0111-KDIB1-3.4010.288.2026.1.JKU

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

 

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

 

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

 

25 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 22 maja 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

 

Opis zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką akcyjną, posiadającą siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, która podlega w Rzeczypospolitej Polskiej opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania (nieograniczony obowiązek podatkowy).

Spółka prowadzi działalność w zakresie produkcji (…).

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej (dalej: „SSE”). Działalność realizowana na terenie SSE korzysta ze zwolnienia z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”). Jednocześnie, Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą opodatkowaną na zasadach ogólnych.

W przypadku określonych grup produktów (…) proces wytwarzania wymaga udziału (…). Wnioskodawca posiada (…) zakłady produkcyjne do wytwarzania wyrobów (…). Wnioskodawca dostarczał (…), niezbędny przy produkcji (…), do jednego ze swoich (…) zakładów produkcyjnych za pomocą X (dalej: „X”). W związku z zawieszeniem produkcji w ww. zakładzie (dalej: „Zakład”), spowodowanej zmniejszeniem rynkowego popytu na produkty (…) Spółki, Wnioskodawca zaprzestał używania X. Plan wznowienia produkcji przygotowany na wypadek wzrostu popytu rynkowego zakłada dostarczanie (…) do Zakładu innymi metodami aniżeli X.

W związku z powyższym, Wnioskodawca zamierza dokonać fizycznej likwidacji X (tj. składających się na nią środków trwałych).

Likwidacja X nie zmieni rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez Wnioskodawcę. Nadal będzie on wytwarzał produkty (…).

Wnioskodawca zamierza pozostałą, niezamortyzowaną część wartości początkowej środków trwałych wchodzących w skład X, zaliczyć bezpośrednio w całości do kosztów uzyskania przychodów w momencie jej likwidacji.

Nie jest wykluczone, że z uwagi na sytuację rynkową, w szczególności spadek popytu na produkty Wnioskodawcy, Wnioskodawca dokona fizycznej likwidacji środków trwałych innych niż X, które były wykorzystywane w działalności strefowej, tj. działalności zwolnionej z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, a których odpisy amortyzacyjne były dotychczas alokowane do dochodu zwolnionego (dalej: „Inne Strefowe Środki Trwałe”).

Likwidacja taka może dotyczyć w szczególności przypadków, w których Wnioskodawca zaprzestanie używania określonych Innych Strefowych Środków Trwałych z przyczyn ekonomicznych, tj. gdy dalsze ich utrzymywanie i ponoszenie kosztów eksploatacji lub konserwacji będzie nieuzasadnione ekonomicznie, a bardziej racjonalnym rozwiązaniem będzie ich fizyczna likwidacja.

Podobnie jak w przypadku X, Wnioskodawca zamierza zaliczyć ich niezamortyzowaną wartość początkową bezpośrednio w całości do kosztów uzyskania przychodów w momencie ich likwidacji. Likwidacja Innych Strefowych Środków Trwałych nie zmieni także profilu prowadzonej przez niego działalności.

Pytania

1. Czy stratę z tytułu likwidacji środków trwałych stanowiących elementy X, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych?

2. Czy stratę z tytułu likwidacji Innych Strefowych Środków Trwałych, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych?

Państwa stanowisko w sprawie

1. Zdaniem Spółki, stratę powstałą z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych stanowiących element X (w wysokości niezamortyzowanej części wartości początkowej tych środków trwałych) Spółka będzie miała prawo do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych).

2. Zdaniem Spółki, stratę z tytułu likwidacji Innych Strefowych Środków Trwałych, Spółka będzie mogła zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych.

Zgodnie z treścią art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem wydatków, które w sposób enumeratywny zostały wykluczone przez ustawodawcę z kosztów uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodów są zarówno wydatki bezpośrednio związane z uzyskiwanymi przychodami jak i te pozostające w związku pośrednim.

Ograniczenie w zakresie traktowania wartości netto zlikwidowanego środka trwałego jako kosztu uzyskania przychodu wprowadza art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT. Zgodnie z jego treścią, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności.

Przytoczony przepis odnosi się wyłącznie do przypadków, w których likwidacja nie w pełni umorzonych środków trwałych jest związana ze zmianą rodzaju działalności. Tym samym, straty z tytułu likwidacji środków trwałych spowodowane innymi przyczynami niż zmiana działalności, co do zasady powinny zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.

Zdaniem Wnioskodawcy, dyspozycji art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT - jako wyjątku od ogólnej reguły zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów - nie można interpretować rozszerzająco. Tym samym, pojęcie zmiany przedmiotu działalności, o którym mowa w tym przepisie powinno być interpretowane wprost, jako uzależnienie konieczności likwidacji środka trwałego od podjętej decyzji w zakresie przeobrażenia i zmodyfikowania aktualnego profilu (przedmiotu) działalności przedsiębiorstwa jako całości.

W związku z planem potencjalnego wznowienia produkcji w Zakładzie, który zakłada używanie innych niż X środków transportu odnośnie dostarczania do Zakładu (…), dalsze istnienie, a tym samym utrzymywanie i konserwacja X, nie mają uzasadnienia ekonomicznego. Przedmiotowa instalacja (X) nie jest elementem niezbędnym dla prawidłowego funkcjonowania Zakładu w przypadku wznowienia w nim produkcji.

W opisanym zdarzeniu przyszłym, likwidacja X zostanie więc spowodowana wyłącznie względami ekonomicznymi. W przedstawionym opisie zdarzenia przyszłego nie mamy do czynienia ze zmianą rodzaju działalności Spółki. Spółka w dalszym ciągu będzie wytwarzała te same, oferowane przez siebie produkty (z wykorzystaniem swojego drugiego zakładu produkcyjnego wytwarzającego produkty).

W ocenie Wnioskodawcy, analogicznie należy ocenić sytuację dotyczącą Innych Strefowych Środków Trwałych. Z uwagi na czynniki rynkowe, w szczególności spadek popytu na produkty Wnioskodawcy, w określonych przypadkach najbardziej racjonalną ekonomicznie decyzją będzie fizyczna likwidacja danego środka trwałego, zamiast dalszego ponoszenia kosztów jego utrzymywania, eksploatacji oraz konserwacji.

Decyzja o likwidacji będzie zatem miała charakter stricte biznesowy i będzie podyktowana dążeniem do ograniczenia strat oraz obniżenia kosztów działalności Wnioskodawcy. Likwidacja Innych Strefowych Środków Trwałych nie będzie wynikała ze zmiany profilu działalności ani z przyczyn o charakterze nadzwyczajnym, lecz będzie konsekwencją racjonalnych działań podejmowanych w odpowiedzi na zmieniające się warunki rynkowe.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, brak jest przeszkód, aby niezamortyzowana wartość X oraz Innych Strefowych Środków Trwałych mogła zostać rozpoznana jako koszt uzyskania przychodu.

Stanowisko Spółki znajduje poparcie w orzecznictwie sądowym. Przykładowo, w wyroku NSA z 6 września 2022 r., sygn. II FSK 3139/19 Sąd przyjął stanowisko zgodnie, z którym „działając w warunkach rynkowych, podatnik ma prawo podejmować racjonalne ze swego punktu widzenia, oparte na ekonomicznych analizach i kalkulacjach działania zmierzające do uzyskania możliwie największej efektywności ekonomicznej. Działania te mogą również polegać na dokonywaniu określonych oszczędności, zmniejszeniu kosztów i wydatków, minimalizowaniu strat z określonych segmentów działalności, czy eliminowaniu niebezpieczeństwa ich poniesienia. Gdyby podatnik działań takich nie podejmował, mógłby nie sprostać konkurencji, a prowadzona przez niego działalność mogłaby stać się nierentowna. Tym samym, zagrożone byłoby źródło przychodów, jakim jest prowadzenie działalności gospodarczej w jej całokształcie. W tym sensie, co do zasady, każde przedsięwzięcie, zmierzające do zapobieżenia takiej sytuacji, powinno być postrzegane jako prowadzące do zachowania bądź zabezpieczenia źródła przychodów, o związane z tym koszty - jako koszty uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT”.

Podobne stanowisko NSA wyraził w wyroku z 11 stycznia 2024 r., sygn. akt II FSK 1994/23.

Ze analogicznym stanowiskiem wielokrotnie zgadzał się już Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej z 19 marca 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.44.2025.1.AW, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza: „Z kolei, przez utratę przydatności gospodarczej środków trwałych należy rozumieć, nie tylko ich fizyczne zużycie, np. w wyniku długotrwałej eksploatacji, a więc utratę cech zapewniających zdatność do użytku, lecz także brak opłacalności korzystania z nich. Odnosząc powyższe do okoliczności przedstawionych w opisie sprawy, stwierdzić należy, że jak wskazano powyżej zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli środki te utraciły przydatność gospodarczą na skutek zmiany rodzaju działalności. Wnioskując a contrario, nie ma przeszkód dla zaliczenia do kategorii kosztów uzyskania przychodów straty powstałej w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych, jeżeli ich likwidacja nie jest związana z utratą przydatności gospodarczej na skutek zmiany rodzaju działalności, tj. niezamortyzowaną wartość środków trwałych zlikwidowanych z innych powodów niż zmiana rodzaju prowadzonej działalności.”

Podobne stanowisko można znaleźć w poniższych pismach:

- interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 20 sierpnia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.385.2024.1.BD;

- interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 12 stycznia 2024 r., sygn. 0111-KDIB1-3.4010.571.2023.3.DW

- interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 7 września 2020 r, sygn. 0111-KDIB1-1.4010.265.2020.1.ŚS;

- interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 4 marca 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.434.2018.2.APA;

- interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 25 stycznia 2018 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.186.2017.1.BK;

- interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej 11 kwietnia 2017 r., sygn. 0461-ITPB3.4510.51.2017.1.PS.

Odrębnym zagadnieniem jest, czy koszty uzyskania przychodów (strata) związana z likwidacją X i Innych Strefowych Środków Trwałych, powinna być rozpoznana w ramach działalności strefowej czy pozastrefowej (opodatkowanej na zasadach ogólnych). W ocenie Wnioskodawcy, pomimo używania likwidowanego środka trwałego do prowadzenia działalności zwolnionej z opodatkowania, w momencie postawienia go w stan likwidacji, przestaje być on wykorzystywany na potrzeby działalności strefowej (zwolnionej z opodatkowania).

Oznacza to, iż niezamortyzowaną część wartości początkowej X oraz Innych Strefowych Środków Trwałych stanowić będzie koszt uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych, gdyż zaliczenie tej wartości do kosztów uzyskania przychodów następuje dopiero w dacie fizycznej likwidacji (która jest późniejsza od daty postawienia w stan likwidacji).

Kwestia kwalifikacji kosztu w postaci niezamortyzowanej wartości środka trwałego jako kosztu działalności pozastrefowej była już rozstrzygana przez organy podatkowe, które uznawały za prawidłowe stanowiska podatników, tożsame ze stanowiskiem wyrażonym wyżej przez Spółkę.

Przykładowo w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 14 stycznia 2019 r. sygn. 0111-KDIB1-3.4010.570.2018.1.BM organ podatkowy uznał za prawidłowe stanowisko podatnika „Pomimo faktu, iż likwidowany środek trwały był wykorzystywany wyłącznie w działalności zwolnionej z opodatkowania od momentu przyjęcia go do używania do momentu likwidacji, to zdaniem Spółki, jego niezamortyzowana wartość początkowa powinna zostać zaliczona w całości do kosztów uzyskania przychodów działalności opodatkowanej na zasadach ogólnych. Należy podkreślić, że już w chwili postawienia w stan likwidacji a zatem przed momentem fizycznej likwidacji maszyny pozwalającym na zaliczenie jej niezamortyzowanej wartości do kosztów uzyskania przychodów) przestaje ona być wykorzystywana na potrzeby działalności zwolnionej z opodatkowania. Koszt w postaci wartości netto likwidowanych środków trwałych nie wykazuje związku z przychodami, które Spółka osiągała z działalności strefowej lub w przyszłości osiągnie z działalności strefowej; wprost przeciwnie - Spółka zaprzestaje generowania przychodów strefowych z wykorzystaniem Likwidowanych ŚT już na moment postawienia ich w stan likwidacji, co w efekcie skutkuje oderwaniem się maszyny od działalności strefowej Spółki, dodatkowym argumentem jest także to, że ewentualne przychody ze sprzedaży powstałego w wyniku likwidacji złomu, jako przychody z działalności nieobjętej Zezwoleniem, będą generowały przychód opodatkowany na zasadach ogólnych.”

W interpretacji indywidualnej z 9 grudnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.556.2025.1.BD, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że „[...] Z treści powyższego przepisu (art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT - przypis Wnioskodawcy) jednoznacznie wynika, że decydującą przesłanką dla niezaliczenia do kosztów uzyskania przychodów tego określonego rodzaju strat jest wystąpienie zmiany rodzaju działalności powodującej utratę przez likwidowane środki trwałe przydatności gospodarczej. Zatem, dla podatkowej kwalifikacji strat powstałych w wyniku likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych decydującym pozostaje ustalenie, czy utracenie przez te środki przydatności gospodarczej spowodowane zostało rezygnacją przez podatnika z prowadzenia określonego rodzaju działalności, w której to działalności wykorzystywany był likwidowany środek trwały. Tym samym, strata powstała w związku likwidacją nie w pełni zamortyzowanych środków trwałych nie jest spowodowana dokonaniem Spółkę zmiany prowadzenia określonego rodzaju działalności, ale wycofaniem z produkcji grupy produktów, która okazała się nierentowna. W konsekwencji, w sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie zawarte w art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, zatem Spółka będzie miała prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów z działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych, stratę powstałą z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych.”

Podobne stanowisko zostało potwierdzone także w poniższych interpretacjach organów podatkowych:

- w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 7 marca 2017 r., sygn. 2461-IBPB-1-3.4510.1178.2016.1.IZ;

- w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 13 października 2016 r., sygn. 2461-IBPB-1-2.4510.879.2016.1.AK;

- w interpretacji indywidualnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z 12 maja 2015 r., sygn. ILPB3/4510-1-60/15-2/KS.

Reasumując, zdaniem Wnioskodawcy, w przedstawionym zdarzeniu przyszłym, nie znajdzie zastosowania art. 16 ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT, a stratę powstałą z tytułu likwidacji nie w pełni umorzonych środków trwałych postaci X i Innych Strefowych Środków Trwałych Spółka będzie miała prawo zaliczyć w koszty uzyskania przychodów działalności pozastrefowej, opodatkowanej na zasadach ogólnych.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny.

 

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Odnosząc się do przywołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych wskazać należy, że zostały one wydane w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego. Natomiast organ, mimo że w ocenie indywidualnych spraw podatników posiłkuje się wydanymi rozstrzygnięciami, to nie ma możliwości zastosowania ich wprost, ponieważ nie stanowią materialnego prawa podatkowego.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosujecie się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.