0111-KDIB1-3.4010.277.2026.1.JG

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

21 maja 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 20 maja 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

X (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) prowadzi działalność główną w zakresie kupna i sprzedaży (…).

Spółka jest polskim rezydentem podatkowym i podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W oparciu o umowę kredytu (dalej: „Kredyt”) Spółka jako kredytobiorca pozyskała od kredytodawcy będącego podmiotem niepowiązanym (dalej: „Bank”), finansowanie zewnętrzne. Kredyt został udzielony w dwóch walutach: PLN i EURO.

Oprocentowanie kredytu jest oparte na zmiennej stopie procentowej stanowiącej sumę mających zastosowanie marży oraz stopy referencyjnej („Oprocentowanie”). W związku z rozliczeniem kosztów finansowania dłużnego (zewnętrznego), Spółka jest zobligowana do limitowania nadwyżki kosztów finansowania dłużnego stosownie do regulacji art. 15c ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „ustawa o CIT”). Celem zabezpieczenia ryzyka zmiany stopy procentowej i zgodnie z wymogami umowy kredytowej, Spółka zawarła tzw. umowę hedgingową, w ramach której nabyła instrument finansowy, tj. instrument CAP (dalej: „instrument CAP” lub „opcje CAP”).

Instrument CAP jest instrumentem pochodnym służącym zabezpieczeniu przed wzrostem zmiennej stopy procentowej powyżej ustalonego poziomu, którego istota polega na tym, że w przypadku przekroczenia tego poziomu przez określoną stopę referencyjną Spółce przysługuje odpowiednie rozliczenie pieniężne kompensujące wzrost kosztów finansowania. Zgodnie z umową dotyczącą instrumentu CAP, rozliczenie świadczeń wynikających z tej transakcji następuje w sposób okresowy, w określonych datach rozliczenia (tzw. „Settlement Dates”) przypisanych do poszczególnych okresów odsetkowych.

Otrzymywane przez Spółkę potwierdzenia transakcji wskazuje, że podczas okresu trwania Kredytu ustalone zostały odrębnie: daty rozpoczęcia i zakończenia okresu, daty ustalenia stopy referencyjnej (tzw. „fixing dates”) oraz daty rozliczenia (tzw. „settlement dates”), w których następuje rozliczenie transakcji.

W każdej dacie rozliczenia dokonywane jest ustalenie kwoty należnej z tytułu transakcji CAP, uzależnionej od relacji pomiędzy stopą referencyjną (3-miesięczny EURIBOR) a określonym instrumentem CAP poziomem stopy procentowej. Rozliczenie to ma charakter pieniężny (tj. polega na ustaleniu kwoty należnej jednej ze stron transakcji). Płatności wynikające z rozliczenia opcji CAP dokonywane są na rachunki stron umowy hedginingowej.

Wystawca instrumentu CAP tj. Bank gwarantuje, że zwróci nabywcy opcji (Spółce) różnice wynikające ze wzrostu stóp procentowych ponad poziom ustalony w umowie.

Nabycie instrumentu CAP nie miało charakteru inwestycyjnego ani spekulacyjnego. Wykorzystanie tego instrumentu ma na celu wyłącznie zabezpieczenie Spółki przed ryzykiem wzrostu kosztów odsetkowych związanych z finansowaniem pozyskanym na podstawie umowy Kredytu. Instrument CAP był funkcjonalnie i ekonomicznie powiązany z Kredytem oraz służył ograniczeniu ryzyka zmiany stopy procentowej wpływającej na wysokość kosztów obsługi tego finansowania. Zabezpieczenie instrumentem CAP obejmuje co najmniej 70% wartości kapitału Kredytu.

Warunkiem nabycia opcji zabezpieczających w ramach umowy CAP była zapłata przez Spółkę wystawcy instrumentu wynagrodzenia w postaci premii. Premia ta była rozliczona w formie jednorazowej zapłaty.

Zgodnie z warunkami zawartej transakcji opcje CAP, rozliczenie instrumentu następuje w sposób okresowy, w odniesieniu do kolejnych okresów odsetkowych, powiązanych z harmonogramem kredytu bazowego.

Instrument CAP:

- jest oparty o stopę referencyjną 3M EURIBOR;

- posiada określoną stopę maksymalną (CAP rate) na poziomie 1,50% dla poszczególnych okresów;

- obejmuje kolejne okresy rozliczeniowe zgodne z harmonogramem (co do zasady kwartalne).

W konsekwencji w poszczególnych latach podatkowych:

  - dla każdego okresu rozliczeniowego ustalana jest rzeczywista stopa referencyjna (EURIBOR),

  - jeżeli stopa referencyjna przekracza ustalony poziom CAP, powstaje rozliczenie na rzecz Spółki (wypłata na rzecz Wnioskodawcy),

  - jeżeli stopa referencyjna pozostaje poniżej poziomu CAP Bank uzyskuje wynagrodzenie w postaci premii płatnej przez Spółkę z góry, natomiast w zamian przyjmuje na siebie ryzyko wypłat na rzecz Spółki, jeżeli stopa referencyjna przekroczy ustalony w umowie poziom CAP,

  - rozliczenia następują w określonych datach rozliczenia, przypisanych do poszczególnych okresów.

W konsekwencji, instrument CAP pełni dla Spółki funkcję zabezpieczającą ryzyko zmiany stopy procentowej, a jego rozliczenie wpływa na rzeczywistą (ekonomiczną) wysokość kosztów finansowania dłużnego ponoszonych przez Spółkę, ograniczając je do poziomu wynikającego z ustalonej opcją CAP stopy procentowej.

Pytanie

Czy prawidłowe jest stanowisko Spółki, zgodnie z którym Spółka była uprawniona w odniesieniu do dodatniego wyniku powstałego na rozliczeniu Instrumentu CAP w okresach rozliczeniowych, które już wystąpiły oraz będzie uprawniona w kolejnych okresach rozliczeniowych, w których powstanie dodatni wynik na rozliczeniu Instrumentu CAP, do pomniejszenia wartości kosztów finansowania dłużnego, o których mowa w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, obliczanej na potrzeby stosowania art. 15c ustawy o CIT, o wartość tego dodatniego wyniku?

Państwa stanowisko w sprawie

W ocenie Wnioskodawcy, Spółce przysługuje i będzie przysługiwać prawo do pomniejszenia wartości kosztów finansowania dłużnego obliczanej na potrzeby art. 15c ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”), o wartość dodatniego wyniku powstałego na rozliczeniu instrumentu CAP.

Uzasadnienie:

Zgodnie z art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, podatnicy są obowiązani wyłączyć z kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego w części, w jakiej nadwyżka kosztów finansowania dłużnego przekracza wyższą ze wskazanych kwot:

1) kwotę 3 000 000 zł albo

2) kwotę obliczoną według następującego wzoru:

[(P - Po) - (K - Am - Kfd)] × 30%

w którym poszczególne symbole oznaczają:

P - zsumowaną wartość przychodów ze wszystkich źródeł przychodów, z których dochody podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym,

Po - przychody o charakterze odsetkowym,

K - sumę kosztów uzyskania przychodów bez pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu,

Am - odpisy amortyzacyjne, o których mowa w art. 16a-16m, zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów,

Kfd - zaliczone w roku podatkowym do kosztów uzyskania przychodów koszty finansowania dłużnego nieuwzględnione w wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, przed dokonaniem pomniejszeń wynikających z niniejszego ustępu.

Stosownie do art. 15c ust. 12 ustawy CIT, przez koszty finansowania dłużnego rozumie się wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w szczególności odsetki, w tym skapitalizowane lub ujęte w wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, opłaty, prowizje, premie, część odsetkową raty leasingowej, kary i opłaty za opóźnienie w zapłacie zobowiązań oraz koszty zabezpieczenia zobowiązań, w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych, niezależnie na rzecz kogo zostały one poniesione.

Użyte w ww. przepisie sformułowanie „wszelkiego rodzaju koszty związane z uzyskaniem od innych podmiotów” wskazuje na fakt, że definicja kosztów finansowania dłużnego stanowi otwarty katalog. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 22 stycznia 2020 roku, sygn. I SA/Gd 1692/19: „katalog kosztów uznawanych za koszty finansowania dłużnego ma charakter przykładowy. Każdorazowo o tym, czy dany koszt stanowi „koszt finansowania dłużnego” decydować będzie, czy jest to koszt związany z uzyskaniem środków finansowych i z korzystaniem z nich”.

Ponadto, definicja kosztów finansowania dłużnego wyrażona w art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, stanowi implementację art. 2 pkt 1 Dyrektywy Rady (UE) 2016/1164 z 12 lipca 2016 r., ustanawiającej przepisy mające na celu przeciwdziałanie praktykom unikania opodatkowania, które mają bezpośredni wpływ na funkcjonowanie rynku wewnętrznego (Dz.U.UE.L.2016.193.1 z dnia 2016.07.19) (dalej: „Dyrektywa ATAD”) do polskiego porządku prawnego.

Jak wynika z uzasadnienia do ustawy nowelizującej z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. poz. 2175), regulacja ta została zmodyfikowana w celu dostosowania krajowych przepisów do szerokiego ujęcia kosztów finansowania zewnętrznego przyjętego na gruncie prawa unijnego. Potwierdzono w nim wprost, że zakres tej definicji wykracza poza dotychczasowe regulacje krajowe, w szczególności w stosunku do definicji pożyczki oraz odsetek, co uzasadniało jego rozszerzenie:

„Zakres definicji kosztów finansowania zewnętrznego jest szeroki. Jest on w szczególności szerszy od obecnego zakresu przedmiotowego analogicznych przepisów krajowych, określonego w art. 16 ust. 7b (definicja pożyczki) i art. 15c ust. 8 (definicja odsetek) ustawy o CIT. Obecny zakres przedmiotowy regulacji wymaga zatem dostosowania (rozszerzenia) do zakresu przewidzianego dyrektywą.”

Zgodnie z art. 2 pkt 1 koszty finansowania dłużnego oznaczają wydatki z tytułu odsetek od wszystkich form zadłużenia, inne koszty ekonomicznie równoważne odsetkom i wydatki poniesione w związku z pozyskiwaniem finansowania, zgodnie z definicją w prawie krajowym, w tym - choć nie tylko - płatności w ramach pożyczek partycypacyjnych, odsetki kalkulacyjne z tytułu takich instrumentów jak obligacje zamienne i obligacje zerokuponowe, kwoty w ramach alternatywnych uzgodnień dotyczących finansowania, takich jak finansowanie typu islamskiego, element odsetkowy finansowania w przypadku płatności z tytułu leasingu finansowego, odsetki skapitalizowane ujęte w wartości bilansowej danego składnika aktywów, lub amortyzacja skapitalizowanych odsetek, kwoty określane przez odniesienie do zwrotu z finansowania w ramach zasad dotyczących ustalania cen transferowych, w stosownych przypadkach, kwoty odsetek nominalnych w ramach instrumentów pochodnych lub uzgodnień dotyczących zabezpieczenia związanych z finansowaniem zewnętrznym, z którego korzysta dany podmiot, określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania, opłaty gwarancyjne związane z uzgodnieniami dotyczącymi finansowania, opłaty związane z uzgodnieniami i podobne koszty związane z zaciąganiem pożyczek.

Należy przy tym zauważyć, że Dyrektywa ATAD wprost zalicza do kosztów finansowania dłużnego również określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych związanych z pożyczkami i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania.

W konsekwencji, zdaniem Wnioskodawcy, elementami wchodzącymi w skład pojęcia kosztów finansowania dłużnego są zarówno składowe o dodatnim (zyski) jak i ujemnym (straty) skutku ekonomicznym. Dlatego też w ocenie Wnioskodawcy, kalkulacja nadwyżki kosztów finansowania dłużnego na potrzeby art. 15c ust. 1 ustawy o CIT, powinna uwzględniać w ramach kosztów finansowania dłużnego (oznaczonych we wzorze przewidzianych w art. 15c ust. 1 ustawy o CIT jako „Kfd”) wszystkie elementy wchodzące w skład tego pojęcia, w tym także te o pozytywnym (dodatnim) skutku ekonomicznym.

Dodatkowo należy podnieść, że przedmiotem ograniczenia wynikającego z art. 15c ustawy o CIT, nie są same koszty finansowania dłużnego, lecz nadwyżka kosztów finansowania dłużnego. Konstrukcja ta zakłada więc konieczność ustalenia rzeczywistego ekonomicznego ciężaru finansowania ponoszonego przez podatnika. W konsekwencji, kalkulacja nadwyżki kosztów finansowania dłużnego powinna uwzględniać nie tylko elementy zwiększające koszt finansowania, lecz również te elementy, które koszt ten ekonomicznie redukują. W przeciwnym razie doszłoby do sytuacji, w której limitowaniu podlegałaby kwota odmienna od rzeczywistego ciężaru ekonomicznego finansowania dłużnego ponoszonego przez podatnika. W przypadku Wnioskodawcy dodatni wynik osiągany przez Spółkę z rozliczenia instrumentu CAP prowadzi do zmniejszenia ekonomicznego kosztu obsługi Kredytu poprzez kompensowanie wzrostu stopy procentowej ponad ustalony poziom.

W analizowanej sprawie Spółka osiągała w przeszłości i może osiągać w przyszłości zyski, które wynikać będą z instrumentu związanego z pozyskaniem finansowania (Kredytu). Pozyskanie finansowania w formie Kredytu jest rezultatem zawarcia umowy, która wprost wymaga zawarcia umowy hedgingowej (w formie opcji CAP). Rezultat, w tym dodatni, na instrumencie CAP jest więc nierozłącznie związany z pozyskaniem finansowania zewnętrznego (dłużnego). Instrument CAP nie stanowił przy tym samodzielnej inwestycji finansowej ukierunkowanej na osiąganie zysków z wahań stóp procentowych, lecz pełnił wyłącznie funkcję zabezpieczającą względem finansowania dłużnego pozyskanego przez Spółkę. Jest to więc istotna różnica między np. stanem faktycznym oraz zdarzeniem przyszłym w przedstawionym w niniejszym wniosku, a oceną prawną zaprezentowaną np. w wyroku WSA w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r., sygn. I SA/Gd 1692/19 (w zakresie instrumentów zabezpieczających przed ryzykiem zmiany kursów walut dotyczących prowadzonej działalności operacyjnej), świadcząca (w przeciwieństwie do instrumentów, o których mowa powyżej, a które nie były związane z pozyskiwaniem finansowania zewnętrznego przeciwnie, niż ma to miejsce w opisywanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym) o tym, że instrument CAP i jego wynik stanowią element składowy kosztów finansowania dłużnego, ponieważ wykazuje on istotny (konieczny) związek z pozyskaniem finansowania zewnętrznego), tj. są jego warunkiem koniecznym. Instrument CAP wpisywać się więc będzie w definicję kosztów finansowania zewnętrznego (dłużnego) w rozumieniu Dyrektywy ATAD, a konsekwentnie jego skutek ekonomiczny (dodatni) powinien być uwzględniany w kalkulacji kosztów finansowania dłużnego analogicznie jak ma to miejsce w wypadku różnic kursowych.

Takie szerokie rozumienie kosztów finansowania dłużnego, obejmujące również uwzględnianie wyników instrumentu CAP, powinno znajdować zastosowanie także na gruncie ustawy o CIT, co wynika z faktu, że przepis art. 15c ustawy o CIT, stanowi transpozycję art. 2 ust. 1 Dyrektywy ATAD.

Art. 2 ust. 1 Dyrektywy ATAD, uznaje za koszt finansowania dłużnego m.in. określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania. Pogląd ten jest prezentowany także w literaturze przedmiotu. Tak np.: „W sytuacji, gdy wykładnia literalna przepisu nie przynosi satysfakcjonującego rezultatu, zastosowanie powinny znaleźć inne rodzaje wykładni, w tym wykładnia systemowa oraz celowościowa. Tym samym należy zauważyć, że art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p. stanowi o kosztach finansowania dłużnego związanego z długiem, a więc obowiązkiem spełniania określonego świadczenia, najczęściej zwrócenia określonej kwoty pieniędzy. Wśród wszystkich kosztów finansowania dłużnego wylicza płatności, które immanentnie związane są z korzystaniem z udostępnionych przez inny podmiot środków. Są to odsetki, opłaty, prowizje, premie, części odsetkowe rat leasingowych czy też kary i opłaty za opóźnienie w spłacie. Tym samym również koszty zabezpieczenia zobowiązań (w tym koszty pochodnych instrumentów finansowych) powinny wykazywać związek z korzystaniem z udostępnionych przez inny podmiot środków, aby mogły zostać uznane za koszty finansowania dłużnego. Umieszczenie we wskazanej jednostce redakcyjnej kosztów zabezpieczenia zobowiązań (jak np. pochodnych instrumentów finansowych), które nie musiałyby być powiązane z uzyskaniem od innych podmiotów środków finansowych i z korzystaniem z nich, byłoby niespójne nie tylko z początkową treścią przepisu, ale także z samym definiendum, które wskazuje na finansowanie „dłużne”. To immanentnie łączy się z finansowaniem zewnętrznym, kapitałem obcym, które podatnik pozyskuje na cele związane z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Powyższe potwierdza także interpretacja prounijna. Opisywany przepis został ustanowiony w ramach transpozycji do polskiego porządku prawnego art. 2 pkt 1 ATAD, który za koszty finansowania zewnętrznego uznaje:

(...)

- określone zyski i straty z tytułu różnic kursowych wynikające z zaciągniętych pożyczek i instrumentów związanych z pozyskiwaniem finansowania;

(...)

Podobnie zatem jak w przypadku polskiej regulacji, przedstawione wydatki, koszty, płatności, opłaty, zyski czy straty związane są z pozyskiwaniem finansowania i szeroko pojętym zadłużeniem podatnika, które mają swoją cenę w postaci odsetek lub świadczeń ekonomicznie zbliżonych do odsetek” (M. Lewandowski, 4.5.4. Zabezpieczenie zobowiązań za pomocą pochodnych instrumentów finansowych (w:) Opodatkowanie pochodnych instrumentów finansowych, Warszawa 2023).

Mając na uwadze, że zarówno na gruncie ustawy o CIT, jak i Dyrektywy ATAD, zyski z instrumentu CAP wykazują istotne podobieństwo do różnic kursowych (określonych z tego tytułu zysków/strat) oraz że stanowią one nierozłączny skutek finansowania zewnętrznego (dłużnego) w formie Kredytu - wykładnia celowościowa i systemowa nakazują nakazuje uznać ww. zyski z realizacji instrumentu CAP za element kosztów finansowania dłużnego, a co za tym idzie - wynik ekonomiczny instrumentu CAP powinien mieć wpływ na wartość wskazanych kosztów finansowania dłużnego podobnie, jak ma to miejsce w wypadku różnic kursowych (o których art. 15c ust. 12 ustawy o CIT, stanowi wprost).

Stanowisko analogiczne do prezentowanego przez Wnioskodawcę znajduje również potwierdzenie w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 1 października 2024 r., nr 0114-KDIP2-2.4010.402.2024.1.SJ, w której uznano za prawidłowe stanowisko, zgodnie z którym podatnik jest uprawniony do pomniejszenia kosztów finansowania dłużnego o dodatni wynik z rozliczenia instrumentu CAP, jako elementu pozostającego w ścisłym związku z pozyskaniem finansowania zewnętrznego.

Za powyższym wnioskiem przemawia także orzecznictwo, tak np. w wyroku WSA w Gdańsku z 22 stycznia 2020 r., sygn. I SA/Gd 1692/19, w którym stwierdzono: „Zarówno ujemne, jak i dodatnie różnice kursowe z tytułu wyceny oraz wyniki z rozliczenia finansowego instrumentów pochodnych typu forward i swap w części w jakiej służą zabezpieczeniu ryzyka walutowego związanego z zaciągniętym kredytem walutowym, jako koszty finansowania zewnętrznego winny być kwalifikowane do kosztów finansowania dłużnego, o którym mowa w art. 15c ust. 12 u.p.d.o.p.”

Należy zauważyć, że zajęcie stanowiska przeciwnego - zgodnie z którym uznano by, że Spółka nie ma prawa do uwzględnienia dodatniego wyniku z realizacji instrumentu CAP w kosztach finansowania dłużnego na potrzeby art. 15c ustawy o CIT - w sposób bezpodstawny pozbawiłoby Spółkę prawa do korekty ww. kosztów, tak jak ma to miejsce w wypadku różnic kursowych, mimo zbliżonego skutku ekonomicznego ww. zdarzeń i braku literalnej podstawy do rozróżniania w kwestii podatkowej ww. sytuacji.

Skoro bowiem zyski/straty z tytułu różnic kursowych wpisują się w pojęcie „kosztów finansowania dłużnego” i mają wpływ na ich wysokość, to do ww. kategorii powinny wpisywać się także inne elementy generujące zyski/straty, a związane z uzyskaniem od innych podmiotów, w tym od podmiotów niepowiązanych, środków finansowych i z korzystaniem z tych środków, w tym analizowany instrument CAP (i jego wynik).

Mając na uwadze przedstawioną argumentację, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że Spółce przysługuje i będzie przysługiwać prawo do pomniejszenia wartości kosztów finansowania dłużnego obliczanej na potrzeby art. 15c ustawy o CIT o wartość dodatniego wyniku powstałego na rozliczeniu instrumentu CAP.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które Państwo przedstawili we wniosku jest prawidłowe.

Odstępuję od uzasadnienia prawnego tej oceny na podstawie art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Odnosząc się do powołanych orzeczeń sądów administracyjnych należy wskazać, że są to rozstrzygnięcia wydane w konkretnych sprawach, osadzone w określonym stanie faktycznym i tylko do nich się odnosi, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Z kolei odnosząc się do przywołanej przez Państwa interpretacji indywidualnej wskazać należy, że została ona wydana w indywidualnej sprawie i nie ma zastosowania ani konsekwencji wiążących w odniesieniu do żadnego innego stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego - stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego podanym przez Państwa w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

  - Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

  - Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

  - Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

   - w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

   - w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.

Podstawą prawną dla odstąpienia od uzasadnienia interpretacji jest art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym: