0111-KDIB1-3.4010.198.2026.2.JKU

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

17 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 14 kwietnia 2026 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego

Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegającą nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością od (…) r. Przedmiotem przeważającej działalności Spółki jest produkcja opakowań z metali (PKD 25.92.Z - Produkcja opakowań z metali). Od dnia 1 stycznia 2024 r. Wnioskodawca korzysta z opodatkowania w formie ryczałtu od dochodów spółek, o którym mowa w rozdziale 6b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (dalej: „Ryczałt” lub „estoński CIT”).

W ramach prowadzonej działalności gospodarczej Spółka posiadała w ewidencji środków trwałych samochody osobowe, które podlegały amortyzacji. Samochody te były wykorzystywane przez Spółkę do celów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, przy czym ich wykorzystanie miało charakter użytku mieszanego (tj. zarówno do celów służbowych, jak i prywatnych). W związku z wykorzystywaniem wskazanych samochodów osobowych do celów mieszanych przez wspólników Spółki, w okresie ich użytkowania Spółka, działając zgodnie z art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b Ustawy CIT, rozpoznawała 50% wydatków oraz odpisów amortyzacyjnych związanych z używaniem tych pojazdów jako ukryte zyski w rozumieniu przepisów o ryczałcie od dochodów spółek i odprowadzała od nich zryczałtowany podatek dochodowy.

Spółka posiada ponadto samochody osobowe (ujęte w ewidencji środków trwałych), również użytkowane do celów mieszanych, ale przez osoby niebędące wspólnikami Spółki lub podmiotami powiązanymi ze wspólnikami bądź Spółką. W przypadku takich aut, zgodnie z art. 28m ust. 4a pkt 2, Spółka rozpoznaje 50% wydatków oraz odpisów amortyzacyjnych związanych z używaniem tych samochodów jako wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów o ryczałcie od dochodów spółek i również odprowadza od nich zryczałtowany podatek dochodowy.

W trakcie opodatkowania Ryczałtem Spółka dokonała sprzedaży trzech samochodów osobowych należących do Spółki, z których w sposób mieszany korzystali jej wspólnicy. W momencie sprzedaży samochody te nie były w pełni zamortyzowane. W odniesieniu do każdego z nich pozostawała w księgach rachunkowych Spółki niezamortyzowana wartość początkowa. Sprzedaż nie nastąpiła na rzecz udziałowców lub podmiotów powiązanych bezpośrednio lub pośrednio z Wnioskodawcą lub udziałowcami. Spółka zakłada ponadto, że również w przyszłości, w okresie dalszego korzystania przez nią z Ryczałtu, może dokonywać sprzedaży samochodów w analogicznej sytuacji – tj. sprzedawać samochód osobowy w użytku mieszanym (wykorzystywany przez wspólników spółki, podmioty z nimi powiązane lub przez inne, niepowiązane osoby), który nie został jeszcze w pełni zamortyzowany. Sprzedaż samochodów nastąpiła i będzie następować w ramach standardowych działań gospodarczych Spółki. Zbycie samochodów miało charakter odpłatny i nastąpiło na warunkach rynkowych i analogicznie będzie się to odbywać w przypadku ewentualnych przyszłych transakcji dotyczących innych samochodów osobowych posiadanych przez Spółkę. W odniesieniu do sprzedanych samochodów Spółka nie dokonywała odpisów z tytułu trwałej utraty wartości środków trwałych, o których mowa w art. 28 ust. 7 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (dalej: „UoR”).

W ocenie Spółki, w okresie ich użytkowania nie występowały przesłanki wskazujące na istnienie dużego prawdopodobieństwa, że środki te nie przyniosą w przyszłości przewidywanych korzyści ekonomicznych i tym samym w świetle UoR brak było podstaw do dokonania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości. Również w przypadku sprzedaży samochodów w przyszłości Spółka zakłada, że odpisy takie – z tożsamych powodów - nie będą przez nią dokonywane i tylko takich sytuacji dotyczy zapytanie objęte niniejszym wnioskiem. W związku z opisaną powyżej sprzedażą samochodów która już miała miejsce, jak również w związku z możliwą sprzedażą samochodów w przyszłości, Spółka powzięła wątpliwość, czy niezamortyzowana część ich wartości początkowej powinna zostać uznana na gruncie Ryczałtu odpowiednio za ukryty zysk lub wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą, od którego Spółka byłaby zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego podatku dochodowego.

Pytania

Czy w związku ze sprzedażą samochodu osobowego wykorzystywanego do celów mieszanych, którego wartość początkowa nie została w pełni zamortyzowana, po stronie Spółki powstaje obowiązek rozpoznania niezamortyzowanej wartości tego pojazdu odpowiednio jako ukrytego zysku lub jako wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą, podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku sprzedaży samochodów osobowych wykorzystywanych do celów mieszanych, których wartość początkowa nie została w pełni zamortyzowana na moment sprzedaży, niezamortyzowana część wartości początkowej tych samochodów, w tym również w części odpowiadającej 50%, nie stanowi ukrytego zysku ani wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą, o których mowa odpowiednio w art. 28m ust. 1 pkt 2 i 3 Ustawy CIT i tym samym nie podlega opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.

Przedmiotem opodatkowania w systemie Ryczałtu od dochodów spółek jest co do zasady efektywna dystrybucja zysku ze spółki kapitałowej do jej udziałowców, akcjonariuszy lub wspólników. Przepisy regulujące Ryczałt nie ograniczają się jednak wyłącznie do opodatkowania dywidend, lecz obejmują również inne formy transferu wartości na rzecz wspólników lub podmiotów z nimi powiązanych, określane jako tzw. ukryte zyski. Dodatkowo, w ramach Ryczałtu opodatkowaniu podlegają także wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, które jednak nie zostały wprost zdefiniowane w Ustawie CIT. Zgodnie z art. 28m ust. 3 Ustawy CIT, przez ukryte zyski rozumie się świadczenia pieniężne lub niepieniężne, odpłatne, nieodpłatne lub częściowo odpłatne, wykonane w związku z prawem do udziału w zysku, których beneficjentem bezpośrednio lub pośrednio jest wspólnik lub podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio ze wspólnikiem lub spółką.

Jak wynika z art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b Ustawy CIT, jeżeli ze składnika majątku podatnika opodatkowanego Ryczałtem, wykorzystywanego zarówno do celów działalności gospodarczej, jak i do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, korzysta wspólnik lub podmiot powiązany, 50% wydatków, odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości tego składnika majątku stanowi ukryte zyski.

Analogicznie, zgodnie z art. 28m ust. 4a Ustawy CIT do wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą nie zalicza się wydatków i odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości związanych z używaniem samochodów osobowych, środków transportu lotniczego, taboru pływającego oraz innych składników majątku:

a)  w pełnej wysokości – w przypadku składników wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności gospodarczej;

b)  w wysokości 50% - w przypadku składników majątku, które nie są wykorzystywane wyłącznie na cele działalności gospodarczej.

Reasumując powyższe, w przypadku samochodów osobowych w użytku mieszanym wykorzystywanych w spółce opodatkowanej Ryczałtem, 50% wydatków, odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości związanych z używaniem takich samochodów będzie podlegało opodatkowaniu – jako ukryty zysk (w przypadku wykorzystywania samochodów przez wspólników bądź podmioty powiązanie z nimi lub ze Spółką) lub jako wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą (w przypadku wykorzystywania samochodów przez inne osoby). Powyższa regulacja odnosi się jednak wyłącznie do wydatków i odpisów związanych z używaniem składnika majątku, w szczególności do bieżących wydatków eksploatacyjnych, odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości. Przepis ten nie obejmuje natomiast skutków podatkowych związanych z rozchodem środka trwałego, w tym jego sprzedażą. Na gruncie przepisów UoR sprzedaż środka trwałego nie stanowi przesłanki do dokonania ani rozwiązania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości.

Zgodnie z art. 28 ust. 7 ustawy o rachunkowości, trwała utrata wartości zachodzi wyłącznie w przypadku zaistnienia zdarzeń wskazujących na wysokie prawdopodobieństwo, że składnik aktywów kontrolowany przez jednostkę nie przyniesie w przyszłości w całości lub znaczącej części przewidywanych korzyści ekonomicznych. Taka sytuacja uzasadnia w myśl przepisów UoR dokonanie odpisu aktualizującego doprowadzającego wartość składnika aktywów wynikającą z ksiąg rachunkowych do ceny sprzedaży netto, a w przypadku jej braku – do ustalonej w inny sposób wartości godziwej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 32 ust. 4 UoR odpisu aktualizującego wartość środka trwałego (w ciężar pozostałych kosztów operacyjnych) dokonuje się w przypadku zmiany technologii produkcji, przeznaczenia go do likwidacji, wycofania go z używania czy innych przyczyn powodujących trwałą utratę wartości środka trwałego.

Tym samym, sama sprzedaż danego środka trwałego nie wiąże się z koniecznością dokonania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości. W przypadku sprzedaży środka trwałego dochodzi natomiast do jego rozchodu, który polega na wyksięgowaniu wartości początkowej oraz dotychczas dokonanych odpisów amortyzacyjnych, a ewentualna niezamortyzowana na dzień sprzedaży wartość początkowa środka trwałego zaliczana jest do pozostałych kosztów operacyjnych. Wynik ze sprzedaży środka trwałego w rachunku zysków i strat prezentowany jest odpowiednio jako zysk lub strata z tytułu rozchodu niefinansowych aktywów trwałych.

Należy w tym miejscu podkreślić, że taka sytuacja nie mieści się w katalogu wydatków związanych z użytkowaniem samochodu osobowego, które podlegałyby opodatkowaniu jako ukryty zysk lub wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą na podstawie odpowiednio art. 28m ust. 4 pkt 2 oraz art. 28m ust. 4a pkt 2 Ustawy CIT. Nieobjęta odpisami amortyzacyjnymi wartość początkowa zbywanych samochodów nie stanowi ani odpisu amortyzacyjnego, ani odpisu z tytułu trwałej utraty wartości, ani innego wydatku związanego z używaniem pojazdu, z którymi ustawodawca wiąże powstanie obowiązku opodatkowania Ryczałtem.

Odnośnie samochodów osobowych, które były w użytku mieszanym wspólników Spółki wskazać należy dodatkowo, że sprzedaż takich samochodów nie stanowi świadczenia na rzecz wspólnika ani podmiotu powiązanego i nie jest wykonywana w związku z prawem do udziału w zysku. W analizowanej sprawie sprzedaż samochodów osobowych nastąpiła w ramach standardowych działań gospodarczych Spółki, na warunkach rynkowych, na rzecz podmiotów niepowiązanych i na takich zasadach będzie się również odbywać w przyszłości. Transakcja ta nie wiąże się z jakąkolwiek formą transferu wartości na rzecz wspólników ani nie stanowi alternatywnej formy dystrybucji zysku.

W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, niezamortyzowana część wartości początkowej sprzedanych samochodów osobowych w momencie ich sprzedaży nie generuje dochodu podlegającego opodatkowaniu Ryczałtem, ponieważ:

1.  nie stanowi świadczenia wykonanego w związku z prawem do udziału w zysku w rozumieniu art. 28m ust. 3 Ustawy CIT i nie może zostać zakwalifikowana jako ukryty zysk w oparciu o art. 28m ust. 4 pkt 2 Ustawy CIT – w przypadku sprzedaży samochodów osobowych w użytku mieszanym wykorzystywanych przez wspólników Spółki lub podmioty powiązane z nimi lub ze Spółką;

2.  nie stanowi wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 28m ust. 1 pkt 3 Ustawy CIT.

Tym samym, brak jest podstaw do uznania niezamortyzowanej wartości sprzedanych samochodów osobowych za ukryty zysk lub wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą, niezależnie od faktu, że w okresie ich użytkowania Spółka rozpoznaje 50% wydatków eksploatacyjnych i odpisów amortyzacyjnych jako ukryte zyski lub wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą, zgodnie z art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b i ust. 4a pkt 2 Ustawy CIT.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w jednolitej praktyce interpretacyjnej organów podatkowych, w tym np. w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 6 maja 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.124.2025.1.AG, w której wskazano, że: „Sprzedaż samochodu osobowego (środka trwałego), zakwalifikowanego przez Państwa jako wykorzystywany do działalności mieszanej, nie spowoduje konieczności rozpoznania 50% jego niezamortyzowanej części jako ukryte zyski, na podstawie art. 28m ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT. Niezamortyzowana wartość samochodu nie stanowi ukrytych zysków, o których mowa w art. 28m ust. 3 ustawy o CIT.”

Analogiczne stanowisko zostało zaprezentowane również w innych interpretacjach indywidualnych wydanych przez organy podatkowe, w tym m.in.:

•      w interpretacji Dyrektora KIS z 6 listopada 2025 r., sygn. 0111‑KDWB.4010.146.2025.1.APA,

•      w interpretacji Dyrektora KIS z 19 stycznia 2023 r., sygn. 0114‑KDIP2‑2.4010.130.2022.1.IN,

•      w interpretacji Dyrektora KIS z 4 grudnia 2025 r., sygn. 0111‑KDIB1‑2.4010.575.2025.1.BD.

Mając na uwadze powyższe, zdaniem Wnioskodawcy, niezamortyzowana wartość sprzedawanych samochodów osobowych w tym w części odpowiadającej 50% nie będzie podlegać opodatkowaniu Ryczałtem.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Zgodnie z art. 28m ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz.U. z 2026 r. poz. 554, dalej „ustawa o CIT”):

W myśl art. 28m ust. 3 ww. ustawy o CIT:

Stosownie do art. 28m ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT:

Zgodnie z art. 28m ust. 4a ustawy o CIT:

Z kolei art. 28m ust. 5 ustawy o CIT, stanowi, że:

Przedmiotem opodatkowania w systemie ryczałtu jest zatem co do zasady efektywna dystrybucja zysku ze spółki kapitałowej do jej udziałowca/akcjonariusza/wspólnika, przy czym przepisy nie ograniczają się wyłącznie do opodatkowania dywidend, ale uwzględniają również inne formy dystrybucji.

Istotą przyjętego modelu jest odroczenie opodatkowania dystrybuowanego zysku do dnia podjęcia uchwały o przeznaczeniu tego zysku i wypłat równoważnych takiej dystrybucji. Intencją ustawodawcy jest zatem uwzględnienie w katalogu dochodów do opodatkowaniem także innych, alternatywnych niż dywidenda, świadczeń dokonanych na rzecz udziałowców/akcjonariuszy /wspólników lub podmiotów powiązanych bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tymi udziałowcami/akcjonariuszami/wspólnikami (tzw. ukryte zyski). Wypłata ukrytych zysków oznacza powstanie dla spółki odpowiadającego im dochodu, podlegającego opodatkowaniu ryczałtem.

Ukryte zyski stanowić zatem będą dla podatnika wszelkie świadczenia spółki:

•      wykonane w związku z prawem do udziału w zysku,

•      inne niż podzielony zysk o charakterze pieniężnym, niepieniężnym, odpłatnym, nieodpłatnym lub częściowo odpłatnym (wartość nieodpłatnych i częściowo odpłatnych świadczeń określa się zgodnie z art. 12 ust. 5-6a ustawy o CIT),

•      wykonane bezpośrednio lub pośrednio na rzecz udziałowca/akcjonariusza/wspólnika lub podmiotu powiązanego,

•      wykonane bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym udziałowcem /akcjonariuszem/wspólnikiem.

Za ukryte zyski uznaje się każde świadczenie, którego beneficjentem bezpośrednio lub pośrednio jest wspólnik lub inny podmiot powiązany.

Jeżeli ze składnika majątku podatnika opodatkowanego ryczałtem od dochodów spółek, zarówno dla celów działalności gospodarczej, jak i dla innych celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą, korzysta wspólnik, podmiot powiązany bezpośrednio lub pośrednio z podatnikiem lub z tym wspólnikiem, wtedy 50% wydatków, odpisów amortyzacyjnych oraz odpisów z tytułu trwałej utraty wartości tego składnika majątku stanowi ukryte zyski, zgodnie z art. 28m ust. 4 pkt 2 lit. b ustawy o CIT.

W katalogu dochodów do opodatkowania w systemie ryczałtu ustawodawca w art. 28m ust. 1 pkt 3 ustawy o CIT, wymienił również dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą podatnika odpowiada wysokości takich wydatków.

Dochody niezwiązane z działalnością gospodarczą mogą częściowo pokrywać się z dochodami stanowiącymi ukryte zyski. W przypadku jednak wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą nie jest konieczne i wymagane badanie powiązań z podmiotem na rzecz którego dokonywana jest wypłata lub z którym dokonuje się transakcji.

Z przepisów ustawy o CIT nie wynika wprost jakiego rodzaju wydatki mogą być uznane za dochód z tytułu wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą. Ustawodawca jedynie w art. 28m ust. 4a ustawy o CIT doprecyzował, że wydatkami niezwiązanymi z działalnością gospodarczą są wydatki i odpisy amortyzacyjne oraz odpisy z tytułu trwałej utraty wartości od składników majątku (np. samochodów osobowych), które są wykorzystywane w celach mieszanych.

W związku z powyższym, aby ustalić jakie kategorie wydatków oraz kosztów mieszczą się w zakresie wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą, należy odwołać się do znaczenia, jakie posiada niniejsze pojęcie w języku powszechnym. W tym aspekcie warto odnotować, że jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter. Zatem, za wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą można uznać m.in. takie wydatki i koszty, które nie są ponoszone w celu osiągnięcia przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów.

Ustawa nie zawiera definicji pojęcia „wydatek niezwiązany z działalnością gospodarczą”. Tutaj, jednakże, w pewnym stopniu pomocny może być wydany przez Ministerstwo Finansów „Przewodnik do Ryczałtu od dochodów spółek” z dnia 23 grudnia 2021 r., w którym zaznaczono, iż „Sposób kwalifikacji tego dochodu uzależniony jest od indywidualnego stanu faktycznego, w jakim pozostaje spółka. W ocenie wydatków kwalifikujących się do tego rodzaju dochodów można się posiłkować kwalifikacją wydatków do kosztów niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, na podstawie art. 15 ust. 1, wynikającą z praktyki podmiotu jak również bogatego orzecznictwa sądowo-administracyjnego. Wprawdzie pojęcie „wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą” nie jest tożsame z pojęciem „wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów”, jednak należy zwrócić uwagę na podobieństwo, jakie może je cechować. Podobieństwa pomiędzy wydatkami niezwiązanymi z działalnością gospodarczą a wydatkami niestanowiącymi kosztów uzyskania przychodu, należy upatrywać przede wszystkim w celu ich poniesienia. Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Te same cele powinny realizować wydatki związane z działalnością gospodarczą Należy bowiem zwrócić uwagę, że jedną z immanentnych cech działalności gospodarczej, która wyróżnia ją od innego rodzaju aktywności, jest jej zarobkowy charakter”.

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy w związku ze sprzedażą samochodu osobowego wykorzystywanego do celów mieszanych, którego wartość początkowa nie została w pełni zamortyzowana, po stronie Spółki powstaje obowiązek rozpoznania niezamortyzowanej wartości tego pojazdu odpowiednio jako ukrytego zysku lub jako wydatku niezwiązanego z działalnością gospodarczą, podlegającego opodatkowaniu ryczałtem od dochodów spółek.

Jak wynika z opisu sprawy, w trakcie opodatkowania ryczałtem Spółka dokonała sprzedaży trzech samochodów osobowych należących do Spółki, z których w sposób mieszany korzystali jej wspólnicy. W momencie sprzedaży samochody te nie były w pełni zamortyzowane. W odniesieniu do każdego z nich pozostawała w księgach rachunkowych Spółki niezamortyzowana wartość początkowa. Sprzedaż nie nastąpiła na rzecz udziałowców lub podmiotów powiązanych bezpośrednio lub pośrednio z Wnioskodawcą lub udziałowcami. Spółka zakłada ponadto, że również w przyszłości, w okresie dalszego korzystania przez nią z Ryczałtu, może dokonywać sprzedaży samochodów w analogicznej sytuacji – tj. sprzedawać samochód osobowy w użytku mieszanym (wykorzystywany przez wspólników spółki, podmioty z nimi powiązane lub przez inne, niepowiązane osoby), który nie został jeszcze w pełni zamortyzowany.

Odnosząc się do Państwa wątpliwości w kwestii zaliczenia niezamortyzowanej wartości sprzedawanego samochodu osobowego do ukrytych zysków oraz wydatków niezwiązanych z działalnością gospodarczą należy zaznaczyć, że sprzedaż środka trwałego nie stanowi podstawy do rozwiązania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości środka trwałego.

W wyniku rozchodu środka trwałego (w tym przypadku sprzedaży samochodu osobowego), należy wyksięgować wartość początkową środka trwałego oraz dokonane dotychczas odpisy (amortyzacyjne i z tytułu trwałej utraty wartości). Ewentualną wartość środka trwałego zalicza się do pozostałych kosztów operacyjnych.

Zgodnie z art. 28 ust. 7 ustawy o rachunkowości z dnia 29 września 1994 r. (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 522 ze zm.):

Stosownie do art. 32 ust. 4 ustawy o rachunkowości:

Z powyższego wynika, że na utratę wartości środków trwałych mogą mieć wpływ zdarzenia takie jak: zmiana technologii produkcji, przeznaczenie środka trwałego do likwidacji, wycofanie środka trwałego z używania. Zaznaczyć należy, że sama sprzedaż środka trwałego nie skutkuje koniecznością dokonania odpisu z tytułu trwałej utraty wartości środka trwałego.

Jednocześnie w opisie sprawy, nie wskazali Państwo, że wystąpiły okoliczności uzasadniające dokonanie odpisu aktualizującego wartość samochodu.

Sprzedaż samochodu osobowego (środka trwałego), zakwalifikowanego przez Państwa jako wykorzystywany do działalności mieszanej, nie spowoduje konieczności rozpoznania 50% jego niezamortyzowanej części jako ukryte zyski, na podstawie art. 28m ust. 4 pkt 2 ustawy o CIT oraz wydatki niezwiązane z działalnością gospodarczą na podstawie art. 28m ust. 4a ustawy o CIT. Nie podlega również opodatkowaniu na podstawie art. 28m ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o CIT.

Zatem, Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Wydana interpretacja odnosi się ściśle do przedmiotu pytań. Inne kwestie wynikające z opisu stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i własnego stanowiska, które nie zostały objęte pytaniami, nie mogą być, zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji Podatkowej, rozpatrzone.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność.

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym, a w części dotyczącej zdarzenia przyszłego – stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 622). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.