1 ustawy o CIT),

C. Wartość zakwalifikowanych zaliczek PIT za dany miesiąc, na potrzeby przykładu - 40 000 zł,

D. Pozostała dostępna wartość ulgi na innowacyjnych pracowników - 150 000 zł (B - C),

E. Koszty kwalifikowane pozostałe do odliczenia w kolejnych latach po skorzystaniu z ulgi na innowacyjnych pracowników za dany miesiąc - 960 000 zł (A-C).

Istotą powyższego stanowiska jest fakt, że podatnik powinien obniżyć koszty kwalifikowane pozostałe do odliczenia w ramach ulgi B+R na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, o dokonane pomniejszenie z tytułu art. 18db ust. 1 ustawy o CIT (tj. faktyczną wartość zaliczek na PIT co do których zastosowano ulgę na innowacyjnych pracowników).

Poprawność wskazywanego przez Wnioskodawcę stanowiska, została również potwierdzona w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej:

•      z 10 czerwca 2025, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.285.2025.1.AN,

•      z 29 października 2024, sygn. 0111-KDIB1-3.4010.554.2024.1.AN,

•      z 10 października 2024, sygn. 0114-KDIP2-1.4010.501.2024.1.MR1.

W tym kontekście, zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym Spółka jest zobowiązana do pomniejszania nieodliczonych kosztów kwalifikowanych o których mowa w art. 18d ust. 8 ustawy o CIT o kwoty pomniejszenia z tytułu art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, rozumiane jako kwoty zaliczek na PIT do których zastosowano ulgę na innowacyjnych pracowników.

Ad. 7.

Zgodnie z art. 18db ust. 4 ustawy o CIT, prawo do pomniejszania zaliczek na podatek PIT (ulga na innowacyjnych pracowników) powstaje od miesiąca następującego po złożeniu zeznania CIT-8, do końca danego roku podatkowego. Przepis odnosi się wyłącznie do momentu złożenia zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, a nie jego korekty.

Korekta deklaracji CIT-8, nawet jeżeli ujmuje po raz pierwszy koszty kwalifikowane działalności badawczo-rozwojowej oraz wynikającą z nich nadwyżkę odliczenia, ma charakter retroaktywny i aktualizuje wyłącznie dane dotyczące okresu objętego pierwotnym zeznaniem. Jednocześnie, nie stanowi ona nowego zdarzenia prawnego, które mogłoby wpływać na ustalenie momentu powstania prawa do ulgi na innowacyjnych pracowników określonego w art. 18db ust. 4 ustawy o CIT.

W praktyce oznacza to, że podatnik, który po złożeniu pierwotnego zeznania rocznego CIT-8 w kolejnym okresie ujawnia koszty prac B+R w formie korekty – posiada prawo do pomniejszania zaliczek PIT już od miesiąca następującego po złożeniu pierwotnego CIT-8, nawet jeśli w pierwotnym zeznaniu nie wykazano nadwyżki kosztów kwalifikowanych.

Poprawność wskazywanego przez Wnioskodawcę stanowiska została również potwierdzona w piśmie wydanym przez Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 8 marca 2026 r., sygn. DOP12.8221.46.2025. We wskazanym dokumencie organ stwierdził, że złożenie korekty zeznania rocznego, w którym wykazano koszty kwalifikowane i powstałą nadwyżkę odliczenia, aktualizuje możliwość skorzystania z mechanizmu pomniejszania zaliczek za miesiące przypadające po miesiącu złożenia pierwotnego zeznania, o którym mowa w art. 27 ust. 1 ustawy o CIT, do końca danego roku podatkowego.

Zatem, w świetle powyższego:

•      literalna treść art. 18db ust. 4 ustawy o CIT nie przewiduje możliwości uzależnienia rozpoczęcia ulgi od momentu złożenia korekty deklaracji CIT-8,

•      korekta deklaracji rocznej CIT-8 ma charakter retroaktywny, a moment złożenia pierwotnego zeznania pozostaje decydujący dla ustalenia momentu powstania prawa do korzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników.

W tym kontekście prawidłowe jest stanowisko, zgodnie z którym w sytuacji, gdy Spółka w danym roku podatkowym składa zeznanie CIT-8, w którym nie wykazuje kosztów kwalifikowanych działalności badawczo-rozwojowej lub nadwyżki przysługującego odliczenia, a następnie – po upływie miesiąca lub miesięcy – składa korektę tego zeznania, w której po raz pierwszy wykazuje nadwyżkę odliczenia kosztów kwalifikowanych, Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 18db ustawy o CIT, do stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników począwszy od miesiąca następującego po miesiącu złożenia pierwotnego zeznania CIT-8 (a nie dopiero od miesiąca następującego po miesiącu złożenia korekty).

Ad. 8.

Zdaniem Wnioskodawcy, w kontekście ulgi na innowacyjnych pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Pojęcie „ogólnego czasu pracy”, o którym mowa w art. 18db ustawy o CIT oraz art. 26eb ustawy o PIT nie zostało zdefiniowane ani w ustawie o CIT, ani w ustawie o PIT.

Tym samym, w ocenie Wnioskodawcy, aby prawidłowo ocenić, czy Specjaliści kwalifikują się do ulgi na innowacyjnych pracowników zgodnie z art. 18db ust. 3 ustawy CIT, należy odwołać się do art. 128 § 1 Kodeksu pracy zgodnie z którym: „czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.”

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, czas, w którym pracownik przebywa na urlopie lub zwolnieniu lekarskim a także okres innej usprawiedliwionej nieobecności, stanowi czas, w którym pracownik nie pozostaje do dyspozycji pracodawcy (w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy) i nie wykonuje pracy. Tym samym - urlopy, zwolnienia lekarskie i inne usprawiedliwione nieobecności nie stanowią czasu pracy w rozumieniu Kodeksu pracy i nie powinny być uwzględniane w kalkulacji „ogólnego czasu pracy” w rozumieniu art. 18db ustawy o CIT.

W konsekwencji, w celu obliczenia proporcji czasu pracy w kontekście ulgi na innowacyjnych pracowników, tj. ustalenia czy:

•      czas pracy przeznaczony na realizację działalności badawczo-rozwojowej pozostający w ogólnym czasie pracy w danym miesiącu wynosi co najmniej 50% lub

•      czas przeznaczony na wykonanie usługi w zakresie działalności badawczo-rozwojowej na podstawie umowy zlecenia lub umowy o dzieło w danym miesiącu, pozostający w całości czasu przeznaczonego na wykonanie usługi wynosi co najmniej 50%,

- należy uwzględniać jedynie czas, w którym Specjalista pozostawał do dyspozycji Wnioskodawcy (jako pracodawcy) w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy.

Podsumowując powyższe, w ocenie Wnioskodawcy, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 lutego 2025 r., sygn. akt: I SA/Kr 952/24 (orzeczenie nieprawomocne), w którym Sąd uznał, że: W konsekwencji urlopy wypoczynkowe, okres zwolnienia lekarskiego, a także inne okresy nieusprawiedliwionej nieobecności nie powinny być zaliczane do pojęcia „ogólnego czasu pracy”. Analogiczne stanowisko zostało również zaprezentowane w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 20 grudnia 2024 r., sygn. akt: I SA/Kr 891/24 (orzeczenie nieprawomocne).

Powyższe znajduje również potwierdzenie w licznych interpretacjach wydanych przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, m. in. następujących interpretacjach indywidualnych:

•      z 1 czerwca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.172.2023.2.MBD;

•      z 3 kwietnia 2023 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.107.2023.2.MR;

•      z 2 lutego 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.717.2022.2.AN.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest w części prawidłowe, a w części nieprawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z brzmieniem art. 4a pkt 26 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „updop”):

Natomiast, stosownie do treści art. 18d ust. 1 updop:

W myśl art. 18d ust. 8 updop:

Zgodnie z art. 18d ust. 9 updop:

Ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r. poz. 2105 ze zm.; dalej: „Ustawa Nowelizująca”), która weszła w życie 1 stycznia 2022 r., wprowadzono przepisy mające zdynamizować rozwój gospodarczy kraju poprzez system ulg podatkowych. Należy do nich m.in. tzw. „ulga na innowacyjnych pracowników”.

Regulacje dotyczącą tej ulgi zawiera dodany do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych art. 18db, który w ust. 1 stanowi, że:

Zgodnie z art. 18db ust. 2 updop:

Zgodnie z art. 18db ust. 3 updop:

Stosownie do treści art. 18db ust. 4 updop:

W myśl art. 18db ust. 5 updop:

Zgodnie z art. 18db ust. 6 updop:

Należy zauważyć, że przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przewidują dwie podstawowe stawki opodatkowania właściwe dla podatników tego podatku. Zgodnie z art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2 updop:

Zatem, dochody osiągane przez podatników zasadniczo podlegają opodatkowaniu podstawową stawką opodatkowania wynikającą z art. 19 ust. 1 ustawy o pdop. Stawka ta jest bowiem podstawową stawką obowiązującą wszystkich podatników podatku dochodowego od osób prawnych i co do zasady powinna być przez nich (podatników o których mowa w ww. ustawie) stosowana.

Z kolei zgodnie z art. 27 ust. 1 updop:

Ad. 1-3 i 5-7

Stanowisko, które przedstawili Państwo w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1-3 i 5-7 jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

Ad. 4

Przedmiotem Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 4 jest ustalenie, czy Spółka - działając na podstawie art. 18db ustawy o CIT - może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu zaliczek na PIT pobranych w grudniu (od wynagrodzeń należnych za ostatni miesiąc roku podatkowego), pomimo że ustawowy termin przekazania tych zaliczek wynikający z art. 38 ustawy o PIT przypada w styczniu roku następnego.

Z cytowanego powyżej art. 18db ust. 4 updop wynika, że Ulgę na innowacyjnych pracowników można stosować od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym Spółka złożyła CIT‑8 do końca roku podatkowego.

Z treści art. 18db ust. 1 ustawy o CIT wynika, że podatnik będący płatnikiem (…) może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu na rachunek urzędu skarbowego zaliczek na podatek PIT.

Z kolei, z ww. przepisu art. 18db ust. 2 updop, wynika że art. 18db ust. 1 ustawy o CIT „(…) ma zastosowanie do zaliczek na podatek dochodowy i zryczałtowanego podatku dochodowego, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pobranych od dochodów (przychodów osób fizycznych (…)” .

Jednocześnie wskazać należy, że norma wynikająca z art. 18db updop, stanowi formę ulg podatkowych, które naruszają zasadę równości i powszechności opodatkowania. Tym samym powinna być interpretowana ściśle. Niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej.

Należy zauważyć, że przepisy art. 18db updop, nie odwołują się w swoim brzmieniu bezpośrednio do takich kategorii jak „miesiąc, za który wynagrodzenie pracownika jest należne”, czy też „miesiąc za który pobrano zaliczkę na podatek od pracownika”.

Literalna wykładnia treści art. 18db ust. 1 updop jest jednoznaczna i nie daje pola do poszukiwania uzależniania momentu skorzystania z omawianej ulgi od przyjętych w danym podmiocie zasad ustalania wypłaty wynagrodzenia („z góry”, czy też „z dołu”). Kluczowy w tym aspekcie jest bowiem moment, w którym aktualizuje się obowiązek przekazania zaliczek na podatek PIT.

W rezultacie prawo do odliczenia ulgi na innowacyjnych pracowników będzie przysługiwało w odniesieniu do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym podatnik złoży zeznanie roczne do końca roku podatkowego, w którym zostało złożone to zeznanie tj. w stosunku do zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych podlegających wpłacie do urzędu skarbowego począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania CIT, do ostatniego miesiąca tego roku podatkowego.

Odliczenie będzie przysługiwało od kwietnia do grudnia w przypadku podatników których rok podatkowy jest zgodny z rokiem kalendarzowym, jeżeli podatnik złoży zeznanie za poprzedni rok podatkowy w marcu.

W konsekwencji spełnienia ustawowych przesłanek do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, jeśli chodzi o prawo do pomniejszenia zaliczek PIT w danym roku podatkowym po raz ostatni wskazać należy, że miesiąc grudzień będzie ostatnim, w stosunku do którego Spółka jest/będzie uprawniona do zastosowania ulgi w odniesieniu do pobranych od wynagrodzeń zaliczek na podatek dochody PIT, ale tych które będą podlegały wpłacie do urzędu skarbowego w grudniu.

W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 4, zgodnie z którym Spółka - działając na podstawie art. 18db ustawy o CIT - może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu zaliczek na PIT pobranych w grudniu (od wynagrodzeń należnych za ostatni miesiąc roku podatkowego), pomimo że ustawowy termin przekazania tych zaliczek wynikający z art. 38 ustawy o PIT przypada w styczniu roku następnego, uznałem za nieprawidłowe.

Ad. 8

Zgodnie z powołanym wyżej art. 18db ust. 3 updop:

W tym miejscu zauważyć należy, że termin „ogólny czas pracy” nie został zdefiniowany ani w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych, ani ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W stanowisku własnym wskazali Państwo m.in., że (…) przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy.

Odnosząc się do powyższego, wskazać należy, że w kwestii „ogólnego czasu pracy” należy odnieść do zawierającego ogólne przepisy prawa pracy, Kodeksu pracy, w którym to art. 128 § 1 stanowi, że czasem pracy jest czas, w którym pracownik pozostaje w dyspozycji pracodawcy w zakładzie pracy lub w innym miejscu wyznaczonym do wykonywania pracy. Zatem, „zasadniczym elementem definicji czasu pracy jest pozostawanie w dyspozycji pracodawcy. Oznacza to, że czas pracy nie jest tym samym co czas efektywnego (rzeczywistego) wykonywania pracy określonej w umowie, ale obejmuje również okresy nieświadczenia pracy, w których pracownik „pozostaje w dyspozycji” pracodawcy (por. post. SN z 28 marca 2019 r. sygn. I PK 89/19 oraz wyr. SN z 24 września 2020 r. sygn. III PK 38/19)”.

Zgodnie z treścią art. 80 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 277, ze zm.), wynagrodzenie przysługuje za pracę wykonaną. Za czas niewykonywania pracy pracownik zachowuje prawo do wynagrodzenia tylko wówczas, gdy przepisy prawa pracy tak stanowią. Należy podkreślić, że „zarówno doktryna, jak i orzecznictwo konsekwentnie wiążą prawo do urlopu z istnieniem stosunku pracy”. Prawo do urlopu polega na uprawnieniu do okresowego zwolnienia od obowiązku świadczenia pracy z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Co za tym idzie tzw. ogólny czas pracy pracownika uwzględnia również okres urlopu wypoczynkowego (wymiar urlopu określają przepisy prawa pracy) i analogicznie m.in. urlop okolicznościowy, czy okres zwolnienia przysługującego na mocy art. 188 Kodeksu pracy oraz okres przestoju niezawiniony przez pracownika zgodnie z art. 81 Kodeksu pracy. Dodatkowo, na mocy art. 92 Kodeksu pracy, pracownikowi przysługuje wynagrodzenie za czas niezdolności do pracy. Zatem, do ogólnego czasu pracy zaliczyć należy również okres pozostawania pracownika na zwolnieniu lekarskim.

Tym samym, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w kontekście ulgi na innowacyjnych pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy, uznałem za nieprawidłowe.

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:

-     w przedstawionym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT – jest prawidłowe,

-     w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, Wnioskodawca będzie uprawniony do skorzystania z ulgi na innowacyjnych pracowników, o której mowa w art. 18db ustawy o CIT, z wykorzystaniem kwoty przysługującego dodatkowego odliczenia w ramach ulgi B+R, z tytułu kosztów kwalifikowanych pozostających do odliczenia w latach następnych na podstawie art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, czyli kumulatywnie na podstawie łącznej przysługującej kwoty pozostającej do odliczenia z lat poprzednich – jest prawidłowe,

-     z odliczenia w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników można skorzystać począwszy od miesiąca następującego bezpośrednio po miesiącu, w którym podatnik złożył zeznanie, o którym mowa w art. 27 ust. 1 („zeznanie CIT”), a zatem w konsekwencji, czy w przypadku złożenia w danym miesiącu zeznania CIT za rok podatkowy, podatnik może skorzystać z ulgi na innowacyjnych pracowników po raz pierwszy w zakresie zaliczek (na podatek dochodowy oraz zryczałtowany podatek dochodowy, o których mowa w art. 32 oraz art. 41 ust. 1 i 4 ustawy o PIT) uiszczanych w miesiącu następującym bezpośrednio po miesiącu złożenia zeznania (nawet jeśli dotyczą one wynagrodzenia należnego za miesiąc, w którym złożono zeznanie CIT) – jest prawidłowe,

-     prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka - działając na podstawie art. 18db ustawy o CIT - może pomniejszyć kwotę podlegających przekazaniu zaliczek na PIT pobranych w grudniu (od wynagrodzeń należnych za ostatni miesiąc roku podatkowego), pomimo że ustawowy termin przekazania tych zaliczek wynikający z art. 38 ustawy o PIT przypada w styczniu roku następnego – jest nieprawidłowe,

-     prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, zgodnie z którym Spółka w ramach ulgi na innowacyjnych pracowników może rozliczyć koszty kwalifikowane wygenerowane chronologicznie najwcześniej, tj. na zasadzie tzw. FIFO (first in, first out, „pierwsze weszło, pierwsze wyszło”) - przy zachowaniu terminu wskazanego w art. 18d ust. 8 zdanie drugie ustawy o CIT – jest prawidłowe,

-     Spółka obliczając wysokość dostępnych nieodliczonych kosztów kwalifikowanych podlegających odliczeniu, o którym mowa w art. 18d ust. 8 ustawy o CIT, powinna je pomniejszać o kwotę pomniejszenia z tytułu art. 18db ust. 1 ustawy o CIT, rozumianą jako kwotę zaliczek na PIT do których zastosowano ulgę na innowacyjnych pracowników – jest prawidłowe,

-     w sytuacji, gdy Wnioskodawca w danym roku podatkowym składa zeznanie CIT-8, w którym nie wykazuje kosztów kwalifikowanych działalności badawczo-rozwojowej lub nadwyżki przysługującego odliczenia, a następnie – po upływie miesiąca lub miesięcy – składa korektę tego zeznania, w której po raz pierwszy wykazuje nadwyżkę odliczenia kosztów kwalifikowanych, Wnioskodawca jest uprawniony, na podstawie art. 18db ustawy o CIT, do stosowania ulgi na innowacyjnych pracowników począwszy od miesiąca następującego po miesiącu złożenia pierwotnego zeznania CIT-8 (a nie dopiero od miesiąca następującego po miesiącu złożenia korekty) – jest prawidłowe,

-     w kontekście ulgi na innowacyjnych pracowników, przez ogólny czas pracy, o którym mowa w art. 18db ust. 3 pkt 1 ustawy o CIT, należy rozumieć czas pracy, w jakim pracownik pozostaje do dyspozycji pracodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa pracy – jest nieprawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych są rozstrzygnięciami wydanymi w konkretnych sprawach, osadzonych w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do nich się odnoszącymi, w związku z tym, nie mają waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 1-3 i 5-7 jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.