0111-KDIB1-3.4010.425.2026.2.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

10 lipca 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z tego samego dnia, o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego

(…) z siedzibą w (…), w Polsce (dalej: „Spółka” lub „Wnioskodawca”), jest podmiotem posiadającym osobowość prawną, podlegającym w Polsce obowiązkowi podatkowemu w podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „PDOP”) od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce ich osiągania (Spółka podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 1 UPDOP).

Spółka należy do międzynarodowej grupy kapitałowej (…), będącej dostawcą pełnego asortymentu produktów dla przemysłu (…). Głównym przedmiotem działalności Spółki jest produkcja (…).

(…)

Wnioskodawca posiada Zezwolenie nr (…) z (…) 2017 r. na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „Zezwolenie”) oraz decyzję o wsparciu nr (…) z (…) 2022 r., zmienioną decyzją (…) w zakresie terenu realizacji nowej inwestycji (dalej: „Decyzja”). Na podstawie Zezwolenia Wnioskodawca korzysta obecnie ze zwolnienia od PDOP o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP. W przyszłości, w związku z posiadaną Decyzją o wsparciu Spółka będzie natomiast korzystać ze zwolnienia od PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP. Wnioskodawca nie wyklucza, iż w przyszłości może pozyskać kolejne decyzje o wsparciu, na podstawie których prowadzona będzie działalność zwolniona od opodatkowania.

W związku z działalnością gospodarczą prowadzoną na podstawie Zezwolenia, Spółka posiada liczne wierzytelności od kontrahentów z różnym terminem płatności, powstałe z tytułu zbycia na ich rzecz towarów (dalej: „Transakcje Pierwotne”). Transakcje pierwotne zawierane są przede wszystkim w ramach podstawowej działalności Spółki (objętej Zezwoleniem) i generują dochód zwolniony z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP.

Spółka należy do systemu faktoringowego funkcjonującego w grupie kapitałowej (…). Spółka przystąpiła do systemu faktoringowego na podstawie umowy (…) zawartej pomiędzy (…) a (…) z (…) r. (dalej: „Umowa”). Ponadto, Spółka nie wyklucza zawarcia kolejnych umów faktoringu w przyszłości.

W ramach wykonania Umowy, Spółce przysługują wierzytelności przede wszystkim z tytułu sprzedaży wyrobów wytworzonych przez Spółkę w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (dalej: „Wierzytelność z Transakcji pierwotnej”, „Wierzytelność”) wobec odbiorców końcowych (dalej: „Kontrahenci”). Spółka chciałaby wskazać, że Wierzytelności z Transakcji pierwotnej mogą obejmować także wierzytelności z tytułu sprzedaży wyrobów lub towarów, które nie są objęte treścią Zezwolenia. Wierzytelnościami z Transakcji pierwotnej będą w przyszłości także wierzytelności z tytułu sprzedaży wyrobów wytworzonych w związku z działalnością Spółki określoną w Decyzji i podlegającą zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP jak i wierzytelności z tytułu sprzedaży wyrobów lub towarów, które nie będą objęte treścią Decyzji.

Z uwagi na zbycie Wierzytelności z Transakcji pierwotnych na podstawie Umowy na rzecz faktora, którym jest (…) (dalej: „Faktor”), przedmiotowe Wierzytelności mogą być dochodzone przez ten podmiot.

Wskutek zawarcia umowy faktoringowej, Faktor nabywa wierzytelności Spółki wobec Kontrahentów, natomiast Spółka posiada należność od Faktora w takiej samej kwocie oraz zobowiązanie do zapłaty na rzecz Faktora należnego mu wynagrodzenia. W zamian za świadczone usługi Faktor pobiera od Spółki wynagrodzenie - dokonując płatności środków pieniężnych na rzecz Spółki Faktor potrąca wypłacane środki o dyskonto, stanowiące jego wynagrodzenie z tytułu zapewnianego finansowania. Cena sprzedaży płatna przez Faktora tytułem nabycia wierzytelności jest równa wartości nominalnej wierzytelności brutto, tj. obejmuje również podatek VAT, jeżeli Wierzytelność powstała ze sprzedażą Spółki, która uprzednio była obciążona podatkiem VAT minus należne dyskonto.

Zgodnie z interpretacją ogólną Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z 15 lutego 2021 r. nr DD5.8201.11.2020 (dalej: „Interpretacja ogólna”), w sprawie zasad ustalania wysokości kosztów uzyskania przychodu przy zbyciu wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringu, Wnioskodawca rozpoznaje przychody i koszty z tytułu umów faktoringu w tzw. „szyku rozwartym”, czyli wykazuje odpowiednio przychody i koszty z tytułu zbycia wierzytelności, odrębnie od przychodów i kosztów z tytułu Transakcji Pierwotnej.

Do tej pory przychody i koszty z tytułu zbycia wierzytelności w ramach Umowy, Spółka przyporządkowywała odpowiednio do działalności zwolnionej od PDOP na podstawie Zezwolenia oraz działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych w zależności od rozliczenia na gruncie UPDOP Transakcji pierwotnych, z którymi wiązały się zbywane wierzytelności. Gdy zbywane były wierzytelności wynikające z Transakcji pierwotnych realizowanych w ramach działalności zwolnionej od PDOP, przychody i koszty związane ze zbyciem przedmiotowej wierzytelności klasyfikowano jako zwolnione z opodatkowania; natomiast w przypadku zbycia Transakcji pierwotnych realizowanych w ramach działalności opodatkowanej – przypisywano je do działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych.

Innymi słowy, sposób ujęcia przychodów i kosztów wynikających z Transakcji pierwotnej, z którą wiązała się zbywana wierzytelność miał wpływ na sposób rozliczenia samej transakcji zbycia przedmiotowej wierzytelności.

Mając na uwadze aktualne stanowiska organów podatkowych, Spółka dokonała ponownej weryfikacji podatkowego traktowania przychodów i kosztów z tytułu transakcji zbycia wierzytelności w ramach Umowy i, w ocenie Spółki, przychody wynikające ze sprzedaży wierzytelności oraz koszty uzyskania przychodów z nimi związane powinny zostać rozpoznane w wyniku z działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych. W związku z powyższym, Spółka postanowiła zwrócić się do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego znajdujących zastosowanie w sprawie Spółki, w szczególności art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a oraz art. 15 ust. 2-2a UPDOP.

Pytania

1. Czy przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu zawartej przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od PDOP?

2. Czy na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów, w przypadku których nie jest możliwe przypisanie ich do źródła przychodów (tzw. koszty wspólne), zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a UPDOP, przychody powstałe w ramach Umowy faktoringu powinny być zaliczane do przychodów opodatkowanych?

Państwa stanowisko w sprawie

W zakresie pytania nr 1:

W ocenie Wnioskodawcy, przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu zawartej przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od PDOP.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 UPDOP: Przychodami, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4 oraz art. 14, są w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 UPDOP: Przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. W przypadkach, o których mowa w art. 21, art. 22 i art. 24b, przedmiotem opodatkowania jest przychód.

Art. 7 ust. 2 UPDOP wskazuje, że: Dochodem ze źródła przychodów, z zastrzeżeniem art. 11c, art. 11i, art. 24a, art. 24b, art. 24ca, art. 24d i art. 24f, jest nadwyżka sumy przychodów uzyskanych z tego źródła przychodów nad kosztami ich uzyskania, osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przychodów przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.

Ogólne pojęcie przychodu zostało określone w art. 12 UPDOP. Jak wskazano powyżej, przychodami będą w szczególności otrzymane pieniądze, wartości pieniężne, w tym również różnice kursowe.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP: Wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1173 ), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Natomiast, zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP: Wolne od podatku są dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz. U. z 2025 r. poz. 469 ), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Stosownie do art. 17 ust. 4 UPDOP: Zwolnienia podatkowe, o których mowa w ust. 1 pkt 34 i 34a, przysługują podatnikowi wyłącznie odpowiednio z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie określonym w zezwoleniu lub z tytułu dochodów uzyskanych z realizacji nowej inwestycji na terenie określonym w decyzji o wsparciu.

W świetle powyższych przepisów, za podlegający zwolnieniu z opodatkowania PDOP może być uważany dochód, który spełnia łącznie poniższe warunki:

 a) został uzyskany z działalności gospodarczej: w przypadku zezwoleń otrzymanych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP - prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, natomiast w przypadku art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP - prowadzonej na terenie określonym w decyzji o wsparciu, oraz

 b) wynika z działalności gospodarczej prowadzonej na podstawie zezwolenia (art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP) lub jest osiągnięty z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu (art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP).

Dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych pod kątem przedmiotowym, należy wskazać, że wolny od podatku dochodowego od osób prawnych jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu lub decyzji o wsparciu (w tym przypadku dochód musi być dodatkowo osiągnięty z nowej inwestycji). Określenie zakresu działalności gospodarczej objętej danym instrumentem pomocowym następuje poprzez wskazanie odpowiednich grupowań statystycznych obejmujących określone rodzaje działalności produkcyjnej lub usługowej. Zwolnieniem podatkowym objęty jest dochód wygenerowany z opisanej powyżej działalności. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu lub decyzji o wsparciu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu i powinien być opodatkowany na zasadach ogólnych.

Wnioskodawca podkreśla, iż sprzedaż wierzytelności nie jest objęta treścią posiadanych przez Spółkę instrumentów wsparcia, które to odnoszą się do działalności produkcyjnej oraz usługowej prowadzonej przez Spółkę. Tym samym, transakcje sprzedaży wierzytelności o których mowa w niniejszym wniosku pozostają poza ich zakresem. W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, przychód rozpoznany przez Spółkę z tytułu sprzedaży wierzytelności nie może podlegać zaliczeniu do działalności Spółki objętej zwolnieniem od PODP. O ile pierwotna sprzedaż produktów lub usług może korzystać ze zwolnienia od PDOP, to jednak sama sprzedaż wierzytelności, jako zdarzenie odrębne od działalności produkcyjnej czy też usługowej, nie jest objęte zwolnieniem od PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a UPDOP.

W tym miejscu Wnioskodawca wskazuje, że zawarcie Umowy faktoringu było odrębną decyzją biznesową, podjętą w celu poprawy stabilności finansowej oraz szybszego pozyskania środków umożliwiających prawidłowe funkcjonowanie przedsiębiorstwa. Spółka nie miała obowiązku zawarcia Umowy faktoringu, w związku z czym dochód uzyskiwany przez Spółkę z tego tytułu nie stanowi nieodłącznego następstwa prowadzenia działalności gospodarczej objętej Zezwoleniem i Decyzją o wsparciu.

W konsekwencji, zdaniem Spółki, opodatkowanie transakcji zbycia wierzytelności powinno nastąpić niezależnie od rozliczenia na gruncie UPDOP Transakcji pierwotnych, z którymi wiążą się zbywane wierzytelności. W szczególności, sposób ujęcia przychodu wynikającego z Transakcji pierwotnej z którą wiąże się zbywana wierzytelność nie powinien mieć wpływu na sposób rozliczenia samej transakcji zbycia przedmiotowej wierzytelności.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od PDOP.

W tym miejscu Wnioskodawca chciałby wskazać, że przedstawione przez niego stanowisko zostało zaaprobowane przez organy interpretacyjne w następujących interpretacjach indywidualnych:

   - interpretacja indywidualna z 16 czerwca 2026 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.287.2026.1.AN, w której organ zgodził się, ze Spółką, że: „(…) Należy zauważyć, iż odpłatne zbycie przez podatnika wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku CIT w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu. Zatem, przychody i koszty uzyskania przychodów z tytułu rozliczenia transakcji umów faktoringu dotyczących wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanej decyzji o wsparciu, a w związku z tym powinny podlegać zaliczaniu do działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT. Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1, zgodnie z którym, przychody z tytułu odpłatnego zbycia wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej i związane z nimi koszty uzyskania przychodów należy kwalifikować odpowiednio jako przychody i koszty działalności opodatkowanej, tj. przychody i koszty uzyskania przychodów nieuwzględniane w wyniku z działalności zwolnionej (w dochodzie korzystającym ze zwolnienia podatkowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a updop), jest prawidłowe”.

   - interpretacja indywidualna z 15 stycznia 2025 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.809.2024.1.DW, w której organ zgodził się ze Spółką (odstępując przy tym od uzasadnienia prawnego), że: „(…) przychody i koszty powstałe w ramach umów faktoringu opisanych w stanie faktycznym, zawartych przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu z podatku dochodowego na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP, należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umów faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu”.

   - interpretacja indywidualna z 28 lutego 2024 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.781.2023.1.DW, w której organ wskazał: „Zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem - jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego podmiotu. Zatem, przychody z tytułu rozliczenia transakcji umów faktoringu dotyczących wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego zezwolenia, a w związku z tym powinny podlegać zaliczaniu do działalności niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania podatkiem CIT. Tym samym, należy uznać, że jeżeli uzyskali/uzyskają Państwo przychód/poniosą koszt z tytułu zawartych umów faktoringu, to dochód z tego tytułu nie będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT”.

   - interpretacja indywidualna z 13 stycznia 2023 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.187.2022.1.KS, w której organ wskazał: „(…) przychody z tytułu rozliczenia transakcji umów sprzedaży wierzytelności nie wpływają na ustalenie dochodu podlegającego zwolnieniu z opodatkowania z tytułu prowadzenia działalności na podstawie posiadanego zezwolenia. W związku z tym, koszty powinny podlegać zaliczaniu do działalności Spółki niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania CIT. Zgodzić należy się z Państwa argumentacją, że skoro zakres zezwolenia wydanego na rzecz Spółki nie obejmuje obrotu wierzytelnościami, to przychód rozpoznany przez Spółkę z tytułu otrzymania ceny sprzedaży wierzytelności od Faktora nie może podlegać zaliczeniu do działalności Spółki objętej zwolnieniem.”

   - interpretacja indywidualna z 9 czerwca 2022 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.167.2022.1.JKU, w której organ wskazał: „Tym samym, należy uznać, że jeżeli Spółka uzyska przychód z tytułu umów faktoringu dotyczących wierzytelności, który nie stanowi przychodu z działalności wymienionej w zezwoleniu/decyzji o wsparciu, to dochód z tego tytułu nie będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p. Powyższe analogicznie dotyczyć będzie również działalności objętej decyzją o wsparciu wskazanej w treści art. 17 ust. 1 pkt 34a u.p.d.o.p.”

Ponadto, Wnioskodawca wskazuje również na wspomnianą wcześniej Interpretację ogólną, w której Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej przychylił się do stanowiska, iż: „(…) odpłatne zbycie przez podatnika podatku dochodowego wierzytelności wynikającej z dokonanej wcześniej przez takiego podatnika na rzecz podmiotu trzeciego (dłużnika) sprzedaży towarów lub usług stanowi odrębną od wskazanej sprzedaży towarów lub usług operację gospodarczą, wywołującą po stronie zbywcy wierzytelności skutki w podatku dochodowym w postaci wystąpienia przychodu oraz kosztów uzyskania przychodu”.

W związku z powyższym, skoro odpłatne zbycie przez Spółkę wierzytelności z Transakcji pierwotnej stanowi odrębną od Transakcji pierwotnej operację gospodarczą, to w ocenie Wnioskodawcy, przychód rozpoznany przez Spółkę w związku ze sprzedażą wierzytelności nie może podlegać zaliczeniu do dochodu z działalności Spółki objętej zwolnieniem od PDOP na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP). Skutkiem powyższego będzie konieczność rozpoznania przez Spółkę przychodów wynikających ze sprzedaży wierzytelności oraz kosztów uzyskania przychodów z nimi związanych w wyniku z działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych.

W zakresie pytania nr 2:

W ocenie Wnioskodawcy, skoro przychody powstałe w ramach Umowy należy przypisać do działalności opodatkowanej, również na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów, w przypadku których nie jest możliwe przypisanie ich do źródła przychodów (tzw. koszty wspólne), zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a UPDOP, przychody te powinny być zaliczane do przychodów opodatkowanych. Oznacza to, że na potrzeby obliczenia proporcji, która służyć będzie podziałowi kosztów wspólnych, nie dających się przypisać do działalności zwolnionej bądź opodatkowanej, przychody te będą stanowić część „ogólnej kwoty przychodów”, o której mowa w art. 15 ust. 2 UPDOP, natomiast nie będą stanowiły dochodów, które, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a UPDOP „nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego”.

Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy

Zgodnie z art. 15 ust. 1 UPDOP: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 UPDOP: Jeżeli podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym, oraz koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego, a nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, koszty te ustala się w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

Zgodnie z art. 15 ust. 2a UPDOP: Zasadę, o której mowa w ust. 2, stosuje się również w przypadku, gdy podatnik ponosi koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania; w takim przypadku przepis art. 7 ust. 3 pkt 3 stosuje się odpowiednio.

W świetle powyższego, podatnik prowadzący zarówno działalność opodatkowaną PDOP, jak i podlegającą zwolnieniu, powinien co do zasady alokować koszty uzyskania przychodów do poszczególnych źródeł dochodów w sposób bezpośredni. Jednak w odniesieniu do kosztów, dla których zastosowanie takiej metody alokacji nie jest możliwe, UPDOP dopuszcza ich podział za pomocą tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a UPDOP.

Mając na uwadze treść przepisów, Wnioskodawca zwraca uwagę, że sposób kalkulacji klucza przychodowego odbywa się poprzez porównanie przychodów zwolnionych do ogólnej kwoty przychodów rozpoznanych dla celów podatkowych.

W ocenie Wnioskodawcy, obliczenie klucza przychodowego wymaga zatem zastosowania następującego wzoru:

- w liczniku proporcji klucza przychodowego uwzględnia się przychody z działalności zwolnionej,

- w mianowniku proporcji powinny być uwzględnione przychody ogółem (tj. z działalności zwolnionej oraz opodatkowanej).

W świetle art. 15 ust. 2-2a UPDOP, wartość przychodów wykorzystywana we wskazanym wyżej wzorze powinna, co do zasady, odpowiadać wartości przychodów rozpoznawanych dla celów PDOP przez danego podatnika w ramach źródła przychodów. Wskazane przepisy referują bowiem do „ogólnej kwoty przychodów”. Stąd, dokonując kalkulacji klucza przychodowego, Wnioskodawca powinien w jego mianowniku ująć wszystkie przychody rozpoznane dla celów podatkowych, w tym te wynikające ze sprzedaży Wierzytelności.

W tym miejscu Wnioskodawca chciałby wskazać, że przedstawione przez niego powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w następujących interpretacjach indywidualnych:

   - interpretacja indywidualna z 16 czerwca 2026 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.287.2026.1.AN, w której organ wskazał, że: „(…) prawidłowe jest stanowisko, że w przypadku, gdy nie jest możliwe przypisanie danych kosztów do źródła przychodów, Spółka przypisując te koszty do danego źródła zgodnie z art. 15 ust. 2 updop (tj. ustalając koszty dla danego źródła w takim stosunku, w jakim pozostają osiągnięte w roku podatkowym przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów), prawidłowo przyjmuje do wyliczenia współczynnika podziału przychody osiągnięte w roku podatkowych z uwzględnieniem w nich przychodów ze sprzedaży wierzytelności własnych w ramach umowy faktoringowej”.

   - interpretacja indywidualna z 14 lipca 2025 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.400.2025.1.JG, w której organ zgodził się ze Spółką (odstępując przy tym od uzasadnienia prawnego), że: „ (…) skoro przychody powstałe w ramach umów faktoringu opisanych w stanie faktycznym należy przypisać do działalności opodatkowanej, niezależnie od tego, że wierzytelności których dotyczą powstały w związku z działalnością Spółki, podlegającą zwolnieniu z podatku dochodowego, to również na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów wspólnych, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a UPDOP, przychody te należy zaliczać do przychodów opodatkowanych (co oznacza, że na potrzeby obliczenia proporcji, która służyć będzie podziałowi kosztów wspólnych, nie dających się przypisać do działalności zwolnionej bądź opodatkowanej, przychody te stanowić będą część „ogólnej kwoty przychodów”, o której mowa w art. 15 ust. 2 UPDOP, natomiast nie będą stanowiły dochodów, które, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a UPDOP „nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego”).”

   - interpretacja indywidualna z 14 sierpnia 2024 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.328.2024.1.KS, w której organ wskazał: „Proporcjonalnej alokacji dokonuje się w oparciu o tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale kosztów w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów. Przychody z tytułu faktoringu powinny być uwzględnianie w kwocie przychodów wykorzystywanej dla kalkulacji tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a ustawy o CIT. Zatem, zgodzić należy się z Państwem, że w kalkulacji klucza przychodowego, o którym mowa w art. 15 ust. 2 i art. 15 ust. 2a ustawy o CIT powinni Państwo uwzględniać przychody uzyskiwane w ramach usług faktoringu, tj. przychody takie powinni Państwo uwzględniać w ogólnej kwocie przychodów, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o CIT.”.

   - interpretacja indywidualna z 28 lutego 2024 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.781.2023.1.DW zgodnie z którą „Zatem, prawidłowe jest Państwa stanowisko, zgodnie z którym przychody z tytułu faktoringu są i powinny być uwzględnianie w kwocie przychodów wykorzystywanej dla kalkulacji tzw. przychodowego klucza alokacji, o którym mowa w art. 15 ust. 2-2a ustawy o CIT.”

   - interpretacja indywidualna z 6 grudnia 2023 r., znak: 0111-KDIB1-3.4010.591.2023.1.JMS, w której organ zgodził się ze Spółką (odstępując przy tym od uzasadnienia prawnego), że: „ (…)w celu alokacji tzw. kosztów wspólnych (tj. kosztów przypadających zarówno na działalność opodatkowaną jak i zwolnioną z podatku dochodowego od osób prawnych, wobec których nie jest możliwe ich jednoznaczne przypisanie do którejś z rodzajów prowadzonej działalności) stosuje klucz przychodowy, o którym mowa w przepisie art. 15 ust. 2a ustawy o CIT. W kalkulacji opisywanego współczynnika Spółka, w kwocie ogólnej przychodów powinna zatem uwzględniać wszystkie przychody zarówno podlegające opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, w tym ze sprzedaży wierzytelności, jak i wszystkie uzyskiwane przychody zwolnione z opodatkowania tym podatkiem. Zgodnie z przepisami, wskaźnik ten należy obliczyć poprzez uwzględnienie w nim wszystkich przychodów opodatkowanych oraz przychodów zwolnionych z opodatkowania. Biorąc pod uwagę powyższe, w kalkulacji przedmiotowego współczynnika tj. w ogólnej kwocie przychodów, Spółka powinna uwzględniać wszystkie przychody zwolnione oraz opodatkowane na zasadach ogólnych, a więc również przychody ze zbycia wierzytelności uzyskiwane w ramach transakcji faktoringu niepełnego”.

   - interpretacja indywidualna z 26 stycznia 2023 r., znak: 0114-KDIP2-1.4010.224.2022.1.KS w której Dyrektor KIS wskazał, że: „(…) ponoszone przez Spółkę koszty uzyskania przychodów zobowiązani są Państwo przyporządkować odpowiednio do działalności zwolnionej z opodatkowania i działalności niepodlegającej zwolnieniu. W przypadku, kiedy nie będzie to możliwe, należy przyporządkować je wg tzw. klucza alokacji zgodnie z art. 15 ust. 2 lub 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W kwocie przychodów wykorzystywanej dla tej kalkulacji powinni Państwo uwzględniać także przychody uzyskane z Faktoringu (w wysokości ceny zbycia wierzytelności).”

Mając na uwadze powyższe, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że skoro przychody powstałe w ramach Umowy faktoringu należy przypisać do działalności opodatkowanej, niezależnie od tego, że wierzytelności których dotyczą powstały w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu od PDOP, to również na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów wspólnych, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a UPDOP, przychody te należy zaliczać do przychodów opodatkowanych. Oznacza to, że na potrzeby obliczenia proporcji, która służyć będzie podziałowi kosztów wspólnych, nie dających się przypisać do działalności zwolnionej bądź opodatkowanej, przychody te stanowić będą część „ogólnej kwoty przychodów”, o której mowa w art. 15 ust. 2 UPDOP, natomiast nie będą stanowiły dochodów, które, zgodnie z art. 15 ust. 2 i 2a UPDOP „nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym lub są zwolnione z podatku dochodowego”.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o CIT,

 

Zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 1 i 3 ustawy o CIT,

przy ustalaniu dochodu, o którym mowa w ust. 1, stanowiącego podstawę opodatkowania nie uwzględnia się:

 1) przychodów ze źródeł przychodów położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą, jeżeli dochody z tych źródeł nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo są wolne od podatku;

 3) kosztów uzyskania przychodów, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, prowadzących działalność poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład uwzględnia się koszty uzyskania przychodów wymienionych w art. 21, jeżeli przychody te zostały uwzględnione przez podatnika przy ustalaniu dochodu przypadającego na zagraniczny zakład.

W myśl art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT,

Jak wskazuje art. 12 ust. 3 ustawy o CIT,

Objęte powyższą regulacją przychody muszą być zatem następstwem prowadzonej działalności gospodarczej, stąd też między przychodem a działalnością gospodarczą musi istnieć związek skutkujący powstaniem przychodu. Określenie „związane z działalnością gospodarczą” pojmuje się dość szeroko uznając tym samym, że przychodami z tego źródła są nie tylko przychody będące bezpośrednim wynikiem tej działalności, ale także przychody z każdej innej działalności z nią związanej, w tym w szczególności z tytułu niektórych operacji finansowych.

Jak stanowi art. 15 ust. 1 ustawy o CIT,

Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszt uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.

Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu, a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania. Zatem, dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem, a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.

 

Zatem, aby wydatek poniesiony przez podatnika mógł stanowić koszt uzyskania przychodów, muszą zaistnieć łącznie następujące przesłanki:

- został poniesiony przez podatnika,

- jest definitywny, a więc bezzwrotny,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów,

- nie jest kosztem wymienionym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT,

- został właściwie udokumentowany.

 

Jak stanowi treść art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT,

wolne od podatku są:

               34) dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1604 oraz z 2025 r. poz. 1173), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami;

             34a) dochody podatników, z zastrzeżeniem ust. 4-6d, z działalności gospodarczej osiągnięte z realizacji nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu, o której mowa w ustawie z dnia 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji (Dz.U. z 2025 r. poz. 469), i uzyskane na terenie określonym w tej decyzji o wsparciu, przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

W myśl art. 17 ust. 4 ustawy o CIT,

Z ww. art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT wynika, że aby dany dochód korzystał ze zwolnienia z opodatkowania musi być uzyskany z działalności:

- prowadzonej na terenie specjalnej strefie ekonomicznej/terenie określonym w decyzji o wsparciu,

- prowadzonej na podstawie wydanego zezwolenia/nowej inwestycji określonej w decyzji o wsparciu.

Podkreślenia wymaga fakt, że prowadzenie działalności gospodarczej w specjalnej strefie ekonomicznej na podstawie zezwolenia, lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu i wynikające stąd zwolnienie dochodów pochodzących z tej działalności jest wyjątkiem od zasady równości i sprawiedliwości opodatkowania, w związku z tym przepisy dotyczące zwolnień muszą być interpretowane ściśle, zgodnie z ich wykładnią językową. Biorąc powyższe pod uwagę, dokonując oceny zakresu zwolnień podatkowych, należy uwzględnić, że wolny od podatku CIT jest wyłącznie dochód uzyskany z działalności gospodarczej, w zakresie określonym w zezwoleniu lub decyzji o wsparciu, prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej/określonym w decyzji o wsparciu. Jeżeli dany rodzaj (przedmiot) działalności gospodarczej nie jest wymieniony w zezwoleniu lub w decyzji o wsparciu, to dochód z takiej działalności nie podlega zwolnieniu. Podobnie w przypadku, gdy dany rodzaj działalności jest prowadzony poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej/określonym w decyzji o wsparciu, wówczas również działalność taka nie będzie podlegała zwolnieniu.

W związku z powyższym, przedsiębiorca zobowiązany jest do ustalenia tego, jaka część dochodu nie wynika z działalności prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia lub na terenie określonym w decyzji o wsparciu i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych. W przypadku, gdy podatnicy uzyskują jednocześnie przychody, z których dochód podlega opodatkowaniu i przychody, z których dochód jest wolny od podatku, zobowiązani są do prowadzenia ewidencji przychodów i kosztów, tak aby możliwe było prawidłowe ustalenie dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym i dochodu wolnego od podatku.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 1 dotyczą ustalenia, czy przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu zawartej przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od PDOP.

Z pojęciem wierzytelności koreluje prawo wierzyciela do przeniesienia własności posiadanych wierzytelności na inny podmiot. Zgodnie z art. 509 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 795, dalej: „KC”),

Jak stanowi art. 510 § 1 KC,

Z analizy powyższych przepisów KC wynika, że zbycie wierzytelności podmiotowi trzeciemu nie jest związane z transakcją zawartą między wierzycielem a jego dłużnikiem – jest odrębnym zdarzeniem gospodarczym. Zbycie wierzytelności nie prowadzi do spłaty tej wierzytelności przez dłużnika, ponieważ ten w dalszym ciągu nie uregulował swojego zobowiązania, tylko po zbyciu tej wierzytelności, jest on zobowiązany wobec innego podmiotu.

W konsekwencji, przychód uzyskany w wyniku sprzedaży wierzytelności stanowi odrębną kategorię przychodu od przychodu z tytułu pierwotnie zawartej transakcji, w związku z którą powstała ta wierzytelność. W tym przypadku następuje jedynie spłata należności zaliczonej już wcześniej do przychodów. Wierzyciel w takiej sytuacji otrzymuje wynagrodzenie od nabywcy za zbytą wierzytelność, które nie stanowi jednak kwoty tytułem spłaty wierzytelności przez pierwotnego dłużnika.

W związku z powyższym, dochód uzyskany z tytułu osiągniętego przychodu czy poniesionego kosztu w ramach zawartych umów faktoringu, nie będzie podlegał zwolnieniu z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz 34a ustawy o CIT, mimo że wierzytelności objęte tymi umowami powstały w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu z podatku CIT.

Zatem, przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu zawartej przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a ustawy o CIT), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od podatku CIT.

Tym samym, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie ustalenia, czy przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu zawartej przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od PDOP.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 należy uznać za prawidłowe.

Państwa wątpliwości w zakresie pytania nr 2 dotyczą ustalenia, czy na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów, w przypadku których nie jest możliwe przypisanie ich do źródła przychodów (tzw. koszty wspólne), zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a UPDOP, przychody powstałe w ramach Umowy faktoringu powinny być zaliczane do przychodów opodatkowanych.

Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy wskazać, że ustawodawca w ustawie o CIT przewidział sytuacje, gdy pomimo prawidłowego dokumentowania ponoszonych wydatków i prowadzenia ewidencji rachunkowych w sposób rzetelny i niewadliwy, obiektywnie oceniając podatnik nie ma możliwości przypisania danego kosztu podatkowego wyłącznie do przychodów tworzących dochody opodatkowane albo przychodów tworzących inne dochody.

Zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o CIT,

W myśl art. 15 ust. 2a ustawy o CIT,

Przepisy art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT, ustanawiają zasadę proporcjonalnego podziału pośrednich kosztów uzyskania przychodów, których nie można w sposób wyłączny przyporządkować do żadnego źródła. Proporcjonalnej alokacji dokonuje się w oparciu o tzw. klucz przychodowy, który polega na podziale kosztów w takim stosunku, w jakim pozostają przychody z tych źródeł w ogólnej kwocie przychodów.

Formułując zasadę proporcjonalnej alokacji kosztów, ustawodawca wprost posłużył się w treści art. 15 ust. 2 ustawy o CIT pojęciami „koszty uzyskania przychodów ze źródeł, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym” oraz „koszty związane z przychodami ze źródeł, z których dochody nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym”. Podobnymi pojęciami ustawodawca posłużył się w art. 15 ust. 2a ustawy o CIT, który odnosi się do „przychodów ze źródeł, z których część dochodów nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym albo jest zwolniona z tego opodatkowania”.

Podkreślenia wymaga, że omawiane powyżej przepisy ustawy o CIT mają charakter szczególny. Zakresem ich zastosowania objęte są wyłącznie przypadki, gdy przypisanie kosztów uzyskania przychodów do przychodów tworzących dochód opodatkowany i innych przychodów nie jest obiektywnie możliwe, a nie sytuacje, gdy takie wyodrębnienie kosztów było możliwe na podstawie posiadanych dokumentów, lecz podatnik zaniechał dokonania tej czynności. Pamiętać także należy, że ustalanie wielkości kosztów zgodnie z ww. zasadami może mieć zastosowanie jedynie w sytuacjach wyjątkowych i w odniesieniu do określonych kosztów, wspólnych dla źródeł przychodu, których nie można jednoznacznie przypisać do jednej z kategorii przychodów. Do takich kosztów uzasadnione jest zastosowanie proporcji, o której mowa w ww. przepisach ustawy o CIT.

Skoro przychody powstałe w ramach umowy faktoringu należy przypisać do działalności opodatkowanej, niezależnie od tego, że wierzytelności których dotyczą powstały w związku z działalnością spółki, podlegającą zwolnieniu z podatku dochodowego, to również na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów wspólnych, zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a ustawy o CIT, przychody te należy zaliczać do przychodów opodatkowanych.

W konsekwencji, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem w zakresie ustalenia, czy na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów, w przypadku których nie jest możliwe przypisanie ich do źródła przychodów (tzw. koszty wspólne), zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2-2a UPDOP, przychody powstałe w ramach Umowy faktoringu powinny być zaliczane do przychodów opodatkowanych.

Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 2 należy uznać za prawidłowe.

 

Reasumując, Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy:

  - przychody i koszty powstałe w ramach Umowy faktoringu zawartej przez Spółkę jako faktoranta, dotyczące wierzytelności powstałych w związku z działalnością Spółki podlegającą zwolnieniu na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 UPDOP (a w przyszłości na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34a UPDOP), należy przypisać do działalności opodatkowanej, a nie do źródła, z którego powstała wierzytelność będąca przedmiotem umowy faktoringu, tj. działalności podlegającej zwolnieniu od PDOP – jest prawidłowe,

  - na potrzeby ustalenia klucza alokacji kosztów, w przypadku których nie jest możliwe przypisanie ich do źródła przychodów (tzw. koszty wspólne), zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 15 ust. 2‑2a UPDOP, przychody powstałe w ramach Umowy faktoringu powinny być zaliczane do przychodów opodatkowanych – jest prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.