0111-KDIB1-3.4010.290.2026.3.PC

Interpretacja indywidualna

- stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

24 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, o wydanie interpretacji indywidualnej, m.in. w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Uzupełnili go Państwo - w odpowiedzi na wezwanie, pismami z 15 lipca 2026 r. oraz 11 i 12 sierpnia 2026 r.

 

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

Spółka A. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Spółka”, „Wnioskodawca”, „Dzierżawca”) została wpisana do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu (…) 2001 r. pod numerem KRS (…). Spółce nadano numer NIP (…) oraz numer REGON (…). Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”) oraz podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „CIT”). Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest naprawa i konserwacja urządzeń elektrycznych (PKD 33.14.Z).

Działalność operacyjna Wnioskodawcy prowadzona jest na nieruchomości zabudowanej budynkiem warsztatu pomiarowego i automatyki, budynkiem warsztatu elektrycznego, placami utwardzonymi (wraz z infrastrukturą techniczną), a także na gruntach niezabudowanych, oznaczonych w ewidencji gruntów jako działki nr (…) o łącznej powierzchni (…) m², ujawnionej w księdze wieczystej nr (…).

Drugą stroną relacji gospodarczej jest B spółka akcyjna (dalej: „Wydzierżawiający”), będąca właścicielem wskazanej nieruchomości. Wydzierżawiający jest podmiotem niepowiązanym kapitałowo ani osobowo z Wnioskodawcą.

Pierwotna umowa dzierżawy

Pomiędzy Wnioskodawcą a Wydzierżawiającym obowiązywała umowa dzierżawy nieruchomości zawarta w dniu (…) 2010 r. (umowa nr …). Na podstawie tej umowy Wnioskodawca korzystał z opisanej nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Strony ustaliły miesięczny czynsz dzierżawny w wysokości (…) zł netto, który był dokumentowany fakturami VAT wystawianymi przez Wydzierżawiającego i regulowanymi przez Wnioskodawcę. Faktury te były ujmowane przez Spółkę w bieżących rozliczeniach podatku VAT oraz podatku CIT.

Umowa dzierżawy miała kluczowe znaczenie dla ciągłości działalności Wnioskodawcy, gdyż nieruchomość stanowiła podstawowe zaplecze techniczne i organizacyjne Spółki.

Propozycja istotnej zmiany warunków finansowych i wypowiedzenie umowy.

W drugiej połowie 2023 r. Wydzierżawiający przedstawił Wnioskodawcy propozycję istotnego podwyższenia czynszu dzierżawnego, w skali wielokrotnie przewyższającej dotychczasowe wynagrodzenie. Podwyżka ta sięgająca ponad 400% - została uzasadniona przez Wydzierżawiającego ogólnym operatem szacunkowym odnoszącym się do stawek rynkowych najmu nieruchomości na terenie (…).

Wnioskodawca nie zaakceptował zaproponowanych warunków finansowych, uznając je za nieadekwatne do specyfiki wykorzystywanej nieruchomości oraz dotychczasowych zasad współpracy. W konsekwencji braku porozumienia umowa dzierżawy została wypowiedziana przez Wydzierżawiającego, a jej obowiązywanie ustało z końcem 2023 r.

Bezumowne korzystanie z nieruchomości i stosowana stawka wynagrodzenia.

Pomimo ustania umowy dzierżawy Wnioskodawca nadal faktycznie korzystał z nieruchomości od listopada 2023 r., co było podyktowane obiektywnymi względami gospodarczymi. W szczególności brak było możliwości zawarcia w krótkim czasie umowy z innym podmiotem oraz odtworzenia infrastruktury technicznej koniecznej do prowadzenia działalności. Co ważne, Wydzierżawiający był świadomy, iż nagłe opuszczenie dzierżawionych budynków przez Wnioskodawcę uniemożliwiałoby realizację zawartych umów ramowych i inwestycyjnych zawartych między stronami, które warunkowały utrzymanie ciągłości produkcyjnej instalacji Wydzierżawiającego.

W okresie bezumownego korzystania z nieruchomości Wydzierżawiający obciążał Wnioskodawcę opłatami według nowej, znacząco wyższej stawki, ustalonej w oparciu o wskazany ogólny operat szacunkowy. Opłaty te były dokumentowane fakturami VAT.

Faktury wystawiane za okres styczeń-październik 2024 r. były przez Wnioskodawcę odsyłane do Wydzierżawiającego i pierwotnie nieujmowane w księgach rachunkowych. Ostatecznie, w marcu 2026 r., Wnioskodawca złożył korektę zeznania CIT za 2024 r., ujmując koszt wynikający z tych faktur. Korekty rozliczeń VAT za poszczególne okresy 2024 r. zostały przygotowane i złożone następnie.

Kwestionowanie wysokości wynagrodzenia i indywidualny operat szacunkowy.

Wnioskodawca przez cały okres bezumownego korzystania kwestionował wysokość stosowanej stawki, wskazując, że oparta jest ona na operacie o charakterze ogólnym i nie uwzględnia konkretnych cech nieruchomości.

W konsekwencji prowadzonych rozmów Strony zawarły porozumienie, w którym postanowiły zlecić sporządzenie indywidualnego operatu szacunkowego przez wspólnie wybranego rzeczoznawcę majątkowego, odnoszącego się bezpośrednio do nieruchomości użytkowanej przez Wnioskodawcę.

Operat ten został sporządzony w dniu 13 listopada 2024 r., czyli po upływie około 12 miesięcy od rozpoczęcia bezumownego korzystania z nieruchomości i wykazał, że rynkowa stawka wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości powinna być o ponad 20% niższa od stawki uprzednio stosowanej przez Wydzierżawiającego.

Strony nie zakwestionowały wyników indywidualnego operatu i przyjęły ustaloną w nim stawkę. Od tego momentu Wydzierżawiający stosuje nową, niższą stawkę wynagrodzenia. Jednocześnie należy wskazać, że Dzierżawca od samego początku prosił Wydzierżawiającego o korektę czynszu dzierżawnego za poprzednie okresy. Do dnia złożenia niniejszego wniosku Wydzierżawiający nie złożył faktur korygujących, mimo wykazania w operacie szacunkowym, że czynsz był wyższy o ponad 20% od średniej stawki rynkowej.

Brak korekty faktur za okres wcześniejszy.

Pomimo przyjęcia przez Strony nowej stawki czynszu, Wydzierżawiający nie dokonał korekty faktur wystawionych za okres od listopada 2023 r. do października 2024 r., tj. za okres bezumownego korzystania poprzedzający akceptację indywidualnego operatu szacunkowego. W efekcie Wnioskodawca poniósł w tym okresie koszty korzystania z nieruchomości według stawki, która - w świetle późniejszych ustaleń - nie odpowiadała rzeczywistym warunkom rynkowym.

Uzasadnienie ekonomiczne działań Wnioskodawcy

Decyzja Wnioskodawcy o kontynuowaniu korzystania z nieruchomości mimo sporu co do wysokości wynagrodzenia była racjonalna z ekonomicznego punktu widzenia. Alternatywą było przerwanie działalności operacyjnej lub poniesienie znacznie wyższych kosztów związanych z natychmiastowym przeniesieniem działalności i odtworzeniem procesów biznesowych w innej lokalizacji. Przerwanie działalności operacyjnej ze względu na charakter prowadzonej działalności, skutkowałoby poważnymi konsekwencjami dla Wydzierżawiającego, mogącymi wstrzymać ciągłość produkcyjną instalacji technologicznych Wydzierżawiającego.

Interes prawny Wnioskodawcy.

Wnioskodawca wskazuje, że jako odbiorca faktur dokumentujących opłaty za korzystanie z nieruchomości posiada bezpośredni interes prawny w uzyskaniu interpretacji indywidualnej w zakresie skutków podatkowych opisanej sytuacji.

Wystawione przez Wydzierżawiającego faktury wpływały bezpośrednio na sposób rozliczenia przez Wnioskodawcę:

1) podatku naliczonego VAT,

2) kosztów uzyskania przychodów w podatku dochodowym od osób prawnych.

Brak korekty faktur, pomimo ustalenia przez Strony nowej - niższej - stawki czynszu w oparciu o indywidualny operat szacunkowy, rodzi po stronie Wnioskodawcy wątpliwości co do prawidłowości utrzymania pierwotnych rozliczeń podatkowych w sytuacji, gdy wynagrodzenie udokumentowane fakturami okazało się nieodpowiadające rzeczywistym, obiektywnie ustalonym warunkom rynkowym.

Wnioskodawca nie zmierza do przesądzenia obowiązków Wydzierżawiającego jako wystawcy faktur, lecz dąży do potwierdzenia prawidłowego sposobu rozliczenia podatków po swojej stronie, jako podmiotu, który poniósł ekonomiczny ciężar świadczenia i którego zobowiązania podatkowe są bezpośrednio determinowane dokumentami otrzymanymi od kontrahenta.

 

Ponadto, w pismach uzupełniających z 15 lipca 2026 r. oraz 11 i 12 sierpnia 2026 r., w odpowiedzi na zadane pytania wskazali Państwo następująco:

 1. Czy i od kiedy są Państwo zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług?

Wnioskodawca jest zarejestrowanym czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług od (…) 1993 r.

 2. Jakie czynności Państwo wykonują w ramach prowadzonej działalności gospodarczej:

a. czynności opodatkowane,

b. czynności nieopodatkowane,

c. czynności zwolnione?

Wnioskodawca wykonywał wyłącznie czynności opodatkowanie VAT (lit. a).

 3. Czy dzierżawiona nieruchomość miała związek wyłącznie z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi? Jeżeli nie, to proszę wskazać z jakimi innymi czynnościami miała związek.

Dzierżawiona nieruchomość miała związek wyłącznie z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi.

 4. Czy w okresie umownego korzystania z nieruchomości oraz bezumownego korzystania z nieruchomości, przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywane przez Państwa tylko do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług?

W okresie umownego korzystania z nieruchomości oraz bezumownego korzystania z nieruchomości, przedmiotowa nieruchomość była wykorzystywane przez Państwa tylko do wykonywania czynności opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

 5. Czy są Państwo w posiadaniu faktur VAT dokumentujących naliczony czynsz dzierżawny, za okres, w którym jego wysokość była zawyżona?

Wnioskodawca jest w posiadaniu faktur VAT dokumentujących naliczony czynsz dzierżawny, za okres, w którym jego wysokość była zawyżona.

 6. Czy Państwa kontrahent odprowadził podatek należy do urzędu skarbowego z faktur VAT dokumentujących naliczony czynsz dzierżawny, za okres, w którym jego wysokość była zawyżona?

Kontrahent odprowadził podatek należy do urzędu skarbowego z faktur VAT dokumentujących naliczony czynsz dzierżawny, za okres, w którym jego wysokość była zawyżona.

 7. Czy opłaty dotyczące czynszu dzierżawnego za okresy, w których wysokość czynszu była zawyżona zostały poniesione przez Państwa Spółkę, tj. czy zostały one pokryte z zasobów majątkowych Spółki?

Opłaty dotyczące czynszu dzierżawnego za okresy, w których wysokość czynszu była zawyżona zostały poniesione przez Spółkę, tj. zostały one pokryte z zasobów majątkowych Spółki.

 8. Czy powyższe opłaty są definitywne (rzeczywiste), tj. wartość poniesionych na nie wydatków nie została Państwu w jakikolwiek sposób zwrócona?

Powyższe opłaty są definitywne (rzeczywiste), tj. wartość poniesionych na nie wydatków nie została Spółce w jakikolwiek sposób zwrócona.

Pytanie

Czy w powyższej sytuacji Wnioskodawca uprawniony był do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w CIT czynszu dzierżawnego za okresy, w których wysokość czynszu była zawyżona przez Wydzierżawiającego o ponad 20% względem wartości wskazanej przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym z dnia 13 listopada 2024 r.? (pytanie dotyczące podatku dochodowego od osób prawnych)

Państwa stanowisko w sprawie

W przedstawionym stanie faktycznym Wnioskodawca uprawniony był do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w CIT czynszu dzierżawnego za okresy, w których wysokość czynszu była zawyżona przez Wydzierżawiającego o ponad 20% względem wartości wskazanej przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym z dnia 13 listopada 2024 r.

Uzasadnienie stanowiska

Przepisy ustawy o CIT nie zawierają szczególnych uregulowań w zakresie rozliczania kosztów z tytułu umowy najmu i dzierżawy. Koszty wynikające z tego rodzaju umów są zatem rozliczane na zasadach ogólnych wskazanych w szczególności w art. 15 ustawy o CIT.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1.

Językowa wykładnia powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że ponoszony koszt musi być celowy, tj. powinien wpływać na osiąganie lub utrzymanie źródła przychodów. Ustawodawca nie rozwinął tej definicji. Została ona jednak rozwinięta w ramach procedury wydawania interpretacji indywidualnych i zgodnie z ugruntowaną obecnie linią interpretacyjną, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

- został poniesiony przez podatnika,

- jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,

- pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

- poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

- został właściwie udokumentowany.

W przedmiotowej sprawie ponoszony przez Wnioskodawcę wydatek z tytułu umowy dzierżawy spełniał powyższe warunki. Przede wszystkim wydatek ten był przez Wnioskodawcę samodzielnie ponoszony, co oznacza, że ciężar ekonomiczny świadczenia obciążał wyłącznie Spółkę jako podmiot korzystający z nieruchomości. Opłaty za korzystanie z nieruchomości wynikały z wystawionych na Wnioskodawcę faktur VAT i regulowały świadczenie należne za faktyczne udostępnienie infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wydatek ten miał również charakter definitywny, gdyż na moment jego poniesienia oraz ujęcia w rozliczeniach podatkowych nie istniała żadna podstawa prawna ani faktyczna do jego zwrotu. Pomimo późniejszego ustalenia - na podstawie operatu szacunkowego - że zastosowana stawka odbiegała od wartości rynkowej, Wydzierżawiający nie dokonał korekty wystawionych faktur, a Wnioskodawca nie uzyskał zwrotu nadpłaconego wynagrodzenia. Tym samym wydatek ten miał charakter rzeczywisty i ostateczny.

Nie budzi również wątpliwości, że wydatek pozostawał w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Nieruchomość stanowiła podstawowe zaplecze techniczne i organizacyjne przedsiębiorstwa - obejmowała warsztaty, infrastrukturę techniczną oraz place niezbędne do realizacji usług w zakresie naprawy i konserwacji urządzeń elektrycznych. Bez dostępu do tej infrastruktury prowadzenie działalności operacyjnej w dotychczasowej skali nie byłoby możliwe.

Spełniona została także przesłanka celowości poniesienia wydatku, tj. jego ukierunkowania na osiągnięcie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Kontynuowanie korzystania z nieruchomości - nawet przy spornej wysokości wynagrodzenia - było działaniem racjonalnym gospodarczo i miało na celu uniknięcie znacznie poważniejszych negatywnych konsekwencji ekonomicznych, w tym przerwania działalności operacyjnej, utraty kontraktów oraz naruszenia relacji gospodarczych z kluczowym kontrahentem. W sytuacji braku realnej alternatywy lokalizacyjnej w krótkim okresie, ponoszenie opłat za korzystanie z nieruchomości - nawet zawyżonych - służyło zabezpieczeniu źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Podkreślenia wymaga, że dla oceny spełnienia przesłanki celowości nie jest istotne, czy dany wydatek odpowiada w pełni warunkom rynkowym w ujęciu ex post, lecz czy w dacie jego poniesienia był racjonalny i uzasadniony z perspektywy prowadzonej działalności. Wnioskodawca działał w warunkach presji czasowej oraz ograniczonej możliwości wyboru, a decyzja o dalszym korzystaniu z nieruchomości była jedyną realną opcją zapewniającą ciągłość działalności.

Wydatek został również właściwie udokumentowany, gdyż był potwierdzony fakturami VAT wystawionymi przez Wydzierżawiającego. Dokumenty te spełniały wymogi formalne przewidziane przepisami prawa podatkowego i stanowiły podstawę do ujęcia kosztów w księgach rachunkowych oraz rozliczenia podatkowego.

Jednocześnie należy wskazać, że analizowany wydatek nie znajduje się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. W szczególności nie stanowi kary umownej, odszkodowania ani wydatku o charakterze sankcyjnym, lecz wynagrodzenie za faktyczne korzystanie z cudzej nieruchomości, które - niezależnie od sporu co do jego wysokości - pozostaje świadczeniem ekwiwalentnym.

Bez znaczenia dla kwalifikacji podatkowej pozostaje również okoliczność, że ostatecznie ustalona - na podstawie operatu - wartość rynkowa czynszu była niższa od pierwotnie zastosowanej. Przepisy ustawy o CIT nie uzależniają możliwości zaliczenia wydatku do kosztów uzyskania przychodów od jego zgodności z wartością rynkową, o ile transakcja nie podlega szczególnym regulacjom (np. w zakresie cen transferowych), które w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania.

W konsekwencji należy uznać, że całość wydatków poniesionych przez Wnioskodawcę z tytułu korzystania z nieruchomości - w tym również w części przekraczającej wartość wynikającą z późniejszego operatu szacunkowego - spełnia przesłanki uznania za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”),

Powyższe oznacza, że wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, po wyłączeniu zastrzeżonych w ustawie, są kosztami uzyskania przychodów, o ile pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z osiąganymi przychodami lub służą zachowaniu bądź zabezpieczeniu źródła przychodów. Kosztami będą zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskiwanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w tym celu, nawet wówczas gdy z obiektywnych powodów przychód nie zostanie osiągnięty. Zatem do kosztów uzyskania przychodów podatnik ma prawo zaliczyć wszystkie koszty, zarówno te bezpośrednio, jak i pośrednio związane z przychodami, o ile zostały prawidłowo udokumentowane, za wyjątkiem kosztów ustawowo uznanych za niestanowiące kosztów uzyskania przychodów. Podatnik, zaliczając dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów, winien wykazać jego związek z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz to, że poniesienie wydatku ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu lub że wydatek ten jest związany z konkretnym przedsięwzięciem gospodarczym.

Katalog wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, pomimo ich związku przychodami i prowadzoną działalnością gospodarczą zawarty został w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Należy jednak pamiętać, że samo wyliczenie kosztów, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów, nie stwarza domniemania, iż wszelkie pozostałe koszty, które nie są zamieszczone w art. 16 ustawy o CIT, zostaną ex lege uznane za koszty uzyskania przychodów.

Jednocześnie trzeba podkreślić, że przez pojęcie „zachować” należy rozumieć dochować coś w stanie niezmienionym, nienaruszonym, utrzymać. Natomiast „zabezpieczyć” oznacza uczynić bezpiecznym, niezagrożonym, dać ochronę. Można więc przyjąć, że koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to takie, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu występowały w nienaruszonym stanie oraz, aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast jako zabezpieczenie źródła przychodów powinno się przyjmować koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, które umożliwią dalsze funkcjonowanie źródła. Za koszty związane z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów należy więc uznać przede wszystkim koszty prawidłowego funkcjonowania podatnika oraz prawidłowego prowadzenia działalności gospodarczej, do której zalicza się koszty poniesione w celu uzyskania przychodów.

 

W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki:

    - został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),

   - jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,   

   - pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,

   - poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,

   - został właściwie udokumentowany,

   - nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.

 

Właściwa i zgodna z treścią ustawowej regulacji kwalifikacja kosztów uzyskania przychodów powinna brać pod uwagę: 

 1. przeznaczenie wydatku (jego celowość, zasadność dla funkcjonowania podmiotu), oraz

 2. potencjalną możliwość (analizowaną w dacie poniesienia wydatku na podstawie obiektywnych przesłanek) przyczynienia się danego wydatku do osiągnięcia przychodu.

Państwa wątpliwości budzi kwestia, dotycząca ustalenia, czy w opisanej sytuacji Wnioskodawca uprawniony był do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w CIT czynszu dzierżawnego za okresy, w których wysokość czynszu była zawyżona przez Wydzierżawiającego o ponad 20% względem wartości wskazanej przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym z dnia 13 listopada 2024 r.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości wskazać należy, żeby dany wydatek stanowił koszt uzyskania przychodu powinien on zostać poniesiony w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Przede wszystkim wydatek ten był przez Wnioskodawcę samodzielnie ponoszony, co oznacza, że ciężar ekonomiczny świadczenia obciążał wyłącznie Spółkę jako podmiot korzystający z nieruchomości. Opłaty za korzystanie z nieruchomości wynikały z wystawionych na Wnioskodawcę faktur VAT i regulowały świadczenie należne za faktyczne udostępnienie infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej.

Wydatek ten miał również charakter definitywny, gdyż na moment jego poniesienia oraz ujęcia w rozliczeniach podatkowych nie istniała żadna podstawa prawna ani faktyczna do jego zwrotu. Pomimo późniejszego ustalenia - na podstawie operatu szacunkowego - że zastosowana stawka odbiegała od wartości rynkowej, Wydzierżawiający nie dokonał korekty wystawionych faktur, a Wnioskodawca nie uzyskał zwrotu nadpłaconego wynagrodzenia. Tym samym wydatek ten miał charakter rzeczywisty i ostateczny.

Nie budzi również wątpliwości, że wydatek pozostawał w bezpośrednim związku z prowadzoną działalnością gospodarczą Wnioskodawcy. Nieruchomość stanowiła podstawowe zaplecze techniczne i organizacyjne przedsiębiorstwa - obejmowała warsztaty, infrastrukturę techniczną oraz place niezbędne do realizacji usług w zakresie naprawy i konserwacji urządzeń elektrycznych. Bez dostępu do tej infrastruktury prowadzenie działalności operacyjnej w dotychczasowej skali nie byłoby możliwe.

Spełniona została także przesłanka celowości poniesienia wydatku, tj. jego ukierunkowania na osiągnięcie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Kontynuowanie korzystania z nieruchomości - nawet przy spornej wysokości wynagrodzenia - było działaniem racjonalnym gospodarczo i miało na celu uniknięcie znacznie poważniejszych negatywnych konsekwencji ekonomicznych, w tym przerwania działalności operacyjnej, utraty kontraktów oraz naruszenia relacji gospodarczych z kluczowym kontrahentem. W sytuacji braku realnej alternatywy lokalizacyjnej w krótkim okresie, ponoszenie opłat za korzystanie z nieruchomości - nawet zawyżonych - służyło zabezpieczeniu źródła przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT.

Wydatek został również właściwie udokumentowany, gdyż był potwierdzony fakturami VAT wystawionymi przez Wydzierżawiającego. Dokumenty te spełniały wymogi formalne przewidziane przepisami prawa podatkowego i stanowiły podstawę do ujęcia kosztów w księgach rachunkowych oraz rozliczenia podatkowego.

Jednocześnie należy wskazać, że analizowany wydatek nie znajduje się w katalogu wydatków wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów, określonym w art. 16 ust. 1 ustawy o CIT.

Zatem Państwa stanowisko w zakresie ustalenia, czy w powyższej sytuacji Wnioskodawca uprawniony był do zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów w CIT czynszu dzierżawnego za okresy, w których wysokość czynszu była zawyżona przez Wydzierżawiającego o ponad 20% względem wartości wskazanej przez rzeczoznawcę w operacie szacunkowym z dnia 13 listopada 2024 r., należało uznać za prawidłowe.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja rozstrzyga wyłącznie w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych. Ocena prawna Państwa stanowiska w zakresie podatku od towarów i usług zostanie zawarta w odrębnym rozstrzygnięciu.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.