0111-KDIB1-3.4010.192.2026.1.DW

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe

Szanowni Państwo,

stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe.

Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej

8 kwietnia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek, z 7 kwietnia 2026 r., o wydanie interpretacji indywidualnej.

Treść wniosku jest następująca:

Opis stanu faktycznego

(…) („Spółka” lub „Wnioskodawca”) jest podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych, o którym mowa w art. 3 ust. 1 u.p.d.o.p. podlegającym obowiązkowi podatkowemu w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania.

Spółka jest podmiotem posiadającym siedzibę działalności gospodarczej na terytorium Polski, zarejestrowanym dla celów podatku VAT w Polsce. Rok podatkowy Spółki jest tożsamy z rokiem kalendarzowym, tj. trwa od 1 stycznia do 31 grudnia. Jest tożsamy także z rokiem finansowym (rokiem obrotowym) Spółki.

Wnioskodawca prowadzi działalność w branży (…) m.in. w zakresie produkcji i sprzedaży wytwarzanych przez niego wyrobów w postaci (…). Wskazana działalność produkcyjna Spółki realizowana jest, co do zasady, głównie na rzecz podmiotów należących do Grupy (…).

Spółka prowadzi m.in. działalność gospodarczą na terenie (…) Specjalnej Strefy Ekonomicznej („Strefa”) na podstawie zezwolenia z (…) 2013 r. („Zezwolenie”) (wydanego zgodnie z przepisami ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych), które zostało udzielone Spółce na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie Strefy rozumianej jako działalność produkcyjna, handlowa i usługowa, w zakresie wyrobów i usług, określonych w pozycjach Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług Głównego Urzędu Statystycznego, szczegółowo wymienionych w Zezwoleniu.

W ramach prowadzonej działalności Wnioskodawca uzyskiwał dochody z działalności prowadzonej na terenie Strefy, które były zwolnione z opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 u.p.d.o.p., w ramach dopuszczalnej pomocy publicznej (w formie zwolnienia podatkowego) do wysokości przysługującego limitu pomocy publicznej.

Spółka posiada i wykorzystuje w swojej działalności składniki majątkowe stanowiące środki trwałe i wartości niematerialne („Środki Trwałe”) ujęte w ewidencji środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych. Dla celów podatkowych Spółka zasadniczo dokonuje odpisów amortyzacyjnych metodą liniową przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych wynikających z Wykazu rocznych stawek amortyzacyjnych stanowiącego Załącznik nr 1 do u.p.d.o.p. („Wykaz”).

W okresie korzystania z pomocy publicznej Wnioskodawca na podstawie art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p. stosował obniżone stawki amortyzacyjne dla wybranych środków trwałych wykorzystywanych w działalności strefowej w celu racjonalnego rozliczania kosztów podatkowych.

Z końcem 2023 r. Spółka wyczerpała w całości przysługujący limit pomocy publicznej, którą było zwolnienie dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy. Począwszy od momentu wyczerpania limitu, dochody uzyskiwane z działalności prowadzonej na terenie Strefy podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych.

Wraz z początkiem roku 2024, w stosunku do wybranych środków trwałych, do których były przypisane obniżone stawki amortyzacyjne, Wnioskodawca podwyższył stawki amortyzacyjne dla środków trwałych, dla których wcześniej stosował stawki obniżone, do poziomu nieprzekraczającego stawek wynikających z Wykazu. W wyniku dokonanych korekt, Wnioskodawca zwiększył wysokość odpisów amortyzacyjnych zaliczonych do kosztów uzyskania przychodów poprzez zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych obliczonych z zastosowaniem wyższej stawki amortyzacji.

Pytanie

Czy Wnioskodawca, po wyczerpaniu limitu pomocy publicznej przysługującej mu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Strefy jest uprawniony na podstawie art. 16i ust. 2 - 5 u.p.d.o.p. do podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych, dla których wcześniej stosował stawki obniżone, do poziomu nieprzekraczającego stawek wynikających z Wykazu?

Państwa stanowisko w sprawie

Zdaniem Wnioskodawcy, po wyczerpaniu limitu pomocy publicznej ma on prawo do podwyższenia stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 2 - 5 u.p.d.o.p. do wysokości nieprzekraczającej stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Uzasadnienie

Stosownie do art. 15 ust. 1 u.p.d.o.p., kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. Na podstawie art. 15 ust. 6 u.p.d.o.p., kosztem uzyskania przychodów są również odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z przepisami art. 16a-16m, z uwzględnieniem art. 16.

W świetle art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p., amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 16c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania:

a)  budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością,

b)  maszyny, urządzenia i środki transportu,

c)  inne przedmioty - o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 17a pkt 1, zwane środkami trwałymi (art. 16a ust. 1 u.p.d.o.p.).

Zgodnie z art. 16i ust. 1 u.p.d.o.p., odpisów amortyzacyjnych od środków trwałych, z zastrzeżeniem art. 16j-16ł, dokonuje się przy zastosowaniu stawek amortyzacyjnych określonych w Wykazie stawek i zasad, o których mowa w art. 16h ust. 1 pkt 1. Przy czym stosownie do treści art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., podatnicy mogą dokonywać obniżenia oraz podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych w trakcie ich amortyzacji, z tym że stawki te nie mogą przekraczać poziomu określonego w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Z przedmiotowego przepisu wynika więc jednoznacznie, iż przepisy u.p.d.o.p. nie przewidują ograniczeń w zakresie podwyższania stawek amortyzacyjnych po zakończeniu korzystania ze zwolnienia podatkowego, ani nie uzależniają tej możliwości od faktu uprzedniego korzystania z pomocy publicznej. Stosowanie obniżonych stawek amortyzacyjnych w okresie korzystania ze zwolnienia podatkowego w Strefie miało na celu racjonalne rozliczanie kosztów podatkowych w okresie, w którym dochód podlegał zwolnieniu z opodatkowania. Po wyczerpaniu limitu pomocy publicznej i przejściu na opodatkowanie dochodów na zasadach ogólnych, podwyższenie stawek amortyzacyjnych stanowi działanie zgodne z przepisami prawa podatkowego oraz zasadą współmierności przychodów i kosztów.

Powyższe potwierdza również uzasadnienie projektu ustawy z dnia 27 lipca 2002 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nadającej art. 16i ust. 5 ustawy CIT brzmienie od dnia 1 stycznia 2003 r. (druk sejmowy nr 411 z dnia 17 kwietnia 2002 r.). Wskazano w nim: „Zgodnie z założeniami pakietu »Przede wszystkim przedsiębiorczość« zmieniono również Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych, ograniczając liczbę pozycji Wykazu. Wprowadzono też możliwość zmniejszenia stawek amortyzacyjnych z Wykazu w dowolnej wysokości oraz w wybranym przez podatnika momencie. Taka zmiana podyktowana była koniecznością dostosowania ustaw podatkowych z rozwiązaniami przyjętymi w ustawie o rachunkowości oraz stworzenia mocniejszego instrumentu polityki podatkowej prowadzonej przez podatników. Podatnicy będą mogli w okresie ponoszenia strat podatkowych zaplanować maksymalnie obniżone stawki amortyzacyjne i powrócić do stawek, tj. wyższych kosztów podatkowych, w okresie osiągania dochodów, a tym samym odpowiednio wpływać na wysokość straty podatkowej i dochodu do opodatkowania”.

Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie przewiduje wprost przepisu, który określałby sposób zwiększenia stawki amortyzacyjnej po pierwotnym jej zmniejszeniu. Przepis art. 16i ust. 2 pkt 1-3 w zw. z art. 16i ust. 4 wskazuje jedynie na możliwość podwyższenia podanych w Wykazie stawek dla określonych grup środków trwałych przy zastosowaniu określonych współczynników.

Niemniej jak wskazuje się powszechnie w praktyce podatkowej, zmiany stawek, o których mowa w zdaniu drugim art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p obejmują zarówno obniżanie stawki, w tym dalsze obniżanie stawki uprzednio obniżonej, jak i podwyższanie, w tym powrót do stawki wskazanej w Wykazie.

Stanowisko Wnioskodawcy znajduje również potwierdzenie w linii interpretacyjnej organów podatkowych oraz orzecznictwie sądów administracyjnych, w których wskazuje się na możliwość obniżenia ale i podwyższenia stawek określonych w Wykazie stawek (w oparciu o art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p.), a mianowicie:

a)  wyrok WSA w Łodzi z 17 maja 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 401/11, w którym sąd zgadzając się ze stanowiskiem podatnika, stwierdził iż „(...) ani powyższe unormowania zawarte w art. 16i Ustawy o CIT, ani też inne przepisy nie wyłączają możliwości zmiany obniżonych stawek amortyzacyjnych. Jedyne granice jakie ustalił ustawodawca dotyczą maksymalnej wysokości stawki oraz tego od jakiej chwili nowa stawka znajduje zastosowanie. Zmiana stawki może w szczególności polegać na jej podwyższeniu, przy czym, podwyższenie nie musi wcale oznaczać powrotu do pierwotnej wysokości przewidzianej w Wykazie stawek amortyzacyjnych. Zastosowanie stawki obniżonej (art. 16 ust. 5 Ustawy o CIT) nie wyklucza również jej podwyższenia z zastosowaniem wskaźników, o których mowa w art. 16i ust. 2 Ustawy o CIT. Maksymalne granice stawek podwyższonych określa wspomniany art. 16i ust. 2, natomiast zasady na jakich można dokonać takiej operacji na stawkach amortyzacyjnych określają ust. 3-4 i 6 tego artykułu. (...) Podatnik może zatem podwyższyć poprzednio obniżone na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT stawki, dotyczące środków trwałych określonych w art. 16i ust. 2 Ustawy o CIT, od razu do maksymalnej ich wysokości wskazanej w tym przepisie, tj. do stawek wynikających z Wykazu stawek amortyzacyjnych, powiększonych o odpowiedni współczynnik wymieniony w ust. 2 art. 16i Ustawy o CIT; (...) za powyższą interpretacją art. 16i Ustawy o CIT, przemawia nie tylko wykładnia gramatyczna wspomnianych unormowań ale również wykładnia celowościowa. Jeżeli bowiem ustawodawca przewidział wprost, że w stosunku do enumeratywnie wymienionych środków trwałych dopuszczalne jest podwyższanie stawek amortyzacyjnych w stosunku do wielkości zawartych w wykazie stawek amortyzacyjnych, to sprzeczne z intencją ustawodawcy byłoby ograniczenie tego uprawnienia podatnikom którzy uprzednio obniżyli wysokość stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 5 Ustawy o CIT, a następnie zdecydowali się te stawki podwyższyć”,

b)  w interpretacji indywidualnej z 9 lipca 2011 r., Znak: ITPB3/423-225b/11/PST, w kwestii zapytania podatnika, który prowadzi działalność na terenie Specjalnej Strefy Ekonomicznej, Organ potwierdził powyższe stanowiska a mianowicie: „(...) podwyższenie wcześniej obniżonej stawki dla danego środka trwałego jest dowolne i pozostaje w gestii podatnika. Mając na uwadze przedstawiony przez Wnioskodawcę opis stanu faktycznego, zdarzenia przyszłego oraz powyższe przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, iż zgodnie z art. 16i ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych podatnik ma prawo na wyżej wymienionych zasadach do dowolnego podwyższenia wcześniej obniżonych stawek amortyzacyjnych, jednakże do poziomu nie wyższego niż wynika to z wykazu stawek amortyzacyjnych”,

c)  w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 10 lutego 2016 r., znak: IBPB-1-2/4510-863/15/JW „(...) podatnik przy zachowaniu terminów wskazanych w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, może dokonać podwyższenia uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych środków trwałych amortyzowanych metodą liniową. Podwyższenia tego Wnioskodawca może dokonać zarówno dla wybranych, jak i wszystkich środków trwałych, przy czym wysokość podwyższenia może zostać zindywidualizowana dla poszczególnych środków trwałych, których stawka uprzednio została obniżona. Wysokość podwyższenia zaś ograniczona jest poziomem stawek ustalonym w Wykazie rocznych stawek amortyzacyjnych (zał. nr 1 do ustawy o CIT)”,

d)  w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 10 kwietnia 2019 r., Znak: 0111-KDIB1-3.4010.52.2019.2.BM „(...) Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT pomimo, że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia stawki amortyzacyjnej dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika (z ww. zastrzeżeniem dot. stawki wynikającej z Wykazu)”,

e)  w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 6 maja 2016 r., Znak: IPPB3/4510-210/16-2/EZ „(...) zdaniem Wnioskodawcy, z powyższego przepisu wynika, iż dla środków trwałych wprowadzonych już do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych podatnika CIT zmiany stawek amortyzacyjnych - co obejmie zarówno obniżanie stawki, w tym dalsze obniżanie stawki uprzednio obniżonej, jak i jej podwyższanie w tym powrót do stawki wskazanej w Wykazie stawek amortyzacyjnych - dokonywać się powinno od pierwszego miesiąca wybranego przez podatnika CIT roku podatkowego). Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy, po obniżeniu stawek amortyzacyjnych, o którym mowa w pytaniu 1, Wnioskodawca będzie miał możliwość podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych przejętych przez Wnioskodawcę w wyniku połączenia Wnioskodawcy ze Spółką przejmowaną do wysokości wynikającej z Załącznika nr 1 do Ustawy CIT (Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych), od pierwszego miesiąca dowolnego wybranego przez Wnioskodawcę roku podatkowego następującego po jego roku podatkowym od początku którego dokonał obniżenia stawek amortyzacyjnych dla tych środków trwałych”,

f)   w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 2 października 2014 r., Znak: IBPBI/2/423-801/14/IZ „(...) Zatem, powołany w zdaniu poprzednim przepis nie zabrania obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy, a następnie jej podwyższenia. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zmniejszenia bądź zwiększenia uprzednio obniżonej począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ma on w tej sytuacji możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych (...). Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 5 ustawy o CIT pomimo, że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Z powyższego wynika zatem, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek okoliczności. Taką decyzję podejmuje podatnik. Ponadto, wysokość obniżenia lub podwyższenia dla danego środka trwałego jest dowolna i pozostaje w gestii podatnika. Może on, na podstawie art. 16i ust. 5 ustawy o CIT, obniżyć dla poszczególnych środków trwałych stawkę amortyzacyjną wynikającą z Wykazu stawek amortyzacyjnych, bądź podwyższyć uprzednio obniżoną stawkę począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Ponadto, przy podwyższaniu uprzednio obniżonych stawek amortyzacyjnych należy pamiętać, że górną granicę tego podwyższenia stanowi Wykaz rocznych stawek amortyzacyjnych”,

g)  w opinii zabezpieczającej z 2 września 2021 r. Szef Krajowej Administracji Skarbowej potwierdził, że „okoliczności przedstawionej przez Wnioskodawcę sprawy pozwalają uznać, że korzyść podatkowa będąca skutkiem pierwotnego obniżenia stawek amortyzacyjnych w sytuacji generowania dochodu zwolnionego w okresie korzystania przez Wnioskodawcę z pomocy publicznej - i następczego powrotu do stawek przewidzianych w ustawie o podatku dochodowym od osób prawnych (w sytuacji generowania dochodu podlegającego opodatkowaniu w okresie „po wykorzystaniu” dostępnego limitu pomocy publicznej lub po upływie terminu na wykorzystanie tej pomocy) nie będzie sprzeczna z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu”.

Także w piśmiennictwie podkreślano, że „Stanowisko zakładające brak możliwości podwyższania stawek amortyzacji podatkowej obniżonych na podstawie art. 16i ust. 5 nie jest uzasadnione” (B. Suszko, M. Wróblewski, Zmiany stawek amortyzacji podatkowej - rozbieżności interpretacyjne, PP 2006/8/21).

W związku z powyższym, w ocenie Wnioskodawcy, zgodnie z art. 16i ust. 5 u.p.d.o.p., ma on prawo do podwyższenia uprzednio obniżonej stawki amortyzacji nie przekraczając wartości maksymalnej stawki wynikającej z Wykazu. Podwyższenie stawek amortyzacyjnych dotyczy wyłącznie odpisów amortyzacyjnych dokonywanych na przyszłość.

Ocena stanowiska

Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe.

Uzasadnienie interpretacji indywidualnej

Na wstępie należy zaznaczyć, że pytanie przedstawione przez Państwa we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wyznacza zakres przedmiotowy tego wniosku. W związku z powyższym, wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (Państwa zapytania). Zatem, inne kwestie wynikające z opisu sprawy i własnego stanowiska, nieobjęte pytaniem, nie zostały rozpatrzone w niniejszej interpretacji.

Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 554, dalej: „ustawa o CIT”),

Warunkiem uznania wydatku za koszt uzyskania przychodu jest istnienie pomiędzy nim, a osiągnięciem przychodu związku przyczynowo-skutkowego, czyli wykazanie, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu, jego zabezpieczenie lub zachowanie.

Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy o CIT,

Zasady dotyczące dokonywania odpisów z tytułu zużycia środków trwałych (odpisów amortyzacyjnych) zawarte zostały w art. 16a-16m ww. ustawy.

Zgodnie z art. 16a ust. 1 ustawy o CIT,

Treść powyższego przepisu oznacza, że amortyzacja podatkowa stanowi formę rozłożonego w czasie, obniżenia kosztów podatkowych wartością używanych w prowadzonej działalności gospodarczej przedmiotów, które zużywają się w dłuższym okresie. Okres amortyzacji jest zwykle zbliżony do standardowego okresu użytkowania danego rodzaju środków trwałych, co znajduje odzwierciedlenie w wysokości stawek amortyzacyjnych wskazanych w Wykazie Stawek Amortyzacyjnych.

Przy czym wysokość dokonywanych podatkowo odpisów amortyzacyjnych ma istotne znaczenie dla powstania obowiązku podatkowego na gruncie ustawy o CIT, a tym samym wywiera wpływ na wysokość płaconego podatku, zaliczek na podatek dochodowy, czy też straty podatkowej.

Jak stanowi art. 16f ust. 1 ustawy o CIT,

W myśl art. 16f ust. 3 ustawy o CIT,

Stosownie do art. 16h ust. 2 ustawy o CIT,

Jak stanowi art. 16i ust. 1 ustawy o CIT,

Zgodnie z art. 16i ust. 4 ustawy o CIT,

Stosownie zaś do art. 16i ust. 5 ustawy o CIT,

Przy czym zgodnie z art. 16i ust. 8 ustawy o CIT,

Państwa wątpliwości dotyczą ustalenia, czy Spółka, po wyczerpaniu limitu pomocy publicznej przysługującej jej z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie Strefy jest uprawniona na podstawie art. 16i ust. 2 - 5 ustawy o CIT, do podwyższenia stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych, dla których wcześniej stosowała stawki obniżone, do poziomu nieprzekraczającego stawek wynikających z Wykazu.

Zauważyć należy, iż powołane przepisy art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, nie zabraniają odpowiednio podwyższenia czy obniżenia stawki amortyzacyjnej danego środka trwałego nawet kilka razy. Podatnik może zatem dokonać zmiany stawki, tj. jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od miesiąca, w którym środki te zostały wprowadzone do ewidencji albo jej zwiększenia/zmniejszenia począwszy od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego. Podatnik ma więc możliwość stosowania różnych stawek amortyzacyjnych dla środków trwałych na każdy rok podatkowy, z tym tylko zastrzeżeniem, aby stawki te nie były wyższe od stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Zmiana stawek amortyzacyjnych przewidziana w art. 16i ust. 4 i ust. 5 ustawy o CIT, pomimo że nie została ograniczona przez ustawodawcę żadnym limitem, powinna być dokonywana z uwzględnieniem pozostałych przepisów ustawy. Zatem, ww. przepisy umożliwiły podatnikom podwyższenie/obniżenie stawek amortyzacyjnych, nie określając przy tym szczegółowych zasad tego procesu, za wyjątkiem określenia terminów, w których może do tych zmian dojść (czyli począwszy od miesiąca wprowadzenia do ewidencji lub od pierwszego miesiąca każdego następnego roku podatkowego) oraz w przypadku stosowania dla tych środków trwałych odpisów amortyzacyjnych metodą liniową.

Z powyższego wynika, że możliwość obniżania lub podwyższania stawek nie jest uwarunkowana wystąpieniem jakichkolwiek innych niż ww. okoliczności i zależy jedynie od decyzji podatnika.

Przepis art. 16i ust. 8 ustawy o CIT stanowi, że przepisów ust. 4 i 5 nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu z opodatkowania podatkiem dochodowym - w okresie korzystania z takiego zwolnienia.

Kluczowe jest użycie w powyższym przepisie sformułowań „nie stosuje się do środków trwałych wykorzystywanych przez podatników w działalności, z której dochody podlegają zwolnieniu” oraz „w okresie korzystania z takiego zwolnienia”.

W opisie sprawy wskazują Państwo m.in., że:

-     z końcem 2023 r. Spółka wyczerpała w całości przysługujący limit pomocy publicznej, którą było zwolnienie dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie Strefy,

-     począwszy od momentu wyczerpania limitu, dochody uzyskiwane z działalności prowadzonej na terenie Strefy podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym na zasadach ogólnych.

W świetle powyższych przepisów, skoro wyczerpaliście Państwo pulę dostępnej pomocy publicznej i nie korzystacie już ze zwolnienia z opodatkowania na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o CIT, to cytowany powyżej art. 16i ust. 8 ustawy o CIT, nie znajdzie zastosowania.

Należy jednocześnie wskazać na brzmienie art. 14 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne oraz niektórych innych ustaw (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 2123) wprowadzającej ww. wymienione wyłączenie:

Tym samym, należy zgodzić się z Państwa stanowiskiem, według którego, po wyczerpaniu limitu pomocy publicznej mają Państwo prawo do podwyższenia stawek amortyzacyjnych na podstawie art. 16i ust. 2 - 5 ustawy o CIT do wysokości nieprzekraczającej stawek określonych w Wykazie stawek amortyzacyjnych.

Państwa stanowisko jest prawidłowe.

Dodatkowe informacje

Informacja o zakresie rozstrzygnięcia

Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.

Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.

W odniesieniu do powołanych interpretacji indywidualnych, należy zauważyć, że interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane są w indywidualnych sprawach podatników i niewątpliwie kształtują sytuację prawną tych podatników w sprawach będących przedmiotem rozstrzygnięcia, lecz dotyczą konkretnych stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych co oznacza, że należy je traktować indywidualnie.

Powołane orzeczenie sądu administracyjnego jest rozstrzygnięciem wydanym w konkretnej sprawie, osadzone w określonym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym i tylko do niego się odnoszącym, w związku z tym, nie ma waloru wykładni powszechnie obowiązującej. Orzeczenia sądowe są dla organu nieocenionym źródłem wiedzy i materiałem poznawczym, bieżąco wykorzystywanym w toku załatwiania spraw. Z tego względu należy pamiętać, że orzeczenia mają charakter indywidualny, nie wiążą organów podatkowych i są formalnie wiążące dla organu podatkowego tylko w konkretnej sprawie. Orzeczenia nie mają mocy prawnej precedensów i charakteru wykładni powszechnie obowiązującej.

Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji

·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.

·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:

·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:

Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację

Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.; dalej jako „PPSA”).

Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):

·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo

·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).

Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).

Podstawa prawna dla wydania interpretacji

Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.